မြေရှင်သူဌေးနှင့် မြေရှင်သူဌေးမ

"ဘိုးဘိုးကြီး၊ ကျွန်တော့်မေမေက အခု မြေရှင်သူဌေးမကြီးပေါ့" ဟု ရှောင်လဲ့ထုန်သည် စိမ်းလန်းသောဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကြီးတစ်ခုကို ညွှန်ပြပြီး သူ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သခင်ကြီးကုန်းက ပြုံးပြီး "အော်၊ ထုန်ထုန်က မြေရှင်သူဌေးမဆိုတာဘာလဲ သိတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ၏ခေါင်းကိုညိတ်ပြီး "ဟုတ်တာပေါ့ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ ရုပ်မြင်သံကြားမှာ နေ့တိုင်း ပြနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အမေက သူက မြေရှင်သူဌေးမမဟုတ်ဘူးလို့ မကြာခဏ ပြောတယ်။ သူက ကံကောင်းရုံလေးပါတဲ့" ဟု ဆိုသည်။

"ဟားဟား…" ဟု သခင်ကြီးကုန်းသည် သူ၏မြေးကြောင့် ရယ်မောသွားသည်။

"ဘိုးဘိုးကြီး၊ ဘာလို့ရယ်နေတာလဲ" ဟု ရှောင်လဲ့ထုန်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော် တစ်ခုခုမှားပြောမိလို့လား။"

သခင်ကြီးကုန်းသည် ရှောင်လဲ့ထုန်၏ခေါင်းလေးကို ပုတ်ကာ ပြုံးပြီး "ထုန်ထုန်က ဘာမှမှားမပြောပါဘူး။ မင်း ပြောသမျှအရာအားလုံးက မှန်တယ်။ မင်းမေမေက မြေရှင်သူဌေးမတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ချမ်းသာသူလေးတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။ ဒါဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ထုန်ထုန်က မြေရှင်သူဌေးလေးတစ်ယောက်ပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်က မေမေ့ရဲ့သားပဲလေ" ဟု ဆိုသည်။

သခင်ကြီးကုန်း "…" သူ၏မြစ်ငယ်လေးသည် အမှန်တကယ် ထက်မြက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သခင်ကြီးကုန်း၏လက်ကို ကိုင်ကာ "ဘိုးဘိုးကြီး၊ နည်းနည်းပိုအတွင်းကျကျ သွားကြရအောင်။ အဲ့ဒီမှာ တကယ်လှတယ်" ဟု ဆိုသည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ချက်ချင်းပင် အလွန်စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် "အော်၊ ဘယ်လောက်လှလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ၏ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ ခဏစဉ်းစားပြီး "ကျွန်တော် ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မေမေက အရမ်းအနုပညာဆန်တယ်လို့ ပြောတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"မင်းအမေက အဲ့လိုပြောတယ်ဆိုရင်တော့ ငါ တကယ်ပဲ သွားကြည့်ချင်တယ်" ဟု သခင်ကြီးကုန်းက ဆိုသည်။

"ဒါဆိုရင် ဘိုးဘိုးကြီး၊ သွားကြရအောင်" ဟု ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ပျော်ရွှင်စွာ သူ၏ဘိုးဘိုးကြီး၏လက်ကို ကိုင်ကာ ကန်သင်းရိုးပေါ်တွင် လျှောက်သွားကြသည်။

မကြာမီပင် ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူတို့ကို အခြားဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က "ဘိုးဘိုးကြီး၊ ဒါက အဲ့ဒီနေရာပဲ။ ကြည့်ပါဦး၊ ဒီနေရာက အရမ်းလှတယ် မဟုတ်လား" ဟု ဆိုသည်။

အတွေ့အကြုံရှိသော သခင်ကြီးကုန်းပင်လျှင် ဤဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ပဲ လှလိုက်တာ။"

ခရမ်းရောင်ခရမ်းချဉ်သီးများနှင့် အနီရောင်ခရမ်းချဉ်သီးများကို ထိုက်ကျိရှစ်ထောင့်ပုံစံဖြင့် စိုက်ပျိုးထားသည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ နတ်သားရဲလေးကောင်၊ ရာသီခွင် ၁၂ ခု စသည်ဖြင့် အခြားသဘာဝတည်ဆောက်မှုများလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် "ဒါက တကယ်ကို အနုပညာပုံစံတစ်ခုပဲ။ သူတို့က ဒီလိုအရာမျိုးကို လုပ်ဖို့ ဘယ်လိုများ စဉ်းစားမိကြပါလိမ့်" ဟု ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများစွာသည် ဓာတ်ပုံရိုက်နေကြသည်။

သူတို့သည် ဤဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် လယ်ကွင်းထဲသို့ ဆင်းသွားလိုသောအခါ သူတို့သည် ဝန်ထမ်းများက တားဆီးခြင်းခံခဲ့ရသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များသည် ရိတ်သိမ်းချိန်၏တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ခရီးသွားများသည် အလွန်နီးကပ်သွားပါက သူတို့သည် ကောက်ပဲသီးနှံများကို မတော်တဆ ပျက်စီးစေနိုင်သည်။

သခင်ကြီးကုန်း၏ဘေးတွင် ရှိနေသော ရှောင်ဝမ်နှင့် ရှောင်ကျန်းတို့သည်လည်း သက်ရှိအနုပညာကြောင့် အလွန်အံ့ဩနေခဲ့ကြသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က "ဘိုးဘိုးကြီး၊ ပန်းပင်လယ်တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ပိုးကောင်ပန်းပုရုပ်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ သွားကြည့်ကြရအောင်" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

သခင်ကြီးကုန်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

အတိတ်တွင် ထောင်ယွမ်ရွာသည် လှပသော်လည်း ရှုခင်းသည် အတော်လေး ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏မြေးမသည် နေရာကို အလွန်အသက်ဝင်စေခဲ့သည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် အတော်လေး အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်သည်။ လူများစွာရှိပြီး စိုက်ပျိုးရေးကန်သင်းရိုးသည် ရွှံ့စေးနှင့် ချောနေခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် သတိမထားမိပါက သူတို့သည် ချော်လဲကျနိုင်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ ရှောင်လင်းယွီသည် ဤပြဿနာကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့သည်။ သူမသည် ကန်သင်းရိုးကို လူနှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်နိုင်သော လမ်းငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် ချဲ့ထွင်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ကန်သင်းရိုးတစ်လျှောက်တွင် မည်သည့်အရာမျှ စိုက်ပျိုးထားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ လူများ လဲကျလျှင် ဒဏ်ရာရရှိခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်။

သူမသည် လမ်းကို အဘယ်ကြောင့် ပိုကျယ်အောင် မချဲ့ထွင်ခဲ့သနည်းဆိုသော်… မည်မျှပင် လမ်းကျယ်စေကာမူ ၎င်းသည် လူတို့၏နှလုံးသားများ၏ ကျဉ်းမြောင်းမှုကို မတားဆီးနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသို့ ကြည့်ရှုပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် လာရောက်သော ခရီးသွားများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

သူတို့သည် သခင်ကြီးကုန်းနှင့် ရှောင်လဲ့ထုန်ကို မြင်သောအခါ သဘာဝအတိုင်းပင် သူတို့အား လမ်းပေးခဲ့ကြသည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အကဲခတ်တတ်သောခရီးသွားများသည်လည်း သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါလာသော အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားသော ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးကို သတိပြုမိပြီး သူတို့သည် ရိုးရှင်းသောနောက်ခံမှမဟုတ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ကြသည်။ ခရီးသွားများသည် မည်သူ့ကို မပြစ်မှားသင့်ကြောင်း သိရှိကြသည်။

သို့သော် ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့် ရှောင်လင်းယွီတို့၏ရုပ်ရည်ကောင်းများ ပေါင်းစပ်ထားသော ရှောင်လဲ့ထုန်သည် အလွန်ချစ်စရာကောင်းပြီး လှပသည်။ ခရီးသွားများစွာသည် သူနှင့် ဓာတ်ပုံရိုက်လိုခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ချက်ချင်းပင် ပြုံးပြီး "အစ်ကိုတို့ အစ်မတို့၊ ကျွန်တော် အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဟုတ်တာပေါ့၊ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ရင် ကျွန်တော် ပျော်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို အင်တာနက်ပေါ်မှာ မဖော်ထုတ်ပြဖို့ တောင်းဆိုလို့ရမလား။ ကျွန်တော့်မေမေက ကျွန်တော့်လို ချောလှ၊ ချစ်စရာကောင်းပြီး ထက်မြက်တဲ့ကလေးက လူဆိုးတွေရဲ့ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို အလွယ်ဆုံးခံရတယ်လို့ ပြောတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဟားဟား၊ မင်းက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာပဲ" ဟု လူများစွာသည် ပြုံးပြီး ဆိုကြသည်၊ "ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ မတင်တော့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။ အင်တာနက်နှင့်အတူ ကိစ္စများစွာသည် လျှို့ဝှက်ထား၍မရတော့ပေ။ ကလေးပြောသည်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။

"အာ၊ ဒီကလေးက အရမ်းချစ်စရာကောင်းပြီး ထက်မြက်တာပဲ" ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က အံ့ဩစွာ ဆိုသည်။ "သူက အဲ့လောက်အသက်ကြီးပုံမပေါ်ဘူး။ သူက ဘယ်လိုကျွမ်းကျင်စွာ စကားပြောနိုင်ရတာလဲ။"

"မောင်ငယ်လေး၊ အစ်မကို အခု အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိုတာ ပြောပြနိုင်မလား။"

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ၏ခေါင်းကို မော့ကာ အလွန်လေးနက်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ "မမ၊ ကျွန်တော် အခု နှစ်နှစ်ခွဲရှိပါပြီ။"

"ဟ၊ နှစ်နှစ်ခွဲ ဟုတ်လား။ မင်း သုံးနှစ် ဒါမဟုတ် လေးနှစ်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာလား" ဟု ဤမိန်းကလေးသည် အနည်းငယ် အံ့ဩစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်၏မျက်နှာလေးသည် ချက်ချင်းပင် လေးနက်သွားပြီး သူက ဤသို့ဆိုသည်၊ "မမ၊ ကျွန်တော်က နှစ်နှစ်ခွဲပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်တော့်အဘွားက ကျွန်တော်က ကောင်းကောင်းစားတယ်၊ ဒါကြောင့် သဘာဝအတိုင်းပဲ ကျွန်တော်က တူညီတဲ့အသက်အရွယ်က တခြားကလေးတွေထက် အရပ်ပိုရှည်တယ်လို့ ပြောတယ်" ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် အမှန်တကယ်အကြောင်းရင်းမှာ သူသည် ကျင့်ကြံနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"အစ်မက မင်းရဲ့အသက်ကို သံသယမဝင်ပါဘူး။ ဒါက မင်းက စကားပြောအရမ်းကောင်းပြီး မင်းက နှစ်နှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝမတူလို့ပဲ။"

"ဒါကလည်း ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ထက်မြက်လို့ပဲ။ ကျွန်တော်က ဘာမဆို မြန်မြန်သင်ယူနိုင်တယ်" ဟု ရှောင်လဲ့ထုန်သည် မည်သည့်နှိမ့်ချမှုမရှိဘဲ ဆိုသည်။ လက်ရှိ ရှောင်လဲ့ထုန်သည် နှိမ့်ချမှုဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုတာကို လုံးဝမသိခဲ့ပေ။

"အဲ့လိုလား" ဟု မိန်းကလေးနှင့် သူမပတ်လည်ရှိလူများသည် သိသိသာသာ အနည်းငယ် သံသယဝင်နေခဲ့ကြသည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် သူတို့၏မျက်လုံးများထဲရှိ မယုံကြည်မှုကို မြင်တွေ့ရပြီး ချက်ချင်းပင် မပျော်မရွှင်ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏အဖိုးတန်မြစ်လေးသည် အမှန်တရားကို ပြောဆိုနေသည်၊ သို့ဆိုလျှင် မည်သူက သူ့ကို သံသယဝင်နိုင်မည်နည်း။

သခင်ကြီးကုန်းသည်လည်း ကြွားဝါစပြုလာသည်။ "ငါ့မြစ်က တကယ်ကို အရမ်းထက်မြက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ငယ်ရွယ်တဲ့အသက်အရွယ်ရှိပေမယ့် သူက စာဖတ်စာရေးတတ်နေပြီ။"

ဤအချိန်တွင် ရှောင်လဲ့ထုန်က "ဘိုးဘိုးကြီး၊ အဲ့ဒါတင်မကဘူး၊ ကျွန်တော်က တစ်နှစ်ခွဲမပြည့်ခင်မှာ အဘိဓာန်တစ်ခုလုံးကို အလွတ်ကျက်နိုင်နေပြီ" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ်" ဟု လူအများစုသည် သိသိသာသာ မယုံကြည်ခဲ့ကြပေ။ ထိုသည်မှာ ယုံကြည်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။ အဘိဓာန်တစ်အုပ်တွင် အလွတ်ကျက်ရန် စကားလုံးပေါင်း မည်မျှရှိသနည်း။ ထိုသည်မှာ လူကြီးအများစုပင် မလုပ်နိုင်သောအရာဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ပြောစရာမလိုပေ။

ဤအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ရုတ်တရက် သူ၏ဖုန်းကို လှန်လှောကြည့်ပြီး "အော်၊ ကျွန်တော် အခုမှတ်မိပြီ။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က အရင်က ဒီကိုလာခဲ့ဖူးပြီး ရွာထဲမှာ ထူးချွန်ကလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီထူးချွန်ကလေးက တကယ်ပဲ အဘိဓာန်တစ်ခုလုံးကို အလွတ်ကျက်နိုင်တယ်" ဟု ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါ တကယ်လား။"

"ဒါ တကယ်ပဲ" ဟု ထိုလူက ဆိုသည်၊ "အစပိုင်းမှာ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းကလည်း မယုံကြည်ခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ ဒါ တကယ်ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကို အတည်ပြုဖို့အတွက် ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက စာအုပ်ဆိုင်ကို သွားပြီး အဘိဓာန်တစ်အုပ် ဝယ်ခဲ့တယ်။ လူအများကြီးရှေ့မှာ သူက အဲ့ဒီထူးချွန်ကလေးကို စမ်းသပ်ခဲ့တယ်။ အဆုံးမှာ ထူးချွန်ကလေးက အားလုံးကို မှန်အောင်ဖြေနိုင်ခဲ့တယ်။"

"ကောင်းပြီ၊ ငါလည်း အခု စာအုပ်ဆိုင်ကို အပြေးအလွှားသွားပြီး အဘိဓာန်တစ်အုပ် ဝယ်ချင်စိတ်ပေါက်လာပြီ။"

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ၏ခေါင်းကို မော့ကာ ရင်ဘတ်ကို ကော့ပြီး ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် "ဒါဆို သွားဝယ်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို သေချာပေါက် စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အော်၊ ခင်ဗျားတို့ အပြင်က စာအုပ်ဆိုင်ကို သွားစရာမလိုပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့က လူငယ်လမ်းညွှန်သတင်းအချက်အလက်ဌာနကို တိုက်ရိုက်သွားလို့ရတယ်။ ခင်ဗျားတို့ အဲ့ဒီမှာ အဘိဓာန်တစ်အုပ်ကို ငှားလို့ ဒါမှမဟုတ် ဝယ်လို့ရတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အလကားငှားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဧည့်သည်များသည် ထောင်ယွမ်ရွာထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ၎င်းသည် Disneyland ကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး သင်သည် အရာအားလုံးအတွက် ပေးချေရမည်ဖြစ်သည်။

ထောင်ယွမ်ရွာတွင် ထူးချွန်ကလေးတစ်ဦး၏ ရှည်လျားသောဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

လူများစွာသည် ၎င်းကို မယုံကြည်ခဲ့ကြပေ။ ၎င်းကို သက်သေပြရန်အတွက် လူများစွာသည် စာအုပ်ဆိုင်သို့ သွားပြီး အဘိဓာန်များ ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။

အဘိဓာန်များသည် ထူပြီး စျေးကြီးသည်။ ဧည့်သည်များသည် ၎င်းတို့ကို ဝယ်ယူပြီးနောက် သူတို့သည် ၎င်းတို့ကို ရွာထဲတွင် ထားခဲ့ကြသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အဘိဓာန်များသည် စုပုံလာခဲ့သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်တွင် အကြံတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဤအဘိဓာန်များကို အသုံးပြု၍ သူ့အတွက် အိတ်ထဲထည့်ငွေအနည်းငယ် ရှာဖွေလိုခဲ့သည်။ သူသည် အဘိဓာန်အားလုံးကို လူငယ်လမ်းညွှန်စင်တာတွင် စုဆောင်းခဲ့သည်။

သူ့မိသားစုသည် အလွန်ချမ်းသာသော်လည်း ၎င်းတို့သည် သူ့ပိုက်ဆံမဟုတ်ပေ။ သူသည် ငယ်ရွယ်သေးသောကြောင့် သူ၏မိသားစုသည် သူ့အား အိတ်ထဲထည့်ငွေအဖြစ် ယွမ်အနည်းငယ်သာ ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် ကိုယ်ပိုင်ငွေရှာနိုင်သည်နှင့် သူသည် သူ လိုချင်သမျှအရာအားလုံးကို ဝယ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဧည့်သည်များသည် လူငယ်လမ်းညွှန်စင်တာတွင် အဘိဓာန်များ ငှားရန်ရှိကြောင်း ကြားသိသည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် တစ်အုပ်ငှားရန် အပြေးအလွှားသွားခဲ့သည်။

***