အခန်း (၈၆)
Vol. 8 Ch. 86
နောက်တစ်နေ့တွင် ရှောင်ကျိုးသည် လု မိသားစုဆီမှ လုနန်၏ ပဲနီစေ့ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး၊ ယွမ် ၅၅၀ နှင့် အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်တစ်စောင်တို့ဖြင့် ပြန်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လုမော့ရှင်းသည် သုံးရက်အတွင်း အိမ်မှပြောင်းရွှေ့ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။
လုနန်သည် လုမော့ရှင်း၏ အိမ်ကို စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုအိမ်သည် ဖေဖေလု၊ မေမေလုတို့၏ အိမ်နှင့် အလွန်နီးကပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုအိမ်ကို ရောင်းချပြီး ထိုငွေဖြင့် နေရာအသစ်တစ်ခု ဝယ်ယူလိုခဲ့သည်။
အမှန်တကယ်တွင် ဤအချိန်၌ အိမ်ဝယ်ခြင်းသည် မကောင်းလှပေ။ ၁၉၈၀ ခုနှစ်များတွင် မြို့တော်၌ လေးထောင့်ကွက် ခြံဝင်းပါ အိမ်တစ်လုံးကို ယွမ်တစ်သောင်းကျော်ဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်သည် အိမ်ဝယ်ရန် အကောင်းဆုံးအချိန်ဖြစ်ခဲ့သည်။
လုနန် အိမ်ဝယ်လိုရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ သူမ၏ ပိုလျှံသောငွေ တန်ဖိုးကို ထိန်းသိမ်းရန် အိမ်ခြံမြေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ချမ်းသာသော မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် လုနန်သည် သူမ သားသမီးတွေ၏ ၁၈ နှစ်ပြည့်မွေးနေ့အတွက် အရွယ်ရောက်ခြင်း အထိမ်းအမှတ်လက်ဆောင်အဖြစ် တစ်ဦးလျှင် အိမ်တစ်လုံးစီဝယ်ပေးရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။
ဖေးကျန့်သည်လည်း အိမ်တစ်လုံးရရှိမည်ဖြစ်ပြီး ထိုငွေကို ဖေးကျီအန်းက သူမအားပေးခဲ့သော စုငွေစာရင်းမှ နုတ်ယူမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ရှောင်ကျိုးအား ထိုအကြောင်းကို စုံစမ်းမေးမြန်းသောအခါ ဤအချိန်တွင် နိုင်ငံတွင်းရှိ အိမ်ရာအားလုံးသည် နိုင်ငံတော်ပိုင်ဖြစ်ကြောင်း သူသိရှိခဲ့သည်။ မူဝါဒအရ အိမ်များကို လွတ်လပ်စွာ ဝယ်ယူရောင်းချခွင့်မရှိဘဲ ငှားရမ်းခြင်းသာ ပြုလုပ်နိုင်သည်။
ငှားရမ်းခမှာ နည်းပါးပြီး ပြားအနည်းငယ်သာ ကုန်ကျကာ ယူနစ်များက အိမ်ရာများခွဲဝေပေးသောကြောင့် ပိုင်ဆိုင်မှုဝယ်ယူရန် ငွေသုံးစွဲသူ လုံးဝနီးပါးမရှိချေ။
သူမ အိမ်ကိုရောင်းချလျှင်ပင် စျေးနှုန်းမှာ အလွန်နိမ့်မည်ဟု ထင်ရသည်။
ဤသို့ကြားသိပြီးနောက် လုနန်သည် အိမ်ရောင်းရန် အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ စုငွေများကို ထုတ်ယူပြီး ရှောင်ကျိုးအား တန်ဖိုးသင့်တင့်သော ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုဝယ်ယူရန် အကူအညီတောင်းလိုက်ကာ အစပိုင်းတွင် များများစားစားမဝယ်ရန်နှင့် အခြေအနေကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
နှစ်သစ်ကူးအကြိုညတွင် မိသားစုသည် ညလုံးပေါက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ ၁၉၆၀ ခုနှစ်များတွင် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်များ မရှိသောကြောင့် အတူတကွ ကောင်းမွန်သော စားစရာများကို သုံးဆောင်ပြီးနောက် သူတို့သည် နှစ်သစ်ကို စောင့်ကြိုကြသည်။ လုနန်သည် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ဆိုဖာပေါ်တွင် တစ်မှေးအိပ်ပျော်သွားသည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန် ရောက်သောအခါ ဖေးကျီအန်းသည် ဖေးကျန့်အား အပြင်ထွက်၍ မီးရှူးမီးပန်းများဖောက်ခိုင်းလိုက်သည်။ လုနန်သည် နိုးလာပြီး သူမသား၏ နားများကို ပိတ်ပေးရင်း မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်။ ရှောင်ဟွိုက်သည် ခွေးဖြူလေး၏ နားများကို ပိတ်ပေးလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် မီးရှူးမီးပန်းများသည် "ဖောင်း" ဟူသော ကျယ်လောင်သောအသံများဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ မကြာမီ အခြားမိသားစုများထံမှ မီးရှူးမီးပန်းသံများသည် လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး မြို့တစ်မြို့လုံး ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲကျင်းပနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရစေသည်။
“သွားအိပ်တော့။”
ဖေးကျီအန်းက ဆိုဖာပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော လုနန်ကို ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။
“အင်း…”
လုနန် ညည်းညူလိုက်သည်။ မီးရှူးမီးပန်းများဖောက်ပြီးနောက် သူမသည် လုံးဝအိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
ဖေးကျီအန်းသည် အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့သဖြင့် လုနန်ကို ပွေ့ချီရန် ကိုယ်ကို ငုံ့လိုက်ပြီး သူမကို သူတို့၏ အိပ်ခန်းသို့ ချီသွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့နံနက်၌ လုနန် မနက်စာစားရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသောအခါ ဖေးကျန့်၊ ရှောင်ဟွိုက် နှင့် ရှောင်ပိုင်တို့သည် လှေကားရင်းတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ လုနန်ကိုမြင်သည်နှင့် သူတို့အားလုံး အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည်။
“ပျော်ရွှင်စရာ နှစ်သစ်ကူးပါ မိထွေး!” ဖေးကျန့်က အော်လိုက်သည်။
“ပျော်ရွှင်စရာ နှစ်သစ်ကူးပါ မေမေ!” ရှောင်ဟွိုက်ကလည်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ပိုင် - “ဝုတ် ဝုတ်!”
ထို့နောက် ခွေးကလေးသည် သူ့လက်ကိုဆန့်ကာ လုနန်ကို တောင့်တစွာကြည့်နေခဲ့သည်။
လုနန် - “...”
“ကောင်းပြီလေ…”
သူမက သူမနောက်ကျောမှ အနီရောင်စာအိတ်နှစ်အိတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူတို့တစ်ဦးစီကို တစ်အိတ်စီပေးလိုက်သည်။
ဖေးကျန့်သည် ဉာဏ်များစွာ သူ၏စာအိတ်ကို ချောင်းကြည့်ရန် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အတွင်းမှအရာများကိုမြင်ပြီးနောက် သူက ညည်းညူလိုက်သည်။
“ပြား နှစ်ဆယ်ပဲ! သကြားလုံးတစ်လုံးတောင် ဝယ်လို့မလောက်ဘူး။”
လုနန်သည် မကောင်းကြံသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ ကလေးများကို ပိုမိုများပြားသောငွေရရှိမည်ဟု လှည့်စားသော ခေတ်သစ်လူကြီးများစွာကဲ့သို့ သူမသည် လည်ချောင်းရှင်းကာ လက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ “ရှောင်ကျန့်၊ ရှောင်ဟွိုက်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငယ်သေးတော့ မင်းတို့ရဲ့နှစ်သစ်ကူးမုန့်ဖိုးကို မေမေက ခဏသိမ်းထားပေးမယ်လေ။ မင်းတို့ကြီးလာရင် ပြန်ပေးမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား။”
ရှောင်ဟွိုက်သည် အပြည့်အစုံနားမလည်သော်လည်း သူ့မိခင်က တောင်းသောကြောင့် သူလောလောလတ်လတ် ရရှိထားသော အနီရောင်စာအိတ်ကို သူမဆီသို့ နာခံစွာပြန်ပေးလိုက်သည်။
ဖေးကျန့်သည် လုံးဝတုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့စကားများကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ “ခင်ဗျား တကယ်ပြောနေတာလား။ ပြား နှစ်ဆယ်လေးပဲဟာကို ပြန်လှည့်စားပြီး ယူချင်သေးတာလား။ ကလေးတွေကိုတောင် လိမ်နေတာပဲ!”
လုနန် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကလေးများကို လှည့်စားသည်ကို ဝန်ခံသော်လည်း ပြားနှစ်ဆယ်က ဘာမှားနေလို့လဲ။
“ပြားနှစ်ဆယ်ရဲ့တန်ဖိုးကို အထင်မသေးနဲ့။ ဒါနဲ့ အများကြီးဝယ်လို့ရတယ်၊ မလိုချင်ရင် ငါ့ကိုပြန်ပေး။”
ဖေးကျန့်သည် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ငွေကိုပြန်မပေးခဲ့ပေ။ “ခင်ဗျားက တော်တော်ကပ်စေးနဲတာပဲ!”
လုနန် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဟားဟား၊ နင့်အဖေက နင့်ကို နှစ်သစ်ကူးမုန့်ဖိုး ဘယ်လောက်ပေးလဲ။”
ဖေးကျန့် -“...” သူ အဘိုးကြီးကို အနီရောင်စာအိတ်တောင်းရဲလား။ သူတောင်းရဲပါ့မလား။ သူတောင်းရဲလို့လား။
နောက်ဆုံးတွင် အန်တီဝူ ပေးသော ပြားငါးဆယ်သည် နှစ်သစ်ကူးအတွင်းရရှိသော အမြင့်ဆုံးတန်ဖိုးဖြစ်လာပြီး ဖေးကျန့်သည် ဤမိသားစုတွင် နောက်ထပ်ဆက်နေရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် သူ့ညီလေးနှင့်အတူ အိမ်မှထွက်ပြေးချင်သည်။
နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် လုနန်သည် ကိုယ်ဝန်သုံးလရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ဗိုက်သည်လည်း အနည်းငယ်ဖောင်းကြွစပြုလာခဲ့သည်။ မိသားစုတစ်စုလုံးက သူမကို ရှားပါးရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ ဆက်ဆံကြသည်။ လုဝမ်ချန်းက လုနန်ကို တိုက်မိလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် သူတို့သည် သူမ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမည်ကိုစိုးရိမ်၍ အထူးသတိထားကြပြီး သူမ လမ်းလျှောက်ထွက်သည့်အခါတွင်ပင် အဖော်လိုက်ပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။
ဖေးကျန့်နှင့် ကုဟွိုက်တို့သည် လမ်းလျှောက်ရန် အဓိကအဖော်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ ညနေတိုင်း လူကြီးတစ်ဦး၊ ကလေးနှစ်ဦးနှင့် ခွေးဖြူလေးတစ်ကောင်ပါဝင်သော သုံးယောက်တစ်စုသည် လျှောက်သွားနေကြပြီး ရပ်ကွက်အတွင်း၌ ထူးခြားသောမြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဟွိုက်ဟွိုက်သည် ခွေးဖြူလေး၏ ကြိုးကိုကိုင်ကာ ရှေ့မှဦးဆောင်သွားပြီး ဖေးကျန့်သည် နောက်ဆုံးမှလိုက်ကာ လုနန်သည် အလယ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူမသည် သူမ သိသောသူတစ်ဦးနှင့်တွေ့လျှင် ရပ်၍စကားပြောတတ်သည်။ ဖေးကျန့်သည် အလွန်စိတ်မရှည်ဖြစ်နေသော်လည်း သူသည် လုနန်၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာနေနေဆဲဖြစ်သည်။
ကုရှောင်ဟွိုက်သည် ပို၍ပင် နာခံတတ်သူဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ့မိသားစုက သူ့မိခင်သည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီး ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ အကာအကွယ်လိုအပ်သည်ဟု ပြောကတည်းက ကုရှောင်ဟွိုက်သည် လုနန်၏ဘေးတွင် နေ့တိုင်းနေခဲ့သည်။ သူအချိန်ရတိုင်း ကလေးနှင့်စကားပြောပြီး သူမဗိုက်မှတစ်ဆင့် သူ့မိခင်ကို စိတ်မဆင်းရဲစေရန် လိမ္မာစွာနေရန် မှာကြားခဲ့သည်။
လုနန် ဖြစ်စေ၊ အခြားမိသားစုဝင်များဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အပြင်လူများဖြစ်စေ သူတို့သည် ကုရှောင်ဟွိုက်ကို ဤသို့မြင်သောအခါ သူတို့၏ နှလုံးသားများ အရည်ပျော်သွားကြပြီး လူတိုင်းက ကုရှောင်ဟွိုက်ကို ချစ်ကြသည်။
ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အခြားမိခင်များသည် ဖေးကျန့်နှင့် ကုရှောင်ဟွိုက်တို့က လုနန်ကို အလွန်ဇွဲရှိစွာကာကွယ်ပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ မနာလိုဖြစ်ကြသည်။ သူမတို့အားလုံးတွင် သားများရှိကြပြီး လုနန်၏ သားမှာ သူမ၏ သားအရင်းအချာ မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့် အခြားသူများ၏ သားများသည် ဤမျှနာခံတတ်ပြီး သူတို့၏ မိခင်များကို ဤမျှချစ်ခင်ကြသနည်း။ သူတို့၏သားများကို အလကားမွေးထားရသလိုပင်။
လုနန်သည် သူမပတ်ဝန်းကျင်မှ မနာလိုမှုများကို မသိရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ် မအီမသာဖြစ်ခြင်းကို စတင်ခံစားခဲ့ရပြီး အနံ့အသက်များကို အလွန်အမင်း အာရုံခံလွယ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဖိနပ်ဆီအနံ့၊ ဟင်းချက်ဆီအနံ့၊ သို့မဟုတ် ခွေးအနံ့ကိုပင် မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ မည်သည့် ပြင်းထန်သောအနံ့မဆို သူမကို ပျို့အန်စေသည်။
သူမသည် အနံ့အသက် အနည်းငယ်မျှပါသော မည်သည့်အရာကိုမျှ မစားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမမည်သည့်အရာကို စားသုံးသည်ဖြစ်စေ နောက်ဆုံးတွင် အန်ထုတ်ပစ်ရပြီး သိသိသာသာပိန်ကျသွားခဲ့သည်။
မိသားစုသည် ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်နေစဉ် တစ်နေ့တွင် လုနန် သည် သူမပါးစပ်ထဲတွင် အရသာမရှိဘဲ တရုတ်ဇီးသီးစားချင်သည်ဟု ရုတ်တရက် ပြောလာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်သည် နှစ်သစ်ကူးအားလပ်ရက်ဖြစ်နေသေးပြီး ထောက်ပံ့ရေးနှင့် သမဝါယမဈေးသည် ပိတ်ထားသောကြောင့် ဖေးကျီအန်းသည် ပေကျင်းရှိ သူ့ရဲဘော်များကို တစ်ဦးချင်းဖုန်းဆက်ကာ မည်သူ့ထံတွင် တရုတ်ဇီးသီးရှိသနည်းဟု မေးမြန်းခဲ့ရသည်။ သူ့ရဲဘော်ဟောင်းများ၏ နောက်ပြောင်ခြင်းခံရပြီးနောက် သူသည် သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ပေကျင်းမြို့အများစုကို ကားမောင်းဖြတ်ကာ တရုတ်ဇီးသီးအချို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ထိုအရာက လုနန်၏ စားချင်စိတ်ကို နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ကောင်းမွန်စေခဲ့သည်။
လုနန်၏ စားချင်စိတ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်နှင့် သူမ၏ စားချင်စိတ်များသည် ကြိုတင်ခန့်မှန်းမရနိုင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် သူမသည် ကြက်သားစပ်စပ် စားချင်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ချဉ်စပ်ခေါက်ဆွဲစားချင်သည်။ ချဉ်စပ်ခေါက်ဆွဲကို ငါးရက် သို့မဟုတ် ခြောက်ရက်ဆက်တိုက်စားပြီးနောက် သူမသည် ခေါက်ဆွဲကိုငြီးငွေ့သွားပြီး တရုတ်သစ်ကတိုး စားချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုသည် ဆောင်းရာသီဖြစ်သည်။ သူမသည် တရုတ်သစ်ကတိုးကို မည်သည့်နေရာတွင် ရှာဖွေနိုင်မည်နည်း။
အန်တီဝူသည် မီးဖိုချောင်တွင် မည်မျှပင်ကျွမ်းကျင်သည်ဖြစ်စေ သူမသည် အခြားပါဝင်ပစ္စည်းများဖြင့် တရုတ်သစ်ကတိုး၏ အရသာကို တုပနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
တရုတ်သစ်ကတိုးမရှိသဖြင့် လုနန်သည် ဝမ်းနည်းသွားသည်။ သူမစိတ်ဆိုးသောအခါ သူမသည် တစ်ယောက်တည်း သူတို့၏ အိပ်ခန်းရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်းထိုင်ကာ မျက်ရည်များကျရင်း သနားစရာကောင်းပြီး ချစ်စရာကောင်းလှသည်။
ဖေးကျီအန်းသည် သူမကို ညင်သာစွာပွေ့ဖက်ကာ သူမအိပ်ပျော်သွားသည်အထိ ချော့မြှူရုံမှလွဲ၍ အခြားနည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။
သူမကိုချော့မြှူရန်အတွက် လုပ်နေကျ လုပ်ငန်းစဥ် တစ်ခုရှိသည်။ ပထမဆုံး သူသည် သူမကျောကို မပေါ့လွန်း မပြင်းလွန်းဘဲ ညင်သာစွာပုတ်ပေးမည်။ ထို့နောက် သူသည် သူမအား ပျော်ရွှင်ဖွယ် အဆုံးသတ်ရှိသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြမည်ဖြစ်သည်။ သူမအိပ်ပျော်သွားသည်နှင့် သူသည် သူမနဖူးကိုနမ်းမည်ဖြစ်ပြီး အဆင့်အားလုံးပြီးဆုံးကြောင်း သေချာစေသည်။
ဖေးကျီအန်းသည် နောက်ဆုံးအဆင့်ကို မှတ်မိလားစစ်ဆေးရန် သူမသည် အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်တတ်သည်။ သူသည်လည်း ဖြတ်လမ်းမလိုက်ဘဲ အဆင့်တိုင်းကိုလုပ်ဆောင်ပေးသော်လည်း သူမဟန်ဆောင်နေသည်ကို သိရှိသွားသောအခါ သူသည် သူမတင်ပါးကို သင်ခန်းစာပေးသည့်အနေဖြင့် အနည်းငယ်ပုတ်လိုက်သည်။
ဤသည်မှာ ပျားအုံကိုတုတ်ဖြင့် ထိုးလိုက်သလိုဖြစ်သွားသည်။ လုနန်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး သူမမျက်ရည်နှင့် နှာရည်များသည် ဖေးကျီအန်း၏ အဝတ်အစားများပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ရယ်လည်းရယ်ချင်သလို ဘာလုပ်ရမည်မှန်း မသိဘဲ သူမကို ထပ်ချော့မြှူပြီး သူမ၏မျက်ရည်များရပ်တန့်စေရန် သူမကို ထပ်မရိုက်တော့ပါဘူးဟု ကတိပေးခဲ့ရသည်။
ထိုအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် လုနန်သည် ရှက်ရွံ့မှုကိုမထိန်းနိုင်ဘဲ ပျောက်ကွယ်ချင်စိတ်ဖြစ်သွားသည်။ ဒါသည် သူမ၏ အနောင်တအရဆုံး အမှတ်တရများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်။
တစ်လကြာပြီးနောက် လုနန်သည် ကိုယ်ဝန်လေးလထဲသို့ရောက်ရှိလာပြီး ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ် မအီမသာဖြစ်ခြင်းသည်လည်း လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီး အားရပါးရစားနိုင်သော အဆင့်သို့ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
အန်တီဝူသည် ယခင်လက အာဟာရချို့တဲ့မှုကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် အရသာရှိသောဟင်းလျာအမျိုးမျိုးကို စတင်ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး မိသားစုအတွက် အလွန်ပျော်ရွှင်စရာဖြစ်ခဲ့သည်။ ဖေးကျန့်သည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဖြစ်သူ လုနန် ထက်ပင် ကိုယ်အလေးချိန် ပိုတက်လာခဲ့သည်။
လုနန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကိုယ်အလေးချိန်တက်လွယ်သော အမျိုးအစားမဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ကြီးထွားလာသောဗိုက်မှလွဲ၍ သူမလက်နှင့်ခြေထောက်များသည် သွယ်လျနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ရင်သားများဖွံ့ဖြိုးလာပြီး သူမတင်ပါးများက ကောက်ကြောင်းပိုထင်ရှားလာကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။
အန်တီဝူ၏ အာဟာရပြည့်ဝသော အစားအစာများကြောင့် ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ တစ်လအကြာတွင် လုနန်၏ အသားအရေသည် စိုစွတ်ပြီး ဖြူဝင်းလာကာ သူမ၏ ဆံပင်သည် မကျွတ်ရုံသာမက ပိုတောက်ပပြီး ထူထဲလာခဲ့သည်။ သူမသည် လျစ်လျူရှုရန်ခက်ခဲသော နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။
ငါးလမြောက်တွင် လုနန်၏ ဗိုက်သည် ပိုပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။ ပွပွချောင်ချောင် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ဝန်သည် ထင်ရှားနေပြီး ဘေးစောင်းအိပ်ရတော့သည်။
လုနန်နှင့် ကောင်းမွန်သောဆက်ဆံရေးရှိသော ခြံဝင်းအတွင်းမှ မိသားစုများသည် သူမဆီသို့ လာရောက်လည်ပတ်ကြသည်။ သူမ၏ အိမ်နီးချင်း ဟော်ရှောင်းလင်လည်း လာရောက်ခဲ့သည်။ လုနန်သည် သူမနှင့်ဆက်ဆံရန် အထူးစိတ်အားထက်သန်ခြင်းမရှိသော်လည်း သူမသည် ဟော်ရှောင်းလင်ကို ဧည့်ခန်းဆိုဖာသို့ ကြိုဆိုပြီး သစ်သီးများဖြင့် ဧည့်ခံခဲ့သည်။
လုနန် အလွန်လှပနေသည်ကိုမြင်သောအခါ ဟောရှောင်းလင်သည် စိုးရိမ်တကြီးသက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။
“ညီမလေး၊ ဒီရက်ပိုင်း စပ်တဲ့အစားအစာတွေ စားချင်စိတ်ဖြစ်နေလား။”
“သိပ်မဖြစ်ပါဘူး။” လုနန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
မိန်းကလေးများက ချဉ်သောအစားအစာများကို လိုချင်ပြီး ယောက်ျားလေးများက စပ်သောအစားအစာများကို လိုချင်သည်ဟူသော ဆိုရိုးစကားကို ကြားဖူးသော်လည်း သူမသည် တစ်ခုခုကို အထူးတလည် စားချင်စိတ်မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် စပ်သောအစားအစာများနှင့် ချဉ်သောအစားအစာများ နှစ်မျိုးလုံးကို ကြိုက်နှစ်သက်သည်။
ဟော်ရှောင်းလင်သည် လုနန်၏ လက်ကိုပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါပြောမယ်၊ သမီးက အမေကိုလှစေတယ်၊ သားက အမေကို ရုပ်ဆိုးစေတယ်။ ငါ သမီးမွေးတုန်းက ငါ့အသားအရေက အရမ်းကောင်းခဲ့တယ်၊ မင်းလည်း သမီးလေး မွေးဖွားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငယ်သေးတော့ သမီးအရင်မွေးပြီးမှ သားတစ်ယောက်ထပ်မွေးပြီး မိသားစုကို ပြည့်စုံအောင်လုပ်ပေါ့။”
လုနန်သည် သူမမျက်နှာကိုထိတွေ့လိုက်ပြီး အန်တီဝူသည် မကြာသေးမီက သူမကိုမြင်သောအခါ အဘယ်ကြောင့် စကားပြောရန် တွေဝေနေခဲ့သည်ကို သိရှိသွားသည်။ အန်တီဝူသည် သူမက မိန်းကလေးတစ်ဦး မွေးဖွားတော့မည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည် ဖြစ်မည်။ ဤစိတ်ဓာတ်သည် ထိုခေတ်ကာလတွင် အဖြစ်များပြီး သားတစ်ဦးရှိခြင်းကို သမီးတစ်ဦးရှိခြင်းထက် ပိုမျက်နှာသာပေးလေ့ရှိသည်။
သို့သော်လည်း လုနန်သည် သမီးတစ်ဦးကို ပိုနှစ်သက်သည်။ သူမသည် မိန်းကလေးတစ်ဦးရှိရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ မိန်းကလေးများသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်းပြီး ထက်မြက်ကာ ချစ်စရာကောင်းလှသည်။ သူမသည် သူမ၏သမီးကြီးပြင်းလာသောအခါ သူမနှင့်အတူ လိုက်ဖက်သော ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်နိုင်မည်ကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်မိသည်။
“အစ်မ၊ တကယ်ပြောနေတာလား။ ကျွန်မ တကယ်ပဲ မိန်းကလေးတစ်ယောက်မွေးမှာလား။”
လုနန်သည် အတည်ပြုချက်ရရန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာမေးလိုက်သည်။
ဟော်ရှောင်းလင် - “…..”
သူမ၏ အမြင်အရ ခင်ပွန်းအတွက် သားယောက်ျားလေး မမွေးပေးနိုင်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၊ အထူးသဖြင့် လုနန်ကဲ့သို့ ဒုတိယအိမ်ထောင်တွင် မိသားစုအတွင်း သူမ၏ အဆင့်အတန်းကို ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် အရွယ်ရောက်ပြီးသား သားတစ်ယောက်ရှိပြီးဖြစ်ရာ နောက်ထပ်သားတစ်ယောက် မရခဲ့လျှင် အရာအားလုံးသည် သားအကြီးဆုံး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားမည်မဟုတ်ပါလား။
ဟော်ရှောင်းလင်သည် သူမ၏ ကိုယ်တွေ့ အတွေ့အကြုံမှ ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသို့သောဒုက္ခကို ကိုယ်တိုင် ခံစားခဲ့ရဖူးသောကြောင့် လုနန်အား သတိပေးလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။
ဤသည်မှာ ဖေးကျန့် မကောင်းကြောင်း ပြောနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ လုနန် ကိုယ်ဝန်ရှိလာသည့် အချိန်မှစ၍ သူ၏ အပြုအမူများအရ၊ ကျေးဇူးကန်းသော သူမ၏ မွေးစားသားနှစ်ယောက်ထက် အဆတစ်ရာမက ပိုဂရုစိုက်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ဖေးကျန့်တွင် သူ့မွေးမိခင် အရင်းအခြာ ရှိနေသေးသည်။ သွေးသည် ရေထက်ပြစ်သည်။ ရှန့်ယီမေ့ မည်မျှပင် အကျိုးအကြောင်း မသိတတ်စေကာမူ သူမသည် ဖေးကျန့်၏ အမေရင်းအဖြစ် အမြဲရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ ရှန့်ယီမေ့ အသက်ကြီးလာပြီး ဖေးကျန့်က သူ့ကိုယ်ပိုင်မိသားစုဖြင့် ရှိလာသောအခါ၊ သူသည် သူ့မွေးမိခင်ကို မလွဲမသွေ လေးစားလာမည်ဖြစ်ပြီး သူ့မိထွေးဖြစ်သော လုနန်ကို လျစ်လျူရှုလာလိမ့်မည်။
စိတ်ချရစေရန်အတွက် သားတစ်ယောက်ရှိခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ဟော်ရှောင်းလင်သည် လုနန်ကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဂရုစိုက်မိသည်။
သူမက လုနန်သည် ထက်မြက်သူ ဖြစ်သောကြောင့် ဤကိစ္စကို စဉ်းစားမိလောက်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း လုနန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူမသည် သမီးမိန်းကလေးတစ်ဦးကို အမှန်တကယ် လိုချင်နေကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်ရသည်။
"မင်း သားလေး မလိုချင်ဘူးလား"
ဟော်ရှောင်းလင်က လုနန်အား စမ်းသပ်သည့်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လုနန်က သူမ၏စကားကို ပြင်ပေးလိုက်သည်။ "အစ်မ၊ ကျွန်မမှာ သားတစ်ယောက်ရှိပြီးသားလေ။ ဒီတစ်ခါတော့ သမီးလေးတစ်ယောက် လိုချင်တယ်၊ အစ်မပြောသလိုပဲ မိသားစုကို ပြည့်စုံစေချင်လို့ပါ"
"ဖေးကျီအန်းလည်း သမီးလေးတွေကို ကြိုက်ပါတယ်"