တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ပြီ!

ကျန်းထောင်နှင့် ရှောင်လင်းယွီတို့ တွေ့ဆုံရန် ချိန်းဆိုထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ချိန်းဆိုထားသော အချိန်နှင့်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းထောင်သည် ရှောင်လင်းယွီကို မတွေ့ရသဖြင့် ရုတ်တရက် စိုးရိမ်စိတ်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူ ရှောင်လင်းယွီကို နားလည်၏။ သူမသည် အမြဲတမ်း အချိန်ကို တိကျစွာ လေးစားသူ ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူမသည် အချိန်ဆယ်မိနစ်ခန့် နောက်ကျနေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အလွန်ပင် ထူးခြားနေ၏။ ကျန်းထောင်သည် သူ့ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ရှောင်လင်းယွီထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် ဖုန်းခေါ်လိုက်သည့်အခါ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ သင်ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ လတ်တလောတွင် ဆက်သွယ်၍ မရနိုင်သေးပါ!" ဟူသော အသံကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။ ဖုန်းလိုင်းမမိခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောင်လင်းယွီ ဓာတ်လှေကားထဲတွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်မလား။

ကျန်းထောင်သည် ခဏစောင့်ပြီးနောက် တစ်ကြိမ်ထပ်ခေါ်ကြည့်သည်။ လိုင်းမမိသေးပေ။ ကျန်းထောင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး စိုးရိမ်စိတ် မွှန်လာသည်။

"တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေတာလား" ကျန်းထောင်သည် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ထွက်သွား၍ သွားကြည့်ချင်သော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို တားမြစ်လိုက်သည်။ 'သူမသာ ဒီကိုလာနေတဲ့လမ်းမှာဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ' ဟု စဉ်းစားမိသည်။ ထို့နောက် 'ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်နေခဲ့ရင်ရော' ဟု နှစ်ခွဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကျန်းထောင်သည် သူတွေ့ခဲ့သော သတင်းခေါင်းစဉ်များကို ပြန်စဉ်းစားမိသည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့် နီးစပ်သော အမျိုးသမီးတိုင်း ဒုက္ခရောက်ကြရသည်ဟူသော အကြောင်းများ ဖြစ်သည်။

ကျန်းထောင်သည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် လီယွမ်ဟန်ထံသို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ "ယွမ်ဟန်၊ ဟိုတယ်ကို လူတစ်ယောက်လွှတ်ပြီး လင်းယွီ တစ်ခုခုဖြစ်နေလားလို့ စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်စမ်းပါ။"

လီယွမ်ဟန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "သခင်လေးကျန်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ကျန်းထောင်က ပြောသည်။ "လင်းယွီနဲ့ ငါ ၇ နာရီမှာ တွေ့ဖို့ ချိန်းထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခု နာရီဝက်တောင် ရှိနေပြီ၊ သူ့အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရသေးဘူး။ မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ လင်းယွီက အချိန်ကို တိကျတယ်။ ဘယ်တော့မှ နောက်ကျလေ့မရှိဘူး။ ပြီးတော့ ငါ သူ့ကို ဖုန်းခေါ်တာ အကြိမ်တော်တော်များနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းက ဆက်လို့မရဘူး ဖြစ်နေတယ်။ သူ ပေကျင်းကိုရောက်ရောက်ချင်း သတင်းထွက်လာကတည်းက သူ့အတွက် တစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာကို ငါစိုးရိမ်နေတာ။"

သာမန်လူများသည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ နောက်ကြောင်းကို မသိကြသော်လည်း သတင်းမီဒီယာ အများအပြားမှာမူ သူနှင့်ပတ်သက်၍ အနည်းငယ်ပိုသိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်လင်းယွီသည် သတင်းခေါင်းစဉ်များတွင် ပါဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအဖြစ်အပျက်သည် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူအချို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိစေခဲ့သည်။

လီယွမ်ဟန်သည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ ချက်ချင်းဆိုသလို "ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ ဟိုတယ်မန်နေဂျာကို ဖုန်းဆက်ပြီး ကြည့်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဟိုတယ်ကို အခုချက်ချင်း လာခဲ့ပါ့မယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရှောင်လင်းယွီ၏ လုံခြုံရေးနှင့် ပတ်သက်၍ လောင်းကြေးမထပ်ရဲပေ။

ရှောင်လင်းယွီသာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ပါက အနာဂတ်တွင် မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရလာနိုင်သည့် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို မဆိုထားနှင့်၊ သခင်ကြီးကုန်းပင် သူ့ကို ခွင့်လွှတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သခင်ကြီးကုန်းသည် ရှောင်လင်းယွီကို အလွန်ချစ်ခင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီယွမ်ဟန်သည် ကျန်းထောင်နှင့် ဖုန်းပြောပြီးနောက် ဟိုတယ်သို့ ချက်ချင်းဖုန်းဆက်ကာ ရှောင်လင်းယွီ အပြင်ထွက်သွားသလားဟု မေးမြန်းသည်။ ဧည့်ကြိုကောင်တာမှ ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏အခန်းမှ ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိကြောင်း ပြောပြသည်။ သို့သော် သူမ၏အခန်းသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများကိုမူ ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ဤအချက်က တစ်ခုခုမှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

လီယွမ်ဟန်သည် မန်နေဂျာအား သမ္မတအခန်း ၉၉၉၉ မှ ဧည့်သည်ကို သွားရောက်စစ်ဆေးရန် ချက်ချင်းတောင်းဆိုလိုက်သည်။ အခြေအနေမှန်သမျှကို သူ့ထံသို့ အစီရင်ခံရန်လည်း မှာကြားခဲ့သည်။

လီယွမ်ဟန်သည် ထွက်ခွာလာရင်း ရှောင်လင်းယွီ ဟိုတယ်ထဲတွင် တစ်ခုခုဖြစ်နေနိုင်ကြောင်းနှင့် သူကိုယ်တိုင် သွားကြည့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းထောင်ကို အကြောင်းကြားလိုက်သည်။

ဟိုတယ်မန်နေဂျာသည် သူ့အထက်လူကြီးထံမှ ဖုန်းရသောအခါ အခန်းကို စစ်ဆေးရန် အလျင်အမြန် သွားခဲ့သည်။

အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အငွေ့အသက်မှာ အလွန်ပင် မူမမှန်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သမ္မတအခန်း ၉၉၉၉ ၏ တံခါးဝတွင် အလွန်ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ မန်နေဂျာမှာ ကြောက်လန့်လွန်း၍ မျက်နှာပင် ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ သူသည် လုံခြုံရေးကို အကြောင်းကြားရင်း အခန်းသော့ကတ်ကို ယူလာရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုလည်း အသိပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အခန်းဆီသို့ အမြန်ပြေးသွားကာ တံခါးကိုခေါက်ပြီး "မစ္စရှောင်၊ မစ္စရှောင်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု အော်ခေါ်လိုက်သည်။

တံခါးမှာ သော့ခတ်ထားသဖြင့် အတွင်း၌ ဘာဖြစ်နေသည်ကို သူ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ရှောင်လင်းယွီကို သေနတ်ဖြင့် ချိန်ထားသော အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် စူးရှသွားခဲ့သည်။

သူမက "ရှောင်စန်း၊ အဲ့ဒီလူကို အထဲဆွဲခေါ်ခဲ့!" ဟု ပြင်းထန်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အပြင်မှာထားပြီး အော်ဟစ်နေခိုင်းပါက လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်လွန်းသည်။ သူတို့သည် ရှောင်လင်းယွီနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောင်လင်းယွီတွင် ဓားစာခံတစ်ယောက်ရှိနေ၍ သူတို့မှာ အသာစီးမရသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ သို့သော် အပြင်လူတစ်ယောက်ကို ဓားစာခံလုပ်နိုင်ပါက သူတို့သည် အသာစီးပြန်ရနိုင်ပေသည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ချက်ချင်းပေါ်လာပြီး သူမက "သွား၊ မြန်မြန်ထွက်သွားတော့!" ဟု ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မန်နေဂျာသည် အမျိုးသမီး၏ အသံကိုကြားသောအခါ မျက်လုံးများ ကျုံ့သွားသည်။ သူသည် စဉ်းစားချိန်မရဘဲ ချက်ချင်းလှည့်ကာ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ အတွင်း၌ အလွန်အန္တရာယ်များကြောင်း သူသိ၏။ အကူအညီရရန် ပြေးရမည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ဧည့်သည်မှာ ပို၍အန္တရာယ်များပေလိမ့်မည်။ ပြေးနေရင်း မန်နေဂျာသည် အချက်ပေးခလုတ်ကို နှိပ်ရန် စဉ်းစားမိသော်လည်း အခန်းတွင်းအခြေအနေကို မသိသောကြောင့် အချက်ပေးခလုတ်နှိပ်ခြင်းသည် ပြန်ပေးဆွဲသူများကို လှုံ့ဆော်သလိုဖြစ်ကာ ဧည့်သည်ကို ပို၍အန္တရာယ်များစေနိုင်သည်ဟု တွေးမိသည်။

မန်နေဂျာသည် လှေကားထစ်များရှိရာသို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသည်။ သူသည် လီယွမ်ဟန်ထံသို့ အလျင်အမြန် ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ "လက်ထောက်လီ၊ အခန်းနံပါတ် ၉၉၉၉ က ဧည့်သည် တကယ်ပဲ တစ်ခုခုဖြစ်နေပါပြီ။ ကျွန်တော် ရန်ဖြစ်သံတွေနဲ့ အထဲမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ အသံတွေ ကြားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက တစ်ယောက်ယောက်ကို ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းခိုင်းဖို့ ကြိုးစားနေလို့ ကျွန်တော် အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးလာခဲ့တာပါ။"

လီယွမ်ဟန်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရင်ထဲတင်းကျပ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် "သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ ခင်ဗျား မှတ်မိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မမှတ်မိဘူး။" မန်နေဂျာက ခေါင်းခါပြသည်။ "ကျွန်တော် လုံခြုံရေးအနည်းငယ်ကို ခေါ်ထားပါတယ်။ လုံခြုံရေးတွေရောက်လာရင် ကျွန်တော်တို့ သွားကြည့်ကြမယ်!" သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အခန်းတွင်းအခြေအနေကို မသိချေ။ အတင်းဝင်သွားပါက အကျိုးမရှိဘဲ သူ့ကိုယ်သူ အန္တရာယ်ကျရောက်စေမည်သာ ဖြစ်သည်။

လီယွမ်ဟန်က "ကောင်းပြီ၊ လုံခြုံရေးတွေကို သွားကြည့်ခိုင်းလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မလွတ်စေနဲ့။ ကျွန်တော် ခဏနေရင် ရောက်လာမယ်။ နောက်ပြီးတော့ အထဲကလူတွေကို ဒေါသမထွက်စေနဲ့။ သူတို့သာ ဓားစာခံကို ထိခိုက်အောင်လုပ်ရင် ဖြစ်လာမယ့်အကျိုးဆက်တွေကို ခင်ဗျားလို မန်နေဂျာလေးတစ်ယောက် တာဝန်ယူနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဓားစာခံမှာ သူတို့ သူဌေး၏ ဇနီးဖြစ်သည်။ လီယွမ်ဟန်သည် ထိုအကြောင်းကို မန်နေဂျာအား မပြောခဲ့ပေ။

လီယွမ်ဟန်သည် မန်နေဂျာနှင့် ဖုန်းချပြီးနောက် ကျန်းထောင်ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်သည်။ "သခင်လေးကျန်း၊ ရှောင်လင်းယွီ တကယ်ပဲ ဒုက္ခရောက်နေပြီ။ မန်နေဂျာပြောတာတော့ သူ့အခန်းထဲမှာ လူတော်တော်များများရှိနေပြီး ရန်ဖြစ်သံတွေ ကြားရတယ်တဲ့။ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း သွားလိုက်ပါ့မယ်။"

"ဘာ!" ကျန်းထောင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အံ့အားသင့်ကာ ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အလျင်အမြန်ထွက်သွားရင်း "ရန်ဖြစ်သံ? လင်းယွီ ပြန်ပေးဆွဲခံလိုက်ရတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်? ပြီးတော့ မင်းတို့ဟိုတယ်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ပြန်ပေးဆွဲသမားတစ်စု ဟိုတယ်ထဲဝင်လာတာကို ဘယ်သူမှ မသိလိုက်ဘူးလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယွမ်ဟန်သည် သူတာဝန်လစ်ဟင်းခဲ့ကြောင်း သိလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အမှားပါ!" လီယွမ်ဟန်က ပြောသည်။

သူသည် အလွန်ပေါ့ဆခဲ့သည်။ ရှောင်လင်းယွီသည် မြို့တော်သို့ ရောက်ရောက်ချင်း သတင်းများတွင် ပါလာခဲ့သောကြောင့် သူမကို လူများက သတိပြုမိမည်မှာ သေချာသည်။ သူသည် သူမကို ကာကွယ်ရန် လူအနည်းငယ် စီစဉ်ပေးခဲ့သင့်သည်။

လီယွမ်ဟန်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်မိသည်။ ရှောင်လင်းယွီသာ တကယ်တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ပါက ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့် သခင်ကြီးကုန်းတို့က သူ့ကို အပြစ်မတင်သည့်တိုင် သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

***