ဇာတ်လိုက်အရှိန်အဝါ + ဉာဏ်တုံးစေသောအရှိန်အဝါ = အမြတ်ထုတ်ခြင်း

ရဲရှင်းဟွေ့က ရှေ့သို့တက်၍ ရဲယင်ကို ကန်ထုတ်လိုက်၏။

ဤညံ့ဖျင်းသော တူကို သင်ခန်းစာပေးရန် သူ ရှေ့သို့တက်တော့မည် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ပေါင်ပေါင်းက သူ့ကော်လံကို ဆွဲ၍ သူ့ကို အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်လည် ပစ်ချလိုက်သည်။

ဤအခြေအနေတွင် ရဲရှင်းဟွေ့မှာ “ရပ်လိုက်တော့…” ဟု အော်ဟစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွား၏။

ရဲရှင်းဟွေ့ကို အိပ်ရာပေါ်သို့ ပစ်ချပြီးနောက် ပေါင်ပေါင်းက သူ့ကို နမ်းရှိုက်စပြုသည်။ သူမက တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

မကြာမီတွင် သူမ၏ နှာသီးဖျားက ရဲရှင်းဟွေ့၏ ယခင်က ကြေးဝါလက်သီးစွပ်ကို ဝတ်ဆင်ခဲ့သော လက်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

“မင်းလက်ပေါ်က အနံ့က…”

ပေါင်ပေါင်း စကားမဆုံးမီတွင် ရဲရှင်းဟွေ့က ကြေးဝါလက်သီးစွပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကြေးဝါလက်သီးစွပ် ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ပေါင်ပေါင်း၏ အသက်ရှုသံမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို မငြိမ်မသက် ဖြစ်သွားသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပေါင်ပေါင်းက ထိုပစ္စည်းကို သူမလက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်အထိ ထိုမငြိမ်မသက်မှုမှာ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

...

ပေါင်ပေါင်းက ဆိတ်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်လျှင် ရဲရှင်းဟွေ့ကလည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကြေးဝါလက်သီးစွပ်မှာ ပေါင်ပေါင်းနှင့် များစွာ သက်ဆိုင်ရမည်ဟု သူ သိလိုက်၏။

ပေါင်ပေါင်းကလည်း သူမသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်းနှင့် မည်သည့်နေရာမှ လာကြောင်း သိချင်နေသည်ကို သူ သိသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ပေါင်ပေါင်းက စကားပြောလာ၏။

“ရဲရှင်းဟွေ့… မင်း ဒါကို ဘယ်ကရတာလဲ…”

“အင်း… ဒီတစ်ခေါက် အာဖရိကမှာ ရတနာရှာဖွေရင်း ရလာတာ… မင်း သဘောကျရင် မင်းကို ပေးမယ်…”

ပေါင်ပေါင်းက နောက်ထပ်မေးခွန်းအချို့ မေးလိုစဉ်မှာပင် သူ့နောက်မှ ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် တင်ထားသော နားကြပ်များမှ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟေး… ယာဆော့… မင်းက ဂေးလား…”

သူမ၏ အသင်းဖော်များက စတင်ညည်းညူလာကြသည်ကို ကြားသောအခါ ပေါင်ပေါင်းက ကြေးဝါလက်သီးစွပ်အကြောင်း ဆက်မမေးတော့ချေ။ သူမက သူမ၏ အတိတ်ကို အမှန်တကယ် သိချင်သော်လည်း နှစ်နှစ်ကျော်ကြာ ငြိမ်းချမ်းသောဘဝ၊ ဂိမ်းများနှင့် အချိုရည်များ၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ပေါင်ပေါင်းက သူမ၏ အတိတ်ကို မရှာဖွေလျှင်လည်း အဆင်ပြေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ… သူမ၏ အတိတ်ကို သိရှိခြင်းက ဒုက္ခပိုမို ဆောင်ကြဉ်းလာနိုင်၏။

...

ရဲယင်က စကားပြန်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့က ဆိတ်ငြိမ်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ မိုက်မဲစွာ ပြုံးနေသည်ကို မြင်လျှင် သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် ရဲရှင်းဟွေ့ထံ တောင်းဆိုသော သူ့အစီအစဉ်မှာ ပျက်စီးသွားနိုင်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရဲယင်က စိတ်ပျက်သော အမူအရာပြနေစဉ်မှာပင် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့ပေါင်ကို ပုတ်၍ ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ… ငါ မင်းကို ခေါ်သွားမယ်… ဒါပေမဲ့ မင်း မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာထဲကို ဝင်တဲ့အခါ ငါ့စကားကို နားထောင်ရမယ်…”

ရဲယင် ဤသည်ကို ကြားသောအခါ သူ၏ မူလ စိတ်ပျက်နေသော အမူအရာက ရုတ်ခြည်း အံ့အားသင့်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ဂိမ်းကစားပြီး၍ သရေစာများ ယူရန် ဧည့်ခန်းသို့ လာသော ပေါင်ပေါင်းက သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲယင်ကို ခေါ်သွားချင်သည်ကို သိသောအခါ ပေါင်ပေါင်းက တိုက်ရိုက် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

“မရဘူး…”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ…” ရဲရှင်းဟွေ့က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

ပေါင်ပေါင်းက ပြန်မဖြေဘဲ ရဲယင်ကို ကြည့်ကာ သူ့ကိုယ့်သူ ပြောစေလိုက်၏။

ရဲယင်က အကူအညီမဲ့စွာ ပခုံးတွန့်၍ ပြောလိုက်သည်။ “အဖွားက… အဒေါ်ပေါင်ပေါင်းကို ကျွန်တော့်ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတယ်…”

“ဒါပဲလား…” ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်၍ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူ့လက်ကို ခေါက်ကာ ပေါင်ပေါင်းကို ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ မင်း ငါတို့နဲ့ အတူတူ မလိုက်ခဲ့တာလဲ… ဟုတ်တယ်… ပေါင်ပေါင်း… ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို စောင့်ကြည့်ပေးပါ… ဒီကောင် မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာကို သွားပြီးရင် လိမ္မာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်…”

ပေါင်ပေါင်း ဤသည်ကို ကြား၍ စဉ်းစားလိုက်သည်။

စုချင်းက သူမအား ရဲယင်ကို စောင့်ရှောက် စောင့်ကြည့်ရန် ပြောခဲ့သော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကန့်သတ်ရန် မပြောခဲ့ပေ။ သူမက သူ့ကို ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ရမည် ဖြစ်သည်။ မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာသို့ သွား၍ သူ့ကို စောင့်ကြည့်ခြင်းမှာလည်း အတူတူပင်… သို့သော်… ဂိမ်းက…

အဆုံးတွင် ပေါင်ပေါင်းက သဘောတူလိုက်၏။