ရှင်းပြချက်

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ခရီးသွားများအားလုံး၏ရှေ့တွင် စိတ်ကူးယဉ်ဝတ္ထုကို လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အံ့ဩဖွယ်ရာတစ်ခုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့မြင်ရမည့်အချိန်ဖြစ်သည်။

ထောင်ယွမ်ရွာ၏ ထူးချွန်ကလေးသည် နောက်ကျောကို လှန်လှောကြည့်ရန် ငါးမိနစ်သာ အသုံးပြုခဲ့သည်။

ခရီးသွားများသည် ထူးချွန်ကလေးကို စမ်းသပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် သူ ရွတ်ဆိုရန်အတွက် သီးခြားစာမျက်နှာများကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ ရှောင်လဲ့ထုန်သည် စကားလုံးတစ်လုံးမျှ မလွဲဘဲ အရာအားလုံးကို ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။

သူသည် သူ အဘယ်ကြောင့် ထူးချွန်ကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်ကို သူတို့ကို ထပ်မံပြသခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ စာသင်ခဲ့ပေမယ့် အလကားသက်သက်လိုပဲ ခံစားရတယ်။ နှစ်နှစ် သုံးနှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက်လောက်တောင် မတော်ဘူး။"

"ပါရမီရှင်ပဲ၊ ဒါက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ ငါတို့ သူနဲ့ဘယ်လိုယှဉ်ပြီး ရှင်သန်လို့ရမှာလဲ။"

"ကလေးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုများ ဒီလောက်ထက်မြက်နိုင်ရတာလဲ။"

"သူ့မှာ ဓာတ်ပုံရိုက်သလို မှတ်ဉာဏ်ရှိတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဓာတ်ပုံရိုက်သလို မှတ်ဉာဏ်ရှိချင်တယ်။ ဒီစွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ ဆရာတွေက စာအုပ်တွေ အလွတ်ကျက်ခိုင်းတာကို ခံရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ၏ဖျော်ဖြေမှုကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် သူသည် ဧည့်သည်များထံသို့ လှည့်ကာ ပြုံးပြီး "အဘိုးအဘွားတို့၊ ဦးလေးအဒေါ်တို့၊ ကိုကိုမမတို့၊ ဒီနေ့ရဲ့ဖျော်ဖြေမှုက ဒီမှာပဲ ပြီးဆုံးပါတယ်။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ဘိုးဘိုးကြီးကို ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုဖို့ အဖော်ပြုပေးရဦးမှာ။ ခွင့်ပြုပါဦး" ဟု ဆိုသည်။

"အာ၊ အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာပဲ။ ကျွန်မ တကယ်ပဲ သူ့ကို အိမ်ကို ချီသွားချင်တယ်"

"အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်၊ အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်"

...

သခင်ကြီးကုန်းသည် သူ့မြစ်က ဦးဆောင်ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းခံခဲ့ရပြီး သူ့အပြုံးသည် ဘယ်တုန်းကမှ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

သူက ပြုံးပြီး "ငါတို့ရဲ့ထုန်ထုန်က တကယ့် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ သူက သူ့အဖေထက်တောင် ပိုတော်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

ထုန်ထုန်သည် ချက်ချင်းပင် ပြုံးပြီး "ဘိုးဘိုးကြီး၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ထက်မြက်မှုကို ကျွန်တော့်မေမေဆီကနေ အမွေဆက်ခံခဲ့တာ ဖြစ်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဟားဟား…" ဟု သခင်ကြီးကုန်းသည် ပျော်ရွှင်စွာ ထပ်မံရယ်မောလိုက်သည်။ "မှန်တယ်" ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် သခင်ကြီးကုန်းက ဆက်လက်၍ "မင်းအဖေအကြောင်း ပြောရရင် သူက ငယ်ငယ်တုန်းက အရမ်းထက်မြက်ပြီး အသိတရားရှိခဲ့တယ်။

သူက ငယ်ငယ်တုန်းက မိဘတွေ ဆုံးရှုံးခဲ့ရလို့ သူက အေးစက်ပြီး စကားနည်းသွားခဲ့တယ်။ သူက လူတိုင်းအပေါ် အေးစက်ပြီး လူတွေကို လက်တစ်ကမ်းအကွာမှာ ထားခဲ့တယ်။

ငါ မှတ်မိတာကတော့ မင်းအဖေ ပထမဆုံး သူငယ်တန်းတက်တုန်းက သူ့ပတ်လည်က ကလေးတွေက သူတို့မိဘတွေဆီကနေ ပထမဆုံးအကြိမ် ခွဲခွာခဲ့ရတာ။ သူတို့အားလုံး ငိုနေခဲ့ကြတယ်။ မင်းအဖေက လူအုပ်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး ငိုနေတဲ့ကလေးတွေကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်နေခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ ဆရာမက သူ့ကို သတိပြုထားမိသွားပြီး 'ကလေး၊ မင်းက ဘာလို့မငိုတာလဲ' လို့ မေးခဲ့တယ်။ မင်းအဖေက နှုတ်ခမ်းကိုကွေးပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုတဲ့ပုံစံနဲ့ 'ကလေးငယ်တွေပဲ ငိုကြတယ်။ ကျွန်တော်က ကလေးမဟုတ်ဘူး' လို့ ပြောခဲ့တယ်"

ဤနေရာတွင် သခင်ကြီးကုန်းသည် သက်ပြင်းချပြီး နာကျင်သောအမူအရာဖြင့် "တကယ်တော့ ငါ သိတာကတော့ မင်းအဖေ ငိုရင်တောင် သူ့ကို ဘယ်သူမှ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်လို့ပဲ။ ကလေးအားလုံးကို သူတို့မိဘတွေက သူငယ်တန်းကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြပေမယ့် မင်းအဖေကိုတော့ သူ့အဘိုးရဲ့လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်က ပို့ဆောင်ပေးခဲ့တာလေ" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ သူ၏မျက်လုံးကြီးများကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်လုပ်ကာ သံသယအနည်းငယ်ဖြင့် "ဘိုးဘိုးကြီး၊ ဘိုးဘိုးကြီးက ဘာလို့သူ့ကို သူငယ်တန်းကို မပို့ခဲ့တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် နောင်တရသောအမူအရာကို ပြသပြီး "အဘိုးက အဲ့ဒီတုန်းက အရေးကြီးတဲ့အစည်းအဝေးတစ်ခု တက်နေခဲ့ရတယ်။ အစည်းအဝေးပြီးလို့ ငါ ကျောင်းကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ငါ မြင်တွေ့ခဲ့ရတာက မင်းအဖေက ဆရာမနောက်လိုက်ပြီး စာသင်ခန်းထဲကို ဝင်သွားပြီ"

"အဲ့ဒီတုန်းက ငါက မင်းအဖေရဲ့နာမည်ကို တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ ခေါ်ခဲ့တယ်။ မင်းအဖေကို ငါ့ကိုမြင်သွားတော့ သူ့မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို အသိတရားရှိစွာနဲ့ 'အဘိုး၊ အဘိုး အရမ်းအလုပ်များတယ်ဆိုတာကို သား သိပါတယ်။ သွားသာသွားပါ။ သား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်နိုင်ပါတယ်။ အခု သား သူငယ်တန်းရောက်နေပြီဆိုတော့ သား ကြီးပြင်းလာပြီ' လို့ ပြောခဲ့တယ်"

သူသည် ထိုမြင်ကွင်းကို စဉ်းစားမိတိုင်း သူ၏နှလုံးသည် နာကျင်သွားသည်။ သူသည် သူ၏မြေး၏ငယ်ဘဝကို စဉ်းစားမိသောအခါ သူသည် သူ့အတွက် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

သူ၏မြေးသည် သူ ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက တစ်စုံတစ်ယောက် အဖော်ပြုပေးရန် ရှင်းလင်းစွာ လိုအပ်ခဲ့သော်လည်း သခင်ကြီးကုန်းသည် အလွန်အလုပ်များနေခဲ့သည်။ သခင်ကြီးကုန်းသည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏သူငယ်တန်း၊ မူလတန်း၊ အလယ်တန်း၊ မိဘဆရာအစည်းအဝေးများနှင့် လှုပ်ရှားမှုအမျိုးမျိုးတွင် ဘယ်တုန်းကမှ သိပ်မပါဝင်ခဲ့ပေ။ ပိုအရေးကြီးသည်မှာ သူသည် သူ့မြေး ဒဏ်ရာရရှိပြီး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခံရခါနီးသည်ကိုပင် သတိမပြုမိခဲ့ခြင်းပင်။

သူသည် နိုင်ငံအပေါ် အလွန်တာဝန်ကျေပွန်သောသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့မြေးအပေါ်တွင်မူ သူသည် အလွန်တာဝန်မဲ့သော အဘိုးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏မြေးကို စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ့မြေးသည် သူ့မိဘများကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး သူ့အဘိုးသည်ပင် သူ့အတွက် ရှိမနေခဲ့ပေ။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ငယ်ရွယ်သော ကုန်းထျန်းဟောက်အကြောင်း ပုံပြင်များစွာကို ပြောပြခဲ့သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

သူသည် တကယ့်ကလေးတစ်ဦးမဟုတ်ပေ။ သူ့ဖခင်၏ပုံပြင်ကို ကြားပြီးနောက် သူသည် မထိရှဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ငယ်ဘဝသည် သူ့ယခင်ဘဝထက် ပို၍သနားစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။

ထိုအချိန်က သူသည် သူ့အမေအရင်းက မျက်နှာသာမပေးသော်လည်း ပတ်ပတ်လည်တွင် သူ့ကို ချစ်သောလူများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူ့တွင် သူ့အဘိုးအဘွားများ၊ အဘေးများ၊ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်များ ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက သူ့မိဘများကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး သူ့အတွက် အလွန်အလုပ်များသော အဘိုးတစ်ဦးသာ ရှိနေခဲ့သည်။

သူ့အဘိုးသည် သူ့ကို ချစ်သော်လည်း အချိန်မရှိသောကြောင့် မကြာခဏ လျစ်လျူရှုခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် မိသားစုက အနိုင်ကျင့်ခြင်းခံခဲ့ရပြီး သူ့အဘိုးသည် ထိုအကြောင်းကိုပင် မသိရှိခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ ကုန်းထျန်းဟောက်အတွက် အလွန်နှလုံးကြေကွဲစရာအကောင်းဆုံးအရာ ဖြစ်ပေမည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ့ယခင်ဘဝတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာများကြောင့် ကုန်းထျန်းဟောက်အပေါ် အမြဲတမ်း ရန်ငြိုးထားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဤဘဝတွင် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ၏အမေ၏အချစ်အတွက် တိုက်ခိုက်ရန် ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြိုက်ခဲ့ပေ။

ကုန်းထျန်းဟောက် နိုးထလာတော့မည်ကို သိရှိပြီးနောက် ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏အမေကို အခြားတစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ချစ်ကြိုက်သွားအောင် မလုပ်နိုင်လျှင်ပင် သူသည် ကုန်းထျန်းဟောက်အား အခက်အခဲများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သေးသည်။

သို့သော် ယခုမူကား၊ သူသည် သူ့အဖေရင်းအပေါ် သနားကြင်နာမှုနှင့် စာနာမှုကို ရုတ်တရက် ခံစားမိသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ယခုအခါ ကြီးမားသောစည်းစိမ်နှင့် အာဏာရှိသော်လည်း သူ ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက သူ ခံစားခဲ့ရသော ဆုံးရှုံးမှုနှင့် နောင်တကို ဘယ်တုန်းကမှ အစားထိုးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် သက်ပြင်းချပြီး 'ငါ အနာဂတ်မှာ ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ပိုကောင်းကောင်း ဆက်ဆံသင့်တယ်ထင်တယ်' ဟု တွေးလိုက်မိသည်

သခင်ကြီးကုန်းသည် ပါးနပ်သောသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့မြစ် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏အသက်ကြီးရင့်သောမျက်လုံးများထဲတွင် အရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားသည်။

ထောင်ယွမ်ရွာသို့ ရက်ပေါင်းများစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက် သူသည် ရှောင်လဲ့ထုန်၏ သူ့အမေအတွက် အိမ်ထောင်ရေးပွဲတော်အကြောင်းကို သဘာဝအတိုင်း ကြားသိခဲ့သည်။ ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ဤအရာကို တစ်နှစ်ကြာ လုပ်ဆောင်နေခဲ့ပြီး သူသည် ၎င်းကို လုပ်ဆောင်နေရသည်မှာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ကလေးသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဖခင်အပေါ် နားလည်မှုလွဲစရာ အချို့ရှိသည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူ ထိုအရာများကို လုပ်ဆောင်နေရခြင်း၏အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ထက်မြက်ပြီး ပါးနပ်သောသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့မြစ်ကို တိုက်ရိုက်မမေးဘဲ ကုန်းထျန်းဟောက်၏ပုံပြင်ကို အသုံးပြု၍ ရှောင်လဲ့ထုန်အား တိတ်တဆိတ် လွှမ်းမိုးခဲ့သည်။

သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာသော ရှောင်ဝမ်နှင့် ရှောင်ကျန်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။

သူတို့သည် မမိုက်မဲကြပေ။ သူတို့သည် သခင်ငယ်လေးသည် အကြီးဆုံးသခင်လေးအပေါ် နားလည်မှုလွဲစရာတစ်ခုရှိပုံရသည်ကို နားလည်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဤနားလည်မှုလွဲစရာသည် မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို မသိကြသော်လည်း နားလည်မှုလွဲခြင်းကို ဖြေရှင်းခြင်းက ပိုကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် တကယ့်ကလေးတစ်ဦးမဟုတ်ပေ။ သူ့ဘိုးဘိုးကြီးသည် ရွာသို့ ဤမျှကြာကြာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူသည် သခင်ကြီးကုန်းသည် သူလုပ်သည့် အိမ်ထောင်ရေးပွဲတော်အကြောင်းကို သိရှိပြီးဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ပွဲတော်သည် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုမဟုတ်ပေ။ ထိုအစား ၎င်းသည် ထောင်ယွမ်ရွာရှိ ဖျော်ဖြေရေးစီမံကိန်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ့ဘိုးဘိုးကြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောကြောင့် မကြာသေးမီက ၎င်းကို မကျင်းပခဲ့ပေ။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချပြီး 'ကျစ်။ အဲ့ဒီလူက ငယ်ငယ်တုန်းက ဘယ်လောက်ဝမ်းနည်းခဲ့တယ်ဆိုတာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး ငါ အိမ်ထောင်ရေးပွဲတော်ကို ရပ်တန့်လိုက်မယ်၊ ဒါပေမဲ့…' ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သခင်ကြီးကုန်းကို ကြည့်ပြီး ကြည်လင်စွာဖြင့် "ဘိုးဘိုးကြီး၊ အဖေက ငယ်ငယ်တုန်းက တကယ်ကို သနားစရာကောင်းခဲ့တယ်" ဟု ဆိုသည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ မင်းအဖေက ငယ်ငယ်တုန်းက တကယ်ကို သနားစရာကောင်းခဲ့တယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်းသန်မာပြီး ရဲရင့်ခဲ့တယ်" ဟု ဤသည်မှာ ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ကုန်းထျန်းဟောက်အကြောင်း ကောင်းမွန်သောအရာတစ်ခုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြောဆိုခြင်းဖြစ်သည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ဟုတ်တယ်၊ မင်းအဖေက အမြဲတမ်း အရမ်းသန်မာပြီး ရဲရင့်ခဲ့တယ်" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ထို့နောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် "ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘိုးကြီး၊ အဖေက ဘယ်တော့ မေမေနဲ့ သားကို လာရှာမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် သူက သံသယဖြစ်စွာဖြင့် "ထုန်ထုန်က ဘာလို့အဲ့လိုမေးရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က "သား ကြားတာတော့ အဖေက ကားမတော်တဆမှုဖြစ်ပြီးနောက်မှာ နှစ်နှစ်ကြာ သတိလစ်မေ့မြောနေခဲ့တယ်။ သူ နိုးလာတဲ့အခါမှာ သူက သားနဲ့ မေမေ့ကို အကုန်လုံး မေ့သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါ တကယ်လား" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

"အမ်…" ဟု သခင်ကြီးကုန်းသည် ရှောင်လဲ့ထုန်၏မေးခွန်းကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ထို့နောက် "ထုန်ထုန်၊ မင်း ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ မင်းအဖေက ကားမတော်တဆမှုကြောင့် နှစ်နှစ်ကြာ သတိလစ်မေ့မြောနေခဲ့တယ်" ဟု ရှင်းပြသည်။

"ကားမတော်တဆမှုဖြစ်ပြီးနောက်မှာ မင်းအဖေရဲ့ဦးခေါင်းက ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး အရမ်းပြင်းထန်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက သူ ပြန်နိုးထလာနိုင်မလားဆိုတာကို ငါတို့ မသိခဲ့ကြဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဆရာဝန်က အဆင့်မြင့်ဆေးဘက်ဆိုင်ရာနည်းပညာနဲ့ဆိုရင် သူ နိုးထလာဖို့ အခွင့်အလမ်းများတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ နိုးထလာတဲ့အခါမှာ သူက အရာတချို့ကို မေ့သွားနိုင်တယ်။

ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ သူ တကယ်နိုးထလာတဲ့အခါမှာ မင်းနဲ့ မင်းအမေအကြောင်းကို အကုန်လုံး မေ့သွားလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထုန်ထုန်၊ မင်း စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ ဒါက ယာယီပဲ။

မင်းအဖေက သူ့မှတ်ဉာဏ်တွေ သိပ်မကြာခင် ပြန်ရလာလိမ့်မယ်။ သူ သူ့မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်ရလာတာနဲ့ သူက မင်းနဲ့ မင်းအမေကို သေချာပေါက် လာရှာလိမ့်မယ်။"

ရှောင်လဲ့ထုန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "အော်၊ ကောင်းပါပြီ။ သူ မေမေနဲ့ သားကို လာရှာတဲ့အခါမှာ သားက သူ့ကို ရက်ရောစွာ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

သခင်ကြီးကုန်း "…"

ရှောင်ဝမ်နှင့် ရှောင်ကျန်း "…"

ဤကလေးသည် အမှန်တကယ် ထက်မြက်သည်။

***