ဖုတ်ကောင်ကျီးကန်း

ကျန်းကျိုးမြို့သည် တာ့ဇူကုန်းပြင်မြင့်၏ အနောက်ဘက်စွန်း၊ ယန်ကျန်းလွင်ပြင်အတွင်း တည်ရှိပြီး အဓိကသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအချက်အချာနေရာဖြစ်သည်။ ဤမှ အရှေ့မြောက်သို့ဦးတည်လျှင် ရှီလန်နှင့် ချွမ်ချန်းသို့ ရောက်ရှိပြီး ပို၍အရှေ့မြောက်သို့ ဆက်သွားလျှင် တွင်းနက်ဇုန်နံပါတ် ၅ မှ ဝါးမျိုခံထားရပြီးသော အနောက်ဂိုဘီသို့ ရောက်ရှိသည်။ အရှေ့တောင်ဘက်သို့သွားလျှင် တွင်းနက်ဇုန်နံပါတ် ၇ နှင့် ကပ်လျက်ရှိသော ဟိုင်တုံသို့ ရောက်ရှိသည်။ ဂြိုဟ်ပတ်ရထားလမ်းကွန်ရက်သည် တွင်းနက်ဇုန်နံပါတ် ၅ နှင့် ၇ အကြားမှ တိုက်ရိုက်ဖြတ်သန်းကာ ကျန်းကျိုးမြို့၊ ဟန်ရှန်းတောင်ကြား၊ ဝေ့ဟယ်မြစ်၊ လုံရှန်း၊ ပြီးနောက် ပါးမားမြက်ခင်းပြင်ကို ဖြတ်ကာ ကျင်းဟိုင်နှင့် ရှင်းချန်သို့ ဦးတည်သည်၊၊

ကျန်းကျိုးမြို့ ဂြိုဟ်ပတ်ရထားလမ်းဘူတာသည် တောင်စောင်းတစ်ခုပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော ကြီးမားလှသည့် အဆောက်အအုံဖြစ်ပြီး မြို့တစ်ခုလုံးကို ခြုံငုံမြင်ရသော မြင်ကွင်းကို ပေးစွမ်းသည်။

အခြားနေရာများနှင့်မတူဘဲ၊ ကျန်းကျိုးမြို့သည် အမှောင်ဒီရေများ၏ ဖုံးလွှမ်းမှုကို မခံရသေးပေ။ ကောင်းကင်သည် ကြည်လင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အပူချိန်သည် သက်တောင့်သက်သာရှိသည်—တာ့ဇူကုန်းပြင်မြင့်ကဲ့သို့ နှင်းမုန်တိုင်းများ သို့မဟုတ် လွန်ကဲသောအေးစက်မှုများ မရှိပေ။

ဂျုံး—

အနန္တရထားသည် ဘူတာပလက်ဖောင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။

ဤသည်မှာ ခရီးသည်ရထားဂိတ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဖုတ်ကောင်များမှ သိမ်းပိုက်ခံထားရတာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သင့်သည့်နေရာဖြစ်သည်။

သို့သော် လင်းရှန်နှင့် အခြားသူများ ဂရုတစိုက် မောင်းနှင်ဝင်ရောက်လာသောအခါ ဘူတာသည် လုံးဝလွတ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

လူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိ။

အလောင်းတစ်ခုမျှ မရှိ။

အကယ်၍ ပြန့်ကျဲနေသော ခရီးဆောင်အိတ်များ၊ ခြောက်သွေ့သွားသော သွေးကွက်များနှင့်ယင်ကောင်များ မရှိခဲ့ပါမူ လင်းရှန်သည် ဤဘူတာသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်မီကပင် ဖွင့်လှစ်မထားသော ရထားဘူတာတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ဟု ထင်မှတ်မိပေလိမ့်မည်။

“ထူးဆန်းတယ်…”

ချန်ဆီရွှမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့က နာရီအနည်းငယ်ပဲ နောက်ကျတာ။ ဒီလောက်များတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူယာဉ်တန်းတွေ ဖြတ်သွားတဲ့အခါ အနည်းဆုံးတော့ တချို့လူတွေ ဒီမှာ အနားယူဖို့ ရပ်နားခဲ့မှာမဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ လူတစ်ယောက်မှ မရှိတာလဲ”

လင်းရှန်လည်း ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ ရှုချင်း၏ ယာဉ်တန်းသည် ဤနေရာတွင် သူတို့ကို စောင့်မည်ဟု စီစဉ်ထားသည်ကို သူသတိရသည်။

သို့သော် ယခု၊ ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးသည် သဘာဝမကျသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အလွန်တိတ်ဆိတ်လွန်းသည်။

“လို့ဟွာနဲ့ လုရှင်းချန်က ဘယ်မှာလဲ”

“သူတို့က တစ်ညလုံး ကင်းစောင့်ပြီး အခု အိပ်နေကြတယ်”

“နှိုးလိုက်”

လင်းရှန်၏ အသံသည် လေးနက်လာသည်။

“အားလုံး သတိထားကြ�”

တစ်ခုခု မူမမှန်ပေ၊၊

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ယာဉ်တန်းအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လျှင် တစ်ခုခု သေချာပေါက် မှားယွင်းနေသည်၊၊

ယုတ္တိဗေဒအရ၊ ဤနေရာသည် ယာယီအနားယူရာနေရာတစ်ခု ဖြစ်သင့်သည်။ ၎င်းသည် တွင်းနက်ဇုန်နံပါတ် ၃ ၏ ဝင်ရိုးစွန်းညမှ ဝေးကွာပြီး၊ အာကာသဆိပ်ကမ်းတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ရှင်သန်ခဲ့ပြီးနောက် လူများသည် ဤနေရာတွင် ရပ်တန့်ကာ ပြန်လည်အားဖြည့်လိုကြမည်ဖြစ်သည်။

“ကျန်းယွမ်နဲ့ သူ့အဖွဲ့က နာရီအနည်းငယ် စောရောက်နေသင့်တယ်”

ချန်ဆီရွှမ်က သုံးသပ်သည်။

“အဲဒီအချိန်က ဒီမှာ အမှောင်ကျနေမှာ”

“သူတို့က ထူးဆန်းတာ တစ်ခုခု ကြုံခဲ့ရတာလား”

လင်းရှန်က မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။

“ဖြစ်နိုင်တယ်”

ဂျစ်ဂျစ်…

ရုတ်တရက် လက်ကိုင်စကားပြောစက်မှ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှန်တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်—ဤသည်မှာ အာကာသဆိပ်ကမ်း၏ ဆွဲငင်လည်ပတ်မှုအတွင်း အသုံးပြုခဲ့သော ကြိမ်နှုန်းဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် အာကာသဆိပ်ကမ်းမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ရှိနေသေးသလား။

“လင်းအဖွဲ့။ လင်းအဖွဲ့။ ကြားနိုင်ရဲ့လား”

“ရှုချင်း”

ချန်ဆီရွှမ်က အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။

လင်းရှန်က ချက်ချင်း စကားပြောခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

“ကြားတယ်။ မင်း ဘယ်မှာလဲ”

“လင်းအဖွဲ့။ သတိထား။ ဘာလုပ်လုပ်—တံခါးတွေ ဒါမှမဟုတ် ပြတင်းပေါက်တွေကို မဖွင့်နဲ့။ ဒီနေရာက—“

ဂျစ်ဂျစ်၊၊

အာ—အာ—

ရှုချင်း စကားမဆုံးခင် ရထားရှေ့တွင် စူးရှသော ငှက်အော်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖျပ်။

အနက်ရောင်ကျီးကန်းတစ်ကောင်သည် ရှေ့မှန်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး စူးရှသော အော်သံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်း၏ဦးခေါင်းသည် သဘာဝမကျစွာ စောင်းသွားပြီး ရထားခန်းအတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်နေသည်။

အားလုံးသည် အလိုလိုပင် အသက်ရှူသံကို ထိန်းချုပ်လိုက်ကြသည်�၊၊

ကျီးကန်း၏ မျက်လုံးများသည် မျက်ဆံပျောက်ဆုံးနေသည်။

၎င်းတို့နေရာတွင် အနက်ရောင်အမျှင်များနှင့်တူသော ရှည်လျားပါးလျပြီး တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်နေသော အနက်ရောင်အရိပ်များသည် မျက်လုံးများအတွင်း လှုပ်ရှားနေသည်၊၊

ကျီးကန်းသည် အတွင်းပိုင်းတွင် လူသားများ ရှိနေသည်ကို ခံစားမိပုံရသည်။

၎င်းသည် ဦးခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး—ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်လာကာ ၎င်း၏နှုတ်သီးဖြင့် ရှေ့မှန်ကို ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။

ဖန်းး

ထိခိုက်မှုသည် အားပြင်းလှပြီး ရထားအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“ဒီအရာက အမှောင်ညရဲ့ ကူးစက်မှုခံထားရတာ” လင်းရှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ကီကီက ရှေ့သို့လှမ်းလာပြီး ၎င်းကို ရှင်းထုတ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း သူမ မလှုပ်မီ ကျီးကန်းသည် ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သွားသလို ပြုမူလာသည်။

ဖန်း ဖန်း ဖန်း

၎င်းသည် ပြတင်းမှန်ကို အလျင်အမြန်ရိုက်ခတ်နေသည်။

ခရက် ခရက်

၎င်း၏နှုတ်သီးတစ်ခုလုံး ကွဲအက်သွားသော်လည်း ထိုသတ္တဝါသည် မရပ်တန့်ပေ။

၎င်း၏ကွဲအက်သွားသော ဦးခေါင်းခွံမှ အနက်ရောင်အမျှင်တန်းများစွာ တလှုပ်လှုပ်ထွက်လာပြီး မှန်ပေါ်သို့ ကပ်တွယ်ကာ ထူးဆန်းသော အသံများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ထို့နောက်—

ဘူတာပလက်ဖောင်းအထက်တွင် ကျီးကန်းများ ထပ်မံဆင်းသက်လာသည်။

ဆယ်ကောင်..

တစ်ရာ...

တစ်ထောင်…

အချို့သည် လေထဲတွင် ပတ်လည်ပျံဝဲနေသည်။

အချို့သည် ပလက်ဖောင်းခေါင်မိုးပေါ်တွင် နားနေသည်။

ပထမဆုံးကျီးကန်း၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ကျီးကန်းအုပ်စုတစ်ခုလုံးသည် အနန္တရထားပေါ်သို့ စတင်ဆင်းသက်လာသည်။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

မရေမတွက်နိုင်သော နှုတ်သီးများဖြင့် သတ္တုကို ရိုက်ခတ်သံသည် ရထားခေါင်မိုးပေါ်တွင် မိုးစက်မိုးပေါက်များကျနေသကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်�၊၊

ရထားခန်းအတွင်း၊ အဖွဲ့သည် စိုးရိမ်တကြီး လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေကြသည်။

လင်းရှန်သည် အသက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ကန့်လန့်ကာများကို ပိတ်ကာ လေဝင်လေထွက်စနစ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ရထားကို လေလုံသော နေရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

“အနံ့ဆိုးတယ်…”

တစ်ယောက်ယောက်က တီးတိုးပြောသည်။

လင်းရှန်သည် တင်းကျန်းရီကို လှည့်ကြည့်သည်။

“ဒီလိုမျိုး တွေ့ဖူးလား”

တင်းကျန်းရီက ကျီးကန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ထားသည်။

“တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ အမှောင်ညက မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှုအမျိုးအစားတွေ အများကြီး ဖန်တီးတယ်။ ဇီဝသုတေသနဓာတ်ခွဲခန်းမှာ နေ့တိုင်း နမူနာအသစ်တွေ လက်ခံရတယ်။ ကူးစက်မှု၊ ရန်လိုမှု၊ တိုက်ခိုက်နည်းတွေက လုံးဝ ခန့်မှန်းလို့မရဘူး”

သူမ၏မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းလာသည်။

“ဒါပေမယ့် ဒီနေရာမှာ ဖုတ်ကောင်တွေ လုံးဝမရှိတာက… ဒီမှာ ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ ကူးစက်ရောဂါတစ်ခု အပြည့်အဝဖြစ်ပွားခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်”

ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ ကူးစက်ရောဂါ။

အဖွဲ့သားများအကြား စိုးရိမ်မှုလှိုင်းတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဖုတ်ကောင်များအားလုံးကို သုတ်သင်ပစ်နိုင်လောက်သည့် ပြင်းထန်သော ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုလား။

“ဂျစ်—လင်းအဖွဲ့”

ရှုချင်း၏ အသံသည် လက်ကိုင်စကားပြောစက်မှတစ်ဆင့် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကြားရလား”

“ကြားတယ်။ မင်း ဘယ်မှာလဲ”

“ငါတို့… ရထားပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးဂိုဒေါင်ထဲမှာ ပုန်းနေတယ်…”

“အဲဒီမှာ..”

ချန်ဆီရွှမ်က ဘူတာ၏ဘေးလမ်းကြောင်းအဆုံးရှိ အနက်ရောင်ဂိုဒေါင်တစ်ခုကို ညွှန်ပြသည်။

ဂိုဒေါင်အပြင်ဘက်တွင် သံချေးတက်နေသော ဓာတ်ငွေ့တာဘိုင်ရထားများအုပ်စုပေါ်တွင် အဆောက်အဦးပေါ်မှ ကရိန်းတစ်ခု ထောင်လျက်ရှိသည်။

ရှုချင်း၏အသံသည် ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာသည်—

“မနေ့ညက… အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ယာဉ်တန်းတွေ အများကြီးကို အမည်မသိ သတ္တဝါတွေက တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်… ဂျစ်… ကောင်းကင်မှာ အဲဒီတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်… ဂျစ်… ဘယ်လိုအသံကမဆို သူတို့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်…”

“အသံလား”

ချန်ဆီရွှမ်၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမသည် အကွာအဝေးတစ်ခုရှိ မြို့လမ်းများဆီသို့ ညွှန်ပြသည်။

ထိုနေရာတွင် အဆောက်အအုံများအထက်တွင် လှုပ်ရှားနေသော အနက်ရောင်တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု ဝဲလှည့်နေသည်။

၎င်းသည် ရွေ့လျားနေသည်။

ထိုအရာသည် တိမ်တိုက်မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် ငှက်များဖြစ်သည်။

“ဟမ်”

လုရှင်းချန်သည် အိပ်ရေးမဝသော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ထိတ်လန့်စွာ ထွက်လာသည်။

“အဲဒါ… ငှက်တွေလား၊ အရမ်းများလွန်းတယ်”

“ဒါတွေက ခြင်အုပ်ကြီးလိုပဲ”

ရှားရှား၏ မျက်နှာလေးသည် ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။

ဖန်း ဖန်း ဖန်း

ရိုက်ခတ်သံများသည် မရပ်မနား ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှန်သည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်နေရန် လက်ဟန်ပြသည်။

သူသည် ဧရိယာကို လျင်မြန်စွာ စကင်ဖတ်ကြည့်ရင်း ဘူတာအနီးရှိ သတ္တုရေစည်ဟောင်းတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။

သူ၏အကြည့်သည် ကီကီဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အပေါ်ရှိ ဆလင်ဒါပုံရေစည်ကို ညွှန်ပြသည်။

ထို့နောက် ၎င်းကို တွန်းလှဲရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ကီကီ ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

သူမသည် သူမ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အာရုံစူးစိုက်လိုက်သည်—

သတ္တုဘောင်သည် ညည်းသံထွက်ကာ ပြတ်ထွက်သွားပြီး ရေစည်သည် စောင်းလာသည်။

ကျွီ ကျွီ—

ထိုအသံသည် ချက်ချင်း ကျီးကန်းများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

ဝုန်းခနဲအသံဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော ကျီးကန်းများသည် ရထားကို စွန့်ခွာကာ ပြိုလဲလာသော ရေစည်ဆီသို့ အုံသွားသည်။

ကီကီက နောက်ဆုံးတွန်းအားတစ်ခု ပေးလိုက်ပြီး—ရေစည်တစ်ခုလုံးကို တောင်စောင်းအောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားစေသည်။