ဖက်ဒရယ်ဥပဒေ
Vol. 11 Ch. 152
ယူပေမြို့ နံပါတ် ၁ အာကာသဆိပ်ကမ်း – လေယာဉ်အတွင်းဆိပ်ကမ်း
ဖက်ဒရယ်စစ်ဆင်ရေးလေယာဉ်တစ်စီးသည် အတွင်းဆိပ်ကမ်းတွင် ရပ်နားထားပြီး ၎င်း၏ဘေးတွင် လေယာဉ်ငယ်များစွာ ရှိနေသည်။ လေယာဉ်ကြီး၏ အင်ဂျင်များသည် အသင့်အနေအထားတွင် လည်ပတ်နေပြီဖြစ်ပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ဖက်ဒရယ်စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ဝင်များသည် အထူးနိုင်ငံသားများအုပ်စုကို လေယာဉ်ပေါ်သို့ ပို့ဆောင်နေကြသည်။
“ဒါရိုက်တာတေလာ၊ အခြေအနေက ဒီလောက်ဆိုးရွားနေပြီ—ဘာလို့ အခုထိ မထွက်ခွာသေးတာလဲ”
ဆံပင်တွင် အနက်နှင့်အဖြူရောပြွမ်းနေသော သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးသည် အေးစက်ပြီး ကောက်ကျစ်သော မျက်နှာအမူယာဖြင့် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက်ရှိနေပြီး အစောင့်တစ်ဦးက တွန်းပို့ပေးနေသည်။ ကြီးမားသော လေယာဉ်၏ ပန်ကာများမှ ပြင်းထန်သော လှိုင်းလုံးများက လူတိုင်း၏အဝတ်အစားအနားများကို တုန်ခါစေသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ဒေါသဖြင့် မည်းမှောင်နေပြီး မိုဘိုင်းဆက်သွယ်ရေးကိရိယာတွင် စာတိုပေးပို့နေသော တေလာမိုရန်နိုကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
တေလာမိုရန်နိုက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “အမတ်ကျိုး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လေယာဉ်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းပြန်သွားပါ။ ဝေဟင်အန္တရာယ်တွေကို ဖယ်ရှားလို့ မပြီးမချင်း ထွက်ခွာဖို့ မစွန့်စားနိုင်ဘူး”
“မဖြစ်နိုင်တာ၊ သံချပ်ကာတပ်ရင်း၊ လုံခြုံရေးတပ်ရင်းနဲ့—သေစမ်း—ဒီအာကာသဆိပ်ကမ်းထဲက ဝေဟင်ရန်ကာစနစ်တွေရော၊ ဖက်ဒရယ်က ဒါတွေထိန်းသိမ်းဖို့ ပိုက်ဆံအများကြီးသုံးထားတာ၊ ဘာလို့ ငါတို့အတွက် ဝေဟင်ကို ရှင်းလင်းမပေးတာလဲ” အမတ်ကျိုးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အသုံးမကျတဲ့ လူတစ်စုပဲ၊ ဒီလေယာဉ်ကို အခုလေပေါ်ပျံတတ်လိုက်စမ်း၊ မဟုတ်ရင် မင်းအလုပ်ပြုတ်မယ်”
တေလာသည် မထီတရီပြုံးကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ “သံချပ်ကာတပ်ရင်းက ကျွန်မတို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ငြင်းဆိုခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မက ဖက်ဒရယ်ခွင့်ပြုချက်နဲ့ အာကာသဆိပ်ကမ်းစနစ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီ။ ဝေဟင်ကာကွယ်ရေးလက်နက်တွေက ကျွန်မတို့အတွက် လမ်းဖွင့်ပေးလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းမနေဖို့ အကြံပေးချင်တယ်”
အမတ်ကျိုး၏ အမူအရာမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး ၎င်း၏အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် အံကြိတ်ကာ စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟမ့်၊ ဒါဆို မြန်မြန်လုပ်စမ်း။ ငါ့ကို ထပ်နှောင့်နှေးရင် အားလုံးကို အလုပ်ထုတ်ပစ်မယ်”
“လေယာဉ်တပ်ဖွဲ့အားလုံး၊ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်ပါ” တေလာသည် ၎င်း၏မိုဘိုင်းကိရိယာကို လက်ထောက်ထံသို့ လွှဲပေးပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊မဒမ်”
ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း
ထိုအချိန်တွင် ဆိပ်ကမ်းအတွင်း အလျင်စလိုခြေသံများ ပဲ့တင်ထပ်ကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တေလာသည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖေးရွှမ်သည် အရေးပေါ်တုံ့ပြန်ရေးအဖွဲ့ဝင်များနှင့် သံချပ်ကာစစ်သားများကို ဦးဆောင်ကာ သူမဆီသို့ လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်—တစ်ဦးချင်းစီတွင် ဒေါသထွက်နေသောအမူအရာများဖြင့်။
“လုံခြုံရေးတပ်ရင်း”
သူမ၏အော်သံကြောင့် လက်နက်ကိုင်လုံခြုံရေးအရာရှိများစွာသည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ၎င်းတို့၏လက်နက်များကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။
“မင်းတို့လုပ်ရဲတယ်ပေါ့”
ဖေးရွှမ်သည် သူမကို ချိန်ရွယ်ထားသော သေနတ်များကို လျစ်လျူရှုကာ ဒေါသတကြီး ရှေ့သို့ထွက်လာသည်။
“ဒီမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်သောင်းကျော်ရှိတယ်၊ မင်းတို့လုပ်ခဲ့တာရဲ့ အကျိုးဆက်ကို နားလည်ရဲ့လား”
တေလာသည် အနည်းငယ်နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး လုံခြုံရေးအရာရှိများကို သူမ၏ရှေ့တွင် ကာထားစေသည်။ မျက်မှန်ကို ချိန်ညှိရင်း သူမက လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ “ဖက်ဒရယ်ဥပဒေ ပုဒ်မ ၃၃၂ အရ၊ လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့အားလုံးသည် အစိုးရအရာရှိများ၏ လေယာဉ်များအတွက် ပြည့်စုံသော ကာကွယ်ပေးရေးအစီအမံများကို သေချာပေးရမည်။ ကျွန်မက ဥပဒေအတိုင်းလိုက်နာနေတာပါ”
ဖေးရွှမ်၏မျက်လုံးများသည် ဒေါသဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။
“ဖက်ဒရယ်ဥပဒေ ပုဒ်မ ၁—နိုင်ငံသားအားလုံး၏ အသက်၊ ပစ္စည်းဥစ္စာ၊ နှင့် လွတ်လပ်မှုသည် အရာအားလုံးထက် ဦးစားပေးရမယ်ဆိုတာကို အဆင်ပြေသလို မေ့လိုက်တာလား”
တေလာသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏နောက်ကျောရှိ ကြီးမားသောလေယာဉ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဒီလေယာဉ်ပေါ်မှာ ဘယ်သူတွေရှိတယ်ဆိုတာ မင်းသိလား”
ပိုမိုပြင်းထန်လာသော ပဋိပက္ခသည် ရင်ပြင်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ အာရုံကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။ ဖက်ဒရယ်စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ကို မှတ်မိသွားသောအခါ လူအုပ်သည် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ ၎င်းတို့သည် စကားစစ်ထိုးမှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့၏ဒေါသမှာ ပြည့်လျှံလာသည်။
“ဘာလဲ၊ သူတို့က လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးစနစ်ကို ပိတ်လိုက်တာပေါ့... သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကာကွယ်ဖို့အတွက်ပေါ့”
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”
“မင်းတို့အားလုံးကို ငါတို့သတ်ပစ်မယ်”
“အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်”
ဒေါသထွက်နေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ၎င်းတို့၏သေနတ်များကို မြှောက်လိုက်ကြပြီး လုံခြုံရေးတပ်ရင်းအဖွဲ့ဝင်များသည် တေလာမိုရန်နိုနှင့် အမတ်ကျိုးကို တင်းကျပ်စွာ ကာကွယ်ရန် တံတိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပေါ်စေကာ လူအုပ်ကို ရှေ့သို့ မတိုးလာစေရန် တားဆီးထားသည်။
တစ်ဖက်တွင်၊ ရှုချင်း၊ ရှကျင်း၊ နှင့် လူအိုကြီးမိုတို့သည် သွေးကွက်များဖြင့် ပေကျံနေပြီး ၎င်းတို့၏လက်နက်များသည် တိုက်ပွဲများတွင် အလွန်ကျွံသုံးစွဲခဲ့ခြင်းကြောင့် နီရဲနေသည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူတို့သည် သူတို့၏လူများကိုယ်တိုင်က နောက်ကျောမှ ဓားနှင့်ထိုးခံရသည်။ ဒေါသမထွက်ပဲနေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
အမတ်ကျိုး၏မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူသည် အစောင့်အား တိတ်တဆိတ် အချက်ပြလိုက်ပြီး နောက်ဆုတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
အော်ဟစ်ကျိန်ဆဲနေကြသည်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း တေလာမိုရန်နိုက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “အားလုံးကို အချိန်မဖြုန်းဖို့ အကြံပေးချင်တယ်၊ ဒီအာကာသဆိပ်ကမ်းတစ်ခုလုံးက ဖက်ဒရယ်ပိုင်ပစ္စည်းပဲ။ ဒီလက်နက်တွေနဲ့ တံတိုင်းတွေကို မင်းတို့ပိုက်ဆံနဲ့ တည်ဆောက်ထားတယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား”
သူမသည် ဒေါသဖြင့် တုန်ခါနေပြီး အသံသည် မြင့်တက်လာသည်။
“ဒီလေယာဉ်ပေါ်ကလူတွေက လူသားယဉ်ကျေးမှုရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံးလူတွေပဲ။ သူတို့ရဲ့လုံခြုံရေးကို ဦးစားပေးဖို့က အားလုံးရဲ့တာဝန်ပဲ—“
ဒိုင်း..
သေနတ်သံတစ်ခုသည် ညအမှောင်ကို ဖြတ်ကာ တင်းမာနေသော ရင်ဆိုင်မှုကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားစေသည်။
လူတိုင်း၏မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။
လွန်ခဲ့သည့် တစ်စက္ကန့်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေခဲ့သော တေလာမိုရန်နိုသည် ယခုအခါ ၎င်း၏နဖူးတွင် ပြီးပြည့်စုံသော ကျည်ပေါက်ရာတစ်ခု ရှိနေသည်။
သွေးစီးကြောင်းများသည် ၎င်း၏နဖူးမှ စီးကျလာသည်။
သူမ၏အမူအရာမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာ တောင့်တင်းနေသည်။
ထို့နောက်—ဝုန်း။
သူမသည် နောက်သို့ပြိုလဲသွားပြီး အသက်မဲ့သွားသည်။
ဖျတ် ဖျတ်
လေးလံသော ခြေသံများသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ဆိပ်ကမ်းအတွင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူအုပ်သည် ဗီဇအလျောက် နှစ်ဖက်ခွဲထွက်သွားပြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအတွက် လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်သည်—သံချပ်ကာတပ်ရင်းမှူး ကျန်းတင်းကျုံး—သူ၏နောက်လိုက်များဖြင့် ရောက်လာသည်၊၊
အမတ်ကျိုး၏မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်စွာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး တေလာ၏အလောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကျန်းတင်းကျုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အံကြိတ်ကာ ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်၊၊
“ဗိုလ်ချုပ်ကျန်း…မင်းက ဖက်ဒရယ်အရာရှိတစ်ဦးကို သေနတ်နဲ့ ပစ်သတ်ရဲတယ်ပေါ့၊ မင်းက ဖက်ဒရယ်ကို စစ်ကြေညာနေတာလား—"
ဒိုင်း..
ကျန်းတင်းကျုံးသည် စကားမပြောဘဲ ၎င်း၏ ပစ္စတိုကို မြှောက်ကာ အမတ်ကျိုး၏ဦးခေါင်းကို ပေါက်ကွဲသွားစေသည်။
“အရှုံးသမားပဲ”
သူ၏ကျည်ဆံသည် နဖူးကို ဖြတ်ကာ တိကျစွာ ထိုးဖောက်သွားသည်—တွန့်ဆုတ်မှုမရှိပေ။
အမတ်ကျိုး၏ ဘောဒီဂတ်သည် ဖြူဖျော့သော မျက်နှာဖြင့် တောင့်တင်းစွာ ရပ်နေသည်။ သူသည် အောက်သို့ကြည့်လိုက်ရာ—အမတ်ကျိုး၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြိုလဲသွားပြီး ပါးစပ်ဟလျက်၊ သွေးထွက်ကျလာသည်။ သူသည် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။
လေယာဉ်အတွင်းမှ အော်ဟစ်သံများထွက်ပေါ်လာပြီး ခရီးသည်များသည် သေနတ်သံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
အပြင်ဘက်ရှိ ဒေါသထွက်နေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများပင် ထိတ်လန့်စွာ တောင့်တင်းသွားကြသည်။
နဂါးတောင်နံပါတ် ၁ ပေါ်တွင် ရှီတိယွမ်သည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်၊၊ တစ်ဖက်တွင် ငွေကြယ်ပေါ်တွင် ကျန်းရှု့ဝေနှင့် ကျန်းဇီယန်တို့သည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသော အကြည့်များကို ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
ကျန်းတင်းကျုံးသည် လုံခြုံရေးတပ်ရင်းမှူး ဇန်ဝေ့ဆီသို့ ခြေလှမ်းကြီးဖြင့် လျှောက်သွားပြီး ၎င်း၏ထက်ရှသောမျက်လုံးများသည် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
“ဇန်ဝေ့။ မင်းငါ့လက်အောက်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တုန်းက ငါက မင်းကို အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ကလေးတွေဆီ သေနတ်ချိန်ဖို့ သင်ပေးခဲ့ဖူးလား”
“တပ်မှူး၊ ကျွန်တော်...”
ဇန်ဝေ့သည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ၎င်း၏အမူအရာမှာ လွန်ဆွဲနေသည်။ ၎င်း၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လုံခြုံရေးတပ်ရင်းစစ်သားများသည် ချက်ချင်း ၎င်းတို့၏လက်နက်များကို နှိမ့်ချလိုက်ကြသည်—၎င်းတို့သည် အစကတည်းက အရပ်သားများကို ချိန်ရွယ်လိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ကျန်းတင်းကျုံးသည် ၎င်းတို့ကို လျစ်လျူရှုကာ ရှေ့သို့လျှောက်သွားသည်။ သူသည် တေလာ၏အလောင်းဘေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ထိတ်လန့်နေသော လက်ထောက်ကို အောက်သို့ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့မှာ ထွက်ခွာဖို့ အချိန်သုံးမိနစ်ရှိတယ်”
“ဘာ-ဘာလို”
လက်ထောက်၏မျက်နှာမှာ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားပြီး အခြားဖက်ဒရယ်အရာရှိများသည် လေယာဉ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြသည်။
“မောင်းတော့၊ မြန်မြန်…ငါတို့ထွက်သွားပြီ”
လေယာဉ်ပေါ်တွင် ကျိုးယန်နှင့် ရှုဝမ်တို့သည် ၎င်းတို့၏ကွန်ပျူတာအိတ်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာများမှာ တင်းမာနေသည်။ လေယာဉ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပျံတက်သွားသည်ကို တွေ့ရသောအခါ ၎င်းတို့သည် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
“ဘုရားသခင်၊ သူတို့က ငါတို့ကို ပစ်သတ်မယ်ထင်ခဲ့တာ...”
“ဟူး... အနည်းဆုံးတော့ အခုထွက်ခွာနိုင်ပြီ...”
ဟူးး...
လေယာဉ်အုပ်စုသည် ညကောင်းကင်ထဲသို့ တက်သွားသည်။
ပြတင်းပေါက်မှ ကျိုးယန်သည် ရထားပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ရပ်ထားသော အနက်ရောင်သံချပ်ကာရထားကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ တဖျပ်ဖျပ်လက်နေသည်။
“ဒါရိုက်တာတင်းက... တကယ်ကို သနားစရာ...”
ကျန်းတင်းကျုံးသည် ဖေးရွှမ်ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။
“အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ”
“ဆိုးရွားတယ်”
ဖေးရွှမ်၏မျက်နှာမှာ မှုန်ကုပ်နေသည်။
“သူတို့က ဒီလိုလုပ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ဒါက ငါတို့ရဲ့အစီအစဉ်တွေကို လုံးဝဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ”
သိပ္ပံပညာရှင်ဝေ့သည် ခါးသီးစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒီဝင်ရောက်ခွင့်ကို မူလဖက်ဒရယ်က ခွင့်ပြုထားတာ။ ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာက ညှိနှိုင်းမှုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စနစ်ကို ပြန်လည်ရေးသားဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ်..”
အာကာသဆိပ်ကမ်းသည် အကျပ်အတည်းအတွင်း ရောက်ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အသက်ကယ်လမ်းကြောင်းသည် ယခုဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။
လေထုသည် လေးလံလာသည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင်—
“နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှိသေးတယ်”
လူအုပ်နောက်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
လူအားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
လင်းရှန်နှင့် ကီကီသည် မျက်နှာများတွင် အရေးတကြီးအမူအရာများဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာကြသည်။
“ခေါင်းဆောင်လင်း”
သိပ္ပံပညာရှင်ဝေ့၏မျက်လုံးများ လင်းလက်လာသည်။ “နေဦး—မင်းစနစ်ကို ပြန်ရေးနိုင်လား”
“မဟုတ်ဘူး”
လင်းရှန်သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ အစီအစဉ်တစ်ခုရှိတယ်”
“နှစ်နာရီအတွင်း ငါအားလုံးကို တတ်လှမ်းလမ်းကြောင်းဆီကို ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တယ်”