အပိုင်း ၁၂၄

ဒီနေ့က စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်သည်။

“အမ်” မော့ချူးက ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်သည်။

"မင်း သိပ်မပျော်ဘူးလား?" နျဉ်ယွိယွမ်က မော့ချူးရဲ့နူးညံ့တဲ့နှာခေါင်းလေးကို ဆွဲလိုက်သည်။ “စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုပြီးသွားပြီ။ ဒီစိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့လူလည်း ပြန်သွားရတော့မယ်"

ရက်အနည်းငယ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ မော့ချူးအနေနဲ့ နျဉ်ယွိယွမ်ရောက်လာတာကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။ ဒီစကားကို ကြားတဲ့အခါ သူမ ပြန်မဖြေပေ။ သူမ မသိစိတ်ကနေ လက်သည်းတွေကို ကုတ်လိုက်သည်။

နျဉ်ယွိယွမ်က သူမရဲ့အပြုအမူသေးသေးလေးကို သတိထားမိပြီး မနေနိုင်ဘဲ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေ တွန့်ကွေးသွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေက အသုံးမဝင်ဘူးလို့ မထင်ရပေ။

“ကောင်းပြီ၊ ဒါက ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခလုတ်ခုံနံပါတ်ပဲ။ သိမ်းထား။ အနာဂတ်မှာ မင်း ကိုယ့်ကို ရှာချင်ရင် ဒီနံပါတ်ကို တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်လိုက်"

နျဉ်ယွိယွမ်တွင် ခလုတ်ခုံနံပါတ်နှစ်ခုရှိသည်။ နှစ်ခုစလုံးမှာ ဝှက်စာ ကန့်သတ်ချက်တွေရှိသည်။ တစ်ခုက သူ့အလုပ်အတွက် သုံးလေ့ရှိပြီး နောက်တစ်ခုကတော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာနံပါတ်ဖြစ်သည်။ မော့ချူးကို သူပေးခဲ့တဲ့တစ်ခုက သဘာဝအလျောက် နောက်ကဟာဖြစ်သည်။ ဒါ့ပြင်၊ သူက သူမအတွက် ခွင့်ပြုချက်အားလုံးကို ဖွင့်ထားပြီးပြီဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ” စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသွားပေမယ့် နျဉ်ယွိယွမ်မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးသည်။ သူတွန့်ဆုတ်နေရင်တောင်မှ ပြန်သွားရမည်ဖြစ်သည်။

မတ်မတ်ရပ်နေရင်း နျဉ်ယွိယွမ်က သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မော့ချူးရဲ့ ဆံနွယ်လေးတွေကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ချောမွေ့တဲ့ဆံပင်ရဲ့အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရတဲ့အခါ သူ့မျက်ဝန်းနက်နက်တွေထဲ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဒါဆို ကိုယ်အရင်သွားတော့မယ်"

“ခဏစောင့်!” မော့ချူးက ရုတ်တရက် သူ့အင်္ကျီလက်ကိုဆွဲလိုက်သည်။ သူမမျက်နှာလေးကို မော့လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ဖြူဖွေးနေတဲ့နားရွက်လေးတွေက လုံးဝ နီရဲ‌နေပေမယ့် သူမက တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်နေသေးသည်။ "အဲဒါ ကျွန်မရဲ့ခလုတ်ခုံနံပါတ်... ရှင် လိုချင်လား?"

နျဉ်ယွိယွမ် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေ ကွေးညွတ်သွားသည်။ သူက သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲထားတဲ့မော့ချူးလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ ခလုတ်ခုံနံပါတ်လား? ကိုယ့်မှာ ရှိပြီးသား"

ဟမ်၊ ဘယ်တုန်းကလဲ? မော့ချူးရဲ့ မျက်လုံးတွေ နည်းနည်း ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဘာလို့ မင်းမခန့်မှန်းမိတာလဲ?" နျဉ်ယွိယွမ်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမက တကယ်ကို အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ပင်။ သူမက အဲ့ဒီအကြောင်းကို တွေးတောင်မတွေးမိဘူး။ နည်းပြတစ်ဦးအနေနဲ့၊ သူဟာ သဘာဝအလျောက် သူမရဲ့ အချက်အလက်တွေကို ရနိုင်သည်။ သူမရဲ့ခလုတ်ခုံနံပါတ် သူ့ဆီမှာ ဘယ်လိုလုပ်မရှိရမှာလဲ? "မင်း ခန့်မှန်းနိုင်ရင် ဆုရမယ်!"

"အာဝူး အာဝူး အာဝူးးးး-" စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့လူသား၊ ဘာလို့ထပ်ရောက်လာတာလဲ? ဒီနေရာကနေ မြန်မြန်ထွက်သွား!

အဲ့ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ဝိုင်းဝိုင်းက သတိထားတဲ့အမူအရာနဲ့ အခန်းထဲကနေ ပြေးထွက်လာသည်။

အမှန်မှာ၊ မော့ချူးတစ်ယောက် နျဉ်ယွိယွမ်ကို မတားနိုင်ပေမယ့် သူ့မှာ ဝိုင်းဝိုင်းဆိုတဲ့ လက်ထောက်ကောင်းတစ်ယောက်ရှိသေးသည်။

ဝိုင်းဝိုင်းတစ်ယောက် ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့ နျဉ်ယွိယွမ်ကိုတားဆီးဖို့အတွက် မော့ယန်မှာ သူ့ကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းဖို့ အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ရသည်။ "ကြည့်၊ နျဉ်ယွိယွမ်ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ လေ့ကျင့်ရေးတွေကြောင့် မော့ချူးအားနည်းနေတယ်။ မော့ချူး အားနည်းသွားတဲ့အခါကျရင် သူက မင်းကို အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ ချက်ပေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ တရားခံက နျဉ်ယွိယွမ်ပဲ!”

အကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို နားလည်ပြီးတဲ့နောက် ဝိုင်းဝိုင်းမှာ တင်းမာတဲ့ တိုက်ပွဲအခြေအနေကို ချက်ချင်းရောက်သွားသည်။

နျဉ်ယွိယွမ်ရဲ့အရိပ်အယောင်ကို ခံစားလိုက်ရတာနဲ့ သူက ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာထွက်လာသည်။ သူက သေးငယ်ပြီး အားနည်းတဲ့ ဘောလုံးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပေမယ့် သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေကို ပြူးကျယ်ကာ နျဉ်ယွိယွမ်ကို အဆက်မပြတ် လိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက ရန်လိုမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ့ပုံစံကအဟန့်အတားစွမ်းအားတွေ မပါနေဘူးဆိုတာ ဝိုင်းဝိုင်းတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ်သိမှာတဲ့လဲ? ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေနဲ့တောင် ပြည့်နှက်နေတာ။

သို့ပေမယ့် မော့ချူးက ဒီအဆီတုံးလေးကို အလိုလိုက်တယ်ဆိုတာသိနေတဲ့အတွက် နျဉ်ယွိယွမ်မှာ သိပ်ပြီး စိတ်ကြီးမဝင်ပြရဲပါချေ။ ဝိုင်းဝိုင်းက ရှေ့ပြေးတစ်ယောက်လိုမျိုး ပြေးလာ‌ထွက်လာတော့ နျဉ်ယွိယွမ်မှာတွန့်ဆုတ်နေပေမယ့် သူက စိတ်မဆိုးဘဲ ထွက်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ ဒါဆို ကိုယ် အရင်သွားတော့မယ်" မော့ချူး ရင်ခွင်ထဲ ခုန်ဝင်သွားတဲ့ အိမ်မွေးတိရိစ္ဆာန်လေးကို ကြည့်ရင်း သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ အိမ်မွေးတိရိစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို တကယ်ကြီးရှုံးလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ အခု ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံလာရတော့ အံသြသွားမိသည်။

“ကောင်းပြီ” မော့ချူးက ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။ သူမက လက်ထဲ နျဉ်ယွိယွမ်ရဲ့ ခလုတ်ခုံနံပါတ်ကို ကိုင်ထားရင်း သူမရဲ့အမူအရာမှာ နည်းနည်းမိန်းမောနေသည်။

တစ်ဖက်မှာ နျဉ်ယွိယွမ် သူနေတဲ့နေရာကို ပြန်ရောက်လာတာနဲ့ ကျောလင်က ချက်ချင်း သူ့ကို နှုတ်ဆက်လာကာ အတင်းအဖျင်းသိချင်တဲ့ အမူအရာနဲ့မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုလဲ ဘော့စ်? ဘော့စ်တို့နှစ်ယောက် တိုးတက်မှုအသစ်တွေ ရခဲ့ရဲ့လား?"