အခန်း (၉၆)

ကျောက်ရှင်း၏ အားနည်းချက်များမှာ ကျုံးတာ့ယန်နှင့်သူမခင်ပွန်းဖြစ်သည်။ သူမ သူတို့ကိုမတွေ့ချင်သည့်အကြောင်းရင်းများသည် ဖေးကျီအန်းနှင့်လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။

သူမက သူတို့ကို တန်ဖိုးထားလို့မဟုတ်ဘဲ သူတို့က သူမကို တွေ့ရန် မထိုက်တန်ဟု ထင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အရာအားလုံးပေါ်လာပြီးနောက် ကျောက်ရှင်းသည် ကျောက်ရှင်း မဟုတ်တော့ပေ။ သူမသည် ယခင်ကသူမဖြစ်ခဲ့သော မမလေး ဝမ်ရှင်းယီ အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကျုံးတာ့ယန် သို့မဟုတ် သူမ၏ခင်ပွန်းကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ချင်တော့ပေ။ သူမတွေ့ချင်သောတစ်ခုတည်းသောလူမှာ လုနန် ဖြစ်သည် အကြောင်းမှာ သူမကို ဖောက်ထွင်းမြင်ပြီး သူမ၏ ချဉ်းကပ်မှုများကို ခုခံတွန်းလှန်ခဲ့သော လုနန် သာလျှင် သူမနှင့်တန်းတူစကားပြောရန်ထိုက်တန်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

နောက်အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ အစောပိုင်းကပြောခဲ့သည့်အတိုင်း သူမသည် လုနန်ကို ယခင်က သူမနှင့် အလွန်တူသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လုနန် အတွက်မူ အကြောင်းရင်းမှာ တူညီသည်။ လုနန် ပျော်ရွှင်စွာနေထိုင်ပြီး တန်ဖိုးထားခံနေရသည်ကို မြင်ရခြင်းသည် ကျောက်ရှင်းကို သူမဘဝတစ်လျှောက်လုံး ထောင်ချောက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းမရှိသည်ကို နားလည်စေကာ စိတ်ဆင်းရဲစေသည်။

ထိုညတွင် ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်၏ခြေထောက်များကိုနှိပ်နယ်ပြီးနောက် သူမ၏ခါးမှ အကြောအချင်ပြေသည့် နေရာများကို စတင်နှိပ်နယ်ပေးခဲ့သည်။ လုနန် မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားစဉ် ဖေးကျီအန်းက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျောက်ရှင်း ဝန်ခံလိုက်ပြီ။"

"ဘာ?" လုနန် ချက်ချင်း နိုးကြားသွားသည်။ သူမသည် ကျောက်ရှင်း ပြောခဲ့သည်များကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေပြီး ဖေးကျီအန်းကို မျက်လုံးပြူးကာ သူရှင်းပြမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူမ မည်မျှစပ်စုတတ်သည်ကို သိသောကြောင့် ထိုအကြောင်းကို ပြောမိသည်ကို နောင်တရသွားသည်။ သူကသူမကို ကြောင်ငယ်လေးတစ်ကောင်လို မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားသည်ကို မြင်ပြီး သူမကို စနောက်ချင်စိတ် မထိန်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအပြုအမူက သူမကိုနိုးသွားစေခဲ့သည်။

သူက သူ့နှာခေါင်းကိုပွတ်လိုက်ပြီး ကျောက်ရှင်း၏ အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ ရိုးရှင်းစွာပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကျောက်ရှင်းရဲ့နာမည်အရင်းက ဝမ်ရှင်းယီတဲ့။ ကျောက်ရှင်း ဆိုတာ သူတစ်ယောက်ယောက်နေရာမှာအစားထိုးဝင်ဖို့ သုံးခဲ့တဲ့နာမည်..."

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်၏ ဆံပင်ကိုညင်သာစွာပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်သည် ငြိမ်သက်သောမြင်ကွင်းကို ဖန်တီးပေးနေပြီး တစ်ယောက်က တိတ်ဆိတ်စွာနားထောင်နေစဉ် အခြားတစ်ယောက်က ဖြည်းညှင်းစွာပြောနေသဖြင့် အချိန်သည် အဆုံးမရှိဟု ခံစားရစေသည်။

ဇာတ်လမ်းကိုကြားပြီးနောက် လုနန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းစောင်းကာ ကြက်သီးထဖွယ် မေးခွန်းတစ်ခုကို စဉ်းစားနေမိသည်။ ကျုံးတာ့ယန်က ကျောက်ရှင်းကို ခေါ်သွားတုန်းက သူက သူမကို ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက ကြိုက်ခဲ့တယ်လို့ နောက်ပိုင်းမှာပြောခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူက သူမကိုကြိုက်ခဲ့လျှင် ဘာလို့သူမကို မလွှတ်ပေးခဲ့တာလဲ?

လုနန်သည် ဤတွေ့ရှိချက်ကို ဖေးကျီအန်းနှင့် မျှဝေပြီးမေးလိုက်သည်။ "ရှင့်အထင်ဘယ်လိုလဲ?"

ဖေးကျီအန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ပါးနပ်ကျပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တူညီသောကောက်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည် - သူမ နေမှသာ သူ သူမကို ရနိုင်မည်ပင်။

ဤသည်မှာ ကျောက်ရှင်းက ကျုံးတာ့ယန်ကို အမြဲတမ်းမုန်းတီးပြီး အထင်သေးခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျောက်ရှင်း၏ ပြဿနာသည် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ သူမကို လျှို့ဝှက်စွာ ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ ကျုံးတာ့ယန်သည် ထောင်ထဲတွင် နံရံနှင့်ခေါင်းဆောင့်ကာ သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေခဲ့ပြီး၊ ကျောက်ရှင်း၏ ခင်ပွန်းသည် ရာထူးမှထုတ်ပယ်ခံခဲ့ရကာ ကျောက်ရှင်းနှင့် ရင်းနှီးသောအခြားသူများမှာလည်း အနည်းနှင့်အများဆိုသလို ဆိုးကျိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ခြံထဲတွင်အတင်းအဖျင်းပြောသူများနည်းပါးသွားပြီး အတင်းပြောတတ်သော မိန်းမများသည် လုနန်ကိုမြင်တိုင်း ရှောင်ဖယ်သွားကြသည်။ အစ်မချင်သည် လီလင့်ယီကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး သူတို့သုံးယောက် အားရပါးရ ရယ်မောခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ဟုန့်မျန်သည် ယဲ့ယီမင်နှင့်အတူ ထွက်သွားပြီးကတည်းက လီလင့်ယီနှင့် အစ်မချင်တို့သည် ပို၍ရင်းနှီးလာခဲ့ကြသည်။ ဤအဖြစ်အပျက်သည် လီလင့်ယီကို လုနန်နှင့် ပို၍ရင်းနှီးလာစေခဲ့သည်။ သူတို့သုံးယောက် ကျောက်ရှင်း၏ အကြံအစည်ကို အောင်မြင်စွာတားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် သူတို့၏ဆက်ဆံရေးသည် ပိုမိုခိုင်မာလာပြီး စကားပြောရန် ပုံမှန်တွေ့ဆုံ ဖြစ်ကြသည်။

ညနေစောင်းသောအခါ အစ်မချင်နှင့် လီလင့်ယီ တို့သည် ထွက်သွားကြသည်။ အန်တီဝူသည် ဆေးရုံအတွက် ပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ရာတွင် အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် လုနန်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ပန်းသီးနှင့်မုန့်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စားသုံးနေခဲ့သည်။ သူမ ကူညီချင်စိတ်မရှိ၍ မဟုတ်ဘဲ မကူညီနိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံသူမ၏ ကြိုးစားမှုများသည် ဆန့်ကျင်ဘက် အကျိုးသက်ရောက်မှုများ ဖြစ်စေတတ်သည်။ အန်တီဝူက သူမကို ကူညီရာမှ အတိအလင်း တားမြစ်ထားသည်။

ဟွိုက်ဟွိုက်လေးသည် လုနန် ဘေးတွင် လိမ္မာစွာထိုင်နေပြီး ရုပ်ပုံစာအုပ်များကိုကြည့်ကာ စာလုံးများကို မှတ်မိရန်ကြိုးစားနေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် စားပွဲပေါ်ရှိမုန့်ပန်းကန်ဆီသို့ မကြာခဏ ရောက်သွားပြီး သွေးဆောင်မှုကို တွန်းလှန်ရန်ကြိုးစားရင်း တံတွေးကိုမြိုချနေမိသည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာက ကုရှောင်ဟွိုက်ကို သူ၏အစ်ကို ဖေးကျန့်က မကောင်းမှုများလုပ်ရန်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ရာတွင် မီးဖိုချောင်မှ မုန့်များခိုးယူခြင်း၊ မိခင်၏ အကြိုက်ဆုံးခွက်များနှင့် အလှကုန်ပစ္စည်းများဖျက်ဆီးခြင်း၊ တစ်နေကုန် ရူးသွပ်စွာကစားပြီး အိမ်မပြန်မီ ရွှံ့ဝါများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခြင်းတို့ပါဝင်သည်။

လုနန်သည် သူတို့၏ လုပ်ရပ်များအတွက် တာဝန်ခံခိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ကျိုးပဲ့သွားသောခွက်နှင့် အလှကုန်ပစ္စည်းများကို အပြစ်ဒဏ်အဖြစ် သတ်မှတ်မည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ခိုးယူခဲ့သော မုန့်ပမာဏသည် သူတို့ကိုမုန့်မစားခွင့်ပြုမည့် ရက်အရေအတွက်ကို သတ်မှတ်မည်ဖြစ်သည်။

ယနေ့သည် တတိယမြောက်နေ့ဖြစ်သည်။ မုန့်ကြိုက်သူ ဖေးကျန့်သည် ဒုတိယနေ့တွင်ပင် ဖိအားဒဏ်ကိုမခံနိုင်တော့ဘဲ ဝမ်းနည်းသောမျက်နှာဖြင့် အန်တီဝူဆီသို့လာကာ သနားညှာတာမှုတောင်းခံခဲ့သည်။

ဒီဉာဏ်ကောင်းသောကောင်လေးသည် လုနန်က သက်ညှာပေးမည် မဟုတ်ကြောင်းသိသည်။ သူသည် အန်တီဝူကို သွား၍စည်းရုံးခဲ့သည်။ ယခင်က ဖေးကျန့် ချစ်စရာကောင်းအောင်လုပ်တိုင်း အန်တီဝူ ယသည် သူ့တောင်းဆိုချက်များကို လိုက်လျောပေးခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည်လွန်လွန်းသည်ဟုထင်ပြီး သင်ခန်းစာယူရန် လိုအပ်သည်ဟု ယူဆကာ သူ၏ချော့မော့ရန် ကြိုးစားမှုများကို ခိုင်မာစွာတွန်းလှန်ခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဟွိုက်ဟွိုက်သည် သုံးနှစ်သားအရွယ်သာရှိသော်လည်း သူ့ မိခင်၏ စည်းကမ်းများကိုလေးစားသည်။ သူသည် မုန့်များကိုတောင့်တသော်လည်း ဆက်ထိန်းချုပ်ထားပြီး အခါအားလျော်စွာသူ့တံတွေးကိုမြိုချနေမိသည်။

ဟွိုက်ဟွိုက် ရုန်းကန်နေရသည်ကို မြင်သောအခါ လုနန် သည် ထရပ်လိုက်ပြီး မုန့်ပန်းကန်ကို မီးဖိုချောင်ထဲသို့ယူသွားကာ သူမကိုယ်တိုင်လည်း မစားတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမအင်တာနက်သုံးနေစဉ် ကလေးများကို အမှားလုပ်ရန် သွေးမဆောင်သင့်ဟုဆိုသော စာတစ်စောင်ကိုတွေ့ခဲ့သည်။ ကလေးများအတွက် အပြစ်ဒဏ်သည် မုန့်မစားခွင့်ပြုခြင်းဖြစ်သည်ဟု သဘောတူထားသောကြောင့် ကလေးများကို သွေးဆောင်ရန်မုန့်များကို မချထားသင့်ပေ။ ကလေးများသည် မုန့်များကိုမြင်ပြီးနောက် မုန့်စားချင်ကြမည်ဖြစ်ပြီး လူကြီးများသည် ကလေးများ၏ သနားစရာအသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ပျော့ပြီး အလျှော့ပေးလိုက်လျောကြမည်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သောအပြုအမူသည် ကလေးတစ်ဦး၏ ကြီးထွားမှုအတွက်အထောက်အကူမပြုဘဲ ညံ့ဖျင်းသော သင်ကြားပေးသည့် နည်းလမ်းကိုသာ ကိုယ်စားပြုသည်။

သူမမီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာသည်နှင့် လုနန်သည် တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ပေါင်တစ်လျှောက်ရေများစီးကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုက သူမကိုရိုက်ခတ်သွားပြီး သူမသည်နေရာတွင်ပင်ကြောင်ကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် အန်တီဝူသည် အပေါ်ထပ်မှဆင်းလာခဲ့သည်။ လုနန် မီးဖိုချောင်တံခါးဝတွင် ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ချဉ်းကပ်လာပြီး အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်သည်။

"အိုဘုရားရေ၊ နင့် ရေမွှာပေါက်သွားပြီ! ဆိုဖာပေါ်မှာ နင်လှဲနေရမယ်။ မြန်မြန်၊ နင့်ယောက်ျားကိုဖုန်းခေါ်! အမယ်လေး၊ ငါလည်း ဖုန်းမခေါ်တတ်ဘူး။ ကူညီမယ့်သူဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ထမင်းစားချိန်နီးနေပြီ။ ဖေးကျန့် ဘာလို့ပြန်မလာသေးတာလဲ?"

လုနန်သည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ထူးဆန်းစွာတည်ငြိမ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အန်တီဝူ၏ အကြံပေးချက်အတိုင်း သူမသည် ဆိုဖာသို့ရွှေ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မွေးစားအမေ။ ကျွန်မ ဗိုက်မနာဘူး။ အချိန်မတန်သေးဘူးထင်တယ်။ ဖုန်းလေးယူပေး၊ ကျွန်မဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်။"

အန်တီဝူသည် ဖုန်းကို လုနန်ဆီသို့အမြန်ပေးလိုက်သည်။ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုချိတ်ဆက်သွားသော်လည်း ရုံးက သူမအား ဖေးကျီအန်း အိမ်ပြန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း အသိပေးခဲ့သည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် လုနန်သည် ရှင်းပြမရသော ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုက သူမကိုလွှမ်းခြုံလာသည်ကိုခံစားလိုက်ရပြီး မျက်ရည်များက သူမ၏ မျက်လုံးများမှ စီးကျလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

လူကြီးများ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် ဟွိုက်ဟွိုက်လေးဆီသို့ကူးစက်သွားသည်။ သူသည် လုနန်၏ လက်ကို ထိတ်လန့်တကြား တွယ်ကပ်ထားပြီး ထိုသို့ကိုင်ထားခြင်းဖြင့် သူ့မိခင်ပျောက်ကွယ်သွားမည်မဟုတ်ဟု ထင်နေသကဲ့သို့ပင်။ လုနန်သည် သူမ၏ မျက်ရည်များကိုထိန်းလိုက်ပြီး သူ့ဆံပင်ကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်ပေးကာ သူ့ကိုစိတ်ချစေရန်ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူနဲ့၊ မေမေ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။"

သူမသည် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ရန်ကြိုးစားပြီး အန်တီဝူ ဘက်သို့လှည့်ကာပြောလိုက်သည်။

"မွေးစားအမေ၊ အစ်မချင် အိမ်ကိုသွားပြီး သူ့အကူအညီတောင်းပေးပါ။ သူက ကလေးလေးယောက် မွေးထားတော့ အရမ်းအတွေ့အကြုံရှိတယ်။ ကျွန်မတို့ဆေးရုံကို အချိန်မီမရောက်နိုင်ရင် အိမ်မှာပဲမွေးဖို့ သူ့ကိုအကူအညီတောင်းရုံပဲရှိတော့တယ်။"

"ကောင်းပြီ၊ ငါ အခုပဲသွားလိုက်မယ်။"

အန်တီဝူက ပြောလိုက်သည်။ သူမ ချင်ချင်း၏ အိမ်သို့ အမြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီပင် အစ်မချင်နှင့် အန်တီဝူတို့ ရောက်လာကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံး မောဟိုက်စွာဖြင့် အပြေးအလွှားပြန်လာကြသည်။

အစ်မချင်သည် အသက်ကိုမနည်းရှူသွင်းရင်း ဝင်လာပြီး လုနန်၏ စကတ်ကိုမကာစစ်ဆေးလိုက်သည်။ ပြန်ချလိုက်ပြီးနောက် သူမပြောလိုက်သည်။

"မဆိုးပါဘူး၊ မဆိုးပါဘူး၊ သားအိမ်ခေါင်းမပွင့်သေးဘူး၊ ဆေးရုံသွားဖို့အချိန်ရှိပါသေးတယ်။"

လုနန်သည် ဤစကားကိုကြားပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့ပေ။ သူမစိတ်အေးလက်အေးဖြစ်နေသောကြောင့် သို့မဟုတ် သူမလှဲနေသောကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူမ၏ ကိုယ်အောက်တွင်စီးဆင်းနေသော ရေမွှာသည် တဖြည်းဖြည်းနှေးကွေးသွားသည်။

"ဒါပေမယ့် ငါတို့ဆေးရုံကို ဘယ်လိုသွားကြမလဲ?" အန်တီဝူက သူမ မျက်နှာတွင်စိုးရိမ်မှုများပြည့်နေလျက်မေးလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ အရေးအကြီးဆုံး ပြဿနာဖြစ်သည်။ ဖေးကျီအန်းသည် အပြန်လမ်းတွင်ရှိနေပြီး လုနန်ကို ဆေးရုံသို့မောင်းပို့ပေးမည့်သူမရှိပေ။

အစ်မချင်က ပြောလိုက်သည်။ "လောင်ကျန့်ရဲ့ကားက အိမ်မှာရှိတယ်။ သူ ဒီမနက် စစ်အခြေခံထောက်ပံ့ရေးဌာနက လောင်ကျောက်နဲ့ထွက်သွားတာ၊ လောင်ကျောက်ရဲ့ကားကိုယူသွားတယ်။ ကားကရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် မောင်းမယ့်သူမရှိဘူး။"

အစ်မချင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဟိုကောင်လေးများသည် အိမ်တွင်မရှိကြပေ။ ကျန့်ခိုင်ပင်းသည် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က စစ်တပ်သို့ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ဖေးကျန့်၊ ရှန့်ကျီမင်နှင့် ကျန်းယွီတို့သည် ကျောင်းတွင်ရှိနေကြဆဲဖြစ်သည်။

အစ်မချင်က အံကြိတ်ကာပြောလိုက်သည်။ "နောက်ဆုံးတော့ အိမ်မှာပဲ ကလေးမွေးရတော့မှာပဲ။"

သူမစကားဆုံးသည်နှင့် ဖေးကျန့် ဝင်လာပြီး ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်ကာ တောင့်ခဲသွားခဲ့သည်။ "ဘာ... ဖြစ်တာလဲ?"

အန်တီဝူသည် ပျော်ရွှင်မှုလှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖေးကျန့်သည် ဖေးကျီအန်း၏ကားကိုမကြာခဏ ခိုးမောင်းခဲ့သည်။ ယခုအခါမောင်းသူရောက်လာပြီဖြစ်ပြီး အစ်မချင် အိမ်တွင်ကားတစ်စီးရှိသောကြောင့် သူတို့နောက်ဆုံးတွင် လုနန်ကိုဆေးရုံသို့ပို့နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

"လုနန် ကလေးမွေးတော့မယ်! မြန်မြန်၊ ငါ့အိမ်ကိုသွားပြီး မင်းဦးလေး ကျန့် ရဲ့ကားကိုမောင်းလာခဲ့။ ငါတို့ လုနန်ကိုဆေးရုံပို့ရမယ်။"

အစ်မချင်က ဖေးကျန့်ကို တံခါးဝသို့တွန်းရင်း တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ အရေးတကြီးဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်သောအခါ ဖေးကျန့်သည် အပြေးအလွှားထွက်သွားခဲ့သည်။

"အန်တီဝူ၊ မြန်မြန် လုနန်အတွက် အဝတ်အစားတွေနဲ့ ကလေးအတွက်စောင်တွေ၊ ဒိုင်ပါတွေထုပ်ပိုးလိုက်။ ပြီးတော့ ဆေးရုံမှာရက်အနည်းငယ် နေရနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ဇလုံတစ်လုံးနဲ့ ထမင်းဘူးတစ်ဘူးယူလာခဲ့..."

အန်တီဝူ တက်ကြွလာခဲ့သည်။ "အားလုံးထုပ်ပိုးပြီးပြီ။ ကျွန်မအပေါ်တက်ပြီး ချက်ချင်းသွားယူလိုက်မယ်။"

အစ်မချင်က လုနန် ဘက်သို့လှည့်ကာပြောလိုက်သည်။

"အိုး၊ ပြီးတော့ ဟွိုက်ဟွိုက်ကိုမမေ့နဲ့။ သူ့ကို နျိုနျို နဲ့ကစားဖို့ ငါ့အိမ်ကို ပို့လိုက်ရမလား?"

လုနန် ဟွိုက်ဟွိုက် ဘက်သို့လှည့်လိုက်သည်။ "ကလေးလေး၊ အန်တီချင် အိမ်ကိုသွားချင်လား? အဲဒီမှာအစ်မကြီးတွေရှိတယ်။ ရှောင်ပိုင်ကိုခေါ်ပြီး သူတို့နဲ့တူတူပုန်းတမ်းကစားလို့ရတယ်။"

ဟွိုက်ဟွိုက်သည် ခေါင်းကိုပြင်းထန်စွာခါယမ်းပြီး လုနန်၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"ကျွန်တော် မေမေ နဲ့နေချင်တယ်။"

ဟွိုက်ဟွိုက်၏ ထိုသို့သော စိတ်ရင်းနှင့် တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်ရန်ခက်ခဲပြီး အစ်မချင်ပင်လျှင် စိတ်ထိခိုက်သွားသည်။ လုနန်သည် သူ့မိခင်ဖြစ်သည့်အလျောက် ဟွိုက်ဟွိုက်၏ လက်ကလေးကိုကိုင်ကာပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့အားလုံး ဆေးရုံကိုသွားကြမယ်။ မင်းရဲ့ညီမလေးကို ချက်ချင်းတွေ့ရလိမ့်မယ်။"

အန်တီဝူသည် ကြီးမားသော ကြိမ်တောင်းတစ်လုံးကိုသယ်ဆောင်ကာ အောက်ထပ်သို့ဆင်းလာပြီး သူမညာဘက်လက်တွင် ဇလုံ၊ တဘက်၊ သွားတိုက်တံနှင့် အခြားလိုအပ်သောအရာများဖြည့်ထားသော နိုင်လွန်အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။

ဖေးကျန့်သည် ကားကိုခြံထဲသို့ တည့်တည့်မောင်းဝင်လာခဲ့သည်။ ဖေးကျီအန်း အတွက် မှတ်စုတစ်ခုထားခဲ့ပြီးနောက် အစ်မချင်သည် လုနန်ကို ကားနောက်ခန်းသို့ ကူညီပြီးထည့်ပေးခဲ့သည်။ အန်တီဝူသည် ဟွိုက်ဟွိုက် နှင့်အတူရှေ့ခရီးသည် ထိုင်ခုံတွင်ထိုင်နေစဉ် အစ်မချင် သည် လုနန်ကို ဂရုစိုက်ရန် သူမဘေးတွင်ထိုင်နေခဲ့သည်။

ကားထဲတွင် လုနန်၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းသည် နာကျင်လာပြီး သူမ၏ ညင်သာသော ညည်းညူသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အစ်မချင်သည် လုနန်၏နဖူးမှချွေးများကိုသုတ်ပေးပြီး သူမကိုစိတ်ချစေရန်ပြောလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ သားအိမ်ခေါင်းပွင့်တာပဲ။ ငါတို့အချိန်မီရောက်မှာပါ။"

ကားသည် ဆေးရုံသို့အရှိန်ဖြင့် မောင်းနှင်သွားပြီး သူတို့ရောက်သည်နှင့် ဖေးကျန့်သည် လုနန်ကိုအတွင်းသို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ အစ်မချင်သည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ဆရာဝန်တစ်ဦးကို အမြန်ဆွဲကာပြောလိုက်သည်။

"ဆရာဝန်၊ ကျွန်မညီမလေး ကလေးမွေးတော့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို ကူညီပေးပါ။"

ဆရာဝန်သည် ချက်ချင်းသားဖွားဆရာဝန်ကို ခေါ်ရန် သူနာပြုတစ်ဦးကို ဆင့်ခေါ်ပြီး လူနာတင်လှည်းတစ်စီးတောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူမသည် ဖေးကျန့်ကိုတားပြီး လုနန်ကို ထိုပေါ်တွင်တင်ရန်ညွှန်ကြားကာ သူ့ကို ဆေးရုံတက်ရန် စာရွက်စာတမ်းများ ဖြည့်ရန်ပြောခဲ့သည်။

သားဖွားဆရာဝန်သည် အမြန်ရောက်ရှိလာပြီး လုနန်၏ ဝတ်စုံကိုမတင်ကာ သူမကိုစစ်ဆေးပြီးနောက် ပြန်ချလိုက်သည်။

"သားအိမ်ခေါင်းက သုံးစင်တီမီတာပွင့်နေပြီ။ သူမကိုမွေးခန်းထဲ ခေါ်သွားကြစို့။"

လုနန်ကို မွေးခန်းထဲသို့တွန်းပို့လိုက်ပြီး သူမ၏ ဗိုက်ထဲကနာကျင်မှုသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်၊ တူတစ်ချောင်းက သူမကိုထုနှက်နေသကဲ့သို့ခံစားရသည်။

အခါအားလျော်စွာ ဆရာဝန်သည် သူမကိုစိတ်ချစေရန်လာရောက်ပြီး သူမ အခြေအနေ မည်မျှတိုးတက်နေသည်ကို အသိပေးသည်။ လုနန်သည် ဓမ္မတာလာစဉ်နာကျင်ကိုက်ခဲခြင်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင်အဆိုးဆုံးနာကျင်မှုဟု အမြဲထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ကလေးမွေးဖွားခြင်းသည် လုံးဝကွဲပြားသောအဆင့်တွင်ရှိနေသည်ကို သူမသဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူမ ဘယ်တော့မှ ဒုတိယကလေး မမွေးတော့ဟု သန္နိဋ္ဌာန်ချခဲ့သည်။

မွေးခန်းအပြင်ဘက်တွင် အန်တီဝူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာလမ်းလျှောက်နေသည်။ သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကိုမဖြေဖျောက်နိုင်ဘဲ တံခါးသို့ချဉ်းကပ်ကာ သူမ၏နားကိုကပ်ထားပြီး အတွင်းမှမည်သည့်အသံကို မဆိုကြားရန်ကြိုးစားနေသည်။ "ဘာလို့ဒီလောက် တိတ်ဆိတ်နေရတာလဲ?" သူမက တွေးနေမိသည်။

ဖေးကျန့်သည် ဟွိုက်ဟွိုက်ကို ပွေ့ချီကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေသည်။ ကလေးငယ်သည် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို အပြည့်အဝမသိသောကြောင့် သိပ်မကြောက်လန့်ပေ။ ကြောက်လန့်နေသူမှာ ဖေးကျန့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကလေးမွေးဖွားခြင်းသည် ဤမျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနိုင်သည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှမတွေးထင်ခဲ့ပေ။

အစ်မချင်က အန်တီဝူကို ထိုင်ခုံသို့ ဆွဲချလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်ပါ။ အန်တီလမ်းလျှောက်နေတာက ကျွန်မကို ခေါင်းကိုက်စေတယ်။ ကျွန်မအဝင်ဝမှာ လောင်ဖေးကို တွေ့ဖို့သွားလိုက်မယ်။ သူအိမ်မှာထားခဲ့တဲ့စာကိုမြင်ရင် ဆေးရုံကို မကြာခင်ရောက်လာလောက်တယ်။"