အခန်း (၉၂)
Vol. 8 Ch. 92
ရဲစခန်းထဲရှိ အရာရှိအချို့သည် ဆူညံသံကို ကြားလျှင် ချက်ချင်း လုပ်လက်စ အလုပ်များကို ရပ်လိုက်သည်။ ထိုသူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက အပြင်သို့ ထွက်ပြီး သတင်းပေးသူကို ခေါ်လိုက်သည်။
“ရဲဘော်၊ လမ်းပေါ်မှာ ဓားနဲ့လူတွေကို တိုက်ခိုက်နေတယ်လို့ ပြောတာလား။ သေချာလား”
“တကယ်ပါ၊ တကယ်ပါ”
ညီငယ်လေးက ထစ်အစွာ ပြောလိုက်ပြီး ကြောက်လန့်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
“အရာရှိ၊ ခင်ဗျား လူပိုခေါ်သွားရမယ်။ အဲ့ဒီလူက ရူးနေတာ။ ရာဇဝတ်သားကို ဖမ်းဖို့ အရာရှိ အလုံအလောက် မရှိမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ်”
“ကောင်းပြီ” အရာရှိက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး စခန်းသို့ ပြန်ဝင်ကာ သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ပြောလိုက်သည်။
“လမ်းပေါ်မှာ ဓားနဲ့ တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်ထားတယ်။ ဒါရိုက်တာ မရှိဘူး။ လောင်ဝမ်၊ လောင်ကျန်း၊ ငါတို့ သွားမယ်။ ရှောင်တင်း၊ မင်း သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေ”
ရှောင်တင်းသည် ဖေးကျန့်ဆီမှ မှတ်စုများ ယူနေသော လူငယ်အရာရှိ ဖြစ်သည်။
အရာရှိများ အလျင်အမြန် ထွက်သွားကြပြီး ဖေးကျန့် ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ သူ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထရပ်ပြီး ရုံးခန်းထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာရင်း တံခါးဝသို့ ရောက်တော့ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ရှောင်တင်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖေးကျန့်က ရှက်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
“ရဲဘော်၊ နည်းနည်း အေးနေလို့ပါ”
ရှောင်တင်းက သူ့အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူဆိုးဂိုဏ်းဝင်များကို ဆူပူလိုက်သည်။
“ကောင်းကောင်းနေကြ! တိုးတိုး တိုးတိုး မလုပ်နဲ့”
လူဆိုးဂိုဏ်းဝင်များသည် လူငယ်အရာရှိကို လုံးဝဂရုမစိုက်ကြဘဲ ဖေးကျန့်ကိုသာ ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ ဒီကလေးက တစ်ယောက်တည်း ဆယ်ယောက်လောက်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်သည် - ခေါင်းဆောင်မှအပ ကျန်ညီအစ်ကိုများအားလုံး ဒီနေရာတွင် စုဝေးနေကြသည်။
ဖေးကျန့်က တိတ်တဆိတ်ဖြင့် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ကပ်သွားပြီး လိုက်ကာကို ဆွဲချလိုက်သည်။ ရှောင်တင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“အခု ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ။ အအေးကြောက်တာလား အလင်းကြောက်တာလား”
ဖေးကျန့် - “…ခန့်မှန်းကြည့်ပါလား”
ရှောင်တင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မင်းခေါင်းကို ခန့်မှန်း! ဒီမှာ သေချာလာထိုင်။ ဒါ ရဲစခန်းပဲ၊ မင်းအိမ် မဟုတ်ဘူး”
“မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် ဒီမှာရပ်နေရတာ အဆင်ပြေပါတယ်။ ရဲဘော် ရှောင်တင်း၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး” ဖေးကျန့်က နံရံကို မှီပြီး အပြင်ကိုကြည့်ရန် လိုက်ကာကို အနည်းငယ် မတင်လိုက်သည်။
ရဲစခန်းခြံဝင်းထဲသို့ အမျိုးသားအချို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့နှလုံးသားက လေးလံသွားသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးသည် စုန့်လိုင်ရှီး၏စာတွင် ဖော်ပြထားသော လူနှင့် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ဆင်တူနေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။
ငါးကြီးကိုတော့ ချိတ်မိပြီ။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖေးကျန့်က ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် လူမိုက်များကြားသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူ့လက်ကို လျင်မြန်စွာ ခုတ်ချလိုက်ရာ သုံးယောက်ကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း သတိမေ့သွားစေသည်။ ကျန်ရှိသော ခုနစ်ယောက်မှာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး ဖေးကျန့်ဆီသို့ အတင်းပြေးလာကြသော်လည်း အကြာကြီး ထိုင်နေခဲ့သောကြောင့် သူတို့၏ ဟန်ချက်ကို ပြန်လည်ထိန်းရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ ဖေးကျန့်က နောက်ထပ် နှစ်ယောက်ကို လျင်မြန်စွာ သတိမေ့သွားစေသည်။
“ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ” ရှောင်တင်းက နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်လာပြီး ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း စကားပြောနေရင်း နောက်ထပ် လူဆိုးတစ်ဦး ဖေးကျန့် လက်ထဲတွင် သတိမေ့သွားပြန်သည်။
သူတို့သည် ဖေးကျန့်ကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း မြင်သောအခါ ကျန်ရှိသော လူဆိုးလေးယောက်က တံခါးဘက်သို့ ထွက်ပြေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ရှောင်တင်းက သူတို့ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ “အဲ့မှာ ရပ်စမ်း”
သူတို့လေးယောက်က မျက်လုံးချင်းဆုံကာ လက်သီးဆုပ်ပြီး ရှောင်တင်းကို အတင်းတိုက်ခိုက်ကြသည်။ ရှောင်တင်းက ပြန်တိုက်ရန် ပြင်ဆင်သော်လည်း သူက ခနလေးအတွင်း ရင်ဆိုင်ရ အခက်တွေ့နေသည်။ လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်အတွင်း ကျွမ်းကျင်သော လူဆိုးတစ်ဦးက သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖေးကျန့်က အခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ပတ်ပတ်လည် လှည့်သွားပြီး နောက်ကွယ်မှ တိုက်ခိုက်ကာ နှစ်ယောက်ကို ထပ်သတိမေ့သွားစေသည်။ ယခုမူ အခန်းထဲတွင် ဖေးကျန့်၊ ရှောင်တင်း နှင့် လူဆိုးနှစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
“တာ့ဟူ၊ တံခါးဖွင့်၊ ငါပါ”
တံခါးကို ကျယ်လောင်စွာ ထုနှက်သံများ ကြားရသည်။ ဖေးကျန့်က စောစောက တံခါးကို ပိတ်လိုက်သောအခါ ဂျက်တံပါ ထိုးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တာ့ဟူ၏ မျက်နှာသည် အံ့သြခြင်းဖြင့် ဝင်းပသွားပြီး တံခါးဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ဖေးကျန့်က သူ့ကို လျင်မြန်စွာ ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး သူတို့ ရုန်းရင်းဆန်ခက် ဖြစ်နေတော့သည်။ ဒါကိုမြင်တော့ နောက်ထပ် လူဆိုးတစ်ဦးက တံခါးကို ဖွင့်ရန် အတင်းပြေးသွားသော်လည်း ရှောင်တင်းက သူ့ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆွဲထားလိုက်သည်။
တံခါးကို ထုနှက်သံများ ပို၍ ကျယ်လောင်လာသော်လည်း တံခါးက ပိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် အစ်ကိုကျုံးက တိုက်ခိုက်သံများကို ကြားပြီး တံခါးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သည်။ မပွင့်သောအခါ သူက ထပ်ကန်လိုက်သည်။
သုံးလေးချက် ကန်ပြီးနောက် တံခါးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပွင့်သွားသည်။ ဒုတိယညီနှင့် သူ၏ အပေါင်းအသင်းများ ဝင်ရောက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော သူတို့၏ ရဲဘော်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများ မည်းမှောင်သွားသည်။
ဒုတိယညီက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ဖေးကျန့်က အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူ ဖေးကျန့်ကို လျှော့တွက်ခဲ့မိချေပြီ။
လူများ အထဲသို့ ရောက်လာသည်နှင့် တာ့ဟူနှင့် သူ၏ အပေါင်းအသင်းတို့သည် ရုန်းရင်ဆန်ခတ် ဖြစ်နေသည်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဒုတိယညီ၏ ဘေးသို့ ရွှေ့သွားကာ ဖေးကျန့်နှင့် ရှောင်တင်းကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြသည်။
ဒုတိယညီက တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်မပေးခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူက ဖေးကျန့်ကို အသေးစိတ် စေ့စပ်စွာပြီး မေးလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ကောင်လေး၊ ငါ လာမယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ”
ဖေးကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကို သတိထားပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ။ ခင်ဗျားလာမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ဘယ်လို သိမှာလဲ။ ဘာပြောချင်တာလဲ”
“မင်း ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိဘူးလား”
ဒုတိယညီက အစ်ကိုကျုံး ညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း ဖေးကျန့်ကို ပြောလိုက်သည်။ “ဟန်ဆောင်တာ ရပ်ပြီး စာကို ထုတ်ပေး”
ဖေးကျန့်က နားမလည်နိုင်ပုံပေါက်နေသည်။ “ဘာစာလဲ။ ဒီလူဆိုးတွေက ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းနောက်ကျအောင် လုပ်လို့ စိတ်တိုတာနဲ့ သူတို့ကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ တံခါးပိတ်လိုက်တာ။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့က အတင်းဝင်လာတာ”
“ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ပေါင်းကြံထားတာလား”
ဒုတိယညီက ဖေးကျန့် အပြစ်ကင်းဟန်ဆောင်နေသည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ သူက အစ်ကိုကျုံးဆီမှ ညွှန်ကြားချက်များ ရယူလိုသော်လည်း အစ်ကိုကျုံး၏ သတိပေးချက်ကို ပြန်သတိရကာ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဖေးကျန့်နှင့် ဆက်ငြင်းခုံနေခဲ့သည်။
“အချိန်မဖြုန်းနဲ့တော့။ စာကို ထုတ်ပေးရင် ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်း ဒီကနေ ထွက်ရဖို့ ခက်လိမ့်မယ်”
လူအုပ်ထဲက အစ်ကိုကျုံးက ဖေးကျန့်ကို တစ်ချက်လေးမှ မျက်စိမလွှဲဘဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဖေးကျန့်၏ မျက်လုံးများက သူ့အပေါ် တစ်ချက်လေးပဲ ကျရောက်ခဲ့လျှင် သူ ဖော်ထုတ်ခံရပြီလား မခံရသေးဘူးလားဆိုတာ သိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
သူ ဖော်ထုတ်ခံရကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်လာပါက ဖေးကျန့်၏ နောက်ဆုံးနေ့ ဖြစ်လိမ့်မည်။
သို့သော် ဖေးကျန့်သည် အစ်ကိုကျုံးကို တစ်ခါမျှ မကြည့်ခဲ့ပေ။ သူ့အကြည့်က ဒုတိယညီ၏ နောက်မှ လူများကို ဖြတ်ကျော်သွားသောအခါ ရပ်တန့်မနေခဲ့ပေ။
ဒါက အစ်ကိုကျုံးကို သက်ပြင်းချစေခဲ့သည်။ စာထဲမှာ သူ့နဲ့ပတ်သက်တာ ဘာမှ မပါဘူး ထင်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက စုန့်မိသားစုက ကလေးကို နောက်ကွယ်ကနေ သတိမေ့သွားအောင် ထိုးလိုက်တုန်းက သူ့မျက်နှာကို မြင်နိုင်စရာ မရှိပေ။ ဖေး မိသားစုက အမျိုးသမီးကို တိုက်ခိုက်တုန်းက ညဘက်ဖြစ်လို့ ဘယ်လို ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိလဲဆိုတာ မြင်ရဖို့ ပိုလို့တောင် မဖြစ်နိုင်ချေ။
သို့သော်လည်း စာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ အရေးကြီးနေဆဲဖြစ်သည်။
တာ့ဟူက ပြောလိုက်သည်။
“ဘော့စ်၊ စာမရခဲ့ဘူးလား။ အဲ့ကောင်လေးက ရဲတွေကို ပြောတာ သူ့အိတ်ထဲမှာ စာ ရှိတယ်တဲ့”
ဒုတိယညီက တာ့ဟူ၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။ “တကယ်လို့ စာ ရှိနေရင် ငါ ဒီကို ရောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဖေးကျန့်က သူတို့ ပြောနေတာကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။ “စုန့်လိုင်ရှီးရဲ့ စာအကြောင်း ပြောနေတာလား။ အဲ့ဒါ ကျွန်တော့်အိတ်ထဲမှာ သေချာပေါက် ရှိတယ်။ ဒါနဲ့ ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ စာတစ်စောင်ကို ခိုးဖို့ ကြိုးစားနေကြတာလဲ”
“မင်းအိတ်ထဲမှာလား။ မဖြစ်နိုင်တာ၊ ငါ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေပြီးပြီ၊ ဘာမှ မတွေ့ဘူး”ဒုတိယညီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ဖေးကျန့်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကျောင်းအိတ်ကို ပြန်ပေးရင် ကျွန်တော် စာကို ရှာပြီး ခင်ဗျားတို့ကို ပြမယ်”
ဒုတိယညီသည် သံသယရှိသော်လည်း သူ၏ လက်အောက်ခံထံမှ ရရှိထားသော အိတ်ကို ဖေးကျန့်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။ ဖေးကျန့်က အချိန်ယူကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ခဲတံချွန်ဓားတစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် စာအုပ်မှ စာမျက်နှာတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အနားတစ်လျှောက် လှီးဖြတ်လိုက်ရာ အတွင်း၌ အညိုရောင်စာအိတ်တစ်လုံး ပေါ်လာသည်။
တကယ်တမ်းမှာတော့ စာမျက်နှာနှစ်ခုကို ကော်ဖြင့် ကပ်ထားပြီး စာအိတ်ကို အလယ်မှာ ဝှက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ စာအုပ်ကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ရင်တောင် စာအိတ်က ပြုတ်ကျမည်မဟုတ်ပေ။
ဒုတိယညီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ “ဘာလို့ စာတစ်စောင်ကို ဒီလောက် အပင်ပန်းခံပြီး ဝှက်ထားတာလဲ”
“အော်၊ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက စာလေး မပျောက်စေချင်လို့ပါ” ဖေးကျန့်က ပြုံးရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အစ်ကို၊ အခု ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးလို့ ရပြီလား”
“မရဘူး။ သူတို့က ရဲကို တိုက်ခိုက်ပြီး ရဲစခန်းထဲမှာ ဆူပူတာ။ ငါတို့ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလို့မရဘူး”
ရဲဘော် ရှောင်တင်းက ချက်ချင်း ကန့်ကွက်လိုက်သည်။
ဒုတိယညီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“အခု မင်းကို ငါတို့က လွှတ်မပေးတာ”
သူသည် သူ့လူများကို ဖေးကျန့် လက်ထဲမှ စာအိတ်ကို ယူခိုင်းလိုက်သည်။ စာအိတ်ကို အောင်ပွဲခံသည့်ဟန်ဖြင့် ကိုင်ထားရင်း ဖေးကျန့်ကို မထီလေးစားဟန်ဖြင့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ စာရပြီ။ ပြန်မယ်”
ဖေးကျန့်က ရှောင်တင်းကို ကာကွယ်ရန် မသိမသာ သူ့နောက်သို့ ဆွဲလိုက်သည်။
“ခဏနေဦး” သူတို့ တံခါးဝသို့ ရောက်လုနီးနီးတွင် ဒုတိယညီက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ “ဒီစာအိတ်က တစ်ခုခု လွဲနေသလိုပဲ”
နောက်ဆုံးတွင် အခြေအနေကို သဘောပေါက်လိုက်သော ဒုတိယညီသည် စာအိတ်ကို လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ဖြဲလိုက်ရာ လုံးဝဗလာဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 'သောက်ကျိုးနည်း! ဒီကလေးက သူ့ကို လှည့်စားလိုက်ပြီ!'
ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်နေသော ဒုတိယညီသည် စာအိတ်ကို မြေပြင်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး တံတွေးထွေးလိုက်သည်။
“မင်း ဒုက္ခမင်းရှာတာပဲ။ ညီအစ်ကိုတို့၊ သူ့နောက်ကို လိုက်”
ဖေးကျန့်သည် အစောပိုင်းက ဟန်ဆောင်ထားသော စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး မာနထောင်လွှားစွာဖြင့် ခေါင်းကို မြှင့်လိုက်သည်။ “အိုး၊ အခုမှ သဘောပေါက်တာလား”
ဒုတိယညီက စိတ်မထိန်းနိုင်စွာဖြင့် အော်လိုက်သည်။ “သူ့ကို ဖမ်းထား။ စာက သူ့ဆီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ”
ဖေးကျန့်ကို ဖမ်းဆီးရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။ သူသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်ပြီး ဝိုင်းရံထားသည့်တိုင် လူဆိုးများကို ရှောင်တိမ်းနိုင်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူသည် စားပွဲပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ဖမ်းချုပ်မှုမှ ရှောင်လိုက်ရာ လူဆိုးဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်က ရုံးခန်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးစွာ ပြေးလွှားနေကြသည်။
အစ်ကိုကျုံးက ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေပြီး ဖေးကျန့်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုလွဲနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖေးကျန့်က ရိုးရိုးစာတစ်စောင်သာ ဖြစ်သည်ဟု ပြောပါက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ သတိထား၍ ဝှက်ထားရမည်နည်း။ စာက အရေးမကြီးပါက စာအိတ်ထဲတွင် တကယ့်စာ ဘာကြောင့် မရှိရမည်နည်း။ ဖေးကျန့်က စာကို ဤမျှ သတိထား၍ ဝှက်ထားခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်က ဘာဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုသာ ရှိသည်။ ဤစာသည် အလွန်အရေးကြီးပြီး ဖေးကျန့် လုပ်နေသမျှ အားလုံးသည် အချိန်ဆွဲရန်သာ ဖြစ်သည်။
အစ်ကိုကျုံး၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ လျင်မြန်စွာ လှည့်ကာ တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ အဓိကတရားခံ ထွက်ပြေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖေးကျန့်က သူ့ကို နှောင့်ယှက်နေသော လက်အောက်ခံများကို လျင်မြန်စွာ ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး အစ်ကိုကျုံး၏ နောက်သို့ လိုက်ခဲ့သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် လှည့်စားခံရသော ရဲအရာရှိများနှင့် လူများခေါ်လာခဲ့သော ရှောင်ကျိုးတို့သည် အချိန်မီ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့သည် ဖေးကျန့်နှင့် ပူးပေါင်းကာ အစ်ကိုကျုံးကို ချောင်ပိတ်မိစေခဲ့သည်။ အစ်ကိုကျုံးက အံကြိတ်ကာ အသားကုန် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ရှောင်ကျိုးက သူ့ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်စေခဲ့သည်။
စခန်းအတွင်းတွင် လက်အောက်ခံများကိုလည်း ရဲများနှင့် စစ်သားများ ပူးပေါင်းကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည်။
.......
“ရဲဘော် လုနန်၊ ရှင့် အိမ်သာ ခဏ သုံးလို့ရမလား”
တြိဂံမျက်လုံးရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကျောက်ရှင်း ဘေးမှ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ရပါတယ်။ အိမ်သာက အောက်ထပ် မီးဖိုချောင်ထောင့်မှာ ရှိတယ်။ သုံးလို့ရပါတယ်” လုနန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
တြိဂံမျက်လုံးရှိသော အမျိုးသမီးသည် ကျောက်ရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထရပ်ကာ အိမ်သာသို့ သွားလိုက်သည်။
ကျောက်ရှင်းက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တစ်ခုခု သတိရသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ညီမလေး လုနန်၊ ဒီမနက် ကျွန်မတို့ စုန့်လိုင်ရှီးက ဖေးကျန့်ဆီ ပို့လိုက်တဲ့ စာကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်တယ်။ ဒီကလေးက ကျွန်မတို့နဲ့ စိတ်ကောက်ပြီး အိမ်ကို စာမပို့တာ နှစ်တွေ အကြာကြီးရှိနေပြီ၊ သူ့အဖေက သူ့ကို နေ့တိုင်း စိတ်ပူနေရတယ်။ ညီမလေးလု အဲ့ဒီစာကို မြင်ဖူးလား၊ လိုင်ရှီး ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ သိလားလို့ ကျွန်မ မေးချင်မိတယ်”
“ဘာစာလဲ” လုနန်က ခေါင်းကို ဝမ်းနည်းစွာ ခါလိုက်သည်။
“ဖေးကျန့် ထွက်သွားတုန်းက ကျွန်မ မနိုးသေးဘူး။ လိုင်ရှီးက သူ့ကို စာပို့လိုက်တာလား”
သူမသည် အမှန်တရားကို ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျောက်ရှင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို နောက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ သူမ ခွက်ကို ချထားရင်း ပြောလိုက်သည်။
“အို၊ ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်မ လက်ဖက်ရည် အများကြီး သောက်မိသွားပြီ၊ အစ်မစုနဲ့ ကျွန်မ ပြဿနာတက်ပြီ။ ဆီး အရမ်းသွားချင်နေလို့ ညီမလေးတို့ရဲ့ အိမ်သာကို ခဏ ငှားသုံးပါရစေ”
အောက်ထပ်ရှိ အိမ်သာက အစ်မစုက သုံးနေတုန်းမို့ ကျောက်ရှင်းက အပေါ်ထပ်ကိုသာ တက်ရတော့မည်။ စာကြည့်ခန်းက ဒုတိယထပ်မှာ ရှိသည်။
ကျောက်ရှင်းက လုနန် သူမကို အပေါ်ထပ်တက်ခြင်းမှ တားဆီးလောက်လားဟု တွေးနေခဲ့သော်လည်း လုနန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သောအခါ အံ့သြသွားသည်။
“ကျွန်မ နေမကောင်းဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မွေးစားအမေက ရှင့်ကို ခေါ်သွားပေးလို့ ရတယ်မလား”
ကျောက်ရှင်းက မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး လုနန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိနိုင်သော်လည်း လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်ရမည်ဟု ခံစားမိသဖြင့် အန်တီဝူ နောက်သို့ လိုက်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။
အန်တီဝူက ရှေ့မှ လျှောက်သွားပြီး ကျောက်ရှင်းက သူမ၏ နောက်မှ လိုက်သွားလိုက်သည်။ သူမတို့ ထောင့်တစ်နေရာကို ကွေ့ပြီး မမြင်ရတော့သည်နှင့် ကျောက်ရှင်းက အန်တီဝူကို လျင်မြန်စွာ ရိုက်ချ၍ သတိမေ့သွားစေပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် စာကြည့်တိုက်ကို ရှာတွေ့ပြီး တံခါး မပိတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျောက်ရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြဟန် ပေါ်လာသော်လည်း စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားလိုက်သည်။
စာကြည့်တိုက်ထဲတွင် စားပွဲနှစ်လုံးရှိသည်။ စားပွဲတစ်လုံးက အမျိုးသားတစ်ဦး အသုံးပြုသည်မှာ ထင်ရှားပြီး ကျန်တစ်လုံးက ပိုသေးပြီး နူးညံ့သည်။ ထိုစားပွဲပေါ်တွင် ရှားစောင်းပင် ပန်းအိုးတစ်လုံးနှင့် မိသားစုဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရှိသည်။
ကျောက်ရှင်း၏ မျက်နှာအမူအရာက ပိုရှုပ်ထွေးလာသည်။ လုနန်က ဖေးကျီအန်းနှင့်အတူ စာကြည့်တိုက်ကို မျှဝေသုံးစွဲနေခြင်းသည် ကောလာဟလများအတိုင်း ဖေးကျီအန်းက လုနန်ကို အမှန်တကယ် မြတ်နိုးကြောင်း သက်သေပြသရုံသာမက သူမသည် ဒီခရီးစဉ်ပြီးနောက် လက်ဗလာဖြင့် ပြန်သွားရနိုင်သည်ကိုလည်း ဆိုလိုသည်။
ဖေးကျီအန်း၏ စေ့စပ်သေချာသော သဘောသဘာဝအရ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် လျှို့ဝှက်စာရွက်စာတမ်းများ ဝှက်ထားပါက သူ ဤမျှ ပေါ့ဆမည်မဟုတ်ပေ။
စာကြည့်ခန်းတံခါးကို မပိတ်ဘဲ ထားထားခြင်းက အိမ်ထဲရှိ မည်သူမဆို၊ သူမကဲ့သို့ ပြင်ပလူတစ်ဦးပင်လျှင် လွတ်လပ်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ကြောင်း ပြသနေသည်။ ဒါသည် အထဲ၌ အရေးကြီးသော စာရွက်စာတမ်းများ မရှိနိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။
ကျောက်ရှင်းက အံကြိတ်လိုက်သည်။ သူမ ဒီမှာ ရောက်နေပြီးဖြစ်၍ အသုံးဝင်သော တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့နိုင်ပါက လာရသည့်ခရီးသည်လည်း အလဟဿ မဖြစ်တော့ပေ။ သူမက လျင်မြန်စွာ စတင်ရှာဖွေခဲ့ပြီး မည်သည့်ထောင့်ကိုမျှ ချန်မထားခဲ့ပေ။
ကျောက်ရှင်းက အတော်လေး ကြိုးစားပြီးမှ စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့သောအခါ သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လှိုင်းထလာခဲ့သည်။ သူမ ဖွင့်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် – “ဘာလုပ်နေတာလဲ”
အမျိုးသားတစ်ဦး၏ လက်က သူမ စာရွက်စာတမ်းကို ဖွင့်ရန် ပြင်နေသော လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။