ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားရသည့် အခြေအနေ

ထွက်ပြေးသွားသော ခြေသံများကို ကြားရသောအခါ မန်နေဂျာကို ဖမ်းရန် တာဝန်ပေးခံရသူက "အစ်မဟုန်၊ အဲ့ဒီလူ ထွက်ပြေးသွားပြီ! သူ အကူအညီသွားခေါ်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကျွန်တော်တို့ အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ?" ဟု လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အစ်မဟုန်သည် ထိုလူကို ပါးရိုက်လိုက်ပြီး "အသုံးမကျတဲ့ကောင်! အရာရာအဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ၊ ဒီအထပ်ကို ဘယ်သူမှ တက်လာမှာမဟုတ်ဘူးလို့ မင်းပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား? အခု ဘာဖြစ်နေတာလဲ?" ဟု ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အရိုက်ခံရပြီး အဆူခံရသော ထိုလူသည် အသံတစ်ချက်မထွက်ဝံ့ဘဲ "အစ်မဟုန်၊ ကျွန်တော်တို့ အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ?" ဟုသာ မေးလိုက်သည်။

အစ်မဟုန်သည် ထိုလက်အောက်ငယ်သားကို ရက်စက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှောင်လင်းယွီကို စူးရှသောအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ "သွားမယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်စန်းသည် ချက်ချင်းနားလည်သွားပြီး ခေါင်းကွဲကာ မြေပေါ်တွင် မေ့မြောနေသော သူ့သူငယ်ချင်းထံသို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးဖွင့်ကာ ထိုလူကို ခေါ်ဆောင်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် လက်ထဲတွင် ဓားစာခံတစ်ယောက်ကို ကိုင်ထားသဖြင့် သူတို့ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

လူနှစ်ယောက် ထွက်သွားပြီးနောက် အစ်မဟုန်က "သူ့ကိုလွှတ်လိုက်၊ ပြီးရင် ငါတို့ အခုထွက်သွားမယ်!" ဟု ပြောသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ထိုမျှမတုံးအပေ။ သူမက "သူ့ကိုလွှတ်ပေးပြီးတော့ မင်းတို့ငါ့ကို သေနတ်နဲ့ပစ်ဖို့လား?" ဟု လှောင်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နင်!" အစ်မဟုန်သည် ရှောင်လင်းယွီကို စိုက်ကြည့်ရင်း "နင် ဘာလိုချင်တာလဲ?" ဟု အံကြိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက နှုတ်ခမ်းကွေးကာ "ဘာမှ အများကြီး မလိုချင်ပါဘူး။ ငါ့အသက်ကို လုံခြုံစေချင်ရုံပဲ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အစ်မဟုန် စကားတစ်ခွန်းပြောမည်အပြု အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သောအလင်းရောင်တစ်ခု လက်သွားပြီး သေနတ်ကိုမြှောက်ကာ ရှောင်လင်းယွီထံသို့ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

ဒိုင်း! ဒိုင်း!

သေနတ်သံများသည် အခန်းအတွင်း၌ ချက်ချင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှောင်လင်းယွီရှေ့မှ လူ၏ ရင်ဘတ်မှ သွေးများ ချက်ချင်းထွက်လာသည်။ သူသည် အစ်မဟုန်ကို မယုံနိုင်သောအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း "အစ်မဟုန်... ဘာလို့လဲ..." ဟု ပြောပြီးနောက် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားသည်။ ရှောင်လင်းယွီသည် အကာအကွယ်မဲ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အစ်မဟုန်သည် ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ သူမသည် ရှောင်လင်းယွီကို သတ်ပစ်ချင်နေခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် လက်ထဲမှ အလောင်းကို ရှေ့သို့တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် လျင်မြန်ပြီး သွက်လက်လှသည်။ သူမ၏ခေါင်း အနည်းငယ်စောင်းသွားပြီး ကျည်ဆန်သည် သူမ၏နားနားမှ ကပ်၍ ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

အစ်မဟုန်သည် ရှောင်လင်းယွီ ကျည်ဆန်ကို ရှောင်တိမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ရာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်လင်းယွီကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် အခွင့်အရေးမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ချက်ချင်းထွက်သွားရန် လိုအပ်နေသည်။ အပြင်ဘက်စင်္ကြံမှ အလျင်အမြန်ပြေးလာသော ခြေသံများကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။

"အစ်မဟုန်၊ ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်းဆုတ်ခွာမှ ဖြစ်မယ်!" အပြင်ဘက်မှ လူများက စိုးရိမ်တကြီး တိုက်တွန်းကြသည်။

သူတို့သည် အတွင်းမှ သေနတ်သံများကို ကြားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့က အစ်မဟုန်သည် ရှောင်လင်းယွီကို ပစ်ခတ်သည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ အစ်မဟုန်က သူတို့၏အဖော်ကို ကွပ်မျက်လိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါကမှ မတွေးခဲ့ကြပေ။

အစ်မဟုန်သည် ရှောင်လင်းယွီကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး တံခါးဖွင့်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"မြန်မြန်၊ သူတို့ကို မလွတ်စေနဲ့!"

မန်နေဂျာခေါ်လာသော လုံခြုံရေးများ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဒိုင်း!

အစ်မဟုန်သည် သူတို့ထံသို့ သေနတ်ဖြင့် ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

လုံခြုံရေးတစ်ဦး၏ လက်မောင်းကို ကျည်ဆန်ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

"အဲ့ဒီလူတွေမှာ သေနတ်တွေပါတယ်၊ သတိထားကြ!" လုံခြုံရေးခေါင်းဆောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ဤလုံခြုံရေးများသည် သာမန်လုံခြုံရေးများမဟုတ်ပေ။ သူတို့အားလုံးသည် Imperial Palaceလက်အောက်ရှိ ကိုယ်ရံတော်ကုမ္ပဏီတွင် လေ့ကျင့်သင်ကြားထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။

လုံခြုံရေးခေါင်းဆောင်သည် ဝေါ်ကီတော်ကီကို ချက်ချင်းကောက်ကိုင်ကာ "အားလုံး သတိပြုကြပါ။ ထွက်ပေါက်အားလုံးကို ပိတ်လိုက်ပါ။ ရာဇဝတ်ကောင်သုံးယောက် ဟိုတယ်ကနေ ထွက်ပြေးသွားတယ်။ ရာဇဝတ်ကောင်တွေလက်ထဲမှာ သေနတ်တွေပါတယ်။ အမျိုးသားနှစ်ယောက်နဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ အားလုံး ကိုယ့်လုံခြုံရေးကို သတိထားကြပါ!" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် လုံခြုံရေးခေါင်းဆောင်သည် သူ့လူများကို အခန်းနံပါတ် ၉၉၉၉ သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ မန်နေဂျာသည် လက်ထဲတွင် အခန်းကတ်ကို ကိုင်ထားပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။

သို့သော် တံခါးဖွင့်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် မန်နေဂျာ၏ မျက်လုံးများ ကျုံ့သွားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်ထားသော လူတစ်ယောက် လဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏ရင်ဘတ်မှာ သွေးများစီးကျနေဆဲဖြစ်ပြီး ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရေနွေးဓာတ်ဘူး အကွဲအစများလည်း ရှိနေသည်။ ကြမ်းပြင်၊ နံရံနှင့် စားပွဲပေါ်တွင် ရေနှင့်သွေးစွန်းရာများ ရှိနေခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

အခန်းထဲတွင် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူမ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။

မန်နေဂျာက "လူသေaeတယ်!" ဟု အော်လိုက်သည်။

လုံခြုံရေးခေါင်းဆောင်သည် ထိုလူ၏ အသက်ရှုသံနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများကို လက်ဖြင့်ချက်ချင်းစစ်ဆေးလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သောမျက်နှာဖြင့် "သူ့ကို နှလုံးတည့်တည့် ပစ်သတ်သွားတာ၊ တစ်ချက်တည်းနဲ့ သေသွားတယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုံခြုံရေးခေါင်းဆောင်သည် သူ့ဘေးတွင်ရပ်နေသော ရှောင်လင်းယွီကို ကြည့်ကာ "မစ္စရှောင်?" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူမ ပြန်ဖြေမည်အပြု သူမ၏ဖုန်းလိုင်း ပြန်ကောင်းလာပြီး ရုတ်တရက် မြည်လာခဲ့သည်။ ရှောင်လင်းယွီ ကြည့်လိုက်ပြီး ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။

ကျန်းထောင်၏ စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ပူပန်သောအသံသည် ဖုန်းထဲမှ ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာသည်။ "လင်းယွီ၊ အခု အဆင်ပြေရဲ့လား? လီယွမ်ဟန်ဆီက ကြားတာတော့ မင်းအခန်းထဲမှာ ပြန်ပေးဆွဲသမားတွေ ရောက်နေတယ်ဆို?"

ယခုလေးတင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ကြောက်လန့်ဖွယ်အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်နှာသာမက လက်ချောင်းထိပ်များပါ အနည်းငယ်ဖြူဖျော့နေသည်။ သူမ၏နှလုံးမှာ တုန်လှုပ်နေသည်။ သူမသည် ဘဝနှစ်ခုနေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှအန္တရာယ်များသော အခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမျှမကြုံဖူးခဲ့ချေ။

ရှောင်လင်နှင့် သူမ၏ သာမန်ထက်မြန်သော အမြန်နှုန်းသာမရှိပါက သူမသည် ဤအဖြစ်ဆိုးမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ရှောင်လင်းယွီသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ပြန်ပေးဆွဲရန် လာလိမ့်မည်ဟုလည်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အဖွဲ့၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ အစပိုင်းတွင် သူမကို ပြန်ပေးဆွဲရန်ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ခုခံမှုကြောင့် သူတို့သည် သူမကို သတ်ရန်လိုအပ်လာခဲ့သည်။ ထိုလူများသည် သူမ၏အသက်ကို လိုချင်ခဲ့ကြသည်!

"လင်းယွီ၊ စကားပြောပါဦး!" ကျန်းထောင်သည် ရှောင်လင်းယွီ၏အသံကို အချိန်အတော်ကြာ မကြားရသဖြင့် အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး "ကျန်းကော၊ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့!" ဟု ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏ အသံကိုကြားသောအခါ ကျန်းထောင်သည် ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ?"

"ဟိုတယ်မှာပဲ ရှိသေးတယ်!" ရှောင်လင်းယွီက ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ၊ အဲ့ဒီမှာပဲနေ။ ငါ ချက်ချင်းလာခဲ့မယ်!" ကျန်းထောင်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့!"

ရှောင်လင်းယွီ ကျန်းထောင်နှင့် ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် လီယွမ်ဟန်၏ ဖုန်းဝင်လာသည်။

"လင်းယွီ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား?" လီယွမ်ဟန်သည် ရှောင်လင်းယွီ၏ အခန်းထဲတွင် ပြင်းထန်သော သေနတ်ပစ်ခတ်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သူ့လက်အောက်ငယ်သားထံမှ သတင်းရရှိခဲ့ရာ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်!"

"ကောင်းတယ်၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ကုန်းထျန်းဟောက်နဲ့ သခင်ကြီးကုန်း၊ နောက်ပြီး ထုန်ထုန်ကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး။" လီယွမ်ဟန်က ကြောက်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏ အခန်းထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော ရာဇဝတ်ကောင်များလက်ထဲတွင် သေနတ်များပါရှိသော်လည်း ရှောင်လင်းယွီမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူမက သူတို့ကို ဘယ်လိုအနိုင်ယူနိုင်မှာလဲ။

ရှောင်လင်းယွီ အဆင်ပြေကြောင်းကြားရသောအခါ သူ့နှလုံးသား နောက်ဆုံးတွင် အေးချမ်းသွားခဲ့သည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် လီယွမ်ဟန်သည် စတီယာရင်ကို ထုကာ "အဲ့ဒီလူတွေ ငါသူတို့ရဲ့ အထောက်အထားကို မသိပါစေနဲ့လို့သာ ဆုတောင်းနေကြတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်!" ဟု ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။

***