အခန်း (၈၉)

Vol. 8 Ch. 89

“ဒေါက်ဒေါက်” စာကြည့်ခန်းတံခါးမှ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အန်တီဝူ၏ အသံပါ ကြားလိုက်ရသည်။ “နန်နန်ရေ၊ ရှောင်ကျန့်က နင့်ကိုတွေ့ချင်လို့တဲ့။”

လုနန်သည် ဓာတ်ပုံကိုချကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ အန်တီဝူက အောက်ထပ်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“သူ ဧည့်ခန်းထဲမှာ စောင့်နေတယ်။ သူ့မှာ အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုခု ရှိပုံပဲ။”

လုနန်သည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်သည်။ ကျန့်ခိုင်ပင်းက သူမကို ရှာနေသည်တဲ့လား။

“ဟွိုက်ဟွိုက်ကို ခဏလောက် ကြည့်ပေးထားပါဦး။ သူဘာလိုချင်လဲဆိုတာ ကျွန်မ သွားကြည့်လိုက်မယ်။”

အန်တီဝူက သတိပေးလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ဒါပေမဲ့ လှေကားကဆင်းရင် သတိထားနော်။ ခြေချော်မလဲစေနဲ့။”

“ကျွန်မသိပါတယ်၊ ကျွန်မက ကလေးမှ မဟုတ်တာ။” လုနန်က အနည်းငယ် မတတ်နိုင်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူမ ဧည့်ခန်းသို့ရောက်သောအခါ ကျန့်ခိုင်ပင်းသည် ခိုင်မာသောခြေလှမ်းများဖြင့် ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက် လျှောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လပေါင်းများစွာ ကြမ်းတမ်းသော လေ့ကျင့်မှုများအပြီးတွင် သူ၏တစ်ချိန်က ဝဖြိုးသော ကိုယ်လုံးသည် ကျစ်လျစ်သန်မာလာခဲ့သည်။ သူ၏ဝိုင်းစက်သောမျက်နှာသည် ထောင့်ချိုးကျလာခဲ့သည်။ သူသည် ဖေးကျန့်ကဲ့သို့ ထင်ရှားစွာ ချောမောခြင်းမရှိသော်လည်း တည်ကြည်ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“ဝသောသူတိုင်းတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အလားအလာတစ်ခုရှိသည်” ဟူသောစကားသည် မှန်ကန်ပုံရသည်။

သူ့နောက်မှ ခြေသံကြားသောအခါ ကျန့်ခိုင်ပင်းသည် အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်ပြီး လုနန်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာကာ သူ့မျက်နှာသည် အရေးတကြီးဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“အစ်မ နန်နန်၊ ကျွန်တော် ခုနက ဖေးကျန့်ကို ပြောဖို့မေ့သွားလို့။ သူ့စာကို သွားယူတုန်းက ကျောက်ရှင်းလည်း အဲ့ဒီမှာရှိနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်သာ အချိန်မီရောက်မလာခဲ့ရင် ဖေးကျန့်ရဲ့စာကို ကျောက်ရှင်းက ကြားဖြတ်ယူသွားလောက်ပြီ။”

လုနန်က အဖြစ်အပျက်များကို အလျင်အမြန် ဆက်စပ်လိုက်သည်။ “ဘယ်စာလဲ။ စုန့်လိုင်ရှီးဆီက စာများလား။”

ကျန့်ခိုင်ပင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “လိုင်ရှီးက စာထဲမှာပြောထားတာ သူက လူတစ်ယောက်ရဲ့ သတိလစ်အောင်ထိုးတာကို ခံလိုက်ရပြီး အနောက်မြောက်ပိုင်းကိုသွားတဲ့ ရထားပေါ် တင်ခံလိုက်ရတယ်တဲ့။ သူက အဲ့လူရဲ့ မျက်နှာပုံတူပန်းချီကိုတောင် ဆွဲပေးလိုက်သေးတယ်။ ဖေးကျန့်က အဲ့စာနဲ့ ပုံတူပန်းချီကို ယူပြီး ဦးလေး ဖေးဆီ သွားပေးနေပြီ။ ကျောက်ရှင်းက အဲ့လူနဲ့ အနီးကပ်ဆက်စပ်နေတယ်ဆိုရင် ဖေးကျန့် အန္တရာယ်ရှိမှာ ကျွန်တော်စိုးရိမ်တယ်။”

လုနန်သည် စုန့်လိုင်ရှီး၏ ဒုက္ခကြုံတွေ့မှုကို ကြားရ၍ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်မိသည်။ ဖေးကျန့် နှင့်စုန့်လိုင်ရှီးတို့ အဆက်အသွယ်ရှိကြောင်း ကျောက်ရှင်းက မည်သို့သိသနည်း။

သူမသည် ပုံတူပန်းချီကို မမြင်ဖူးသော်လည်း ဖေးကျန့် ကဲ့သို့ပင် စုန့်လိုင်ရှီးကို သတိလစ်အောင်လုပ်ခဲ့သောလူသည် သူမကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သောလူနှင့် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်ဟု ထင်မိသည်။

ဖေး မိသားစုက သူမကို စုံစမ်းစစ်ဆေးလိမ့်မည်ဟု ကျောက်ရှင်း သံသယဝင်ပါက သူမ၏ သဲလွန်စများကို ဖုံးကွယ်ရန် နည်းလမ်းများစွာရှိပြီး စုန့်လိုင်ရှီးသည် သူမအတွက် အဓိကပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ဖေးကျန့်က စုန့်လိုင်ရှီးဆီ စာရေးသည်ဖြစ်စေ၊ မရေးသည်ဖြစ်စေ သတိကြီးတတ်သော သဘာဝရှိသည့် ကျောက်ရှင်းသည် အနောက်မြောက်ပိုင်းမှလာသော စာပေးစာယူမှန်သမျှကို အမြဲတစေ စောင့်ကြည့်နေမည်ဖြစ်သည်။

ကျန့်ခိုင်ပင်းက စာကို အချိန်မီ ကြားဖြတ်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းတစ်မျိုးပင်။ သို့မဟုတ်ပါက စုန့်လိုင်ရှီး၏ စာသည် ယခုအခါ ကျောက်ရှင်း၏ လက်ထဲတွင် ရောက်နေလိမ့်မည်။

ယခု အနောက်မြောက်ပိုင်းမှ စာတစ်စောင်ရောက်လာသော်လည်း ကျောက်ရှင်းက ကြားဖြတ်မယူနိုင်ခဲ့ရာ သူမ၏ နောက်ထပ် ဘယ်လိုအကွက်မျိုးရွှေ့လောက်မည်နည်း။

စုန့်လိုင်ရှီးက စာထဲတွင် ဘာရေးထားသည်ကို သူမ မသေချာနိုင်ပေ။ ကျောက်ရှင်းက တစ်ခေါက်လောက် စွန့်စားကြည့်နိုင်မည်လား။

စာ၏ အကြောင်းအရာများကို မသိဘဲနှင့် ကျောက်ရှင်းသည် ခြိမ်းခြောက်မှုအဆင့်ကို မခန့်မှန်းနိုင်သောကြောင့် သူမသည် မဆင်မခြင် ပြုမူမည်မဟုတ်ပေ။ ဖေးကျန့်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ဆက်စောင့်ကြည့်ရန် ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ အစွန်းရောက်လုပ်ရပ်တွေ လုပ်နိုင်ခြေလည်း နောက်ထပ် ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း အခွင့်အလမ်းရှိသည်။

သို့သော် ဖေးကျန့်သည် စာကိုကိုင်၍ အလျင်စလို ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းက ထိုငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအထိ တွန်းပို့နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ကျန့်ခိုင်ပင်း ပြောသည်မှာ မှန်သည် - ဖေးကျန့် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်။

လုနန်၏ မျက်နှာထားသည် တည်ကြည်လေးနက်လာသည်။

“ငါ မင်းဦးလေးဖေး ဆီကို အခုချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်။”

ကျန့်ခိုင်ပင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း၏ ရုံးခန်းသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ ဖုန်းကိုင်သူသည် ဖေးကျီအန်း မဟုတ်သောကြောင့် လုနန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ဖေးကျီအန်းနဲ့ စကားပြောဖို့လိုပါတယ်။ ကျွန်မက သူ့ဇနီး လုနန်ပါ။”

ခဏအကြာတွင် ဖေးကျီအန်း၏ နက်ရှိုင်းသောအသံသည် ဖုန်းလိုင်းမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ဟဲလို နန်နန်။ တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား။”

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်က အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အလုပ်ချိန်အတွင်း ဖုန်းခေါ်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။

“ဖေးကျီအန်း၊ ဖေးကျန့် ရှင့်ဆီ ရောက်ပြီလား။”

လုနန်သည် အပိုစကားမဆိုဘဲ မေးလိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဖေးကျန့်? သူ ကျောင်းသွားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”

လုနန် စိတ်မအေးနိုင်တော့ပေ။ စစ်အခြေစိုက်စခန်းတွင် ကြီးပြင်းလာသော ဖေးကျန့်သည် တပ်စခန်းသို့ သွားရာလမ်းကို အိမ်ပြန်လမ်းထက်ပင် ပိုသိသည်။ ဤအချိန်အထိ သူ မရောက်သေးပါက လမ်းတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်ပြီး လုနန်သည် စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။

“စုန့်လိုင်ရှီးက သံသယရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံကြမ်းနဲ့အတူ စာတစ်စောင်ပို့လိုက်တယ်၊ ဖေးကျန့်က အဲ့ဒါကို ရှင့်ဆီယူလာပေးဖို့ ထွက်သွားတယ်။ သူထွက်သွားတာ နှစ်နာရီရှိပြီလို့ ကျန့်ခိုင်ပင်းက ပြောတယ်၊ သူ ဖေးကျန့် အတွက် စာသွားယူတုန်းက ကျောက်ရှင်းနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်တဲ့။ ကျောက်ရှင်းက အဲ့စာကို ကြားဖြတ်ယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ပုံကြမ်းထဲကလူက တကယ်ပဲ သူမနဲ့ ဆက်စပ်နေပြီး ဖေးကျန့်က စာကို ရှင့်ဆီယူလာနေတယ်ဆိုတာ သူမသိသွားရင် အစွန်းရောက်တဲ့နည်းလမ်းတွေ သုံးလာနိုင်တယ်။ ရှင် သူ့ကို လမ်းမှာ သွားကြိုသင့်တယ်။”

ဤသည်ကိုကြားပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ဖုန်းကို ချက်ချင်းမချလိုက်ပေ။ ထိုအစား သူသည် လုနန်ကို နှစ်သိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ စိတ်မပူနဲ့၊ အိမ်မှာပဲနေပြီး အပြင်မထွက်နဲ့။ ကိုယ် ဖေးကျန့်ကို အခုချက်ချင်း သွားရှာလိုက်မယ်။”

“ကျန့်ခိုင်ပင်း အဲ့မှာရှိလား။ သူ့ကို ဖုန်းပေးပါဦး။”

ဖုန်းကို ကျန့်ခိုင်ပင်းဆီသို့ လွှဲပေးလိုက်ရာ လုနန်သည် သူက ကျယ်လောင်စွာ ပြန်ဖြေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ “နားလည်ပါပြီ! တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ပါ့မယ်!”

ဖုန်းချပြီးနောက် လုနန်သည် သူမ လုပ်နိုင်သည့်အရာ ဘာမှမရှိတော့သော်လည်း စိတ်မအေးနိုင်သေးပေ။ သူမသည် သတင်းကိုစောင့်ရင်း ဧည့်ခန်းထဲတွင် ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက် လျှောက်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျန့်ခိုင်ပင်းသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေပြီး သူ့လက်များကို ဒူးပေါ်တွင် တင်လျက် တည့်မတ်စွာ ထိုင်နေသည်။

သူ့ကို ကြည့်ပြီး လုနန်က ပြောလိုက်သည်။ “မင်း အလုပ်ရှိရင် သွားလုပ်နှင့်လေ။”

ကျန့်ခိုင်ပင်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်တော် အလုပ်မများပါဘူး။ ဦးလေး ဖေးက ကျွန်တော့်ကို အစ်မရယ်၊ ဟွိုက်ဟွိုက်ရယ်၊ အဘွားဝူ ရယ်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ညွှန်ကြားထားတယ်။ ကျွန်တော့်တာဝန်က သူပြန်မလာမချင်း အစ်မနဲ့အတူ နေဖို့ပဲ။”

“အရင်ဆုံး ထိုင်ပါဦး။ ဖေးကျန့်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ထူးချွန်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲဟာ။ သာမန်လူအများစုက သူ့ကို အလွယ်တကူ အနိုင်မတိုက်နိုင်ပါဘူး။”ကျန့်ခိုင်ပင်းသည် လုနန်ကို ကူညီရန် ထရပ်လိုက်သည်။ “အစ်မက ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေတာဆိုတော့ အရမ်းစိတ်မပူပါနဲ့။”

လုနန်သည် ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ ကိုယ်ဝန်ငါးလသာရှိသေးသဖြင့် သူမ၏ ဗိုက်သည် ထိုမျှကြီးမားခြင်းမရှိသေးသော်လည်း လူတိုင်းက သူမကို ဖန်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေကြသည်။

“ငါ့ကို ကူစရာမလိုပါဘူး။”

သူမက သူ့ကို တွန်းထုတ်ကာ ဆိုဖာဆီသို့ အလျင်အမြန်ရွှေ့လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် စိတ်ကူးတစ်ခုရကာ သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ကျောက်ရှင်း အိမ်ကို သွားပြီး သူ ရှိမရှိ သွားကြည့်ပေး။”

ကျန့်ခိုင်ပင်းက မော့ကြည့်ပြီး ပြန်ဖြေလိာက်သည်။ “အိုကေ။ ဒီမှာပဲနေပြီး အပြင်မထွက်နဲ့နော်။”

“သွားတော့၊ ငါဘယ်မှမသွားဘူး။”

လုနန်က သူ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

သူထွက်သွားပြီးနောက် သူမသည် ဗိုက်ပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်တင်ကာ ကျောက်ရှင်း၏ နောက်ကြောင်းရာဇဝင်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။ ဖေးကျီအန်းသည် တစ်ခါက သူမအား ကျောက်ရှင်းသည် ဆင်းရဲသော ကျေးလက်မိသားစုမှလာသည်ဟု ပြောဖူးသည်။ လွတ်လပ်ရေးမရခင်က သူမသည် အမျိုးသားရေးဝါဒီ အရာရှိကြီးတစ်ဦး၏ အိမ်တွင် အိမ်ဖော်အဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ စစ်ပြီးနောက် သူမသည် ရွာသို့ပြန်ကာ ဒေသခံတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ထိုသူ ကွယ်လွန်သွားပြီး ကလေးမရှိသောအခါ သူ့မိသားစုက သူမကို နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။

သွားစရာနေရာမရှိသောကြောင့် ကျောက်ရှင်းသည် ဆွေမျိုးများကိုရှာရန် မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့သည်။ သူတို့က သူမအား လမ်းသန့်ရှင်းရေးအလုပ်တစ်ခု ရှာပေးခဲ့သော်လည်း သူမက ထိုအလုပ်သည် သူမနှင့်မတန်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူတို့က သူမအား စက်ရုံတစ်ရုံတွင် ယာယီအလုပ်နှင့် နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် စားပွဲထိုးရာထူးကို ရှာပေးခဲ့သော်လည်း သူမသည် လအနည်းငယ်အတွင်း နှစ်ခုစလုံးမှ ထွက်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဆွေမျိုးတစ်ဦးက သူမအား စုန့်လိုင်ရှီး၏ မိခင်ဘက်မှ မိသားစုဖြစ်သော ရှုမိသားစုထံတွင် ကလေးထိန်းအဖြစ် မိတ်ဆက်ပေးရန် နည်းလမ်းရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ကျောက်ရှင်းသည် စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီး အလုပ်မထွက်တော့ပေ။

ငါးနှစ်အကြာတွင် စုန့်လိုင်ရှီး၏ မိခင် ကွယ်လွန်သွားပြီး ကျောက်ရှင်းသည် သူ့ဖခင်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှုမိသားစုသည် ရှန့်ဟိုင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့သည်။

လုနန်သည် ကျောက်ရှင်း၏ ဆွေမျိုးများအကြောင်းကို အလွန်သိချင်နေမိသည်။ ဘယ်လို ဆွေမျိုးက ကျောက်ရှင်း၏ အကြိမ်ကြိမ် အလုပ်ပြောင်းခြင်းကို သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ထိုဆွေမျိုးများက ကျောက်ရှင်းကို အမှန်တကယ် ကောင်းစေချင်ပါက အဘယ်ကြောင့် သူမအား လမ်းသန့်ရှင်းရေးအလုပ်ကို အစကတည်းက မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သနည်း။ သူမအား စက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်ရန် တိုက်ရိုက်စီစဉ်ပေးခဲ့လျှင် ပိုကောင်းမည်မဟုတ်လား။

ကံမကောင်းစွာပင် ဖေးကျီအန်းက ထိုဆွေမျိုးများသည် ကျောက်ရှင်း၏ လက်ထပ်ပွဲအပြီးတွင် မြို့တော်မှ ဟောင်ကောင်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်ရှင်းသည် လမ်းသန့်ရှင်းရေးအလုပ်ကို သည်းမခံနိုင်ခြင်းကို သူမနားလည်နိုင်သော်လည်း ယာယီစက်ရုံအလုပ်သမားနှင့် နိုင်ငံပိုင်စားသောက်ဆိုင်မှ စားပွဲထိုးအလုပ်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ထိုအလုပ်နှစ်ခုသည် အလုပ်သမားလူတန်းစား၏ ပုံမှန်လုပ်ကိုင်နေကျ အလုပ်များတွင် ပါဝင်ပြီး ထိုအချိန်က အလွန်လေးစားဖွယ်ကောင်းသော အလုပ်များဖြစ်သည်။

သူမသည် သူမ၏ နောက်ခံအခြေအနေထက် ပို၍မြင့်မားသလို ပြုမူနေပုံရသော်လည်း ရှု မိသားစုတွင် ကလေးထိန်းအဖြစ် ငါးနှစ်ကြာ တာဝန်ကျေပွန်စွာ လုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမ ဤအရာများကို တွေးတောနေစဉ် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်သွားလိုက်သည်။

သူမက လှမ်းအော်မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်သူလဲ။”

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အပြင်ဘက်မှ သဘောကျရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံက ပြန်ဖြေသည်။

“အစ်မပါ၊ ကျောက်ရှင်း။ ညီမလေးလု။ ဒီနေ့ ဘာလို့ တံခါးသော့ခတ်ထားတာလဲ။ အစ်မ ညီမလေးကို လာကြည့်တာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး တံခါးဖွင့်ပေးပါဦး။”

“…”

ဒီလို ဗီလိန်ဆန်တဲ့ရယ်သံကို ကြားပြီးတာတောင် ငါက တံခါးဖွင့်ပေးရတဲ့အထိ တုံးအနေရမှာလား။

လုနန်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ကျောက်ရှင်း၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုကို ချီးကျူးရတော့သည်။ ဤအချိန်၌ပင် သူမသည် ရယ်မောနိုင်သေးသည်။

လုနန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ နေလို့မကောင်းလို့ပါ။ နောက်နေ့မှ ပြန်လာခဲ့ပါနော်။”

ကျောက်ရှင်းသည်လည်း ချောင်းအနည်းငယ်ဆိုးလိုက်သည်။

“လုညီမလေး၊ အစ်မကို ရှောင်နေတာလား။ အစ်မ တစ်ယောက်တည်း လာတာမဟုတ်ပါဘူး။ တခြားအမျိုးသမီးတွေလည်း ပါလာတယ် - အစ်မ ကျန့်၊ အစ်မ ချင်နဲ့ အစ်မ လီတို့လေ။ ညီမ တံခါးမဖွင့်ဘူးဆိုရင်တော့ အစ်မတို့ အစ်မချင် အိမ်မှာပဲ စုကြတော့မယ်။”

အစ်မချင်လား။ လုနန် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့် အစ်မ ချင်က ကျောက်ရှင်းနှင့် အတူရှိနေရသနည်း။

ထို့နောက် လက်ဖက်ရည်ပွဲများ မကြာခဏကျင်းပလေ့ရှိသော အစ်မ ကျန့်၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ “နန်နန်၊ နင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေတဲ့အချိန်မှာ ငါ နင့်ကို မနှောင့်ယှက်သင့်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဝင်းထဲမှာ နင်နဲ့ ရဲဘော် ကျောက်ရှင်းတို့ကြား ပဋိပက္ခကြီးတစ်ခုရှိတယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတယ်။ ရဲဘော် ကျောက်ရှင်း က သူ့သဘောနဲ့သူ ငါ့ကို လာရှာပြီး စေ့စပ်ဖြန်ဖြေပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် နင်နဲ့ ရဲဘော် ကျောက်ရှင်း တို့က ပဋိပက္ခကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ရှင်းလင်းသင့်တယ်။ အတွင်းရေး စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို မထိခိုက်စေကြရအောင်။”

လုနန် - “…”

ထိုအချိန်တွင် အစ်မ ချင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “နန်နန် နေမကောင်းဘူးဆိုတော့ နောက်နေ့မှ သူမကို လာတွေ့ကြတာပေါ့။ ပဋိပက္ခဖြေရှင်းတာက ဒီနေ့မှ ဖြစ်ရမယ်လို့မှ မရှိတာ။”

ကျန်းယွီ၏မိခင် လီလင့်ယီက ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ နောက်နေ့မှ ပြန်လာကြတာပေါ့။”

“အဲ့လိုလုပ်လို့မရဘူး။ ရဲဘော်လုရဲ့ အသံက ကျန်းမာပြီး အားအင်အပြည့်နဲ့ပဲ။ နေမကောင်းတဲ့ပုံမပေါ်ဘူး။" အနည်းငယ် စူးရှပြီး မရင်းနှီးသောအသံတစ်ခုက ပြောလိုက်သည်။ “ဟားဟား၊ သူမ နေမကောင်းချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား။”

နောက်ထပ်အသံတစ်ခုက ဝင်ပြောခဲ့သည်။ “သူမကို စစ်ဦးစီးချုပ် ဖေးက အလိုလိုက်လွန်းလို့ ဆိုးသွမ်းနေတာနေမှာပေါ့။ သူ့ကို ရတနာတစ်ခုလို ဆက်ဆံတော့ သူက ငါတို့ကို အထင်သေးလို့ရတယ်လို့ ထင်နေတာ။”

“ဟုတ်တယ်လေ။ အစ်မ ကျန့်၊ ကြည့်ပါဦး၊ သူက အစ်မအတွက်တောင် တံခါးမဖွင့်ပေးဘူး။ သူ ငါတို့ကို အထင်သေးနေတာ သိသာနေတာပဲ။”

လုနန်သည် ဒေါသကြောင့် ရယ်လုမတတ်ဖြစ်သွားသည်။ ကျောက်ရှင်းသည် သူမ၏ အစောပိုင်း အကြံအစည်များ မအောင်မြင်ပြီးနောက် ပေါ်ပေါ်တင်တင် လှည့်စားရန် ကြိုးစားလောက်အောင် မျက်နှာပြောင်တိုက်လှသည်။

ကျောက်ရှင်း ဘယ်လိုကစားပွဲကို ကစားရန် ကြိုးစားနေသည်ကို သူမ တွေ့ရတော့မည်။

လုနန်သည် တံခါးသော့ကို ဖွင့်ကာ လူတစ်စုကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အစ်မ ချင်သည် လုနန်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာပြီး သူမအား လျှို့ဝှက်စွာ အချက်ပြလိုက်သည်။

“ငါ့ကိုပြပါဦး၊ နင် ဘယ်နေရာက နေမကောင်းတာလဲ။”

လုနန်သည် နားလည်သွားပြီး အစ်မ ချင်ကို မှီကာ ခေါင်းကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် ညင်သာစွာ ချောင်းဆိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ နည်းနည်းအအေးမိပြီး ခေါင်းကိုက်နေလို့ပါ။ ရဲဘော် ကျောက်ရှင်းကို ရောဂါကူးစက်မှာစိုးလို့ နောက်နေ့မှ လာဖို့ပြောလိုက်တာပါ။ ဒီလောက် အထင်လွဲမှုတွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။”

အစ်မကျန့်သည် လုနန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အသားအရေသည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး (မူလအတိုင်း)၊ မျက်လုံးထောင့်များသည် နီရဲနေကာ (မနေ့ညက အကြောင်း သိတယ်မလား)၊ လန်းဆန်းမှုမရှိဘဲ တကယ်နေမကောင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ဒေါသမှ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသော အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ နင့်ကို အထင်လွဲသွားတယ်။ ငါထင်တာက…”

အစ်မကျန့်သည် စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။

လုနန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အဟွတ်၊ ရပါတယ် အစ်မ ကျန့်။ ကျွန်မ ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့သင့်တာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲဝင်ကြပါနော်။”

သူမ ကျောက်ရှင်း ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

ကျောက်ရှင်းသည် လုနန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အခြားသူများကဲ့သို့ စိုးရိမ်နေပုံရသည်။ သို့သော် အခြားသူများ မကြည့်နေသည့်အခါ သူမသည် လုနန်ဆီသို့ ဖြတ်ခနဲ ပြုံးပြလိုက်သည်။

လုနန်သည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး အသိအမှတ်ပြုသော အပြုံးတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ပြန်ပေးလိုက်သည်။

ကျောက်ရှင်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမသည် လုနန်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အခြားသူများနောက်သို့ လိုက်၍ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

လုနန် စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ ကျောက်ရှင်းသာ ကစားပွဲများ ကစားချင်ပါက သူမသည် သူ့ကို မလှိမ့်တစ်ပတ်ရိုက်ရန် အဆင်သင့်ပင်။