ဖယောင်းတိုင်အလင်း
Vol. 12 Ch. 177
ထူးဆန်းသည့်အရာများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ လင်းရှန်၏ စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာခံစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူ၏လက်ပေါ်ရှိ ပြင်ဆင်ရေးစင်တာမှ အလင်းရောင်ထွက်ပေါ်လာ၍ လင်းရှန်သည် ပစ္စည်းပြောင်းလဲမှုတိုးတက်နှုန်းကို အလျင်အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။ 1130 အနီးကပ်လက်နက်စနစ်အတွက် လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းများမှာ အများစုပြီးမြောက်နေပြီဖြစ်သည်။
“မြန်မြန်တစ်ခုဆောက်လိုက်မှပဲ စိတ်အေးလက်အေး အိပ်ပျော်နိုင်မယ်”
လင်းရှန် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိသည်၊၊
ရထားတွဲအမှတ် ၂ ထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာစဉ် ကီကီ၏အသံက သူ့ကိုကြိုဆိုသည်။ ချန်ဆီရွှမ်နှင့် လို့ရှားရှားတို့သည် သတင်းအချက်အလက်စင်တာတွင် စုဝေးနေ၍ ကီကီ၏ဒရုန်းမှ တိုက်ရိုက်ရုပ်သံဖမ်းယူမှုကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
“ဒီကိုလာပြီး ကြည့်လိုက်ဦး”
ချန်ဆီရွှမ်က လင်းရှန်ကို လှမ်းခေါ်သည်။
သူအနားသို့လျှောက်သွားရာ ဒရုန်းမှရုပ်သံကို မြင်လိုက်သည့်အခါ မျက်လုံးများကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဒရုန်းသည် ဘူတာရုံပလက်ဖောင်းမှ ဝေးကွာသည့် မြို့ငယ်လေးဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။ ထူးဆန်းစွာပင်၊ ညအမှောင်ကောင်းကင်အောက်တွင် အိမ်အချို့မှ မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းရောင်များ—ဂတ်စ်မီးအိမ် သို့မဟုတ် ဖယောင်းတိုင်များနှင့်တူသည့် အလင်းများ— ထွက်ပေါ်နေသည်။
လင်းရှန်သည် မျက်ခုံးများကို တွန့်ကွေးလိုက်သည်။
“ဒီမြို့မှာ လူတွေနေထိုင်နေကြတာလား”
“ဒါက ထူးဆန်းတယ်”
ကီကီက တီးတိုးပြောကာ သူမခြေထောက်များကို ထိုင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားရင်း ဒရုန်းရုပ်သံကို ချဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ အကွာအဝေးကြောင့် အဆောက်အအုံများ၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့ပုံရိပ်များကိုသာ မြင်ရသည်။
“ဒါဆိုရင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေဖြစ်မယ်ဆိုရင် ဘာလို့အဲဒီလိုမီးတွေထွန်းထားရမှာလဲ”
လင်းရှန်သည် ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။ ထိုမှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းရောင်များသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်အလွန်ကာလ၏ ရှင်သန်မှုပုံစံနှင့်မတူပေ။ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပြတ်တောက်မှုကြုံခဲ့ရသည့် မြို့တစ်မြို့တွင် မြင်ရမည့်ပုံစံမျိုးနှင့်သာ တူသည်။ ကမ္ဘာကျဆုံးမှုကို ခံစားခဲ့ရသည့်နေရာတစ်ခုနှင့် မတူပေ။
“ဒီမြို့က ထူးဆန်းတယ်။ လူတွေရှိရုံတင်မကဘူး၊၊ အမှောင်သတ္တဝါတွေလည်း ဝင်မလာနိုင်ဘူး။ အဲဒီမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်ရှိနေမလား”
ကီကီက အတွေးနက်နေဟန်ဖြင့် သူမမေးဖျားကို လက်ဖြင့်ထောက်ထားသည်။
“ဒီလိုစွမ်းအားမျိုးရှိရင် ပြိုင်ဘက်ကင်းနေပြီ မဟုတ်လား” လို့ရှားရှားက မျက်လုံးပြူးကာ ပြောလိုက်သည်။
“တစ်ယောက်တည်းနဲ့ လူအားလုံးကို ကာကွယ်နိုင်တာပဲ”
ချန်ဆီရွှမ်သည် လင်းရှန်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မေးခွန်းထုတ်သည့်အမူအရာပေါ်နေသည်။
“လင်းရှန် ရှင်ရော”
လင်းရှန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမသိရသေးကြောင်း ဖြေသည်။
“ငါလည်း မသေချာဘူး၊၊ ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ ဒီမှာ ဘေးကင်းနေတယ်”
ထို့နောက် သူသည် လို့ရှားရှားကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ရှေ့မှာ ဘာတွေ့ခဲ့လဲ”
“ဓာတုဆီတင်ရထားတစ်စီး။ အဲဒါကို ဖယ်လိုက်ရင် ရှေ့လမ်းက ရှင်းသွားမယ်”
“ကောင်းပြီ”
“အဲဒီမြို့ကို သွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်ရမလား”
“မလိုဘူး”
လင်းရှန်သည် ဝေးကွာသည့်နေရာမှ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည့် ဘူတာရုံနှင့် မြို့ငယ်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“သွားကြည့်မယ်ဆိုရင်တောင် မနက်မိုးလင်းမှပဲ ဖြစ်မယ်။ အခုတော့ ဆီတင်ရထားကို ဖယ်ပြီး အနန္တရထားအတွက် လမ်းကို ရှင်းထားရအောင်။ ဒီညအခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ကြတာ ပိုကောင်းတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါတို့ကို ဒီဘေးလမ်းကြောင်းပေါ်ကို ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လမ်းပြောင်းခိုင်းခဲ့တယ်၊ ၊ဒါကြောင့် အခုအမှောင်ထဲမှာ သတိမထားမိအောင် နေတာကောင်းတယ်”
ချန်ဆီရွှမ်နှင့် ကီကီတို့သည် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ဤထူးဆန်းသည့်အခြေအနေတွင် လင်းရှန်၏ သံသယများခြင်းက သူတို့ကို စိတ်သက်သာရာရစေသည်။ အမှောင်ထဲတွင် မြို့ကို အလျင်စလိုသွားစူးစမ်းခြင်းသည် ဉာဏ်ကောင်းသော လုပ်ရပ်မဟုတ်ပေ၊၊
ရထား၏တံခါးများ ပွင့်လာပြီး လင်းရှန်နှင့် ကီကီ ထွက်လာကြသည်၊၊ လို့ဟွာနှင့် လုရှင်းချန်တို့သည် ဘူတာရုံ၏အစွန်းတွင် ကင်းလှည့်နေသည်၊၊
မိုးရေမြို့ဘူတာရုံသည် ဓာတုကုန်ပစ္စည်းတင်ပို့ရာ ပလက်ဖောင်းကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်တွင် ပိတ်ထားသည့်ဂိုဒေါင်တစ်ခုရှိသည်။ လအလင်းရောင်အောက်တွင် ပလက်ဖောင်းသည် နူးညံ့ဖျော့တော့သည့်အလင်းရောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်—အလွန်ပင်တိတ်ဆိတ်လွန်းသည်။
လင်းရှန်သည် ဓာတုဆီတင်ရထားဆီသို့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း အလျင်အမြန်လျှောက်သွားပြီး ယန္တရားနှလုံးသားကို အသက်သွင်းကာ ရထားတစ်စီးလုံးကို စကင်ဖတ်ရန် စတင်လိုက်သည်။
ခဏအတွင်း စကင်ဖတ်မှုပြီးစီးသွားသည်။ လင်းရှန်သည် ဆီတင်ရထားကို စတင်မောင်းနှင်ရာ အသံများထွက်ပေါ်လာသည်။ ကီကီက လမ်းကြောင်းပြောင်းပေးရင်း အနန္တရထား၏မီးရောင်အောက်တွင် ဆီတင်ရထားကို လမ်းကြောင်းမှဖယ်ရှားပြီး ရှေ့လမ်းကို ရှင်းလင်းပေးသည်။
လုပ်ငန်းသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုလွယ်ကူသည်။ အဝေးမှ အင်းဆက်များ၏ တစီစီအသံများသာ ကြားရပြီး မမျှော်လင့်ထားသည့် ပြဿနာများ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။ အရာအားလုံးပြီးစီးသွားသည်နှင့် လင်းရှန်သည် အချိန်မဖြုန်းဘဲ အားလုံးကို ရထားပေါ်ပြန်တက်ရန် ခေါ်သည်။
ရထားထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် ခြေလှမ်းတင်လိုက်စဉ် သူရပ်တန့်သွားသည်။ ကျောပြင်တစ်လျှောက် အေးစိမ့်သည့်ခံစားမှုတစ်ခုဖြတ်သန်းသွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမှောင်ထဲတွင် လူသူမရှိသည့် ပလက်ဖောင်းကို မြင်ရသည်။ မမြင်ရသည့်တစ်စုံတစ်ရာက သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသည့် ခံစားမှုတစ်ခုရနေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ချန်ဆီရွှမ်၏အသံက နောက်မှ တိုးညင်းစွာထွက်ပေါ်လာသည်။
လင်းရှန်သည် ချက်ချင်းမဖြေဘဲ ဘူတာရုံပေါ်တွင် သူ၏အကြည့်များ ဆက်ရှိနေသည်။ သို့သော် ဘာမျှမမြင်ရပေ။ သူလှည့်ပြီး ရထားပေါ်တက်လိုက်သည်။
အတွင်းသို့ရောက်သည်နှင့် ရထားခန်းမ၏တံခါးများသည် လေးလံသည့်အသံဖြင့် ပိတ်သွားသည်။ အနန္တရထား၏စနစ်များမှ ရင်းနှီးသည့်အသံများသည် ဘေးကင်းမှုကို ပေးစွမ်းသော်လည်း လင်းရှန်၏ မသက်မသာခံစားမှုမှာ မပျောက်ကွယ်ပေ။ တစ်စုံတစ်ခုသည် ဖုံးကွယ်နေပြီး သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသလိုပင်။
“ဒီည ငါကင်းစောင့်မယ်။ ချန်ဆီရွှမ်၊ လို့ရှားရှား၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်အနားယူကြဦး။ ရှုချင်းနဲ့ ငါက ကင်းစောင့်မယ်”
လင်းရှန်က ပြတ်သားစွာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
“ကျွန်မ မအိပ်ဘူး”
ကီကီက အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
“ဒီည ရှင်က 1130 CIWSနဲ့ အင်ဂျင်နီယာစက်ရုပ်တွေကို တပ်ဆင်မယ်မဟုတ်လား။ ကျွန်မက စနစ်တွေကို ချိန်ညှိပေးနိုင်တယ်”
လင်းရှန်သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကောင်းပြီ”
ထိုအချိန်တွင် ရှားရှား၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ်ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူသည် သူမထံသို့ လျှောက်သွားသည်။
“ရှားရှား ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“လင်းရှန်…”
လို့ရှားရှားသည် မျက်ခုံးများအနည်းငယ်တွန့်ကွေးကာ ပြောသည်။
“ဒီနေရာက တစ်မျိုးကြီးပဲ။ တစ်ခုခုမူမမှန်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်”
“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲခံစားရတယ်”
ချန်ဆီရွှမ်က တိုးညင်းစွာ ထပ်ပြောသည်။
“အဲဒီသတ္တဝါတွေ မရှိတော့ပေမယ့် ဒီမြို့က တစ်မျိုးကြီးပဲ”
လင်းရှန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာလာသည်။
“မနက်မိုးလင်းတဲ့အထိ ရထားထဲမှာပဲနေမယ်။ ငါရထားကို ပိတ်ထားမယ်။ တံခါးတွေကို ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ဖွင့်နိုင်တယ်။ မင်းတို့အားလုံး အနားယူကြဦး”
လင်းရှန်သည်လည်း မသက်မသာခံစားရသော်လည်း ထိုခံစားမှုကို အခြားသူများထံသို့ မကူးစက်လိုပေ။ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရမည်။ အခန်းကဏ္ဍများခွဲဝေပြီးနောက် အားလုံးသည် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ၎င်းတို့၏တာဝန်များကို စတင်လုပ်ဆောင်ကြသည်။
“လင်းရှန်”
အားလုံးထွက်သွားပြီးနောက် ချန်ဆီရွှမ်သည် ရထားတွဲအမှတ် ၁ ၏တံခါးဝမှ သူ့ကို လှမ်းခေါ်သည်။ “သတိထားနော်”
လင်းရှန်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “အင်းပါ”
သူသည် လက်ထဲရှိ ထူးဆန်းသည့်ကုဗတုံးကို ပြန်ကြည့်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် စကင်ဖတ်ရန် အသက်သွင်းသည်။
[တင်း၊၊ယန္တရားမဟုတ်သည့် စွမ်းအားရောင်ပြန်မှု စစ်ဆေးမှုဆောင်ရွက်နေသည်]
[စစ်ဆေးမှုအောင်မြင်သည်။ အတွင်းပိုင်းတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအန္တရာယ်မရှိပါ။ အမှောင်စွမ်းအားများကို ပိတ်ဆို့ထားသည်]
ထို့နောက် လင်းရှန်သည် ဝိညာဉ်လှိုင်းစမ်းသပ်ကိရိယာကို ကောက်ယူပြီး ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။
[၀]
“အတွင်းရော အပြင်ရော အားလုံးရှင်းနေတယ်” လင်းရှန် ရေရွတ်လိုက်သည်။
သို့သော် စိတ်ချရသည့်ရလဒ်များရှိသော်လည်း မသက်မသာခံစားမှုသည် ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်။ တစ်ခုခုမှားေနသည်ဟူသည့် သံသယကို ဖယ်ရှားလို့မရနိုင်ပေ။
“ဒီထူးဆန်းတဲ့ကုဗတုံးက… စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်ရဲ့လွှမ်းမိုးမှုကို ပိတ်ဆို့နေတာလား” သူ အသံထွက်တွေးသည်။
ထို့နောက် သူသဘောပေါက်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာခံစားမှုတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာသည်—ဒါဆိုရင် ဒါက တားမြစ်ထားသည်အရာတစ်ခုဖြစ်နိုင်မလား။
လင်းရှန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ မရပ်မနားပြေးလွှားနေသည်။ အကယ်၍ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများတွင် ဤကဲ့သို့စွမ်းအားမျိုးရှိခဲ့ပါမူ ၎င်းတို့သည် ပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်နေပေလိမ့်မည်၊၊ သူ၏ ယန္တရားနှလုံးသားထက် များစွာပိုမိုအားကောင်းသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် တားမြစ်ထားသည့်အရာတစ်ခုဖြစ်နေခဲ့လျှင်…
သူ၏အတွေးများသည် ထူးဆန်းသည့်ကုဗတုံးကို ပြန်ကြည့်လိုက်စဉ် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဤအရာသည် များစွာပို၍အန္တရာယ်များသည်ဟူသည့် ခံစားမှုကို သူလျစ်လျူရှုလို့မရနိုင်ပေ။
“ထားလိုက်ပါတော့”
လင်းရှန်က ရေရွတ်သည်။
“မနက်ဖြန်ရောက်မှ ဘာဖြစ်လာမလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့”
သူသည် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ကောက်ယူပြီး စနစ်ကို စစ်ဆေးကာ ရထားတွဲများအတိုင်း လျှောက်သွားသည်။
ရထားတွဲအမှတ် ၁၁ နှင့် ၁၂ သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး၊ အမှတ် ၁၁ တွင်ရှိသည့် ခရီးသည်အများစုမှာ အိပ်ပျော်နေကြသည်။ ရှုချင်းနှင့် အခြားသူများသည် မီးများကို ပိတ်ထားပြီး စင်္ကြံတွင် စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ကီကီသည် လင်းရှန်နောက်သို့ လိုက်လာပြီး ရထားတွဲအမှတ် ၁၁ ထဲသို့ရောက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ယာဉ်သုံးစီးနှင့် ဆိုင်ကယ်တစ်စီးရပ်ထားသည်—အနာဂတ်တွင် ယာယီလှုပ်ရှားမှုအတွက် စက်ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။ ရထားတွဲအမှတ် ၁၂ သည် ဗလာဖြစ်နေပြီး လင်းရှန်သည် ၎င်းကို 1130 CIWS လက်နက်စခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် စီစဉ်ထားသည်။
ရထားတွဲအမှတ် ၁၂ အတွင်းတွင် မီးရောင်များသည် တောက်ပလျက်ရှိသော်လည်း ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထိန်းချုပ်ရေးဘောင်တွင်ထိုင်နေသည့် ကီကီက လင်းရှန်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ရှင် အခု ဂတ်တလင်သေနတ်တစ်လက်လုပ်နိုင်တယ်မဟုတ်လား။ နောက်ထပ်နှစ်လက်လောက် လုပ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ။ ငါတို့ရဲ့ ပစ်အားက အများကြီးပိုသန်မာလာမယ်”
လင်းရှန်သည် သူမကို ခြောက်ကပ်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်သည်။
“ငါ့ကို စက်ရုံလို့ထင်နေလား။ အချိန်အများကြီးမရှိဘူး”