အပိုင်း ၁၇၈

"သခင်လေး ကျွန်တော်တို့လည်း ဒီစိတ်ဝိညာဉ်ဟင်းလျာကို လေလံဆွဲမှာလား?" ဝေ ထွက်သွားပြီးနောက်၊ လက်ထောက်က ကမန်းကတန်းပြေးလာသည်။ ဒုတိယသခင်လေးတွင် ထိုသို့သော စွမ်းရည်ရှိကြောင်း သူတစ်ခါမှ မသိခဲ့ရပေ။ သူသည် စတားနက်တွင် အကျော်ကြားဆုံးဖြစ်သည့် 'ကြီးစိုးခြယ်လှယ်သူဝိုင်းဝိုင်း' နှင့်တိတ်တဆိတ် အဆက်အသွယ် လုပ်ခဲ့မည့်ပုံပင်။ စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုသူ့အဖုံးနဲ့ အကဲဖြတ်လို့မရပါချေ။

“မလိုဘူး" အာလန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သွားကြရအောင်"

သူ့ကိုယ်သူ အမုန်းအမှတ်တွေရဖို့ လေလံပွဲမှာပြိုင်ဆိုင်ဖို့ အပြေးအလွှားရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား? စိတ်ဝိညာဉ်အစားအသောက်အတွက်တော့ မတန်ဘူး!

“ဟုတ်ကဲ့ပါ" လက်ထောက်က နားမလည်ပေမယ့် သူ့နောက်ကနေ နာခံစွာနဲ့ လိုက်သွားလိုက်သေးသည်။

“အိုး ဟုတ်သား၊ ငါ့ကို လူတစ်ယောက်အကြောင်းရှာပေးဦး။ သူက…” ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းသာလှမ်းပြီးနောက် အာလန်သည် ရုတ်တရက်ရပ်လိုက်ကာ လေလံခန်းမထဲလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်လေး ဘာပြောလိုက်တာလဲ?" လက်ထောက်က ရပ်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သွက်လက်တဲ့ ကောင်မလေးက မရှိတော့ပေ။ အာလန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ မည်းမှောင်သွားသည်။ "မေ့လိုက်တော့၊ ဘာမှမဟုတ်ဘူး"

လေလံစင်၏ အနောက်တွင်။

ပြင်းထန်တဲ့ပြိုင်ဆိုင်မှုအပြီးတွင် ဒီစိတ်ဝိညာဉ်ဟင်းလျာသုံးပွဲကို စုစုပေါင်းစျေးနှုန်း ၃၅ သန်းဖြင့် ရောင်းချနိုင်ခဲ့သည်။ လေလံအိမ်ရဲ့ ကော်မရှင်ခကလွဲပြီး မော့ချူးမှာ အမြတ်ငွေ သန်း ၃၀ ရလိုက်သည်။ ဒီရလဒ်က တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်!

သူမရဲ့ခလုတ်ခုံထဲက ငွေပမာဏအမြောက်အမြားကို ကြည့်ရင်း မော့ချူးမျက်လုံးတွေ တောက်ပလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သူမ တစ်နေ့ထဲနဲ့ သန်းကြွယ်သူဌေးမဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်တောင်မထင်ထားဘူး။

"လုံလောက်ပြီ" ငွေခင်တဲ့မော့ချူးကို မြင်လိုက်ရတော့ မော့ယန် ရွှင်မြူးစွာဖြင့် သူမရဲ့မျက်ခုံးကြားကို တောက်လိုက်သည်။ "ပိုက်ဆံတွေရလို့ အရမ်းပျော်နေတာလား?"

"အင်း!" သူမလက်ထဲက ခလုတ်ခုံကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ရင်း မော့ချူး ချိုသာစွာပြုံးလိုက်သည်။

"အဲဒါဆိုရင်တော့၊ မင်း ဒါကို ကျင့်သားရအောင်လုပ်ရမယ်" ဝေက တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ရှေ့မှာ သူ့ရဲ့ပုံမှန်အတိုင်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ပုံစံကပြန်ရောက်လာသည်။ “နောင်ကျ ဒီစိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာကနေ ရလာမယ့်အကျိုးအမြတ်တွေက ဒီထက်ပိုများလာဦးမယ်!"

ဒီတစ်ခေါက်ရဲ့ လေလံဈေးဟာ အတော်အတန်မြင့်နေပြီဖြစ်ကာ အနာဂတ်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာ အရေအတွက် တိုးလာပါက ဈေးနှုန်းအနည်းငယ် ကျဆင်းနိုင်ပေမယ့် မော့ချူးအနေဖြင့် ငွေအများအပြားရနိုင်သေးသည်။ တကယ်တော့ ဒီစိတ်ဝိညာဉ်အစားအစားဟာ ရှားပါးတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းဖြစ်တဲ့အတွက် ဈေးနှုန်းက အရမ်းကြီးတော့ မကျလောက်ပေ။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါဆို ကျွန်မတော့ ရှင့်ကို အားကိုးရတော့မယ်!" မော့ချူးက လေးနက်တဲ့အကြည့်နဲ့ ဝေကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်သည်။ "အနာဂတ်မှာ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ပိုက်ဆံအိတ် ဖြစ်လာမှာ!"

"ပြဿနာမရှိပါဘူး!" ဝေက ပြုံးကာ အမြန်သဘောတူလိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် အခုလူတွေ အများကြီးရှိနေတော့ မင်းတို့ မြန်မြန် ထွက်သွားသင့်တယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ပိတ်မိပြီး တခြားသူတွေဆီက သံသယဝင်ခံရလိမ့်မယ်"

“ကောင်းပြီ!” မော့ယန် အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လူအုပ်ကြီးက တကွဲတပြားဖြစ်နေကာ အချိန်ကကွက်တိပင်။ "ဒါဆို ငါတို့အရင်သွားနှင့်မယ်"

ချူးလေးကို ဘယ်သူမှ နောက်ကြောင်းမလိုက်နိုင်အောင် သူတို့ကြားအကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းထားသင့်လားဆိုတာ မော့ယန် ဒါကိုအရင်က ဝေနဲ့ ဆွေးနွေးခဲ့ဖူးသည်။ အဆုံးမှာတော့ မော့ချူး ဒီအကြောင်းကိုသိသွားပြီး သူတို့ရဲ့ အကြံအစည်ကို သူမ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

သူတို့ဟာ ဝေကို ကယ်တင်ပြီးပြန်ခေါ်လာခဲ့တာဖြစ်သည်။ ဒီကိစ္စကို လူအနည်းငယ်ကသာ သိပေမယ့် လုံးဝလျှို့ဝှက်ထားခြင်းမရှိပေ။ ဖုံးကွယ်ထားမယ့်အစား ဒီကိစ္စကို ဖော်ထုတ်လိုက်တာက ပိုကောင်းသည်။

မော့ယန်နဲ့ ဝေ ဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာ သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့တာဖြစ်သည်။ မော့ချူးနဲ့ ဝေ တို့ရင်းနှီးကြမှာလည်း မလွဲဧကန်ပင်။ ဒီကစပြီး သံသယဖြစ်စရာ လုံးဝမရှိပေ။ ဒါ့အပြင် မော့ချူးလိုမျိုး အသက် ၁၆၊ ၁၇ နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးက စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာကို ဖန်တီးပေးသည့် 'ကြီးစိုးခြယ်လှယ်သူဝိုင်းဝိုင်း' ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာတဲ့လဲ?

ဒီအကြောင်း ဝေကို ပြောပြတုန်းက သူ့မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်တဲ့အကြည့်တွေ ရှိနေတာကို မော့ချူး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိပါသေးသည်။

နောက်ဆုံးမှာ မော့ယန်နဲ့ ဝေ တို့လည်း မော့ချူးရဲ့အကြံဉာဏ်ကို သဘောတူလိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် ဖိတ်စာနှစ်စောင်ပေးဖို့ ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးကို လူသိရှင်ကြားဖြစ်စေရန် အသုံးချခဲ့ကြသည်။

မော့ယန်နဲ့ မော့ချူးတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ဝေလည်း လှည့်ကာ သီးသန့်ခန်းကနေ ထွက်လာလိုက်သည်။ သူခြေလှမ်းနည်းနည်းလောက်တောင် မလှမ်းရသေးခင် တစ်ယောက်ယောက်ဆီကနေ အတားခံလိုက်ရသည်။ "ဒုတိယသခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ သခင်လေးနဲ့တွေ့လို့ရမလား?"