ဖုတ်ကောင်သိုးထိန်း
Vol. 11 Ch. 156
“ဗိုလ်ချုပ်၊ တက်လှမ်းရထားခန်းမက အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ”
E ဇုန်၏ မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဒုဗိုလ်ချုပ်က အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာကာ အရေးကြီးသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊၊
ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း
စစ်မြေပြင်တွင် သေနတ်သံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လျက်၊ ထိတ်လန့်ဖွယ်လူသားများနှင့် အမှောင်သတ္တဝါများ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုထူထပ်စွာ စုရုံးလာသည်။ ဤသတ္တဝါများသည် ဖုတ်ကောင်များထက် ပို၍ အန္တရာယ်ရှိပြီး ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် ဆိုးရွားလှသဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက် ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများသာ ကျန်ရစ်စေသည်။
ဘွန်း
ဒုံးကျည်တစ်စင်းသည် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းပျံသန်းကာ မိုးမျှော်တိုက်တစ်ခု၏ ထိပ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်နေသော မြူခိုးပင့်ကူအား တိုက်ရိုက်ထိမှန်လိုက်သည်။ ဧရာမသတ္တဝါကြီးသည် အော်ဟစ်သံဖြင့် ပြိုလဲကျလာပြီး ဘေးနားရှိ အဆောက်အအုံထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ မှန်သားနံရံများ ကွဲကြေကာ အောက်ဖက်လမ်းပေါ်သို့ အပျက်အစီးများ မိုးရွာသလို ကျရောက်လာသည်။
ကျန်းတင်းကျုံးသည် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်လျက်၊ သူ၏ စက်သေနတ်ဖြင့် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်နေသည်။
ကျွီ ကျွီ ကျွီ
မြို့ပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော မိုးပျံဂျယ်လီဖစ်၏ ဆူးတောင်များသည် ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာပြီး အဆောက်အအုံများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ အာကာသဆိပ်ကမ်း၏ ရောင်စုံမီးများသည် ညကောင်းကင်ကို အလင်းရောင်ဟပ်နေသော်လည်း ထိုသတ္တဝါ၏ အပြည့်အဝပုံစံကို မမြင်ရသေးပေ။
ဗဝွမ်းး
ရုတ်တရက်—
ဖြူဖျော့ဖျော့အလင်းတန်းတစ်ခုသည် စစ်မြေပြင်ကို ဖြတ်သန်းလျက်၊ အမှောင်ထုကို ခဏတာ လင်းထိန်စေသည်။
“ဗိုလ်ချုပ်၊ ကြည့်ပါဦး”
“အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ”
သံချပ်ကာတပ်ဖွဲ့မှ စစ်သည်များသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲထဲတွင် ရုတ်တရက် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကာ ယူပေမြို့၏ အလယ်ဗဟိုသို့ အကြည့်များ ရောက်သွားသည်၊၊
ကျန်းတင်းကျုံး၏ ပစ်ခတ်နေသော လက်ချောင်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ အကြည့်များသည် ဝေးကွာသောနေရာသို့ ရုတ်ချည်းပြောင်းသွားပြီး မျက်ဆံများ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။
အမှောင်ထုနှင့် မြူခိုးများအလယ်မှ လူသားပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော အရိပ်တစ်ခုသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းကြည့်လျှင်—
ထိုအရာသည် အနည်းဆုံး မီတာတစ်ရာခန့် မြင့်မားသည်။
၎င်း၏ လက်မောင်းများသည် မြေပြင်နှင့် နီးကပ်စွာ ဆွဲလျက်ရှိသည်။
ထူးဆန်းသော အရိုးဖွဲ့စည်းပုံများသည် ၎င်း၏ နောက်ကျောမှ အတောင်ပံပုံစံဖြင့် ထိုးထွက်နေသည်။
၎င်းသည် မြို့၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ထင်ရှားစွာ ရပ်တည်နေပြီး ၎င်း၏ အကြည့်များသည် အာကာသဆိပ်ကမ်း နံပါတ် ၁ သို့ စူးစိုက်နေသည်ဟု ထင်ရသည်။
ကျန်းတင်းကျုံး တုန်လှုပ်သွားသည်၊၊
“ဖုတ်ကောင်သိုးထိန်းလား”
သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ “ထောက်လှမ်းရေး အစီရင်ခံစာတွေထဲကအတိုင်း အတိအကျပဲ”
ထိုဧရာမပုံသဏ္ဍာန်သည် လွှမ်းမိုးဖိနှိပ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး၊ ထူးဆန်းပြီး နားမလည်နိုင်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုအလား သွေးများကို အေးခဲစေသည်။
ခံတပ်နံရံထိပ်မှ ကျန်းတင်းကျုံးနှင့် အခြားသံချပ်ကာအရာရှိများသည် ထိုဧရာမလူသားပုံသဏ္ဍာန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ငြိမ်သက်နေသည်။
၎င်းသည် ပို၍မြင့်မားသော ဒိုင်မနေးရှင်းတစ်ခုလာသော သတ္တဝါတစ်ခုနှင့် တူသည်။
ထိုအရာကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် ကျောရိုးတစ်လျှောက် ထိတ်လန့်မှုများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ဖုတ်ကောင်သိုးထိန်း ပေါ်ထွက်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် စစ်မြေပြင်သည် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သတ္တဝါများ ပြောင်းလဲသွားသည်။
မရေမတွက်နိုင်သော ထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါများ၊ ဖုတ်ကောင်များနှင့် မိုးပျံဂျယ်လီဖစ်များပင်လျှင် စုပေါင်း ရွေ့လျားလာသည်—သိမ်းကျုံးမောင်းနှင်ခံရသကဲ့သို့ပင်။
၎င်းတို့၏ ပစ်မှတ်—
အာကာသဆိပ်ကမ်း နံပါတ် ၁။
“ကျွန်တော်တို့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာပဲ”
အနီးအနားရှိ အရာရှိတစ်ဦး၏ အသံသည် တုန်ယင်နေသည်။
“အရင်က တွေ့ရှိမှုအားလုံးက ဝင်ရိုးစွန်းညဇုန် လှုပ်ရှားတဲ့ အချိန်တွေမှာပဲ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တာ…”
အခြားအရာရှိတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်သွားသည်။
“ဒါက ကျွန်တော်တို့ကို သားကောင်လို့ သဘောထားပြီး သတ်ဖြတ်ဖို့ မောင်းနှင်နေတာလား”
“ဒါကြောင့် ဖုတ်ကောင်တွေ အားလုံး အသည်းအသန်ပြေးဝင်လာနေကြတာကိုး”
ကျန်းတင်းကျုံး၏ မျက်လုံးများသည် သဘောပေါက်မှုဖြင့် လက်ခနဲ လင်းလာသည်။ သူသည် ဖုတ်ကောင်သိုးထိန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း အသံသည် တည်ငြိမ်သော်လည်း အေးစက်လှသည်။
“ဒါက ပိုက်ကွန်ချထားသလို မဟုတ်ဘူးလား”
တိတ်ဆိတ်မှု။
အရာရှိများ၏ မျက်နှာများ မှောင်မည်းသွားသည်။
“ပိုက်ကွန်တစ်ခုလား…”
ကျန်းတင်းကျုံးက ဆက်ပြောသည်။
“ပင်လယ်နက်မှာ ငါးဖမ်းရင် လှေတွေက အတူတကွ ဧရာမပိုက်ကွန်တွေကိုကို ချပြီး၊ တဖြည်းဖြည်း ဖွဲ့စည်းပုံကို ကျဉ်းမြောင်းပြီး ငါးတွေကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ နေရာထဲကို မောင်းထုတ်တယ်—ထွက်ပေါက်မရှိတော့တဲ့အထိပေါ့”
သူ၏ အကြည့်များသည် စစ်မြေပြင်ကို ဖြတ်သန်းကြည့်ရှုသည်။
“ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ ထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါတွေ…ဒီအုပ်စုက…”
“တဖြည်းဖြည်း တင်းကျပ်လာတဲ့ ပိုက်ကွန်တစ်ခုနှင့် တူတယ်”
“ဒီဖုတ်ကောင်သိုးထိန်းက—”
“ငါတို့ဆီကို တည့်တည့်ကြီး ထိန်းကျောင်းနေတာပဲ”
အကုန်လုံး ယခုမှ သတိထားမိသွားကြသည်၊၊
စစ်မြေပြင်သည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။
၎င်းသည် အမဲလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
“အခုပြောမှ တွေးမိပြီ… တကယ်ပဲ အဲဒီလိုပဲ”
“ငါးဖမ်းတာလား”
အရာရှိများအပေါ်တွင် လေးလံသော တိတ်ဆိတ်မှု ကျရောက်လာသည်။
တစ်ဦးက အံကြိတ်ရင်း တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။
“ဒီသတ္တဝါတွေဟာ အမှောင်ထဲမှာ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို အမဲလိုက်နေတယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ အမြဲထင်ခဲ့တာ”
“ဒါပေမယ့် ဒါက မှန်တယ်ဆိုရင်…”
သူ၏ အသံသည် တုန်ယင်လျက် ကျန်းတင်းကျုံးကို ကြည့်သည်။
“အဲဒါဆို အပြာရောင်ဂြိုဟ်ပေါ်က တွင်းနက် ၁၃ ခုဟာ—”
“ဧရာမပိုက်ကွန်ကြီး ၁၃ ခုလို အမြဲချဲ့ထွင်နေတာမဟုတ်ဘူးလား”
တိတ်ဆိတ်မှု။
အသက်ရှူကျပ်လောက်သည့် ဖိအားတစ်ခုသည် လေထုကို ဖြည့်စွမ်းလာသည်။
ထိုသက်ရောက်မှုများသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာဖြစ်သည်။
ဝင်ရိုးစွန်းညသည် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် မူမမှန်ခြင်းတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ပေ။
၎င်းသည် အသိဉာဏ်ရှိသည်။
၎င်းသည် လူသားများကို အမဲလိုက်နေသည်။
ကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းတစ်ခုသည် ၎င်းတို့အပေါ် ဖြတ်သန်းကျရောက်လာသည်—
ထို့နောက် ဒေါသတရားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒါတွေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါတို့ကို ငါးတွေလို သဘောထားရဲတာလဲ”
အရာရှိတစ်ဦး ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုသည်။
“သေစမ်း”
“ဒီအရာတွေ ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ”
မခံချင်စိတ်မှ ဒေါသမီးတောက်မီးလျှံများ ပျံ့နှံ့သွားသည်�၊၊
သို့သော် ကျန်းတင်းကျုံး…
သူ၏ အသံသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူ၏ အကြည့်များသည် ခိုင်မာနေဆဲဖြစ်သည်။
သူသည် ဖုတ်ကောင်သိုးထိန်း(ဖုတ်ကောင်ထိန်းချုပ်သူ)ကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
“လူသားတွေကို ငါးလို သဘောထားချင်တာလား”
“ဒါဆို ငါးမန်းတစ်ကောင်က ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ ငါပြမယ်”
ဗရွန်းးးး
အနန္တရထားနှင့် ယဉ်တန်းရှည်ကြီးသည် ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုးထွက်ခွာသွားသည်။
ရထားလမ်းများ တုန်ခါလျက်၊ ဆွဲငင်စက်များသည် မြည်ဟည်းလျက် အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရထားများအတွင်း၌ လင်းရှန်၊ ကျန်းရှု့ဝေ၊ ရှီတိယွမ်နှင့် ဖေးရွှမ်တို့သည် တပြိုင်နက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“တက်လှမ်းမှု စတင်ပါ”
ရထားများသည် အပေါ်သို့ စောင်းတက်ကာ အရှိန်ဖြင့် တက်လှမ်းရထားလမ်းတစ်လျှောက် ကောင်းကင်ဆီသို့ ထိုးတက်သွားသည်။
—
အာကာသဆိပ်ကမ်း စစ်မြေပြင် – နောက်ဆုံးရပ်တည်မှု
ဘန်း ဘန်း ဘန်း
သံချပ်ကာတပ်ဖွဲ့သည် စိတ်ဓာတ်ကျဖွယ် တိုက်ပွဲကို ဆက်လက်ဆင်နွှဲနေသည်။
ကျန်းတင်းကျုံးသည် ခံတပ်နံရံပေါ်တွင် မယိမ်းမယိုင်ရပ်တည်လျက်၊ အောက်ဖက် စစ်မြေပြင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ်လူသားများ၊ မွန်းစတားများနှင့် ဖုတ်ကောင်အုပ်စုများသည် ပို၍ နီးကပ်လာသည်။
ကောင်းကင်သည်လည်း စစ်မြေပြင်တစ်ခုဖြစ်နေသည်—ဧရာမမိုးပျံဂျယ်လီဖစ်၏ ဆူးတောင်များသည် အဆောက်အအုံများကို ဖြတ်သန်းရိုက်ခတ်လျက်၊ မြူခိုးပင့်ကူများသည် မိုးမျှော်တိုက်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ခုန်ကူးနေကြပြီး၊ အတောင်ပံရှိ ထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါများသည် အထက်တွင် ပျံဝဲနေသည်။
လေကြောင်းကာကွယ်ရေးများရှိသော်လည်း၊ သတ္တဝါများသည် ဆက်လက်တိုးဝင်လာသည်။
ထို့နောက်—
စစ်မြေပြင်တွင် သဘာဝမကျသော ငြိမ်သက်မှုတစ်ခု ကျရောက်လာသည်။
ကျန်းတင်းကျုံး၏ မသိစိတ်သည် အော်ဟစ်လျက်ရှိသည်။
သူသည် ဖုတ်ကောင်သိုးထိန်းကို ကြည့်လိုက်သည်၊၊
ဧရာမလူသားပုံသဏ္ဍာန်သည် ယူပေမြို့၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်ကာ စောင့်ကြည့်နေသည်။
စူးစမ်းနေသည်။
တွက်ချက်နေသည်။
ကျန်းတင်းကျုံး၏ လက်ချောင်းများ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားသည်။
ထို့နောက်—
ဖုတ်ကောင်သိုးထိန်းသည် ရွေ့လျားလာသည်။
တိုက်ခိုက်မှုမဟုတ်။
တဟုန်ထိုးတိုးဝင်မှုမဟုတ်။
၎င်းသည် လက်တစ်ဖက်ကို ရိုးရှင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်—
—ထို့နောက် တက်လှမ်းရထားလမ်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
အသံတိတ် အမိန့်တစ်ခု။
ချက်ချင်းပင်—
ဖုတ်ကောင်အုပ်စုများသည် ရုတ်တရက် အုံကြွလာသည်၊၊
ဖုတ်ကောင်များ၊ မွန်းစတားများနှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ်လူသားများအားလုံးသည် အာကာသဆိပ်ကမ်းသို့ တဟုန်ထိုးပြေးဝင်လာသည်။
သေခြင်းတရား၏ ဒီရေလှိုင်းတစ်ခု၊ နောက်ဆုံးကာကွယ်ရေးလိုင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဦးတည်လာသည်။
သံချပ်ကာစစ်သည်များသည် ဤအရာ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်သဘောပေါက်သည်။
ဤအခြေအနေတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
သို့သော် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မတုံ့ဆိုင်းခဲ့ကြပေ�၊၊
ကျန်းတင်းကျုံးသည် သက်ပြင်းချလျက် သူ၏ စက်သေနတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်�၊၊
သူသည် နောက်ဆုံးအမြောက်ကျည်ကို ဖြည့်သွင်းနေဆဲဖြစ်သော မာရှောင်ထန်းကို လှည့်ကြည့်သည်။
၎င်းတို့၏ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသည်။
“အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား”
ကျန်းတင်းကျုံးက မေးသည်။
မာရှောင်ထန်းက ပြုံးလျက် “မွေးလာကတည်းက အဆင်သင့်ဖြစ်နေတာပဲ”
အမြောက်ကျည်ဖြည့်သွင်းပြီးသွားပြီ။
ကျန်းတင်းကျုံးက အမိန့်ပေးသည်။
“ပစ်လိုက်”
ဘွန်းးးး
သံချပ်ကာတပ်ဖွဲ့၏ နောက်ဆုံးပစ်ခတ်မှု။
မျက်စိကျိန်းစဖွယ် ရှော့လှိုင်းတစ်ခုသည် လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ ဖုတ်ကောင်သိုးထိန်းဆီသို့ တည့်တည့်ဦးတည်သွားသည်။
—
စစ်မြေပြင်အထက် – အနန္တရထား
အနန္တရထားအတွင်း၌ လင်းရှန်၏ လက်များသည် ထိန်းချုပ်လီဗာများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ရထားသည် အထက်သို့ တဟုန်ထိုးတက်လာပြီး စစ်မြေပြင်ကို အောက်ဖက်တွင် ဝေးကွာစွာ ထားရစ်ခဲ့သည်။
ထိန်းချုပ်ခန်းအတွင်း၌ ကီကီက အောက်ဖက်တွင် တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားသော စစ်မြေပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ အသံသည် တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။
“သူတို့ ပြန်လာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
ချန်ဆီရွှမ်နှင့် လို့ရှားရှားတို့သည် ရထားတွဲ နံပါတ် ၁ တွင် ထိုင်လျက်၊ ၎င်းတို့၏ ထိုင်ခုံများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
တာလို့နှင့် လုရှင်းချန်တို့သည် နျူကလီးယားစွမ်းအင်သုံး ရထားခေါင်းတွင် ခါးပတ်များ ပတ်ကာ ထိုင်နေကြသည်၊၊
တင်းကျန်းရီက သုတေသနတွဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေပြီး အနီးဆုံး လက်ရန်းကို ဖက်ထားသည်။
ရှကျင်း၊ ရှုချင်း၊ လူအိုကြီးမိုနှင့် ကျန်းယွမ်တို့သည် ၎င်းတို့ ဆုပ်ကိုင်နိုင်သမျှကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
၎င်းတို့၏ အသက်ရှူသံများသည် ပြင်းထန်နေသည်၊၊
ထို့နောက်—
ကောင်းကင်သည် လက်ခနဲ လင်းလာသည်။
စစ်မြေပြင်ကို လွှမ်းမိုးလျက် ဖြူဖွေးသော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု။
လျှပ်စစ်အမြောက်၏ နောက်ဆုံးပစ်ခတ်မှု။
ထို့နောက်—
သေခြင်းတရား၏ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု။
—
အာကာသဆိပ်ကမ်း – အဆုံးသတ်…
သံချပ်ကာတပ်ဖွဲ့၏ နောက်ဆုံးကြိုးစားမှု ပြီးဆုံးသွားသည်။
ဖုတ်ကောင်သိုးထိန်းသည် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။
ဖုတ်ကောင်ဒီရေသည် နောက်ဆုံးကာကွယ်ရေးလိုင်းကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ပေ။
သို့သော်—
ဖုတ်ကောင်သိုးထိန်းသည် ရထားကို လိုက်မဖမ်းခဲ့ပေ။
၎င်းသည် စောင့်ကြည့်ရုံသာ ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်၊၊
ထို့နောက်၊ ၎င်းသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး မြူခိုးထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
—
အနန္တရထားပေါ်တွင်..
ရထားသည် လေထုအလွှာကို ဖြတ်သန်းတက်လာချိန်တွင် ဖေးရွှမ်၏ အသံသည် ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းများတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
“ငါတို့ ဆက်ပြီး ရှေ့ကို ချီတတ်မယ်”
ခဏရပ်တန့်ပြီး၊
ထို့နောက် ပို၍တိုးညင်းစွာ။
“နောက်က ကျန်ရစ်ခဲ့သူတွေအတွက်…”