အခန်း (၉၁)

Vol. 8 Ch. 91

“စကားမစပ်၊ ဖေးကျန့်ရော ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်မက ညီမလေးနဲ့သူ့ကို လူကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးတင်မလို့ စီစဉ်ထားတာ” ကျောက်ရှင်းသည် အပေါ်ထပ်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လုနန် ပြုံးလိုက်သည်။ ကွေ့ကာပတ်ကာပြောပြီးနောက် သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် အဓိကအကြောင်းအရာသို့ ရောက်လာကြပြီ။

ဖေးကျန့် ထွက်သွားသည်ကို ကျောက်ရှင်း မသိဟု သူမ မယုံကြည်သောကြောင့် စိတ်ရှည်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဖေးကျန့် ကျောင်းသွားပြီ”

ကျောက်ရှင်း နောင်တရသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လား။ သူ ဒီလောက် အစောကြီးကို အိမ်မှာမရှိဘူးလား။ ဖေးကျန့်က တော်တော်လုံ့လဝီရိယရှိတာပဲ။ နင့်မှာ သားကောင်းတစ်ယောက် ရှိတာပဲ ညီမလေးလု”

“သူ့ကို လူကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးမတင်နိုင်တာတော့ စိတ်မကောင်းစရာပဲ။ နောက်တစ်နေ့မှပဲ လုပ်ရတော့မယ်။ ငါမှတ်မိသလောက်တော့ ဖေးကျန့်က ငါတို့ ရှောင်ရှီးနဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းတွေပဲ။ သူတို့က ခွဲလို့မရတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ။ ညီမလေးလုနဲ့ ငါလည်း နောက်ပိုင်းမှာ ပိုပြီး ရင်းရင်းနှီးနှီးနေသင့်တယ်”

လုနန် ပြုံးပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်သည်။ ဖေးကျန့်၏ အချိန်ဇယားအရ သူသည် အိမ်မှ နှစ်နာရီစော၍ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျောက်ရှင်းက သူ၏ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ကို သတိထားမိပါက တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို သတိပြုမိလိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့် အဲ့လိုဆိုရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။ လုနန် မှားမတွေးမိပါက ကျောက်ရှင်းသည် သူတို့ သူမကို သံသယဝင်နေသည်ကို ခံစားမိရလိမ့်မည်။ သူမသည် ဖေးကျန့် ရရှိခဲ့သော စာ၏ အကြောင်းအရာကိုသာ မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာလည်း ကျောက်ရှင်းသည် လုနန်ကို တွေ့ဖို့ ဖေး အိမ်သို့ လာရန် အခိုင်အမာ တောင်းဆိုခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။

“နင် မှားနေပြီလား”

အစ်မချင်က စကားထောက်လိုက်သည်။ “လိုင်ရှီးက ဖေးကျန့်ထက် ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်လောက်ကြီးပြီး သူနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ဘူး။ ငါတို့မိသားစုက ကောင်လေး၊ လင့်ယီ မိသားစုက ကောင်လေးနဲ့ ဝမ်ဟုန့်မျန် မိသားစုက ကောင်လေးတွေအားလုံးက ငယ်ငယ်ကတည်းက သူငယ်ချင်းတွေပဲ။ ငါ ဒါကို သေသေချာချာ မှတ်မိတယ်။ စုန့်လိုင်ရှီး မပါခဲ့ဘူး”

“ကျွန်မ မှားမှတ်မိတာ ဖြစ်ရမယ်”

ကျောက်ရှင်းသည် နှုတ်ခမ်းများ တုန်ခါကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် သူမဘေးတွင်ရှိသော သူ၏ လက်မောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပုတ်လိုက်ပြီး ထိုသူက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“ရဲဘော် လုနန်၊ နင့်ရဲ့ ရေချိုးခန်းကို သုံးလို့ရမလား”

.....

ဖေးကျန့်သည် ဝင်းအပြင်ဘက်နှင့် သိပ်မဝေးသေးခင်မှာပင် သူ့နောက်သို့ လူတစ်ယောက်ထက်မက လိုက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သူ့ကျောပိုးအိတ်ကို ရင်ဘတ်တွင်ပိုက်ကာ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။

မီတာရာပေါင်းများစွာ ပြေးပြီးနောက် သူ ဘတ်စ်ကားတစ်စီးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ သူ့ကို လိုက်ဖမ်းနေသူများလည်း ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်လာကြပြီး ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းနေသော်လည်း ရမ်းကားစွာ မလုပ်ရဲကြချေ။

ဖေးကျန့်သည် ထိုအခွင့်အရေးကိုယူကာ သူ့ကို လိုက်နေသူများ၏ မျက်နှာများကို မှတ်ထားလိုက်သည်။ စုန့်လိုင်ရှီး၏ ပုံထဲမှ လူနှင့်တူသောသူကို သူ မတွေ့ခဲ့ချေ။ နောက်ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် လူအုပ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ရောနှောပြီး လူတိုင်းနှင့်အတူ ဆင်းကာ သူတို့၏ ဝိုင်းရံမှုမှ ဖောက်ထွက်လိုက်သည်။

ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းသည်နှင့် ဖေးကျန့်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြေးတော့သည်။

ရဲစခန်းအနီးသို့ ရောက်သည်အထိ သူ မရပ်ခဲ့ပေ။သူ အသက်မရှူနိုင်ဘဲ သူ့နောက်မှ လူများကို လက်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“လာကြလေ၊ မင်းတို့ ငါ့ကို လိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီမှာ မင်းတို့ အားလုံးပေါင်းပြီး ငါ့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးပဲ”

ထိုလူများသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ဟန်တူသူက ပြောလိုက်သည်။ “သူ့အိတ်ကို လု၊ အိတ်ရရင် ပြေးတော့။ တခြားသူတွေကို ဂရုမစိုက်နဲ့”

အခြားသူများက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူတို့သည် သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာကြပြီး နှစ်ယောက်က ဓားများကို ထုတ်ကာ သူ့ကို ဘေးနှစ်ဖက်မှ ညှပ်တိုက်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

ဖေးကျန့်သည် လူမိုက်အချို့ကို လျင်မြန်စွာ ဖြေရှင်းလိုက်ရာ ခေါင်းဆောင်နှင့် ဓားကိုင်ထားသော နောက်တစ်ယောက်သာ ကျန်တော့သည်။ ဤနှစ်ယောက်သည် အနည်းငယ် ပိုကျွမ်းကျင်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းမှ ဖေးကျန့်ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးတွင် ဓားများပါကာ ဖေးကျန့်သည်လည်း သူ့အိတ်ကို ကာကွယ်ရသဖြင့် အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အံကြိတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ထဲမှ ပိုအားနည်းသူကို ဦးစွာ အာရုံစိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ တစ်ခုခု မလုပ်လိုက်နိုင်ခင်မှာပင် ဖေးကျန့်သည် တစ်ယောက်ကို နံရံသို့ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် နောက်တစ်ယောက်က သူ့အိတ်ကို လှမ်းလုလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရဲအရာရှိတစ်ဦး အလျင်အမြန် ရောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ “မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”

ဖေးကျန့်၏ အိတ်ကို လုရန်ကြိုးစားနေသောလူသည် အိတ်ကို ဆွဲယူကာ သူ့အဖော်များကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်။

ဖေးကျန့်သည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်မသွားခဲ့ပေ။ သူသည် လုံးဝ စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ဟန်ဘဲ ရဲအရာရှိများကို ပြောလိုက်သည်။

“ရဲဘော်တို့၊ ကျွန်တော် ဖုန်းတစ်ချက်လောက် ခေါ်လို့ရမလား”

ရဲအရာရှိက သူ့ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်သည်။ “ကောင်လေး၊ မင်းက တော်တော်သတ္တိရှိတာပဲ၊ ရဲစခန်းရှေ့မှာ ရန်ဖြစ်ပြီး တောင်းဆိုမှုတွေ လုပ်နေတယ်။ မင်း အပြုအမူကို ထိန်းစမ်း!”

ဖေးကျန့်သည် သူ ဘာအန္တရာယ်မှ မပြုလိုကြောင်းပြရန် လက်မြှောက်ပြလိုက်သည်။ “ရဲဘော်တို့၊ သူတို့က လူဆိုးတွေပါ။ ခင်ဗျားတို့ မြင်တယ် မဟုတ်လား။ သူတို့ရဲ့ အပေါင်းအပါတွေက ကျွန်တော့်အိတ်ကို ခိုးသွားတယ်။ ကျွန်တော် လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး”

ရဲအရာရှိသည် စဉ်းစားကာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ ဒါသည် မှန်သော်လည်း သာမန်လူတစ်ယောက်က လူမိုက်ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူသည်ကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

“အရင်ဆုံး၊ စခန်းကို လိုက်ခဲ့ပြီး ထွက်ဆိုချက်ပေး”

ထိုအရာသည် ဖေးကျန့်လိုချင်သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ အဘိုးကြီးကို ဖုန်းခေါ်ချင်သည်။

ခိုးသွားသောအိတ်ထဲတွင် ဘာမှမရှိပေ။ အိတ်ကို ယူသွားသူသည် အဓိကတရားခံထံသို့ ပြန်သွားမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့သည် ကျေနပ်ကြမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် စာကို ပြန်ရရန် ရဲစခန်းသို့ ပြန်လာနိာင်ခြေရှိသည်။

ဖေးကျန့်သည် ဤအရာကို ကြိုတင်စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်သည်။ ရဲစခန်းတွင် ဝန်ထမ်းအင်အား အကန့်အသတ်သာရှိပြီး အတူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းဖြင့် သူတို့သည် စာကို ပြန်ရယူနိုင်ရုံသာမက သူတို့၏ အပေါင်းအပါကိုလည်း ကယ်တင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“လူတစ်ယောက်ကို ကောင်းကင်က ဖျက်ဆီးချင်ရင် အရင်ဆုံး ရူးသွပ်စေတယ်” ဆိုတဲ့ စကားပုံ ရှိသည်။

ဖေးကျန့်က သူ့ကိုယ်သူ ဒီလောက် ထိုးထွင်းဉာဏ် ရှိလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူသည် လူဆိုးဂိုဏ်းများနှင့်အတူ ရဲစခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ရဲများက စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများ စတင်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ရှောင်လွှဲနေသော လူမိုက်များနှင့်မတူဘဲ ဖေးကျန့်က အလွန်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လျက်ရှိသည်။ သူ၏နာမည်၊ အသက်၊ လိပ်စာများကို ပြောပြပြီးနောက် အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အရာရှိ၊ ကျွန်တော် ထွက်လာတာ အဝေးကြီးမရောက်သေးဘူး၊ တစ်ယောက်ယောက်က လိုက်နေတယ်လို့ ခံစားရလို့ သူတို့ကို ပတ်ချာလည် လှည့်ပတ်ပြီး ခေါ်လာခဲ့တာပါ။ သူတို့နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်ဆိုတော့ ရဲစခန်းကို ရောက်လာခဲ့တာ။ ကံကောင်းလို့ ခင်ဗျားတို့ အချိန်မီ ရောက်လာလို့ပါ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမှန်းတောင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး”

“…”

ဖေးကျန့်၏ ထွက်ဆိုချက်ကို ရယူနေသော လူငယ်ရဲအရာရှိသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တွန့်လိုက်သည်။ သူတို့ အချိန်မီ မရောက်လာခဲ့လျှင် ပြဿနာက ဒီကလေးနှင့် ရန်ဖြစ်နေသော အဖွဲ့မှာသာ ရှိလိမ့်မည်။

ဖေးကျန့်က ဆက်ပြောခဲ့သည်။ “ဒီလူတွေက ရိုးရိုးဓားပြတွေ မဟုတ်ဘဲ ကြိုတင်ကြံစည်ထားတာလို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ထွက်သွားကတည်းက ဘာလို့ လိုက်နေကြမှာလဲ။ ကျွန်တော့် မိဘတွေကို ဖုန်းခေါ်ဖို့ ခွင့်ပြုပါ”

အသက်ကြီးသော အရာရှိသည် ဖေးကျန့်၏ အသက်နှင့် လိပ်စာကို ကြားသောအခါ သူ၏ လေသံက နူးညံ့သွားသည်။ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမရှိသော လူမိုက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဖေးကျန့်၏ အပြုအမူသည် ယုံကြည်ရဖွယ်ရှိသည်။ သူက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ထွက်ဆိုချက် ပြီးတာနဲ့ မင်းမိဘတွေကို အကြောင်းကြားပေးမယ်။ အရင်ဆုံး မင်းအိတ်ထဲမှာ ဘာတွေ ပါလဲ၊ ဘာလို့ သူတို့က မင်းကို ဓားနဲ့လိုက်ပြီး နောက်ယောင်ခံနေရတာလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး”

“ဘာတွေပါလဲဆိုတာ သိရင် မင်းရဲ့ ခိုးခံရတဲ့ပစ္စည်းတွေကိုလည်း ပြန်ရအောင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်”

အရာရှိက ထပ်ပြောခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်က နားမလည်ဟန် ဆောင်လိုက်သည်။ “အရာရှိ၊ ကျွန်တော့်အိတ်ထဲမှာ စာအုပ်တချို့နဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက စာတစ်စောင်ပဲ ရှိပါတယ်။ ဘာလို့ ခိုးသွားရလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားမလည်ပါဘူး”

“စာတစ်စောင်လား။ ဘာစာလဲ” အသက်ကြီးသောအရာရှိသည် ထိုအချက်ကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး အနီးနားရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူဆိုးဂိုဏ်းသားများသည်လည်း နားထောင်ရန် နားစွင့်လိုက်ကြသည်။

ဖေးကျန့်က အပြစ်ကင်းစွာ သူ့ခေါင်းကို ကုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သူငယ်ချင်းတွေကြားက နှုတ်ဆက်စာတစ်စောင်ပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက အနောက်မြောက်ပိုင်းကို ထောက်ပံ့ဖို့ သွားခဲ့တယ်။ သူ ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ သိချင်လို့ စာတစ်စောင်ပို့ခဲ့တာ၊ အဲ့ဒါ သူ ပြန်ဖြေတာ”

ရဲအရာရှိကြီးသည် ဖေးကျန့်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားသူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို မှတ်မိလားဟု မေးလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ဖေးကျန့်က ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်လိုက်သည်။

“မှတ်မိပါတယ်။ သူက ဆံပင်တိုတို၊ တြိဂံပုံမျက်လုံး၊ နှာခေါင်းပြားပြား၊ မျက်နှာက လေးထောင့်ကျကျ၊ မျက်ခုံးမွှေး ရှည်ပြီး ထူတယ်၊ မီးခိုးရောင်အဝတ်အစား၊ အနက်ရောင်ဘောင်းဘီနဲ့ အဝတ်ဖိနပ်တစ်ရံ စီးထားတယ်”

“ကောင်းပြီ၊ အခု ဖုန်းခေါ်လို့ရပြီ” ရဲအရာရှိကြီးသည် မှတ်စုယူနေသော လူငယ်အရာရှိကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ကို ဒါရိုက်တာရုံးခန်းဆီ ခေါ်သွားပြီး ဖုန်းပေးခေါ်လိုက်”

“ဟုတ်ကဲ့” လူငယ်အရာရှိက ပြန်ဖြေပြီး မှတ်စုများကို ရဲအရာရှိကြီးဆီ ပြန်ပေးလိုက်ကာ ဖေးကျန့်ကို ဖုန်းရှိရာဆီသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

နံပါတ်ကို ဖုန်းခေါ်ပြီးနောက် ရှောင်ကျိုး၏ စိုးရိမ်တကြီး အသံက တစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဖေးကျန့် မင်းလား။ ဘယ်မှာလဲ။ ဒဏ်ရာရထားလား”

ဖေးကျန့်က စိတ်အေးအေးထားကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ အစ်ကိုကျိုး။ ကျွန်တော် အဆင်ပြေတယ်။ ကျွန်တော်ပြောတာနားထောင်။ ကျွန်တော် ရဲစခန်းထဲမှာ ပိတ်မိနေလို့ အခု ထွက်လို့မရဘူး။ အဖေ့ကို လူတွေ ခေါ်ပြီး ဒီကိုလာဖို့ ပြောပေးဦး။ သူတို့ အသည်းအသန်ဖြစ်နေရင် ရဲစခန်းကို တိုက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်”

“သူတို့” ရှောင်ကျိုးက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်ပြီး အခြေအနေ၏ ပြင်းထန်မှုကို သဘောပေါက်သွားသည်။ “မင်း ဘယ်မှာလဲ။ ငါ လူခေါ်ပြီး လာကြိုမယ်။ မင်းအဖေက မိနစ် ၂၀လောက်ကတည်းက လူခေါ်ပြီး မင်းကို ရှာနေတာ”

ဖေးကျန့်က သူ့တည်နေရာကို ပြောပြလိုက်ပြီး ရှောင်ကျိုးက သူ့ကို ဘေးကင်းအောင်နေရန် မှာကြားပြီးနောက် ဖုန်းချကာ ချက်ချင်း ထွက်သွားသည်။

ဖေးကျန့်နှင့် ဖုန်းခေါ်ရန် လိုက်ပါခဲ့သော လူငယ်အရာရှိသည် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။ 'ဒီကလေး ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ရဲစခန်းကို တိုက်ခိုက်မယ့်သူ ရှိတာလား။ သူ ဘာလို့ မသိရတာလဲ။'

လူငယ်ရဲအရာရှိက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ရဲဘော်၊ ငယ်သေးလို့ ကိုယ်ပြောချင်တာ ပြောလို့ရတယ်လို့ မထင်နဲ့နော်။ ရဲစခန်းက မင်း ပြဿနာရှာဖို့ နေရာလို့ ထင်နေတာလား”

“မင်း ခေါ်တဲ့လူတွေ ဒီနေ့ ရဲစခန်းကို လာရဲရင် ငါ တစ်ယောက်မကျန် ဖမ်းမယ်၊ နှစ်ယောက်လာရင် နှစ်ယောက်စလုံး ဖမ်းမယ်”

ဖေးကျန့် - “…”

“စိတ်မပူပါနဲ့ အရာရှိ။ ကျွန်တော် လူဆိုးတွေကို ခေါ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် စစ်တပ်ကို ဆက်သွယ်ပေးဖို့ အော်ပရေတာကို တောင်းဆိုတာ ခင်ဗျား ကြားတာပဲ။ လာနေကြတဲ့ သူတိုင်းက စစ်သားတွေပဲ” ဖေးကျန့် က ရှင်းပြလိုက်သည်။

အရာရှိသည် သံသယရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဖေးကျန့်ကို ရုံးခန်းသို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ခါးညွှတ်ကာ ရဲအရာရှိကြီး၏ နားထဲသို့ စကားအနည်းငယ် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ ရဲအရာရှိကြီးသည် စစ်ဆေးခံနေရသော လူဆိုးဂိုဏ်းဝင်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“နားလည်ပြီ”

အချိန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး လူဆိုးဂိုဏ်းမှ လူများသည် ဆက်ပြီး မသိနားမလည်ဟန် ဆောင်နေကြကာ ကျပန်းနာမည်များ ပေးပြီး မည်သည့် ဌာန သို့မဟုတ် အိမ်လိပ်စာကိုမဆို ပေးဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။ နိုင်ငံသား သက်သေခံကတ်ပြားမရှိသောကြောင့် ရဲများသည် သူတို့ထဲမှ အနည်းငယ်ကိုသာ ဖမ်းဆီးထားနိုင်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း စုံစမ်းရုံမှအပ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။

ရဲစခန်းအပြင်ဘက်တွင် လေးထောင့်ကျကျမျက်နှာနှင့် တြိဂံမျက်လုံးရှိသော အမျိုးသားက သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးဆီသို့ လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကျုံး၊ ကျွန်တော်တို့လူတွေ အဲ့ကလေးနဲ့ အထဲမှာ ရှိတယ်။ ကျန်တဲ့လူတွေနဲ့အတူ အတင်းဝင်သွားသင့်လား”

အစ်ကိုကျုံးဟု ခေါ်သော ထိုလူသည် ပထမတစ်ချက်ကြည့်လျှင် ရိုးသားဟန်ရှိသော်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သောအခါ သူ၏ ကြောက်စရာကောင်းသော အမူအရာက လေးထောင့်မျက်နှာရှိသော အမျိုးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး သူ့အကြည့်အောက်တွင် တုန်ရီသွားသည်။

အစ်ကိုကျုံးက ကျောပိုးအိတ်ကို လေးထောင့်မျက်နှာရှိသော အမျိုးသား၏ လက်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

“ဒုတိယညီလေး၊ မင်းက အိတ်အလွတ်တစ်ခု ပြန်ယူလာတာ၊ ဘာလို့ သူက မင်းကို တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးခွင့်ပြုလဲဆိုတာ မစဉ်းစားဘူးလား”

ဒုတိယညီသည် တွေဝေသွားပြီး သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ “အစ်ကို ပြောတာ အဲ့ကလေး ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားတာလား။ သူက ကျွန်တော့်ကို တမင်တကာ လွှတ်ပေးလိုက်တာလား”

“ကျွန်တော်တို့ ပြန်သွားပြီးရင် ကျွန်တော်တို့အားလုံးကို ဖမ်းဖို့ သူ တွက်ထားတာလား”

ဒုတိယညီက သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် ရဲစခန်းမှာ အရာရှိအနည်းငယ်ပဲ ရှိတာ။ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ကျွန်တော်တို့ကို ဖမ်းနိုင်မှာလဲ”

အစ်ကိုကျုံးက မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ “သူ့အဖေက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မမေ့နဲ့။ ငါတို့ အတင်းဝင်သွားပြီး ရဲတွေနဲ့ ရှုပ်နေတုန်း ဖေးကျီအန်းက နောက်ကနေ ချက်ချင်း ရောက်လာရင်… ပြီးတော့ ဖေးကျန့် တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် မင်းတို့အားလုံး အပြတ်ရှင်းခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

ဖေးကျီအန်း၏ နာမည်ကို ကြားသောအခါ ရမ်းကားသော လူမိုက်ပင်လျှင် သူ၏လည်ချောင်းတွင် တစ်ခုခုဆို့နင့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် စစ်တပ်ကို မည်သူမျှ ရင်ဆိုင်ချင်ကြမည်မဟုတ်ပေ။

“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုတ်သင့်လား။ အထဲမှာရှိတဲ့ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ဒုတိယညီက သတိထားကာ မေးလိုက်သည်။

အစ်ကိုကျုံးက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အသက်ကို ရှူထုတ်လိုက်သည်။ “ဒုတိယညီ၊ ကိုယ့်ဘာသာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ ငါ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ဒီကို လာမှာလဲ”

ဒုတိယညီသည် နစ်နာသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြောဆို၍ မရခဲ့ပေ။ ရဲဘော်များကို ကယ်တင်ရန် အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်ခြင်းက မှားယွင်းပါက အဖမ်းခံရသူများကို လျစ်လျူရှုခြင်းကလည်း မှားယွင်းသည်။ သူတို့ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ ဒီနေရာမှာ ပုန်းနေခြင်းက အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။

အစ်ကိုကျုံးက ဒုတိယညီဆီမှ တိုင်ကြားမှုများကို ထပ်မကြားလိုတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “မင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာပြီး ရဲတွေကို အတွင်းကနေ မြှားခေါ်သွား။ များများ ခေါ်သွားနိုင်လေ ပိုကောင်းလေပဲ။ ရဲအရာရှိအားလုံး လှုပ်ရှားနေအောင် လုပ်ရမယ်၊ ဒါမှ ငါ ဖေးကျီအန်း မရောက်ခင် ပစ္စည်းကို ဆွဲယူနိုင်မှာ”

ထိုအကြံက ကောင်းသည်ဟု ထင်ရပြီး ဒုတိယညီက လျင်မြန်စွာ သဘောတူလိုက်ပြီး ကြင်နာတတ်ပုံရသော ညီငယ်တစ်ဦးကို ခေါ်လိုက်ကာ မှားယွင်းသော အရေးပေါ်အခြေအနေတစ်ခုကို သတင်းပို့ရန် ပြောလိုက်သည်။

“အခြေအနေကို ဖြစ်နိုင်သမျှ ပြင်းထန်အောင် ပြော။ ပြောသာ ပြော… လမ်းပေါ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဓားနဲ့ လူတွေကို တိုက်ခိုက်နေတယ်၊ သူတွေ့တဲ့လူတိုင်းကို တိုက်ခိုက်နေတယ်လို့ ပြောလိုက်”

“သွားတော့” ဒုတိယညီက စကားဆုံးတော့ ညီငယ်လေးကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ညီငယ်လေးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရဲစခန်းအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး အဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ အော်ပြောလိုက်သည်။

“အရေးပေါ်! လမ်းပေါ်မှာ လူတစ်ယောက်က ဓားနဲ့ လူတွေကို တိုက်ခိုက်နေတယ်၊ လူတိုင်းကို တိုက်ခိုက်နေတယ်။ အရာရှိတို့၊ မြန်မြန်လုပ်ပါ”