မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာသို့

ဂျပန်နိုင်ငံတွင်…

မေ့ကျဲ့ရန်၊ ဆာလာပိုင်ကျီ၊ ရှီထိုက်လုံနှင့် မုန်ကျစ်ယွီတို့က မီးလျှံဝင်ပေါက်တစ်ခုထဲမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာကြသည်။

“ဆရာ… ခင်ဗျားပြောတာက မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာရဲ့ ဝင်ပေါက်က ဂျပန်နိုင်ငံထဲမှာ ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား…” ဆာလာပိုင်ကျီက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်…”

“ဒါတော့ မဟုတ်သေးဘူး… မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်း ပြောရင် ပထမဆုံး စိတ်ထဲပေါ်လာတာက တရုတ်နိုင်ငံလေ… ဘာလို့ ဝင်ပေါက်က ဂျပန်နိုင်ငံမှာ ဖြစ်နေရတာလဲ…”

ဆာလာပိုင်ကျီ စကားဆုံးသည်နှင့် ရှီထိုက်လုံက သူ့ခေါင်းနောက်ကို ပုတ်လိုက်၏။

“မင်းလို နိုင်ငံခြားသားက ဘာသိမှာလဲ… အရင်တုန်းက ဒီနေရာတွေအားလုံးကို ရှေးခေတ်မင်းဆက်တစ်ခုတည်းက အုပ်ချုပ်ခဲ့တာကွ… သိရဲ့လား…”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ရှီထိုက်လုံက သူတို့ရှေ့တွင် လမ်းလျှောက်နေသော မေ့ကျဲ့ရန်ကို မြှောက်ပင့်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာ… ဟုတ်တယ်မလား…”

“အမှန်ပဲ… မင်းကို သင်ပေးလို့ ရသားပဲ… ပြီးတော့ အခုအချိန်မှာ ဒီနယ်မြေက တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ အမှန်တကယ်ပဲ ရှိနေတယ်…”

…

လူအများမကြာမီတွင် မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာ၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဝင်ပေါက်သို့ မရောက်မီတွင် မေ့ကျဲ့ရန်က နောက်ဆုံးအနေဖြင့် အချက်များကို အလေးပေး ပြောကြားလိုက်သည်။

“မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာထဲကို ဝင်ပြီးရင် ငါ ခိုင်းတဲ့အတိုင်း အကုန်လုပ်ရမယ်… ငါ ရန်စခိုင်းတဲ့သူကို ရန်စရမယ်… ပြီးတော့ ငါ ဝင်ခိုင်းတဲ့ဂိုဏ်းကို ဝင်ရမယ်… ငါ ခွင့်မပြုတဲ့အရာကို ဘာမှ လုပ်ခွင့်မရှိဘူး…”

မေ့ကျဲ့ရန်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို ကြားပြီးနောက် ဆာလာပိုင်ကျီနှင့် ရှီထိုက်လုံတို့မှာ ပြတ်ပြတ်သားသား သဘောတူလိုက်ကြသည်။

မုန်ကျစ်ယွီကမူ သဘောမတူမီ ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

...

အခြားတစ်ဖက်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့၏ ပင်မကိုယ်ကလည်း ရဲယင်နှင့် ပေါင်ပေါင်းတို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေ၏။

တကယ်တော့ သူတို့ ဆွေးနွေးပြီးနောက် ထိုအချိန်ကပင် ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့သော်လည်း… ဂိမ်းစက်က အချိန်မီ မရောက်လာသောကြောင့် ပေါင်ပေါင်းက ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

“အိုး… ပေါင်ပေါင်းက အိမ်တွင်းအောင်းမိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် လေ့ကျင့်ပေးခံလိုက်ရပြီ… ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ…”

ရဲရှင်းဟွေ့က အသစ်ရောက်လာသော လက်ကိုင်စက်ဖြင့် ကစားနေသော ပေါင်ပေါင်းကို ကြည့်၍ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

“ဦးလေး… ကျွန်တော်တို့ အခု သွားလို့ရပြီ…” ရဲယင်က ပြောလိုက်သည်။ သူက ယခုအချိန်တွင် မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာသို့ ပြန်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

“ကောင်းပြီ…” ရဲရှင်းဟွေ့က ပြန်ဖြေ၍ ဝင်ပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဝင်ပေါက်၏ တည်နေရာမှာ ဂျပန်နိုင်ငံမဟုတ်ဘဲ ရဲမိသားစုအိမ် ဖြစ်သည်။

…

မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာတွင်…

ကြယ်တာရာဂိုဏ်း။

ကြယ်တာရာဂိုဏ်းက မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာ၏ ထင်ရှားခြင်းမရှိသော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ မပြင်းထန်ဘဲ ရတနာမြေလည်း မဟုတ်ချေ။

မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာတစ်ခုလုံးတွင် ဤနေရာကို ခွေးများပင် ဂရုမစိုက်သော မြေလွတ်ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ သို့သော် မူလက မြေလွတ်ဖြစ်သော ဤနေရာမှာ ယခုအခါ ပန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် ကြွယ်ဝနေ၏။

…

ကြယ်တာရာဂိုဏ်း၏ ရုံးခန်းထဲတွင်…

ရဲလန်ယွဲ့က သူမရှေ့မှ သုံးဘက်မြင် ပုံရိပ်ယောင်မြေပုံကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်၍ သူမကိုယ်သူမ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဒါက မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ပါးရဲ့ စွမ်းအားပဲလား… အင်အားက တကယ်ပဲ ထူးကဲခမ်းနားပါပေတယ်… သူက ငါ့ရဲ့ ပင်မအမြောက်ကြီးနှစ်လက်ကိုတောင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်…”

ရဲလန်ယွဲ့က ရုတ်တရက် ဤနေရာသို့ ပြန်လာရခြင်းမှာ ရန်သူ မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ပါးက လှုပ်ရှားလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအကျပ်အတည်းတွင် ရဲရှင်းချန်က အတင်းအကျပ် အဆင့်တက်၍ ရန်သူကို မောင်းထုတ်ခဲ့သည်… သို့သော်… ရဲရှင်းချန်၏ တည်ရှိမှုကိုလည်း လုံးဝ ဖော်ထုတ်ပြသလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သော ရဲရှင်းချန်က ကောင်းကင်မှ ကြယ်များကို ခရမ်းရောင်-ရွှေရောင် အလင်းဖြင့် လင်းလက်စေပြီး ကြယ်တာရာဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ထွန်းလင်းတောက်ပစေခဲ့သည်။

ဤထူးခြားသော မြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် ကျင့်ကြံခြင်းလောက တစ်ခုလုံးမှ လူတိုင်းက သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်…

ထိုလူ ပြန်လာပြီ…

မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို စိုးမိုးခဲ့သော ထိုလူသား ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။