ပလတ်စတစ် ဆာဂျရီ

ကြယ်တာရာဂိုဏ်း၊ တောင်ထိပ်တွင် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာမှာ အဓိကကျသော ဝန်ထမ်းအချို့ နေထိုင် ကျင့်ကြံကြသည့် နေရာ ဖြစ်သည်။

သဘာဝအတိုင်းပင် ၎င်းမှာ တောင်တစ်ခုလုံးတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အသိပ်သည်းဆုံး နေရာလည်း ဖြစ်၏။

နတ်စစ်သူကြီးယီ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့မှာ တောင်ထိပ်ရှိ အခန်းတစ်ခန်း၏ တံခါးဝသို့ ရောက်လာသည်။

ဤသည်မှာ ပေါင်ပေါင်း နေထိုင်သည့် အခန်း ဖြစ်သည်။

တံခါးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါက်ပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့မှာ အတွင်းမှ “ဝင်ခဲ့ပါ…” ဟူသော အသံကို ကြားရသောအခါ တံခါးဖွင့်၍ ဝင်လိုက်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူက ပေါင်ပေါင်းမှာ ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲ၍ နင်တန်ဒို လက်ကိုင်ဂိမ်းစက်ကို ကစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ပေါင်ပေါင်း… ငါနဲ့ အပြင်ထွက်ပြီး သွားကစားချင်လား…”

“ကစားမယ်… ဘယ်မှာ သွားကစားမှာလဲ…” ပေါင်ပေါင်းက ခေါင်းပင် မဖော်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“သေချာတာပေါ့… အပြင်မှာ သွားကစားမှာလေ…”

ပေါင်ပေါင်းက သူမ လုပ်နေသောအရာကို ရပ်တန့်၍ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ ရဲယင်ကို ရှာရန် အတူတကွ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ရဲယင်မှာ သူ့အခန်းထဲတွင် ကျင့်ကြံနေခြင်း သို့မဟုတ် အနားယူနေခြင်း မရှိပေ။

နတ်စစ်သူကြီးယီကို မေးမြန်းပြီးနောက်မှ သူတို့မှာ ထိုမာနကြီးသော ကောင်လေး ရဲယင်က ရဲရှင်းချန်ကို သွားရှာကြောင်း သိရှိခဲ့ကြရသည်။

ရဲယင်၏ နေရာကို သိရှိပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့ကို သွားရှာလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရဲယင်မှာ အခန်းတစ်ခန်း၏ တံခါးဝတွင် ရပ်နေ၏။ ဤအခန်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် ပိတ်ထားပြီး အတွင်းမှ အခြေအနေကို တံခါးပေါ်ရှိ ပြတင်းပေါက်ဝိုင်းမှတစ်ဆင့်သာ မြင်နိုင်သည်။

အခန်းထဲတွင် ရဲရှင်းချန်မှာ မျက်လုံးများ မှိတ်၍ တင်ပျဉ်ခွေကာ ကျင့်ကြံနေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ဤစွမ်းအင်လှိုင်းများကို ဤအထူးအခန်းဖြင့် လျှော့ချထားပြီး ဖြစ်သည်။

ရဲလန်ယွဲ့ ဖန်တီးခဲ့သော ဤအထူးအခန်းသာ မရှိပါက မီတာတစ်ရာအတွင်း၌ မည်သည့် သက်ရှိသတ္တဝါမှ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ရဲယင် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူက ရဲရှင်းဟွေ့ သူ့ထံသို့ အပြုံးဖြင့် လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဟေး… ငါ့ရဲ့ မာနကြီးတဲ့ တူလေးက တော်တော်ကို သားကောင်းရတနာပဲ… မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာကို ရောက်ရောက်ချင်း သူ့အဖေကို တွေ့ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူးကိုး…”

“ဟွန့်…” ရဲယင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “သူက အဆင့်တက်နေတုန်း လှုပ်ရှားခဲ့တယ်လို့ ကြားလို့ပါ… သူ သေပြီလား မသေဘူးလား လာကြည့်တာ…”

ရဲယင်၏ မာနကြီးသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ဘာမှ ပြောချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။

“သွားကြစို့… မင်းကို အပြင်ခေါ်သွားပြီး ပျော်စရာတွေ လုပ်ပေးမယ်…”

ရဲရှင်းဟွေ့ ဤသို့ ပြောသည်ကို ရဲယင် ကြားသောအခါ နောက်ထပ် မေးခွန်းများ မမေးတော့ပေ။ သူသည် ဤနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်သွားချင်နေ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ့ဦးလေး၏ အဖမ်းခံလိုက်ရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှက်စရာကောင်းလှသည်။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် တစ်နှစ်ကြာ နေထိုင်ပြီးနောက် သူသည် Tsundere ဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုကြောင်းကိုလည်း သိရှိလာခဲ့သည်။

၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သိရှိလာသောကြောင့်ပင် သူက သူ Tsundere တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်းကို မည်သည့်အခါမှ ဝန်ခံမည် မဟုတ်ချေ။

.......

လူသုံးယောက်မှာ အတူတကွ တောင်ခြေသို့ ရောက်လာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် မြို့တစ်ခုလုံးကို မြင့်မားသော တံတိုင်းများက ဝန်းရံထား၏။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာတိုင်း အလွန်ကြီးမားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြည့်တင်းစက်တစ်ခုက လည်ပတ်နေသည်။

အမှန်စင်စစ်… အစပိုင်းတွင် ကြယ်တာရာဂိုဏ်းကို လာရောက်တိုက်ခိုက်ကြသော ဂိုဏ်းအားလုံးမှာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သိပ်သည်းမှုကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်သော ဤစက်များကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာမှ လူအများစုမှာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ရွေးချယ်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ မည်သည့် အကျိုးအမြတ်ကိုမဆို ရှာဖွေတွေ့ရှိသည့်အခါတိုင်း သူတို့ ပထမဆုံး လိုချင်ကြသည်မှာ တစ်ဦးတည်းသာ ခံစားရန် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်… သူတို့မှာ ဤစက်များ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို ရှာဖွေရန် မကြိုးစားဘဲ ဦးစွာ လုယူရန်သာ လိုလားခဲ့ကြသည်။

သူတို့ မမျှော်လင့်ထားသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ မကြာသေးမီကမှ တည်ထောင်ခဲ့သော ဤဂိုဏ်းမှာ ချိုးဖျက်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော အရာတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းပင်။

.....

တောင်အောက်သို့ ရောက်၍ မြို့သို့ ရောက်သည်နှင့် ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ဝမ်းနည်းဖွယ် ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မြို့ထဲမှ လူအများစုမှာ ဝမ်းနည်းနေကြပုံ ရ၏။

ဤလူများမှာ… အားလုံးက သာမန်ကျင့်ကြံသူများ သို့မဟုတ် သာမန်လူများ ဖြစ်ကြပြီး ကြယ်တာရာဂိုဏ်း တည်ဆောက်ခဲ့သော နေရာမှာ သူတို့၏ အိပ်မက်ထဲမှ မြို့တစ်မြို့ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤနေရာတွင် သူတို့မှာ အကြောင်းမဲ့ အသတ်ခံရမည် မဟုတ်ပေ။ အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုများ ရှိနေသေးသော်လည်း အနည်းဆုံး… ကျင့်ကြံသူများက သာမန်လူများကို အနိုင်ကျင့်ခြင်းမျိုး ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျင့်ကြံသူများ၏ တိုက်ပွဲများအတွက်လည်း သက်ဆိုင်ရာ တိုက်ပွဲနေရာများ ရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးမှာ… မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

မသေမျိုးဧကရာဇ်ငါးပါးက ဤနေရာကို မကြာမီ တိုက်ခိုက်တော့မည်ဟု လူတိုင်း ကြားသိထားကြသည်။ ကြယ်တာရာဂိုဏ်းသာ ပျက်စီးသွားပါက ဤမြို့မှာလည်း ဆက်လက် တည်ရှိတော့မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

...

ရဲရှင်းဟွေ့က ပေါင်ပေါင်းနှင့် ရဲယင်ကို မြို့၏ တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ဦးဆောင် ခေါ်သွားသည်။

ထွက်ပေါက်ကို နတ်မျိုးနွယ်နှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင်များက စောင့်ကြပ်နေကြသော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့ထံတွင် ရဲလန်ယွဲ့ ပေးထားသော တိုကင် ရှိနေသဖြင့် အဝင်အထွက်မှာ လွယ်ကူလှ၏။

မြို့ပြင်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့မှာ လေထုက အလွန် ညစ်ညမ်းနေသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သိပ်သည်းမှုမှာ အလွန် ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

“ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ… ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြည့်တင်းစက်က ဒီလောက်တောင် ထိရောက်တာလား…”

သက်ပြင်းချသကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ခု ပြောပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ အာရုံကို ရဲယင်ထံသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။

ရဲယင်မှာ ချမ်းစိမ့်စိမ့် ဖြစ်သွားသဖြင့် သူက မေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျား… ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ…”

“ပလတ်စတစ် ဆာဂျရီ လုပ်ချင်လား…” ရဲရှင်းဟွေ့က အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“မလုပ်ဘူး… ကျွန်တော့်မျက်နှာက အရမ်း ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်… ပလတ်စတစ် ဆာဂျရီ လုပ်စရာ မလိုဘူး…”

“မဟုတ်ဘူး… မင်း လိုအပ်တယ်…”

“မဟုတ်ဘူး… ကျွန်တော် မလိုအပ်ဘူး…”

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ အချိန်ဆက်မဖြုန်းဘဲ ရဲယင်နှင့် ဆက်၍ စကားနိုင်လုရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့သဖြင့် သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိကပ်လိုက်သည်။

ရဲယင် ခုခံနေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့အခြားလက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ “အခန်း…”

ခွဲစိတ်-ခွဲစိတ်အသီး၏ စွမ်းရည်မှာ အသက်ဝင်လာသည်။ ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရဲယင်၏ ဦးခေါင်းမှာ ပြတ်ထွက်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်သာ နေရာတွင် လှုပ်ယမ်းကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“ပေါင်ပေါင်း… သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းပေးစမ်း…”

ပေါင်ပေါင်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူတို့ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ လုပ်ဆောင်နေကြသည်ကို မသိသော်လည်း ရဲယင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နာခံစွာ ကန်ကျောက်လိုက်ရာ သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် စိုက်ဝင်သွားသည်။

ထို့နောက် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ရဲယင်၏ ဦးခေါင်းမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

“သေစမ်းကွာ… ပေါင်ပေါင်း… ဖြည်းဖြည်းလုပ်စမ်းပါ… သူ့ကို ကန်မသတ်လိုက်နဲ့ဦး… ဒါ ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော တူလေးကွ…”

“ကျွန်မ အားသုံးတာ မဟုတ်ဘူး…”

ပေါင်ပေါင်းမှာလည်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူမက ရဲယင်ကို သာမန်အတိုင်းသာ ကန်လိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ရလဒ်မှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်နေ၏။

“ဦးလေး… ခင်ဗျား ဘာလုပ်မလို့ ကြံနေတာလဲ…”

“ငါ ဘာလုပ်ရဦးမှာလဲ… မင်းကို ပလတ်စတစ် ဆာဂျရီ လုပ်ပေးမလို့ပေါ့…”

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ သက်သွင်းခြင်းစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်း၍ သူ၏ လက်ကို ရဲယင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် တင်လိုက်သည်။

အရိုးများနှင့် ကြွက်သားများ စုတ်ပြဲသွားသော အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ရဲရှင်းဟွေ့ သူ၏ လက်ကို ရဲယင်၏ မျက်နှာမှ ခွာလိုက်သောအခါ ရဲယင်၏ မျက်နှာမှာ များစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ရဲယင်ကိုသာ သူ့အရင်းအချာ ဖခင်ဖြစ်သူ ရဲရှင်းချန်ထံ ခေါ်ဆောင်သွားလျှင်ပင် သူ့ထူးခြားသော အငွေ့အသက် မရှိပါက မှတ်မိနိုင်ဖွယ် မရှိပေ။

ဤသို့ လုပ်ဆောင်ရခြင်းမှာ ရိုးရှင်းလှ၏။ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ရဲယင် ရန်သူဂိုဏ်းထဲသို့ ခိုးဝင်ရန် လိုအပ်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မျက်နှာ သို့မဟုတ် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဘယ်တော့မှ အသုံးမပြုရပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ… မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာတွင် ရဲယင်ကို သိကျွမ်းသူ သို့မဟုတ် အကျွမ်းဝင်သူ များစွာ ရှိနေသည်။

ထို့အပြင် အမြတ်ထုတ်သည့် အစီအစဉ်သာ အောင်မြင်ခဲ့ပါက… သူသည် အခြား မျက်နှာတစ်ခုသို့ ထပ်မံ ပြောင်းလဲ၍ ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ဆောင်ရပေဦးမည်။

...

ရဲရှင်းဟွေ့က ပလတ်စတစ် ဆာဂျရီ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း ရဲယင်ကို ပြောပြခဲ့သည်။

သူ ရန်သူ၏ ဂိုဏ်းထဲသို့ ခိုးဝင်ရမည်ကို သိရှိသွားသောအခါ အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင် ရဲယင်မှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိ၏။

ရဲယင်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားနှင့် သူ၏ ခွန်အား တိုးတက်လာသည့် နှုန်းအရ သူ၏ မိခင်အတွက် လက်စားချေရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည်ကို သိရှိထားသည်။

သူ တစ်ယောက်တည်း လက်စားချေနိုင်မည် မဟုတ်ရုံသာမက ရဲရှင်းချန်ကိုပင် အကူအညီ ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်လျှင်ပင် တော်လှပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအစီအစဉ်ကို ရဲရှင်းဟွေ့ ပြုလုပ်ခဲ့သောကြောင့် စိတ်မချရဟု သူ ခံစားရသော်လည်း အနည်းဆုံး… သူသည် ရန်သူဂိုဏ်းထဲသို့ ခိုးဝင်၍ သတင်းအချက်အလက်များ ပေးပို့ ကူညီနိုင်ပေလိမ့်မည်။

“ဒါဆို… မင်း သဘောတူတယ်ပေါ့…”

“ဟုတ်… ကျွန်တော် သဘောတူတယ်…” ရဲယင်က ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အရမ်းကောင်းတယ်… နောက်တစ်ခုက… ငါတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်အဖြစ် မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ပါးကို ရှာကြရအောင်…”

စကားပြောနေစဉ်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲယင်၏ ဦးခေါင်းကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပြန်လည် တင်ပေးလိုက်သည်။

သူ၏ ဦးခေါင်း ခန္ဓာကိုယ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသောအခါ ရဲယင်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ အရိုးအများစုမှာ ပေါင်ပေါင်း၏ ကန်ချက်ကြောင့် ကျိုးကြေသွားကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။