တကယ်ကို အံ့ဩစရာ

"ဝိုး၊ ဒါ တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ။"

ထောင်ယွမ်ရွာ၏ထူးချွန်ကလေးသည် အနှစ်သာရမရှိသောဘွဲ့တစ်ခုသာဟုတ်မဟုတ်ဆိုသည်ကို အတည်ပြုရန်အတွက် အချို့ခရီးသွားများသည် လူငယ်လမ်းညွှန်ဌာနသို့ စာအုပ်ငှားရန် သွားခဲ့ကြသည်။

စာအုပ်ငှားခြင်းသည် စျေးကြီးခြင်းလည်းမဟုတ်၊ စျေးပေါခြင်းလည်းမဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ၅ ယွမ်ဖြစ်ပြီး သူတို့သည် အဘိဓာန်ကို သူတို့ ကြိုက်သလောက်ကြာကြာ ငှားရမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ၅ ယွမ်သည် ရှောင်လဲ့ထုန်ထံသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသွားသည်။

ဧည့်သည်များသည် အဘိဓာန်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှောင်လဲ့ထုန်အတွက် စကားလုံးစာရင်းတစ်ခုကို အမည်တပ်ပေးခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် သူ့အား အဘိဓာန်အတိုင်း စာရင်း၏ကျန်အပိုင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်စေလိုခဲ့ကြသည်။

သို့သော်…

ရှောင်လဲ့ထုန်က "အစ်ကိုကြီး၊ မင်း ငါ့အတွက် စကားလုံးတွေ စာရင်းလုပ်ပေးစရာမလိုပါဘူး။ မင်းက ငါ့ကို ဘယ်စာမျက်နှာကို ရွတ်ဆိုစေချင်တယ်ဆိုတာကိုပဲ ပြောပြဖို့လိုတယ်။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက သီးခြားစာမျက်နှာတစ်ခုပေါ်က သီးခြားစကားလုံးတစ်ခုကို တောင်းဆိုလို့ရတယ်" ဟု ဆိုသည်။

လူတိုင်း "…" ဤစိန်ခေါ်မှုသည် အနည်းငယ် ကြီးလွန်းသည်မဟုတ်လော။

မောင်လေးငယ်သည် အဘိဓာန်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လှန်လှောကြည့်ပြီး "စာမျက်နှာ ၁၀၈…" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ချက်ချင်းပင် ၎င်းကို ရွတ်ဆိုစပြုလာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများသည် သူတို့၏ပါးစပ်များ အကျယ်ကြီးဟကုန်ကာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

"စာမျက်နှာ ၃၃၂၊ စာပိုဒ် ၃။"

"စာမျက်နှာ ၆၆၈၊ ဒုတိယစာပိုဒ်နဲ့ ပဉ္စမစကားလုံးကနေ စပြီး…"

ထို့နောက် ရှောင်လဲ့ထုန်သည် စမ်းသပ်မှုအားလုံးကို လွယ်လွယ်ကူကူ အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်း "…" သူတို့ ဘာများ ထပ်ပြောနိုင်ဦးမှာလဲ။

အစပိုင်းတွင် အဘိဓာန်တစ်အုပ်သာ ရှိခဲ့သည်။ လူများစွာသည် မောင်လေးငယ်ကို ဝန်းရံထားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် အဘိဓာန်၏အကြောင်းအရာကို မမြင်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ အကယ်၍ သူတို့သည် ထိုသို့မလုပ်နိုင်ပါက အရာများသည် မည်မျှ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းသည်ကို သူတို့ မသိရှိနိုင်ခဲ့ကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အဘိဓာန်များကို ကိုယ်တိုင် ငှားရမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

တစ်ခဏအတွင်းတွင် လူငယ်လမ်းညွှန်ဌာနရှိ အဘိဓာန် အုပ်၂၀ လုံးကို ငှားရမ်းသွားခဲ့သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ရုတ်တရက် ယွမ် ၁၀၀ ကျော် ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် ပိုပိုပြီး စုဆောင်းငွေများ ရရှိလာနေသည်။

"သေစမ်း။ ငါက အဘိဓာန်ကို ကိုင်ထားတဲ့သူ၊ ဒါပေမဲ့ သူက အကြောင်းအရာကို ငါ့ထက် ပိုရင်းနှီးနေတယ်။"

ဧည့်သည်များသည် ရှောင်လဲ့ထုန်အား စကားလုံးများကို နောက်ပြန်ရွတ်ဆိုစေခြင်းဖြင့် စမ်းသပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း သူသည် ထိုစမ်းသပ်မှုကိုလည်း လွယ်လွယ်ကူကူ အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်လဲ့ထုန်သည် အဘိဓာန်ကို နောက်ဆုံးစကားလုံးမှ ပထမဆုံးစကားလုံးအထိ ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ သူသည် မြင့်မားသောအခက်အခဲရှိသောစိန်ခေါ်မှုကို လွယ်လွယ်ကူကူ အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန် အဘိဓာန်ကို ရွတ်ဆိုနေစဉ်တွင် သခင်ကြီးကုန်းသည်လည်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဂုဏ်ယူမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူ့မြေးသည်လည်း ထက်မြက်သည်။ သို့သော် သူ့မြစ်၏ထက်မြက်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ၏ကောင်လေးသည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ တုံးအသည်။

တိုတိုပြောရလျှင် သူသည် သူ့မြစ်ကို ရရှိသည်မှစ၍ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဘေးဖယ်ထားခြင်းခံရပြီး လုံးဝအရေးမပါတော့ပေ။ အကယ်၍ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဤအကြောင်းကို သိရှိခဲ့ပါက သူသည် ခေါင်းခါပေမည်။

ရှောင်ဝမ်နှင့် ရှောင်ကျန်းတို့သည် သူတို့၏ပါးစပ်များ ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့၏ပါးစပ်များထဲသို့ ဘဲဥတစ်လုံး ထည့်သွင်းနိုင်သည်။

သခင်ငယ်လေးသည် အမှန်တကယ် အရမ်းအံ့ဩစရာကောင်းသည်။ ဤသည်မှာ အဘိဓာန်တစ်အုပ်လုံးဖြစ်သည်။

သူတို့၏သခင်ငယ်လေးသည် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို အလွတ်ကျက်နိုင်ခဲ့ပြီး သူသည် ၎င်းကို ကြိုက်သလို ရွတ်ဆိုနိုင်သည်။

"သူက တကယ့် ထူးချွန်ကလေးတစ်ယောက်ပဲ။ အတိတ်မှာ နှစ်နှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက်က အဘိဓာန်တစ်အုပ်လုံးကို အလွတ်ကျက်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် မယုံကြည်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်တော် ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ကိုယ် တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီ။"

"တကယ်ပါပဲ။ သူက တကယ့် ထူးချွန်ကလေးတစ်ယောက်ပဲ။"

"ဒါက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတယ်။ သူက အဘိဓာန်တစ်အုပ်လုံးကိုတောင် အလွတ်ကျက်နိုင်တယ်။ သူ့အသက်အရွယ်မှာ ဒီလောက်ကျွမ်းကျင်စွာ စကားပြောနိုင်တာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ဘူး။"

"ဟားဟား။ ကျွန်တော်က အဘိဓာန်တစ်အုပ်လုံးကိုတောင် ဖတ်မပြီးနိုင်ဘူး၊ အလွတ်ကျက်ဖို့ကိုတော့ ပြောမနေနဲ့တော့…"

တစ်စုံတစ်ယောက်က စပ်စုစွာဖြင့် "မောင်လေးငယ်၊ မင်းက ဒီလောက်ထူတဲ့စာအုပ်ကို ဘယ်လိုများ အလွတ်ကျက်နိုင်ရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် သူ၏ခေါင်းကို မော့ကာ "ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ကျွန်တော် အရမ်းထက်မြက်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ ကျွန်တော့်မှာ ဓာတ်ပုံရိုက်သလို မှတ်ဉာဏ်ရှိတယ်။ ကျွန်တော် စာအုပ်ကို တစ်ခါဖတ်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော်က ကျွမ်းကျင်စွာ ရွတ်ဆိုနိုင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။ "ကျွန်တော်က ဒီအဘိဓာန်ကို အလွတ်ကျက်ဖို့ တစ်ရက်ပဲ အချိန်ယူခဲ့တယ်။"

"တစ်ရက်ပဲ ဟုတ်လား" ဟု ၎င်းသည် အလွန်ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသည်။

"ဟုတ်တယ်။ တကယ်ဆို ကျွန်တော် ပိုမြန်မြန်လုပ်နိုင်ခဲ့မှာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်လက်တွေက အရမ်းသေးငယ်ပြီး စာအုပ်က အရမ်းထူတယ်။ စာမျက်နှာတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှန်လှောကြည့်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို တစ်ရက်လုံး အချိန်ယူခဲ့ရတယ်။"

လူတိုင်း "..."

အိုး ဘုရားသခင်။ သူတို့သည် ထူးချွန်ကလေးသည် အဘိဓာန်ကို အလွတ်ကျက်ရန် တစ်ရက်လိုအပ်သည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အချိန်အများစုသည် စာမျက်နှာများကို လှန်လှောကြည့်ခြင်းဖြင့် ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အချို့လူများသည် လုံးဝမယုံကြည်ခဲ့ကြပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ရှောင်လဲ့ထုန်သည် မည်မျှပင် ပါရမီရှိစေကာမူ သူသည် အလွန်ငယ်ရွယ်သေးသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် အဘိဓာန်ကို စာမျက်နှာအလိုက် ဖြည်းဖြည်းချင်း အလွတ်ကျက်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ထဲမှ အချို့သည် ရှောင်လဲ့ထုန်အား ထပ်မံစမ်းသပ်လိုခဲ့ကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူ၏အိတ်ထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူပြီး ပြုံးပြီး "မောင်လေးငယ်၊ မင်း စာဖတ်တတ်တယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ အစ်မ" ဟု ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ထက်မြက်သောလူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏အိတ်ထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သူမက သူ၏စာဖတ်စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်လိုကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။

မိန်းကလေးက ပြုံးပြီး "ကောင်းပြီ၊ ငါ့မှာ စာအုပ်တစ်အုပ်ရှိတယ်။ မင်း တစ်ခါဖတ်ပြီးရင် အလွတ်ကျက်နိုင်မလားဆိုတာကို ကြည့်စမ်း။ မင်း ဘယ်လောက်စွမ်းအားကြီးတယ်ဆိုတာကို ငါတို့အားလုံးကို ပြစမ်း" ဟု ဆိုသည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် စာအုပ်ကို ရှောင်လဲ့ထုန်ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် စာအုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လှန်လှောကြည့်ပြီး သူ၏မျက်နှာလေးသည် ပေါင်မုန့်လုံးလေးတစ်လုံးအဖြစ် တွန့်ချိုးသွားသည်။

လူတိုင်းသည် သူ၏အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် သူသည် အမှန်တကယ် လိမ်ညာနေပြီး သူသည် အမှန်တကယ် စာမဖတ်နိုင်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားကြသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် မိန်းကလေးအား စိတ်ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာဖြင့် ကြည့်ပြီး "အစ်မ၊ ဒါက အချစ်ဝတ္ထုတစ်အုပ်ပဲ။ ဒီမှာ လူကြီးတွေအတွက်မြင်ကွင်းတချို့ ပါဝင်တယ်။ အစ်မက ကျွန်တော့်ကို ဒါတွေကိုရွတ်ဆိုစေချင်တာ သေချာလား" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်ပတ်လည်ရှိလူများ၏အမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သခင်ကြီးကုန်း၏မျက်နှာသည် ပျက်ယွင်းသွားသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ကလေး၏လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို ယူကာ ၎င်းကို လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မိန်းကလေးငယ်အား စူးရှစွာကြည့်ပြီး ကြမ်းတမ်းသောအသံဖြင့် "မိန်းမငယ်လေး၊ ငါ့မြေးရဲ့စွမ်းရည်တွေကို မင်း စမ်းသပ်ချင်ရင် ငါ့မှာ ကန့်ကွက်စရာမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့မြေးကို သူ့အသက်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက်အတွက် မသင့်တော်တဲ့စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ပြလို့မရဘူး။ မင်းက သူ့ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား" ဟု ဆိုသည်။

မိန်းကလေး၏မျက်နှာသည် သခင်ကြီးကုန်းက ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းခံရသောကြောင့် နီရဲသွားသည်။ သူမသည် အရှက်ရစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ စာအုပ်ကို ထုတ်တုန်းက သတိမထားမိလိုက်ဘူး" ဟု တောင်းပန်လိုက်သည်။

သူတို့ကဲ့သို့ ခရီးသွားနေသောလူများအတွက် သူတို့ထဲမှ အများစုသည် ကားထဲတွင် အချိန်ကုန်သက်သာစေရန် စာအုပ်များ ယူဆောင်သွားလေ့ရှိကြသည်။

အရင်က သူမသည် ရှောင်လဲ့ထုန်၏ဓာတ်ပုံရိုက်သလို မှတ်ဉာဏ်ကြောင့် အလွန်ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏အိတ်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ရှိကြောင်း သူမ သတိရသောကြောင့် သူမသည် ၎င်းကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ယူခဲ့သည်။

သူမသည် တခြားတစ်ဖက်က နှစ်နှစ် သုံးနှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ဦးသာဖြစ်ကြောင်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူမ၏စာအုပ်သည် သူ့အတွက် လုံးဝမသင့်တော်ပေ။

လူအုပ်သည် မိန်းကလေးအား ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် သခင်ကြီးကုန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ သူတို့၏အမူအရာများသည် ထပ်မံပြောင်းလဲသွားသည်။ မိန်းကလေးသည် သူမ ပြုလုပ်ခဲ့သောအရာအတွက် ရဲစခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းခံရနိုင်သည်။ ၎င်းသည် တမင်ဖြစ်စေ၊ မတော်တဆဖြစ်စေ၊ ဤသည်မှာ သူတို့ကို မသက်မသာဖြစ်စေခဲ့သည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် မိန်းကလေးငယ်၏နီရဲနေသောမျက်နှာကို မြင်သောအခါ သူသည် သူမက တမင်လုပ်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ အသက်ကြီးသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ဤအချက်အပေါ်တွင် စွဲစွဲမြဲမြဲမနေလိုခဲ့ပေ။

သခင်ကြီးကုန်းက "ထုန်ထုန်၊ မင်း စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို ဖတ်ခဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါပြီး "မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်က ပထမဆုံးအခန်းအနည်းငယ်ကိုပဲ ဖတ်ခဲ့တယ်။ တစ်ခုခုမှားနေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားတော့ ကျွန်တော် အမြန်ရပ်လိုက်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

အမှန်တကယ်တွင် သူ့အတွက်မူ သူ ဖတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဖတ်သည်ဖြစ်စေ၊ ခြားနားချက်မရှိပေ။

သူသည် ထောင်ပေါင်းများစွာသောနှစ်များ နေထိုင်ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် စာအုပ်တွင် ဖော်ပြထားသောအရာများအကြောင်းကို မသိရှိမည်လော။ ဤသည်မှာ ရိုးရှင်းစွာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်သွားသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ မိန်းကလေးသည် အရှက်ရစွာဖြင့် "တောင်းပန်ပါတယ်၊ မောင်ငယ်လေး။ အစ်မ… ကျွအစ်မ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းက ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဒီစာအုပ်တွေကို ဖတ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူးဆိုတာကို အစ်မ တကယ်ပဲ မေ့သွားခဲ့တယ်" ဟု တောင်းပန်လိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး "အစ်မ၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ခင်ဗျား တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။ အကယ်၍ သူမသည် တမင်လုပ်ခဲ့ပါက သူသည် သေချာပေါက် ဒီအတိုင်းလွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး "ကျွန်တော် ဖတ်လို့ရတဲ့ တခြားစာအုပ်တွေ ရှိသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် လူငယ်တစ်ဦးသည် သူ၏အိတ်ထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူပြီး "ငါ့မှာ တစ်အုပ်ရှိတယ်။ ဒါက စိတ်ကူးယဉ်ဝတ္ထုတစ်အုပ်ပဲ" ဟု ဆိုသည်။

လူတိုင်း "…" အနည်းဆုံးတော့ ၎င်းသည် အချစ်ဝတ္ထုများထက် ပိုကောင်းသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ထူးချွန်ကလေးတစ်ဦးက စာအုပ်တစ်အုပ်ကို မည်သို့အလွတ်ကျက်သည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့မြင်ခွင့်ရခဲ့ကြသည်။ ရှောင်လဲ့ထုန်သည် စာအုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လှန်လှောကြည့်ပြီး စာအုပ်ကို လူငယ်ထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ၎င်းကို ရွတ်ဆိုစပြုလာသည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သီးခြားအခန်းများကိုသာ ရွေးချယ်၍ ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသည် ဝတ္ထုတစ်အုပ်လုံးကို ရွတ်ဆိုရမည်ဆိုပါက သူ၏လည်ချောင်းသည် အရင်ဆုံး ခြောက်သွေ့သွားပေမည်။ စာအုပ်တွင် စကားလုံးပေါင်း တစ်သန်းကျော် ရှိသည်။

***