ဒီရေသုံးဆ
Vol. 12 Ch. 174
မီတာရာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော အနက်ရောင်ရထားကြီးသည် နေဝင်ချိန်တွင် အရှိန်မြှင့်လာသည်။
၁၈:၄၀
ရထားလမ်းများသည် အိုမင်းနေသောသစ်တောချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ဆန့်ထွက်သွားပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းသည် အနက်ရောင်ပင်လယ်ထဲသို့ နစ်မြှုပ်သွားပုံရသည်။
ချန်ဆီရွှမ်သည် ခရီးသွားလမ်းညွှန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။
“မကြာခင် ညရောက်တော့မယ်။ ဘာကြောင့်လဲမသိပေမယ့် ကျန်းကျိုးမြို့ကနေ ထွက်လာကတည်းက ထူးဆန်းတဲ့ အေးစက်မှုတစ်ခုကို ခံစားနေရတယ်”
လင်းရှန်သည် ဝေးကွာသော မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏မျက်နှာအမူယာသည် မသိမသာပြောင်းလဲသွားသည်။
သူလည်း အလားတူခံစားနေရပြီး ချန်ဆီရွှမ်၏ စိုးရိမ်မှုကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် စိတ်မသက်မသာဖြစ်လာသည်။
ကလင်...
ရထား၏ အရှိန်သည် ရုတ်တရက် နှေးကွေးသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တိုက်မိသလို ခံစားရသည်။ လင်းရှန်နှင့် ချန်ဆီရွှမ်တို့သည် အင်အားကြောင့် ရှေ့သို့ ယိမ်းထိုးသွားပြီး နှစ်ဦးစလုံး မျက်ခုံးတွန့်သွားသည်။
“အဲဒါ ဘာလဲ”
ချန်ဆီရွှမ်သည် မျက်ခုံးတွန့်ကာ ခေါင်းခါသည်။
“ဘာမှမမြင်ရဘူး”
လင်းရှန်သည် တစ်ခုခုမှားနေကြောင်း ခံစားရသည်။ ရထားလမ်းများသည် ရှင်းလင်းနေပြီး ဖုတ်ကောင်များ သို့မဟုတ် အတားအဆီးများ မရှိသော်လည်း တစ်ခုခုက ရထားကို နှေးကွေးစေခဲ့သည်။
“ထူးဆန်းတာတစ်ခုခု ခံစားကြရလား”
လင်းရှန်သည် သတိဖြင့် မေးလိုက်ပြီး ရထားတွဲများရှိ အဓိကပုဂ္ဂိုလ်များထံ ဆက်သွယ်ရန် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ကောက်ယူသည်။
“ကျွန်မနည်းနည်း အေးနေသလိုခံစားရတယ်” လို့ရှားရှားက ပထမဆုံး ဖြေသည်။
“အခုတင် တစ်ခုခုကို တိုက်မိလိုက်တာလား”
ကီကီ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။
“ငါလည်း စိတ်မသက်မသာခံစားရတယ်”
ရှုချင်း၏ အသံသည် အမှတ် ၁၀ ရထားတွဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“တစ်ခါတစ်လေ ငါအတွေးလွန်နေတာဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ဒီလိုခံစားရတိုင်း ပြဿနာတွေ လိုက်ပါလာတယ်”
အမှတ် ၅ ရထားတွဲတွင် လုရှင်းချန်သည် သူ၏ ဆံပင်ကို ဖီးနေရင်း လို့ဟွာကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
“အစ်ကိုလင်းက ငါတို့ကို ခေါ်နေတာလား”
လို့ဟွာသည် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ညွှန်ပြသည်။ “လင်းရှန်က တစ်ခုခု မူမမှန်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ မင်းတစ်ခုခု သတိထားမိလား”
လုရှင်းချန်သည် မျက်ခုံးတွန့်ကာ လက်ဖဝါးကို မြှောက်လိုက်ရာ ၎င်း၏လက်ထဲတွင် မီးတောက်တစ်ခု လှစ်ခနဲထွက်ပေါ်လာသည်။
ရုတ်တရက် မီးတောက်သည် လောင်ကျွမ်းလာပြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါကာ ချက်ချင်းပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသည်၊၊
မီးတောက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု...
သူသည် လက်နှစ်ဖက်လုံးကို မီးညှိလိုက်ပြီး ရထားတွဲအတွင်း အနီရောင်အလင်းဖြင့် လင်းထိန်သွားသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် မျက်နှာပျက်သွားပြီး ၎င်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားရှားပါးပါး တည်ကြည်မှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ “ဒီအေးစက်မှုက အပူချိန်တင်မဟုတ်ဘူး။ မကောင်းတဲ့အရာတခုခု လှုပ်ရှားနေတယ်”
အမှတ် ၂ ရထားတွဲတွင် ကီကီသည် ထိန်းချုပ်စနစ်မြင်ကွင်းရှေ့တွင် ထိုင်နေရင်း မျက်ခုံးတွန့်ကာ ရထား၏ သတ်မှတ်ချက်များကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး စောင့်ကြည့်ရေးစနစ်များကို စကင်ဖတ်နေသည်။ သို့သော် ဘာမှမတွေ့ရပေ။
“လင်းရှန်၊ ဘာမှမပေါ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် တစ်ခုခု မှားနေတယ် ခံစားရတယ်။ ရပ်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်ရမလား”
သူမသည် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ကိုင်ထားရင်း မေးသည်။
ကလန်
ရထား၏ အရှိန်သည် ထပ်မံနှေးကွေးသွားပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပို၍လေးလံပြီး နှေးကွေးသော ခံစားမှုဖြစ်ပေါ်သည်။
လင်းရှန်သည် တုံ့ပြန်မှုများကို ကြားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်သည်။ သူ့တွင် အကြံတစ်ခုရှိလာပြီး အမှတ် ၁ ရထားတွဲသို့ အလျင်အမြန်ပြန်သွားကာ ရထားပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော ထူးဆန်းသော အတုံးကို စတင်လည်ပတ်သည်။
[တင်း။ ယန္တရားမဟုတ်သော စွမ်းအားကို ရောင်ပြန်ထောက်လှမ်းမှုအတွက် အသုံးပြုနေသည်။]
[ထောက်လှမ်းမှု အောင်မြင်သည်။ ကြောက်ရွံ့မှုအန္တရာယ် မတွေ့ရှိပါ။ ဖြစ်တည်မှု အမှောင်စွမ်းအား ကျူးကျော်မှုကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။]
“အတွင်းထဲမှာ ဘာမှမရှိဘူး... ငါအတွေးလွန်နေတာဖြစ်နိုင်လား”
သူ၏နှလုံးသည် ခုန်လှုပ်သွားပြီး ဝိညာဉ်လှိုင်းထောက်လှမ်းကိရိယာကို ကောက်ယူကာ ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။ ထူးဆန်းသွေးပုံဆောင်ခဲသည် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အနီရောင်စွမ်းအင်လှိုင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားကာ ထောက်လှမ်းကိရိယာ၏ အပ်သည် တုန်ခါလာသည်။
-၁၀၀
-၂၀၀
-၃၀၀
-၅၀၀
-၁၀၀၀
ဝိညာဉ်လှိုင်းတန်ဖိုးများ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းနေသည်ကို ကြည့်ရင်း လင်းရှန်၏ မျက်နှာထားသည် မှောင်မိုက်သွားသည်။
-၁၀၀၀ သည် အမှန်တကယ်ဒေတာမဟုတ်ဘဲ ၎င်း၏ ရိုးရှင်းသော ဝိညာဉ်လှိုင်းထောက်လှမ်းကိရိယာ၏ အတိုင်းအတာကန့်သတ်ချက်ဖြစ်သည်။
လင်းရှန်၏ မျက်နှာသည် တည်ကြည်သွားပြီး ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ကောက်ယူကာ အသံနိမ့်ကျစွာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
“အားလုံးပဲ၊ သတိထားကြပါ။ ဝိညာဉ်လှိုင်းထောက်လှမ်းကိရိယာက အန္တရာယ်အဆင့်မြင့်တဲ့ အမှောင်စွမ်းအားတွေကို ဖမ်းမိထားတယ်။ ထူးဆန်းတဲ့အရာတစ်ခုခုက ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားနေနိုင်တယ်”
လင်းရှန်၏ စကားများနှင့်အတူ ရထားတွဲများတစ်လျှောက် တင်းမာမှုများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
လင်းရှန်သည် အမှတ် ၂ ရထားတွဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်၊၊ ကီကီသည် မျက်ခုံးတွန့်ချိုးနေရင်း သတင်းပို့သည်။ “ဘာမှမတွေ့ဘူး။ ဒီနေရာမှာ ဘာမှရှာမတွေ့ဘူး”
“ကောင်းကင်မှာရှိတဲ့ ကျီးကန်းတွေလား”
“မဟုတ်ဘူး”
“လင်းရှန်”
“ဟမ်”
လင်းရှန်သည် အခြားရထားတွဲများသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ကီကီက ခေါ်လိုက်သည်။
သူမသည် သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။
“မကြာခင် ညရောက်တော့မယ်”
လင်းရှန်၏ မျက်နှာထားသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ယာဥ်မောင်းခန်းသို့ ပြန်ပြေးသွားသည်။
“ဆရာမချန်၊ ရှေ့မှာ တံတားတွေ ဒါမှမဟုတ် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတွေ ရှိလား။ အရှိန်မြှင့်ပြီး ဖြတ်သွားရလိမ့်မယ်”
ချန်ဆီရွှမ်က ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်၊၊
“အများကြီးရှိတယ်။ ဒီနေရာက တောင်တန်းဒေသဖြစ်နေသေးတယ်။ ဟန်ရှန်းတောင်ကြားကျော်ပြီးမှ လွင်ပြင်တွေ တွေ့ရမယ်။ သစ်တောထဲကို ဝင်သွားရင် ရေအိုင်တွေနဲ့ စိုစွတ်တဲ့ နေရာတွေ ကြုံရလိမ့်မယ်”
ဘီးပ်။ ဘီးပ်။*
သူ၏ လက်ပတ်နာရီမှ ဒုတိယသတိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
၁၈:၄၅
“မှောင်လာပြီ”
လင်းရှန်သည် ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ နေဝင်ချိန်သည် မရောက်သေးသော်လည်း မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းသည် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။
သို့သော် နောက်တစ်နေရာအရောက်တွင် လင်းရှန်၏ မျက်နှာသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ချန်ဆီရွှမ်က အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “လင်းရှန် ကြည့်စမ်း။ အလင်းတန်းသုံးခု ကျွန်မတို့ဆီကို လာနေတယ်”
လင်းရှန်လည်း မြင်လိုက်သည်။ ညရောက်တိုင်း အမှောင်ဒီရေ၏ တောက်ပသော အလင်းရောင်သည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတစ်လျှောက် ကန့်လန့်ကာတစ်ခုလို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကမ္ဘာကို အမှောင်ထဲသို့ နှစ်မြှုပ်စေသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မတူညီသော ဦးတည်ရာသုံးခုမှ အလင်းတန်းသုံးခုသည် ရေပေါ်ရှိ လှိုင်းများကဲ့သို့ ကောင်းကင်တစ်လျှောက် လှိုင်းထနေသည်။
“အဲဒါ... တွင်းနက်ဇုန်သုံးခုကနေ လာတဲ့ ဒီရေလှိုင်းတွေပဲ”
လင်းရှန်စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကမ္ဘာသည် ရုတ်တရက် အမှောင်ထဲသို့ နစ်မြှုပ်သွားသည်၊၊
ကလင်။
ရထားသည် ထပ်မံဆွဲယူခံရပြီး တစ်ခုတည်းသော အခိုက်အတန့်တွင် အနန္တရထား၏ ပြတင်းပေါက်များအားလုံး၊ စောင့်ကြည့်ရေးစနစ်၏ မော်နီတာများအပါအဝင် လုံးဝမှောင်မိုက်သွားသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
ကီကီသည် ၎င်း၏ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားကာ လိုက်ကာကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူမသည် အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ပြတင်းပေါက်သည် တစ်ခုခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပုံရပြီး ဘာမှမမြင်ရပေ။
အခန်းထဲတွင် အမှောင်ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ အနက်ရောင်အရာကြီးတစ်ခုသည် ရှေ့ပြတင်းပေါက်ကို ရုတ်တရက် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ချန်ဆီရွှမ်၏ အကြည့်သည် စူးရှသွားပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော အရာသည် ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားနေပုံရသည်—အင်းဆက်တစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တူသည်။
“အား”
ချက်ချင်းပင် လင်းရှန်သည် အနန္တရထားကို အရှိန်လျော့ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ရထားတွဲတစ်လျှောက် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“လင်းရှန်”
ကီကီ၏ အသံသည် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာမှတစ်ဆင့် အရေးတကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ရထားအပြင်ဘက်မှာ ဒီအရာတွေ တွယ်တက်နေတယ်”
အားလုံးသည် ထိတ်လန့်တကြား တောင့်တင်းသွားကြသည်။
အပြင်ဘက်တွင် အနန္တရထားသည် တောင်များထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ မရေမတွက်နိုင်သော ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်သတ္တဝါများသည် ရထားပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေကြသည်။ ဤသတ္တဝါများသည် ကြီးမားပြီး ၎င်းတို့၏ ရုပ်ဆိုးသော ခန္ဓာကိုယ်များသည် ခြေချင်းလိမ်နေကာ ရထားတစ်ခုလုံးကို ရစ်ပတ်ထားသည်။ သံမဏိများကို ဖိညှစ်သံသည် နေရာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အားလုံးကို ထိတ်လန့်စေသည်။
ဖျစ် ဖျစ် ဖျစ်
ရုတ်တရက် အနန္တရထားတစ်ခုလုံး ဝိုင်းထားခံရသည်။ အမိုးတွင် သတ္တဝါများ တွယ်တက်လှုပ်ရှားနေသံများနှင့် အင်းဆက်ကဲ့သို့ ခြေလက်များဖြင့် ရထား၏ ပြတင်းပေါက်များပေါ်တွင် ခြစ်ရာသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ခရီးသည်များကို ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တောင့်တင်းစေသည်။
“ဒီအရာတွေ ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ”
ချန်ဆီရွှမ်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကို ထိန်းချုပ်ကာ လင်းရှန်ကို မေးလိုက်သည်။
လင်းရှန်သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ၎င်း၏ ယန္တရားနှလုံးသားသည် ရထားတစ်ခုလုံးနှင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး ပြင်ပအင်အားများက ထိုးဖောက်ရန် ကြိုးစားနေသည့် ရထားတွဲတိုင်း၏ ဖိအားကို ခံစားနိုင်သည်။ ၎င်း၏နှလုံးသည် နစ်မြှုပ်သွားသည်။
ဤသတ္တဝါများသည် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာရသနည်း။ ၎င်းတို့ယူထားသော ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများအားလုံးရှိသော်လည်း လင်းရှန်သည် မမျှော်လင့်ထားသော အန္တရာယ်ကြောင့် ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်သည်။
ထပ် ထပ် ထပ်
အကြီးစားအနက်ရောင် အင်းဆက်တစ်ကောင်သည် ရထားရှေ့တွင် တွယ်တက်လာသည်၊၊ ၎င်းတွင် လူသားလက်များစွာပါရှိကာ ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။ ထို့နောက် ရပ်တန့်သွားပြီး ကြီးမားသော ပင့်ကူမျက်နှာတစ်ခုနှင့်အတူ ၎င်း၏ တွန့်လိန်ဖြူဖျော့သော လူသားနှင့် တူညီသော မျက်လုံးကြီးနှစ်လုံးသည် ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်နေကာ ကြောက်မက်ဖွယ်အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။