သေဆုံးနေသော မြို့တော်

ဤသည်မှာ လင်းရှန်၏ ယန္တရားနှလုံးသားသည် ၎င်း၏စွမ်းအင်ကို လုံးဝအကုန် သုံးစွဲလိုက်ရသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ ထိုခံစားချက်သည် တစ်မျိုးတစ်ဖုံဖြင့် ကိုယ်ပိုင်အကာအကွယ်အစီအစဉ်တစ်ခုကို အသက်သွင်းလိုက်သလို ခံစားရပြီး အတင်းအဓမ္မ ပိတ်သိမ်းလိုက်သည့်ပုံ ရသည်။

သူ၏ ယန္တရားစွမ်းရည်များ ပြန်လည်လည်ပတ်လာသောအခါ အရေပြားပေါ်တွင် အေးစိမ့်သော ခံစားမှုကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်—ထို့အပြင်... အလေးချိန်မဲ့မှု။

အနန္တရထားသည် လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လျက်ရှိသည်။

ဂျုံး ဂျုံး

ရထားလမ်းကြောင်းများသည် အသံမြည်နေကာ ရထားကိုယ်ထည်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်။

လင်းရှန်သည် မျက်လုံးများဖွင့်လိုက်ရာ သူသည် ရထားတွဲ ၁၏ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ယာဥ်မောင်းခန်းမှ ချန်ဆီရွှမ်၏ ကြည်လင်သော အသံကို ကြားရသည်—

“အရှိန်လျှော့ထားတယ်။ ရှေ့မှာ အတားအဆီးမရှိဘူး”

အားလုံး ကိုင်ထားကြဦး။ ရှားရှား၊ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးလင်းကို မပြုတ်ကျအောင် သေချာကြည့်ထားနော်”

သူဘေးကို ကြည့်လိုက်ရာ လို့ရှားရှားက သူ၏ပုခုံးကို ဖိထားပြီး သူမ၏မျက်နှာလေးသည် တင်းမာနေကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရထား၏ အရှိန်ကြောင့် သူပြုတ်ကျမည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

“ဆရာမချန်၊ ကျန်းကျိုးမြို့အကြောင်း ရေဒီယိုထုတ်လွှင့်မှု မရှိသေးဘူး”

ကီကီ၏အသံသည် ရထားတွဲ ၂မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှန်၏ အခြေအနေသည် မူးဝေနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏မသိစိတ်က ဤဆင်းသက်မှုသည်... တက်လှမ်းလမ်းကြောင်းဖြစ်ရမည်ဟု ပြောပြသည်။

သူတို့သည် ကျန်းကျိုးမြို့ကို ရောက်ရှိပြီလား။

တီ။

ယန္တရားနှလုံးသားမှ အကြောင်းကြားသံတစ်ခုက သူ့ကို လက်တွေ့သို့ ပြန်လည်ဆွဲယူလာသည်။ နာရီပိုင်းအကြာက သုတေသနစင်တာသည် M556 အပေါ့စားစက်သေနတ်ကို သုတေသနပြီးစီးခဲ့ပြီး ယခု ပုံကြမ်းအသစ်တစ်ခု ရရှိထားပြီဖြစ်သည်။

အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သုတေသနစင်တာအတွင်း ပုံကြမ်းအသစ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်—

[ဂုဏ်ယူပါသည်။ သင်သည် K23 ဟိန်းသံ လျှပ်စစ်ဂတ်တလင်သေနတ်အတွက် ပုံကြမ်းကို ရရှိခဲ့ပြီ]

လင်းရှန်သည် ထိုပုံကြမ်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ်တုန်ခါသွားပြီး ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ ပြန်လှဲချလိုက်သည်။

“ငါ အမြင်မှားနေတာလား”

“ဒါက ဘာကြီးတုန်း။ ငါက ပစ်ခတ်အားဖြည့်တာလိုချင်တာ၊ ဒီလိုမျိုး ထူးဆန်းတဲ့ဟာကြီးကို ထုတ်ပေးလိုက်တာလား”

ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် သူ သေချာသဘောပေါက်လိုက်သည်—သုတေသနစင်တာသည် ပုံကြမ်းများကို ရိုးရှင်းစွာ အဆင့်မြှင့်တင်နေခြင်းမဟုတ်။ A1-အဆင့် ပြောင်းပြန်စစ်ထုတ်ရေသန့်စက်ကို လေထဲမှ ဖန်တီးခဲ့သလိုပင်၊ ၎င်းသည် လုံးဝအသစ်သော နည်းပညာများကို ဖန်တီးထုတ်လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် သုတေသနစင်တာ၏ နောက်ဆုံးရည်မှန်းချက်သည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် တည်ရှိပြီးသားအရာများကို ဖန်တီးတာထက် ပိုနေသည်ဟု သံသယဝင်လာသည်…

‌”ဟူးးး”

ယခုအချိန်တွင် ထိုအကြောင်းကို နက်နက်နဲနဲ တွေးမနေနိုင်တော့ပေ။ လင်းရှန်သည် မူးဝေမှုကို ဖယ်ရှားကာ ထိုင်လိုက်သည်။

လို့ရှားရှားက အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုလင်း နိုးလာပြီလား”

“အခု ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ”

“ကျန်းကျိုးမြို့ရဲ့ နံပါတ် ၂ အာကာသဆိပ်ကမ်း ဆင်းလမ်းကြောင်းပေါ်မှာ။ အမြင့်ပိုင်းလမ်းကြောင်းမှာ ခုနစ်ရှစ်နာရီလောက် ပျံသန်းပြီးပြီ”

ရှားရှားက ဖြေသည်။

လင်းရှန်သည် ဖြောင့်တန်းစွာ ထိုင်လိုက်သည်။ ရထားတစ်ခုလုံးသည် အောက်သို့ စောင်းနေသည်။ သူသည် ယန္တရားနှလုံးသားကို အသက်သွင်းပြီး ချန်ဆီရွှမ်သည် ဆင်းသက်မှုကို ထိန်းချုပ်ရန် အလျားလိုက်စနစ်ကို အသုံးပြုနေသည်ကို ချက်ချင်းခံစားမိသည်။ အရာအားလုံးသည် ချောမွေ့စွာ လည်ပတ်နေပုံရသည်။

အနက်ရောင်သံချပ်ကာရထားသည် မြေပြင်ဆီသို့ ဆက်လက်ဆင်းသက်နေသည်။

ယာဥ်မောင်းခန်းတွင် ချန်ဆီရွှမ်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်ဝန်းများတွင် အံ့အားသင့်မှုဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“နိုးလာပြီလား”

“အရာအားလုံး ထိန်းချုပ်နိုင်ရဲ့လား”

လင်းရှန်က မေးလိုက်သည်။ ရထားသည် မြန်နှုန်းမြင့်ဖြင့် ဆက်လက်ရွေ့လျားနေသည်ကို တွေ့ရပြီး သူသည် ရထား၏လမ်းကြောင်းကို ဂရုတစိုက် ပြုပြင်ညှိနှိုင်းစတင်လိုက်သည်။

“အခုထိ ပြဿနာမရှိဘူး။ အမြင့်ပိုင်းလမ်းကြောင်းမှာ ရထားကို အမြင့်ဆုံးအမြန်နှုန်းနဲ့ မောင်းခဲ့ပေမယ့် တခြားသူတွေနဲ့ယှဉ်ရင် ကျွန်မတို့ နာရီအနည်းငယ် နောက်ကျနေသေးတယ်”

“ဒါအဆင်ပြေတယ်”

လင်းရှန်၏အသံသည် လေးနက်နေသည်။

“ရောက်လာခဲ့တာပဲ တော်ပါပြီ။ ဒါက အမှောင်ညရဲ့ခြိမ်းခြောက်မှုကနေ အကွာအဝေးအများဆုံးကို အမြန်ဆုံး လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့တာပဲ”

ဆွဲငင်ပလက်ဖောင်းအားလုံးသည် လျှပ်စစ်သံလိုက်အရှိန်မြှင့်စနစ်ကို အသုံးပြု၍ တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၁,၀၀၀ အထိ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ငွေကြယ်နှင့် နဂါးတောင် ၁ ကဲ့သို့သော ရထားများသည် ပိုမိုသာလွန်သော ဖွဲ့စည်းမှုများရှိသဖြင့် အနန္တရထားသည် အမြန်နှုန်းတွင် နောက်ကျကျန်နေခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။

သို့သော် တရုတ်ရိုးရာပြင်လွင်ပေါ်မှ ကီလိုမီတာ ၄,၅၀၀ ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့အတွက်၊ ယခုအချိန်တွင်မူ သူတို့သည် ဝင်ရိုးစွန်းည၏ ခြိမ်းခြောက်မှုမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“တခြားသူတွေ ကျန်းကျိုးအာကာသဆိပ်ကမ်းမှာ ရပ်နားခဲ့လားမသိဘူး…”

“တခြားသူတွေေတာ့ မသိပေမယ့် ရှုချင်းရဲ့အဖွဲ့ကတော့ ငါတို့ကို စောင့်နေလိမ့်မယ်”

လင်းရှန်က ဖြေသည်။

အာကာသဆိပ်ကမ်းတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သောအဖြစ်အပျက်များအပြီးတွင် သူသည် ငွေကြယ်နှင့် နဂါးတောင် ၁ ကဲ့သို့ ရထားကို အကြီးစားတိုးချဲ့ရန်၊ ခရီးသည်များပိုမိုထည့်သွင်းရန်နှင့် သူ၏ ယန္တရားနှလုံးသား၏ အလားအလာကို အပြည့်အဝထုတ်ဖော်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတွင် ဖြေရှင်းရန် အရေးကြီးသော ပြဿနာတစ်ခုရှိသေးသည်—ရထား၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မျိုးစုံသွားလာနိုင်မှု။

ဂြိုဟ်ပတ်ရထားလမ်းသည် အဓိကမြို့ကြီးများနှင့် အစွန်းရောက်ဒေသများကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူသည် ဖီးနစ်၏ အာရုဏ်ဦးစင်တာကဲ့သို့ လမ်းကြောင်းရွေးချယ်မှုများစွာ လိုအပ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆင်းလမ်းကြောင်း၏ ဆင်ခြင်လျှောသည် ပြန်လည်ညီညာလာပြီး ရထားသည် တက်လမ်းကြောင်းမှ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လာကာ ကြီးမားသော ရထားလမ်းခန်းမ တစ်ခု မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ရထား၏ အားပြင်းသော အင်ဂျင်သံသည် ကျယ်ပြန်သော ခန်းမအတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ကျန်းကျိုး၏ နံပါတ် ၂ အာကာသဆိပ်ကမ်းသည် တောင်တစ်ခုအတွင်း တည်ဆောက်ထားပြီး ၎င်း၏ရထားလမ်းများသည် မြေအောက်ဥမင်များကို ဖြတ်သန်းထားသည်။ အနန္တရထားသည် မြေအောက်ရထားလမ်းများတစ်လျှောက် ဥမင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ရုတ်တရက် အလင်းတန်းတစ်ခု ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ရပ်တန့်မသွားဘဲ အနန္တရထားသည် ဥမင်အပြင်သို့ ထွက်လာသည်၊၊

ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်စိကျိန်းဖွယ် နေရောင်ခြည်သည် ရထားအတွင်းသို့ စီးဝင်လာပြီး ရထားခန်းတိုင်းကို လင်းထိန်စေသည်။ ထို့အပြင် ထူးခြားသော နွေးထွေးမှုတစ်ခုလည်း ပါလာသည်။

“နေ့ခင်းဘက်ဖြစ်နေပြီလား”

“နေက ဒီလောက်စောပြီး ထွက်လာတာလား…”

လင်းရှန်နှင့် ချန်ဆီရွှမ်သည် မျက်စိကျိန်းဖွယ် အလင်းရောင်ကို လက်ကာ၍ ကြည့်လိုက်သည်။ ရှားရှားနှင့် ကီကီလည်း ပြတင်းပေါက်သို့ ပြေးလာသည်။

မှန်သားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် နံနက်ခင်းနေရောင်အောက်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသော မြို့ကြီးတစ်ခု ပိတ်ကားပေါ်တွင် ပုံပေါ်လာသည်။

မနက် ၇ နာရီဖြစ်သည်။ နေရောင်ခြည်သည် ယူပေမြို့၏ နှင်းမုန်တိုင်းအခြေအနေများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤနွေးထွေးမှုသည် သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေသည်။

“ဝိုး။ ဒီလောက်စောပြီး နေကို မမြင်ရတာ အတော်ကြာပြီ” ကီကီက အံ့အားသင့်စွာ ပြောသည်။

ချန်ဆီရွှမ်၏ အကြည့်များသည် နူးညံ့လာသည်။ “သေရွာကနေ ပြန်ရှင်သန်လာသလို ခံစားရတယ်”

“ကျွန်မတို့ရဲ့ နေ့အချိန်တွေ တစ်ခါတည်း အများကြီး တိုးလာတာပဲ”

ရှားရှားက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။

ဂျုံးဂျုံး…

ရထားသည် အာကာသဆိပ်ကမ်း၏ မြန်နှုန်းမြင့်မိုးမျှော်လမ်းများတစ်လျှောက် ချောမွေ့စွာ ရွေ့လျားနေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် မြို့ရှုခင်းသည် အဝေးတွင် ဆန့်တန်းနေကာ ရင်းနှီးပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် သူစိမ်းဆန်နေသည်။

“ကီလိုမီတာ ၄,၅၀၀”

လင်းရှန်က တီးတိုးရေရွတ်သည်။

“ကျန်းကျိုးကနေ လုံရှန်းအထိ တွင်းနက်ဇုန်နံပါတ် ၃ နှင့် ၅ အကြား အလယ်ပိုင်းဇုန်နေရာပဲ”

ရှားရှားက ရှုခင်းကို သဘောကျစွာ ကြည့်နေသည်။ “ဒီမှာနေတဲ့လူတွေက ကံကောင်းတယ်။ နေရာအများစုထက် နေ့အချိန်ပိုရတယ်…”

“ဒါပေမယ့်...”

ကီကီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြတင်းပေါက်နားသို့ ပိုမိုတိုးကပ်သွားသည်။

“ဒါပေမယ့်… ဒီမြို့က ဘာလို့ ဒီလောက် တိတ်ဆိတ်နေတာလဲ”

“သေဆုံးနေတဲ့ မြို့တစ်ခုလိုပဲ”

“တွင်းနက်ဇုန်တွေကြားက အလယ်ပိုင်းနေရာမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ အများကြီး ရှိသင့်တာမဟုတ်ဘူးလား”

လင်းရှန်က ခေါင်းခါသည်။

“မင်းက အလွယ်တွေးနေမိတာပဲ၊၊ တွင်းနက်ဇုန်နံပါတ် ၃၊ ၅ နဲ့ ၇ တို့ဟာ အနီးကပ်ဆက်စပ်နေတယ်။ ယာယီအနေနဲ့ နေထိုင်လို့ရတဲ့ နေရာရှိရင်တောင်၊ ဒါက ရေနွေးထဲမှာ ဖားပြုတ်နေသလိုပဲ။ အမှောင်ညရဲ့အန္တရာယ်တွေက နေရာတိုင်းမှာ အတူတူပဲ…”

တွင်းနက်တစ်ခုနှင့် တစ်ခုကြားက အကွာအဝေးသည် မြို့တစ်မြို့အား ရှင်သန်ရန် အချိန်နှင့် နေရာပိုပေးသည်။

သို့သော် အမှောင်ညကူးစက်မှုသည် အလားတူ သေစေနိုင်သည်။

တွင်းနက်များသည် မတူညီသော နှုန်းဖြင့် ချဲ့ထွင်နေပြီး အချို့ဒေသများသည် ဖုံးလွှမ်းခံရမှု နှေးကွေးပြီး ရှင်သန်နိုင်ခြေ ပိုမိုမြင့်မားသည်။

ကျန်းကျိုးမြို့သည် လျင်မြန်စွာ ချဲ့ထွင်နေသော တွင်းနက်နံပါတ် ၃ နှင့် ဝေးကွာသော်လည်း တွင်းနက်နံပါတ် ၅ နှင့် ၇ နှင့် အန္တရာယ်ရှိစွာ နီးကပ်နေသည်။

အကယ်၍ ထိုတွင်းနက်နှစ်ခုစလုံးသည် အပြည့်အဝအမြန်နှုန်းဖြင့် ချဲ့ထွင်လာပါက ဤအလယ်ပိုင်းဇုန်တစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်း ဝါးမျိုခံရလိမ့်မည်။

“လူဦးရေနဲ့ မြို့ရဲ့ဖွဲ့စည်းပုံက အဓိကအချက်တွေပဲ”

တင်းကျန်းရီက ရှေ့သို့ထွက်လာသည်။

“တွင်းနက်နံပါတ် ၃က လုချန်းနဲ့ တင်းကျိုးမှာ ရှိတယ်—သမုဒ္ဒရာနယ်မြေရဲ့ လူဦးရေအထူထပ်ဆုံး နေရာ။ ဒါက မြောက်အမေရိကမှာ တွင်းနက်နံပါတ် ၁၊ အာရှပစိဖိတ်မှာ နံပါတ် ၂၊ ဥရောပမှာ နံပါတ် ၉ နဲ့ သမ္မတကြီးတိုက်မှာ နံပါတ် ၁၁ နဲ့ အတူတူပဲ။ ဒီဒေသတွေမှာ အမှောင်ဒီရေတွေ အလျင်မြန် ချဲ့ထွင်လာတာကို တွေ့ရတယ်”

“ဒါကြောင့် ဖီးနစ်က ရှင်သန်ဖို့အတွက် ရွေ့လျားနိုင်မှုကို အားပေးတာ”

သူမက ဆက်ပြောသည်။

“ဥပမာ၊ ဝင်ရိုးစွန်းညရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို အာတိတ်ရေခဲပြင်က နောက်ဆုံးထိမယ့် နေရာတစ်ခုဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ခန့်မှန်းထားတယ်”

လင်းရှန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

“မဆိုးဘူး။ လူသားတွေအတွက်ကတော့ ဒါက ကျုံ့လာတဲ့ ဘေးကင်းဇုန်တစ်ခုပဲ”

ထိုအရာသည် သူ့ကို ဂိမ်းဟောင်းတစ်ခုကို သတိရစေသည်—ကျုံ့လာသော ဇုန်မှ ထွက်ပြေးရမည့် ဂိမ်းတစ်ခု…

“ဒါကို ဘေးကင်းဇုန်လို့ ခေါ်လို့ရလား”

ကီကီက အံ့အားသင့်စွာ ပြောသည်။

“အဲဒီနေရာက အာတိတ်ကြီးပဲ။ အဲဒီမှာ ဘာမှမရှိဘူး။ လူတွေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှင်သန်နိုင်မှာလဲ”

လင်းရှန်က သူမကို လှည့်ကြည့်ပြီး သူ၏မျက်နှာထားသည် နက်နဲသောအဓိပ္ပါယ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ငါ့ကို ယုံပါ၊ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို အဆုံးမရှိတဲ့ ဝင်ရိုးစွန်းညက ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မြေပြန့်တိုင်းမှာ မွန်းစတားတွေ လှည့်လည်နေတဲ့အခါ… နေရောင်ခြည်နဲ့ လင်းထိန်နေတဲ့ သဲကန္တာရက စိတ်ကူးယဉ်နိုင်သမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး ခိုလှုံရာနေရာဖြစ်လာလိမ့်မယ်”