အခန်း (၉၀)

လုနန် ကျောက်ရှင်းကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုရဲသည့် အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ ကျန့်ခိုင်ပင်း ပြန်ရောက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတစ်ယောက်တည်းသာမက ကျန်းယွီနှင့် ရှန့်ကျီမင်တို့လည်း အတူရှိနေကြသည်။

ကျောက်ရှင်းနှင့် အခြားစစ်သားဇနီးများ တံခါးလာခေါက်နေချိန်တွင် ကျန့်ခိုင်ပင်းနှင့် အခြားနှစ်ယောက်သည် ဘေးနံရံကိုကျော်တက်လာပြီး လုနန်ကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြကာ အိမ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ကျောက်ရှင်း၏ နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့ကြသည်မှာ ထင်ရှား၏။

လုနန်သည် ကျောက်ရှင်းကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုရန် စိတ်အေးရခြင်း၏ နောက်အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ လူအများရှေ့တွင် ကျောက်ရှင်းသည် တစ်ခုခုလုပ်ရလောက်အောင် အသည်းအသန် မဖြစ်လောက်ဟု သူမထင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သံသယရှိဖွယ် လူတစ်ယောက်၏ ပုံကြမ်းတစ်ခုမျှသာ ရှိသေးသည်။ ဖေးကျီအန်းနှင့် အခြားသူများက သဲလွန်စများအတိုင်း ထိုလူကို ဖမ်းမိပြီး သူသည် လုနန်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်လျှင်ပင် သူက ကျောက်ရှင်းကို အမှန်တကယ် ဖွင့်ချမည်မို့လား။

ခိုင်လုံသော သက်သေမရှိသောကြောင့် ကျောက်ရှင်းသည် လောလောဆယ်တွင် ဘေးကင်းနေ၏။

အရာအားလုံးသည် မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ ကျောက်ရှင်းသည် လူအများရှေ့တွင် လုနန်ကို တစ်ခုခုလုပ်မည်ဆိုပါက ဒါသည် တည့်တိုးထိုးနှက်ချက်ဖြစ်ပြီး ရုန်းထွက်ရန် အခွင့်အရေးရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကာယလုပ်အားကို အထင်သေးသော်လည်း ရှုမိသားစုအတွက် အိမ်ဖော်အဖြစ် ငါးနှစ်ကြာ သည်းခံနိုင်ခဲ့သူတစ်ယောက်သည် ဤမျှလောက် အလွယ်တကူ စိတ်ဆွခံရမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ကျောက်ရှင်းသည် တုံးအသူမဟုတ်ချေ။ သူမသည် အရှုံးပေါ်မည့်ကိစ္စကို ဘယ်တော့မှ လုပ်ကိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်။ လုနန်က သူမ(ကျောက်ရှင်း)သည် သူမဆီမှ သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းကာ အားနည်းချက်များကို စမ်းစစ်လိုသည်ဟု သံသယဝင်မိသည်။

ကျောက်ရှင်းသည် လုနန်ကို စမ်းသပ်နေပြီး လုနန်မှာလည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ် ရှိနေသည်။ ကျောက်ရှင်းကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုခြင်းဖြင့် သူမကို အာရုံလွှဲထားပြီး အပြင်ရှိလူများနှင့် ဆက်သွယ်ခြင်းမှ တားဆီးကာ ဖေးကျန့်နှင့် ဖေးကျီအန်းတို့အတွက် အချိန်ဆွဲပေးရန် ရည်ရွယ်သည်။

ထို့အပြင် ကျောက်ရှင်းကို အဆက်မပြတ် ရှောင်ရှားနေပါက သူမ၏ သံသယများကို ပိုမိုမြင့်တက်စေနိုင်ပြီး လုနန်၏ အခြေအနေကို မတော်တဆ ဖော်ပြသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ လောလောဆယ်တွင် ရေလိုက်ငါးလိုက် နေပေးလိုက်ပြီး သူမကို အိမ်ထဲတွင် ထားခြင်းက ပိုကောင်း၏။

ကျောက်ရှင်းက နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းကို ဖြေရှင်းချင်သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့ဆိုလျှင် သူမတို့ အချိန်ယူပြီး သေချာစွာ ဆွေးနွေးနိုင်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ဘယ်သူက ပိုပြီး စိတ်ထိန်းနိုင်မလဲဆိုသည့်အပေါ်တွင် မူတည်သွားလိမ့်မည်။

လုနန်သည် လူတိုင်းကို အိမ်ထဲသို့ ကြိုဆိုလိုက်စဉ် အန်တီဝူသည် ထိုအချိန်တွင် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသည်။ သူမသည် လုနန်နှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ပြီး အိမ်ရှင်မနေရာကို ချက်ချင်းလွှဲယူကာ ပြောလိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ ထိုင်ကြပါဦး။ ကျွန်မ လက်ဖက်ရည်သွားဖျော်လိုက်ဦးမယ်”

“အန်တီဝူ၊ ကျွန်မ ကူလုပ်ပေးမယ်လေ” လီလင့်ယီက ထရပ်လိုက်ပြီး အန်တီဝူ နောက်သို့ မီးဖိုချောင်ထဲ လိုက်ကူပေးရန် ပြောလိုက်သည်။

အန်တီဝူ လက်ဖက်ရည်ပြင်ဆင်နေစဉ် လီလင့်ယီက ခွက်များကို ယူပေးလိုက်သည်။

လီလင့်ယီသည် အန်တီဝူ နားသို့ တိုးကပ်ပြီး သူမကို စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်စေရန် ပြောလိုက်သည်။ “အန်တီ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကျန်းယွီနဲ့ တခြားသူတွေလည်း ဒီမှာရှိနေတာပဲ၊ ဒါကြောင့် ပြဿနာကြီးကြီးမားမားတော့ မဖြစ်လောက်ပါဘူး”

ကျန့်ခိုင်ပင်းသည် ကျောက်ရှင်းက အစ်မကျန့်နှင့် အခြားသူများကို ဖေးအိမ်သို့ ခေါ်လာသည်ကို တွေ့သောအခါ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အမှန်တရားကို မသိသော သူ့အမေကို တွေ့လိုက်သော်လည်း ရှင်းပြရန်အတွက် ခေါ်ထုတ်၍မရချေ။

လျင်မြန်စွာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် အကူအညီတောင်းရန် ကျန်းယွီ၏ အိမ်သို့ ပြေးသွားကာ လီလင့်ယီ ကို အသိပေးခဲ့သည်။ သို့မှသာ သူက တိတ်တဆိတ် ကာကွယ်ပေးနေစဉ် လီလင့်ယီက လုနန်ကို လူအများရှေ့တွင် ထောက်ခံပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“တော်ပါသေးရဲ့” အန်တီဝူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ညည်းညူလိုက်သည်။

“နေ့တိုင်းက အရမ်းရှုပ်ထွေးတာပဲ။ ငါတို့ဘဝကို အေးအေးချမ်းချမ်း နေလို့မရဘူးလား။ သူတို့က ဘာလို့ ဒီလောက် ပြဿနာရှာနေရတာလဲ။ ငါထင်တာတော့ သူတို့တွေ ဗိုက်တင်းလွန်းလို့ ဖြစ်မယ်”

လီလင့်ယီသည် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်သည် လက်ဖက်ရည်ကို ဧည့်ခန်းထဲသို့ သယ်ဆောင်လာကြသည်။ လုနန်သည် အစ်မချင်၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး ကျောက်ရှင်းနှင့် အခြားသူများသည် တစ်စုတစ်စည်းတည်း ထိုင်နေကြသည်။ အစ်မကျန့်က စကားစပြောသည်။

“ဒီနေ့ ငါတို့လာတာက အဓိကအားဖြင့် ရဲဘော် ရှောင်ကျောက်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်အရ ရှောင်ကျောက်နဲ့ ရှောင်လုကြားမှာ ဖျန်ဖြေပေးဖို့ပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်မှာ ပြောစရာရှိရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောကြ။ ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားကြနဲ့။ သေးငယ်တဲ့ မကျေနပ်မှုလေးတွေကနေ ပဋိပက္ခကြီးတွေအထိ ဖြစ်လာနိုင်ပြီး ငါတို့ခြံဝင်းရဲ့ သဟဇာတဖြစ်မှုနဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို ထိခိုက်နိုင်တယ်”

လီလင့်ယီသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို စားပွဲပေါ်တွင်ချကာ လူတိုင်းအတွက် တစ်ခွက်စီ လိုက်ငှဲ့ပေးပြီး လုနန်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

“ရှောင်ကျောက်၊ မင်းအရင်ပြော”အစ်မကျန့်သည် ကျောက်ရှင်းကို အားပေးလိုက်သည်။

လီလင့်ယီ၏ အပြုအမူကိုမြင်သော် ကျောက်ရှင်းသည် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အမူအရာကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြလိုက်မိသည်။ သို့သော် အစ်မကျန့် လှမ်းကြည့်သောအခါ သူမ၏ အမူအရာကို ချက်ချင်းပြောင်းလဲကာ နူးညံ့ပြီး ရိုးသားသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးက တကယ်တော့ နားလည်မှုလွဲတာပါ၊ ပြီးတော့ ဒါက ကျွန်မနဲ့ ညီမလေးလုရဲ့ ဂုဏ်သတင်းအပေါ်မှာ မကောင်းတဲ့ သက်ရောက်မှုတချို့ ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်”

“ကျွန်မ အရင်ဆုံး တောင်းပန်ချင်ပါတယ်။ ကျွန်မ နေမကောင်းဖြစ်နေတုန်းက ညီမလေးလုကို လူကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးတင်စကား မပြောနိုင်ခဲ့ဘဲ ကျွန်မရဲ့ ကျေးဇူးတင်တာကို ပြောပြပေးဖို့ အစ်မဟော် (အိမ်နီးချင်းချွေ့ မိသားစုက ဟော်ရှောင်းလင်) ကို အကူအညီတောင်းခဲ့ရပါတယ်။ အစ်မဟော်က စေတနာကောင်းနဲ့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ညီမလေးလုကို အားတဲ့အခါ ကျွန်မဆီ လာလည်ဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားခဲ့တာက…”

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မကို ကယ်ခဲ့တာ ညီမလေးလုနဲ့ ဖေးကျန့်ပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်ကို ကျွန်မဆီ လာလည်ခိုင်းလို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ။ ညီမလေး လုနန် စိတ်ဆိုးတာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်”

သူမသည် စိတ်မကောင်းခြင်းနှင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသော အမူအရာကို လုပ်ယူထားသည်။

လုနန်သည် စက်ဆုပ်ရွံရှာမိပြီး ကျောက်ရှင်းမှာ အရှက်မရှိဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ လုနန်က သူမကို အဘယ်ကြောင့် ရှောင်နေသည်ကို သူမတို့နှစ်ဦးစလုံး သိကြသည်။

ယခုမူ ကျောက်ရှင်းသည် ဤကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကစားနေဆဲဖြစ်ပြီး တောင်းပန်သလို ဟန်ဆောင်ကာ လုနန်ကို မာနကြီးပြီး စိတ်ထားသေးသိမ်သူအဖြစ် သွယ်ဝိုက်၍ ပုံဖော်နေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်သတင်းကို နှိမ့်ချခြင်းက သူမကို မည်သို့ အထောက်အကူပြုမည်ကိုပင် သူမ သဘောမပေါက်ချေ။

ထို့အပြင် သူမ လုနန်ကို နှိမ့်ချရန် ကြိုးစားနေပုံသည် အလွန်အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျလှပြီး နောက်ပြောင်နေတာနှင့် တူနေသည်။ သို့သော် သူမသည် အခြားသူများကို သူမအား သနားလာအောင် လှည့်စားနိုင်ခဲ့သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ ကျောက်ရှင်း၏ ဘေးတွင်ရှိသော ဟော်ရှောင်းလင်က သူမကို နှစ်သိမ့်စကား ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ “အဲ့ဒါ နင့်အမှားမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အဲ့ဒီလို မပြောခဲ့သင့်ဘူး”

လုနန် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောမိတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ဤ အစ်မဟော်သည် ကျောက်ရှင်းကို ကူညီပြောဆိုပေးနေဆဲဖြစ်သည်။ ကျောက်ရှင်းက အပြစ်အားလုံးကို သူမအပေါ်သို့ ပုံချနေသော်လည်း သူမကမူ ဒီနေရာမှာ ရောင်းစားခံနေရတာတောင် သူတို့အတွက် ငွေကို ရေတွက်ပေးနေဆဲပင်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဘယ်လိုလုပ် နင့်အမှားဖြစ်နိုင်မှာလဲ” ကျောက်ရှင်း၏ ဘေးတွင်ရှိသော နှာတံချွန်ပြီး ပါးရိုးမြင့်သည့် အမျိုးသမီးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလောက်ကိစ္စသေးသေးလေးနဲ့ စိတ်ဆိုးပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုယ်တိုင် တောင်းပန်ရတယ်။ ငါထင်တာတော့ တချို့လူတွေက စိတ်ထားသေးသိမ်ရုံတင်မကဘူး၊ မောက်လည်း မောက်မာတယ်။ သူတို့ ဘာကို အားကိုးနေမှန်းကို မသိဘူး”

သူမစကားများထဲမှ မလိုမုန်းတီးမှုသည် သိသာထင်ရှားလှသဖြင့် လုနန်က သူမကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ”

အစ်မချင်က ဝင်ပြောကာ ကျောက်ရှင်းကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“လုနန် စိတ်ဆိုးနေပြီး နင့်ကို လာမတွေ့ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ ငါတော့ နင့်စကားတွေက သိပ်မမှန်ဘူးလို့ ထင်တယ်”

ကျောက်ရှင်း အံ့အားသင့်သွားပုံပေါက်သွားသည်။ “အဲ့ဒီလို မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မထင်တာကတော့…”

အစ်မချင်က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူမ ကျောက်ရှင်း၏ မေးခွန်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ သူမက အပုပ်ချစကားများ ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူကောင်းဟန်ဆောင်ကာ အပြစ်မရှိသလို ပြုမူနေသည်။

“အမ်၊ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ စိတ်မဆိုးပါဘူး၊ ရှင့်ဘက်က နားလည်မှုလွဲသွားတာပါ” လုနန်သည် ကျောက်ရှင်း၏ စကားစကို အလိုက်သင့် ကောက်ကာ ငြိမ်သက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“နင် စိတ်မဆိုးဘူးဆိုရင် အစ်မဟော်က အကြိမ်ကြိမ် လာတိုက်တွန်းနေတာတောင် ဘာလို့ ရှောင်ကျောက်ဆီ သွားမတွေ့တာလဲ”

နှာတံချွန်သောအမျိုးသမီးက လုနန်ကို ဆက်ဖိအားပေးခဲ့သည်။

လုနန်က သူမကို နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်မ ရဲဘော်ကျောက်နဲ့ မရင်းနှီးဘူး။ ကျွန်မ သူ့ကို ကယ်ခဲ့တဲ့တစ်ကြိမ်အပြင် စုစုပေါင်း နှစ်ကြိမ်ပဲ တွေ့ဖူးပြီး စကားသုံးခွန်းတောင် ပြည့်အောင် မပြောဖူးဘူးလေ။ ကျွန်မက ရဲဘော် ကျောက်ရှင်းနဲ့ မရင်းနှီးတော့ သူ့ကို ရုတ်တရက် သွားနှောင့်ယှက်ရင် မယဉ်ကျေးရာကျမယ်လို့ ထင်လို့ အစ်မဟော်ကိုပဲ ကျွန်မရဲ့ သတင်းမေးစကား ပါးခိုင်းလိုက်တာ”

“ကျွန်မကတော့ ဒါနဲ့ပဲ ပြီးသွားပြီလို့ ထင်တာ။ ဒါပေမဲ့ အစ်မဟော်က ကျွန်မကို ရဲဘော်ကျောက်ဆီ သွားလည်ဖို့ တတွတ်တွတ် တိုက်တွန်းနေတာကိုတော့ ထူးဆန်းတယ်လို့ တွေးမိတယ်။ ကျွန်မ သွားလည်တာက သူ့ရောဂါကို မြန်မြန်ပျောက်ကင်းစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိလို့လား”

လုနန်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စကားကို အံ့အားသင့်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

“ဘယ်လိုတောင် အပြစ်ကြီးတာလဲ၊ အပြစ်ကြီးလိုက်တာ! တကယ်လို့သာ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ရဲဘော်ကျောက် ဆီ သွားမလည်တာက တကယ်ကို ဆိုးရွားတဲ့ အပြစ်တစ်ခုပဲ။ ကျွန်မက တောင်းပန်ရမှာ”

“ရဲဘော်ကျောက်၊ ကျွန်မ စိတ်ရင်းနဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့အမှားပါ။ ကျွန်မ မလာတာက ရှင့်ရဲ့အခြေအနေကို ပိုမဆိုးစေဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

“အစ်မဟော်က ကျွန်မကို လူတချို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်လို့လည်း ပြောသေးတယ်။ ကျွန်မထင်တာတော့ အဲ့ဒါက ရှင့်တို့အားလုံးပဲ ဖြစ်မယ်။ ရှင့်တို့အားလုံး ကျွန်မကို တွေ့ချင်နေကြတာက ရဲဘော်ကျောက်လိုပဲ ကျွန်မနဲ့တွေ့မှ ပျောက်မယ့်ရောဂါတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား”

လုနန်သည် ဤကဲ့သို့ ပါးနပ်သောစကားကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် အစ်မကျန့်နှင့် ကျောက်ရှင်းမှလွဲ၍ ကျောက်ရှင်းဘက်မှ ကာကွယ်ပြောဆိုနေသူအားလုံး စကားမှ မပြောနိုင်ကြတော့ချေ။

ငတုံးတစ်ယောက်ပင် လုနန်၏စကားများထဲမှ သရော်လှောင်ပြောင်သည့် လေသံကို ကြားနိုင်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့က လုနန်သည် သူတို့ကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုခြင်းသည် အရှုံးပေးသည့် လက္ခဏာဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း သူမသည် သူတို့ကို ဒေါသထွက်အောင်လုပ်ရန် ဒီနေရာတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်!

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားသည်နှင့် သူမတို့၏ မျက်နှာများက ဖြူဖျော့သွားကြသည်။

သူမတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများကို မြင်သောအခါ လုနန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမသည် ဖေးကျီအန်းနှင့်အတူ တောင်ပိုင်းသို့ သွားရတော့မည်ဖြစ်ပြီး ပေကျင်းသို့ ဘယ်တော့ပြန်လာမည်ကို သူမ မသိချေ။ ဤအမျိုးသမီးအများစု၏ ခင်ပွန်းများသည် ဖေးကျီအန်းထက် ဆယ်စုနှစ် သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ အသက်ကြီးကြပြီး လုနန် ပြန်လာသည့်အချိန်တွင် သူတို့သည် အငြိမ်းစားယူပြီး ခင်ပွန်းများနှင့်အတူ အေးအေးလူလူ နေထိုင်နေကြမည်ဖြစ်ရာ သူတို့နှင့် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေးမှာ နည်းပါးလှသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက သူတို့ကို အဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရမည်နည်း။

အခု လက်စားမချေလျှင် ဘယ်တော့မှ လက်စားချေရမည်နည်း။

အစ်မချင်သည် မထိန်းနိုင်ဘဲ အသံထွက် ရယ်လိုက်မိသည်။

လီလင့်ယီသည် အခန်းထဲတွင် အစစ်အမှန် အရည်အချင်းရှိသူဖြစ်ပြီး အစ်မချင်၏ ကျယ်လောင်သော ရယ်သံကို မကြားသလို၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အနေရခက်ပြီး မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာများကို မမြင်သလို ဟန်ဆောင်နေသည်။ ထိုအစား သူမသည် ကျောက်ရှင်းဘက်သို့ နားလည်မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုအပြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ရှောင်ကျောက်၊ နင် အခု နေကောင်းသွားပြီလား”

“လူတစ်ယောက်က ကိုယ့်ရောဂါကို ကုသရမယ်။ ဖုံးကွယ်ထားတာမျိုး၊ ရှောင်ရှားတာမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး။ နင် ငါ့ကို ယုံကြည်တယ်ဆိုရင် နင့်ကို ကူညီနိုင်မယ့် ဆရာဝန်အတော်များများကို ငါသိတယ်။ စောစောကုရင် စောစောပျောက်တယ်”

သူမ၏ စကားများသည် စိတ်ရင်းအမှန်နှင့်ဖြစ်ပြီး ရိုးသားလှသည်။ ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် လုနန် လီလင့်ယီကို တိတ်တဆိတ် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် "ကောက်ကျစ်သော" ကျန်းယွီ၏ မိခင်ဖြစ်ထိုက်ပေသည်။

တစ်ခွန်းတည်းပြောရလျှင် - အထင်ကြီးစရာပင်။

လီလင့်ယီသည် သူမ၏ ဂုဏ်ပြုမှုကို ဖုံးကွယ်ကာ လုနန်၏ လက်ကို ငြိမ်သက်စွာ ကိုင်ထားလိုက်သည်။

တကယ်တော့ လီလင့်ယီနှင့် လုနန်သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မရင်းနှီးကြသလို သူမသည် ရှေ့ထွက်ရန်လည်း ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ကံကောင်းစွာပင် ယနေ့ ကျောက်ရှင်း ခေါ်လာသောလူများသည် အစ်မကျန့်မှလွဲ၍ အားလုံးသည် လုနန်နောက်ကွယ်တွင် သူမကို မနာလိုဖြစ်ခဲ့ကြသူများဖြစ်ပြီး သူမဖေးကျီအန်း၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ဖူးဖူးမှုတ်ခံထားရသည်ကို မနာလိုဖြစ်နေကြကာ သူမကို ကာကွယ်ပေးမည့် သားကောင်းလေးနှစ်ယောက်ရှိသည်ကို မနာလိုဖြစ်ကြသည်။ လီလင့်ယီသည် ထိုအရာအားလုံးကို ကြားခဲ့သည်။

လီလင့်ယီသည် ပျော်ရွှင်သော မိသားစုဘဝရှိသော်လည်း လုနန် မရောက်လာမီက သူမသည် ဝမ်ဟုန့်မျန်နှင့်အတူ အပုပ်ချခံရဆုံးသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဤအဖွဲ့၏ အတင်းအဖျင်းပြောခြင်းကို မကြာခဏ ခံခဲ့ရပြီး သူတို့အပေါ် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကျောက်ရှင်းသည် အပြစ်ကင်းစင်သည့် ဂုဏ်သတင်းရှိသော်လည်း လီလင့်ယီသည် ဤအဖွဲ့၏ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော သဘာဝကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်ခဲ့ကာ သူတို့သည် ကျောက်ရှင်း၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ရှိနေကာ သူမ၏ ဦးဆောင်မှုကို မျက်စိစုံမှိတ် လိုက်နာနေကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ရန်ငြိုးဟောင်းနှင့် ရန်ငြိုးသစ်များဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လီလင့်ယီသည် လုနန် ပေးသော လှေကားကို အသုံးပြုကာ သူမ၏ ဒေါသကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

အစ်မကျန့်သည် အလွန်အရှက်ရနေခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် သူမ အခြေအနေကို မဖတ်တတ်ပါက ဤမျှနှစ်ပေါင်းများစွာ အလဟဿ အသက်ရှင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့သည် ကွဲပြားနေပြီး တစ်ဖွဲ့ကို ကျောက်ရှင်းက ဦးဆောင်ကာ နောက်တစ်ဖွဲ့ကို လုနန်က ဦးဆောင်နေပြီး နှစ်ဖက်စလုံးက အလျှော့မပေးလိုကြပေ။

လုနန်နှင့် ကျောက်ရှင်းကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် နှစ်ဦးစလုံးသည် ပါးနပ်သော မြေခွေးများဖြစ်ကြသည်။ ကျောက်ရှင်း၏ စကားတိုလေးသည် ဟော်ရှောင်းလင်ကဲ့သို့ ဘာမှမသိနားမလည်သူကို လှည့်စားနိုင်သော်လည်း အသက်ငါးဆယ်နီးပါးရှိပြီဖြစ်သော အစ်မကျန့်သည် ကျောက်ရှင်း၏ တောင်းပန်သလိုထင်ရသော လေသံသည် လုနန်၏ စိတ်ထားသေးသိမ်မှုကို ပါးပါးနပ်နပ် ထိုးနှက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အလွယ်တကူ မြင်နိုင်သည်။

ကျောက်ရှင်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် အခြားသူများက ဝင်ပြောကြပြီး အပြစ်အားလုံးကို လုနန် အပေါ် ပုံချကြသည်ကို ပြောနေစရာပင်မလိုတော့ချေ။

လုနန်မှာမူ နူးညံ့သိမ်မွေ့ဟန်ရှိသော်လည်း အနိုင်ကျင့်ခံမည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ကျောက်ရှင်းနှင့် ဟော်ရှောင်းလင်တို့၏ မသမာသောရည်ရွယ်ချက်များကို ပါးနပ်စွာ လှောင်ပြောင်ခဲ့ပြီး လီလင့်ယီကမူ ကျောက်ရှင်းကို "နေမကောင်း" ဟု ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝေဖန်ခဲ့သည်။

သူမသည် ဤကစားပွဲတွင် အရုပ်တစ်ရုပ်မျှသာ ဖြစ်သည်!

အခြေအနေ၏ အခင်းအကျင်းကို နားလည်သွားသောအခါ အစ်မကျန့်သည် သူမ အရုပ်တစ်ရုပ်အဖြစ် အသုံးချခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျောက်ရှင်း၏ မသမာသောနည်းလမ်းများကြောင့် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူမသည် ဘက်မလိုက်သော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး စကားမပြောရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အငြိမ်သက်ဆုံးသူမှာ ကျောက်ရှင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် လုနန်နှင့် လီလင့်ယီတို့၏ စောင်းပါးရိပ်ခြည်ပြောဆိုမှုများကို မကြားသကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ညီမလေးလုနဲ့ အစ်မလီက နောက်နေပြန်ပါပြီ။ ကျွန်မရဲ့ရောဂါကို ကျွန်မ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ တခြားသူတွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး”

“ကျွန်မ ဒီနေ့လာတာက နားလည်မှုလွဲတာကို ရှင်းဖို့ပါ။ ညီမလေးလုက ကျွန်မကို စိတ်မဆိုးဘူးဆိုတော့ ကျွန်မ စိတ်သက်သာရာရသွားပါပြီ။ ပြန်လည်သင့်မြတ်ကြရအောင်၊ ပြီးတော့ ရင်းနှီးတဲ့ ညီအစ်မတွေ ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ။ ဘယ်လိုထင်လဲ ညီမလေးလု?”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် လုနန်ကို ဖော်ရွေသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဘယ်လိုတောင် ပါရမီရှိတာလဲ! အစ်မချင်သည် ကျောက်ရှင်းကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဘယ်လိုတောင် သူမက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်ပြီး လုနန်နှင့် ဆက်ဆံရေးကို ပြန်ပြုပြင်နေချင်သေးတာလဲ။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဟော်ရှောင်းလင်သည် ကျောက်ရှင်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ သူမ၏ စိုးရိမ်မှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

“ရှောင်ကျောက်၊ နင်က အရမ်းစိတ်ကောင်းရှိတာပဲ။ ဒီလိုသာ ဆက်ဖြစ်နေရင် တခြားသူတွေက နင့်ကို အနိုင်ကျင့်လို့လွယ်တဲ့သူလို့ မြင်လာကြလိမ့်မယ်”

ကျောက်ရှင်းသည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

အစ်မချင်/လုနန်/လီလင့်ယီ - “...”

အစ်မကျန့် - “...” သြော်၊ တကယ့်ငတုံးက ဒီမှာကိုး။