ရဲယင် နိုးထလာခြင်း
Vol. 25 Ch. 345
တောင်ကြားအပြင်ဘက်သို့ရောက်သောအခါ ဝေ့လုံက မကျေမနပ်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဟွန့်... ငါတို့က သူတို့ကို နတ်ဘုရားလက်နက်အကြောင်း ပြောပြခဲ့တာတောင် သူတို့က ငါတို့ကို ဒီလိုဆက်ဆံတယ်...”
ဝေ့လုံ၏စကားကိုကြားသောအခါ လင်ချင်းယွဲ့က နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြားကို နက်ရှိုင်းစွာတစ်ချက်ကြည့်၍ ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။
“သုကူပါးထျန်းက ငါတို့က နတ်ဘုရားလက်နက်အကြောင်းသတင်းကို ငါးစာအဖြစ်သုံးပြီး သူ့ကို ကြယ်တာရာဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သွေးဆောင်နေတယ်ဆိုတာသိတယ်... သူတို့က ငါတို့ကို တိုက်ရိုက်အရေးမယူတာကိုပဲ ကောင်းတယ်လို့ပြောရမယ်...”
“쯧... သူတို့က ငါတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်သလိုမျိုး မင်းကပြောနေတာပဲ...”
“သူတော်စင်မိန်းမပျို... ဒါက နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြားဖြစ်ပြီး မြင့်မြတ်စိတ်ဝိဉာည်ဂိုဏ်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မမေ့နဲ့... သူတို့သာ ငါတို့ကိုထိန်းသိမ်းထားချင်ရင် အဲဒါက သိပ်မခက်ခဲလောက်ဘူး... မင်းတကယ်ပဲ ငါတို့ဂိုဏ်းက တစ်ခုတည်းသော ကာကွယ်ရေးတိုက်ကွက်တွေရှိတဲ့ဂိုဏ်းလို့ ထင်နေတာလား…”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လင်ချင်းယွဲ့ ထွက်ခွာသွားသည်။
နောက်တစ်ဆင့်မှာ နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြားက ကြယ်တာရာဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့်သတင်းကို စောင့်ဆိုင်းရန်ဖြစ်သည်။
.......
ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း။
ယွမ်ကျစ်သည် သူ၏တရားထိုင်ခန်းတွင် ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်ကာ ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများကို ရွတ်ဖတ်နေသည်။
ရုတ်တရက် ဘုန်းကြီးငယ်တစ်ပါးသည် မောဟိုက်စွာဖြင့် အခန်းထဲသို့ဝင်လာ၏။
“ဆရာတော်ယွမ်ကျစ်...”
ယွမ်ကျစ်က သူ၏မျက်လုံးများကိုဖွင့်၍ ဘုန်းကြီးငယ်ကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ...”
“ဆရာတော်... မြင့်မြတ်စိတ်ဝိဉာည်ဂိုဏ်းက သူတော်စင်မိန်းမပျိုက နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြားထဲကို ဝင်သွားပါတယ်...”
ဤသတင်းကိုကြားသောအခါ ယွမ်ကျစ်က အပြုံးတစ်ခုပြုံးလိုက်သည်။
“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... သူ တကယ်သွားခဲ့တာပဲ...”
စကားပြောနေစဉ် ယွမ်ကျစ်က စာတစ်စောင်ကိုထုတ်၍ ဘုန်းကြီးငယ်ထံသို့ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီစာကို ကြယ်တာရာဂိုဏ်းကလူတွေကို ပေးလိုက်...”
စာကိုလက်ခံရရှိပြီးနောက် ဘုန်းကြီးငယ်က အမိန့်ကိုအသိအမှတ်ပြု၍ တရားထိုင်ခန်းမှ ထွက်ခွာသွား၏။
.......
တစ်ရက်ကြာပြီးနောက်။
ရဲယင်သည် ဦးထုပ်ဆောင်းကိုဆောင်းလျက် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ဘေးတွင်လှဲနေသူမှာ သူ၏မိခင် နန်ကုန်းချင်းယွီဖြစ်သည်။
အပြင်လောကတွင် တစ်ရက်သာကုန်လွန်သွားသော်လည်း သူသည် သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။
ဤဆယ်စုနှစ်များသည် ရဲယင်နှင့် နန်ကုန်းချင်းယွီတို့ အတူတူထွက်ပြေးခဲ့ကြပြီး အတူတူနေထိုင်ကာ အချင်းချင်းမှီခိုခဲ့ကြသည့်အချိန်ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တစ်လျှောက်လုံး ရဲယင်သည် နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်အထိ နစ်မြုပ်မသွားခဲ့ပေ။
ထိုအချိန်မှာ နန်ကုန်းချင်းယွီ ဖမ်းခေါ်ခံလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်ဖြစ်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရဲယင်သည် သူ၏မိခင်ကိုကယ်တင်ရန် သူ၏အသက်ကိုစွန့်စားလိုခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် မသေမျိုးဧကရာဇ်အတုအယောင်အဆင့်ရှိ ခွန်အားကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့၏။
သူသာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အရေးယူခဲ့လျှင် နန်ကုန်းချင်းယွီသည် သေချာပေါက်ကယ်တင်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး သူသည်မူ ဤမှတ်ဉာဏ်ကမ္ဘာတွင် ပျောက်ဆုံးသွားမည်မှာ သေချာသည်။
သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်ယုတ်မာသော အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာ၏။
“ရဲယင်... မင်း ငါ့ကို မစားရသေးတဲ့ ချီးသုံးေပါင် အကြွေးတင်နေသေးတယ်...”
“ရဲယင်... အမြတ်ထုတ်ခံရသူတွေကို ဖြတ်တောက်မယ့် ငါ့အစီအစဉ်ကို ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ဖို့ မင်းကို ငါလိုအပ်နေသေးတယ်...”
“ရဲယင်... မင်းက လိုလီကွန်ဖြစ်နေရင်းနဲ့ အစ်မကြီးစွဲရှိရုံမကဘဲ အမေစွဲလည်းရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ခဲ့ဘူး...”
“ရဲယင်... မင်း ငါ့ကို မိန်းမလိုဝတ်ဖို့ သုံးလအကြွေးတင်နေသေးတယ်...”
ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ရဲယင် ဒေါသထွက်လာသည်။
“သေစမ်း... ရဲရှင်းဟွေ့... မိန်းမအဝတ်အစားဝတ်ဖို့ ကတိက သုံးရက်ပဲ... ပြီးတော့... ဘယ်သူက အမေစွဲဖြစ်နေလို့လဲ...”
“ဒါဆို မင်းက အစ်မကြီးစွဲနဲ့ လိုလီတာစွဲရှိတယ်ဆိုတာ ဝန်ခံတယ်ပေါ့...”
ရဲယင်: “...”
ထိုအခိုက်တွင် ရဲယင်သည် သူဘာလုပ်နေသည်ကို ရုတ်တရက်သတိရလိုက်သည်…
“ငါ... ငါ ထွက်သွားချင်ရင်... ငါ... နစ်မြုပ်လို့မဖြစ်ဘူး...”
ဤသို့တွေးမိသောအခါ ရဲယင် အနည်းငယ်ကြောက်လန့်သွားသည်။ အကယ်၍ သူသာ ခုနကတကယ်အရေးယူခဲ့လျှင် သူသည် မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် တကယ်နစ်မြုပ်သွားနိုင်၏။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... သူ၏မိခင်နှင့်အတူ သူ၏မှတ်ဉာဏ်သည် သူ၏မိခင်ဖမ်းခေါ်ခံလိုက်ရသည့်အချိန်တွင်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူသာ သူ၏မိခင်ကိုကယ်တင်ခဲ့လျှင်... သူသည် ဤမှတ်ဉာဏ်ကမ္ဘာတွင် သူ၏မိခင်နှင့်အတူ ဆက်လက်နေထိုင်သွားမည်ဖြစ်သည်။
“ဒါကို နစ်မြုပ်တယ်လို့ခေါ်တာလား...”
စကားများကျဆင်းပြီးနောက် ရဲယင်သည် လက်တွေ့ဘဝတွင် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာဖွင့်လိုက်၏။
သူ၏မျက်လုံးများကိုဖွင့်ပြီးနောက် ရဲယင်ပထမဆုံးမြင်တွေ့ရသူမှာ ရဲရှင်းဟွေ့ဖြစ်သည်။
ရဲရှင်းဟွေ့၏မျက်နှာကိုမြင်သောအခါ ရဲယင်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ့ကြောင့်သာဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်၏။ သို့မဟုတ်လျှင် သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးယဉ်မှုထဲတွင် တကယ်ကျရောက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။
ရဲရှင်းဟွေ့သည်လည်း သူ၏မန်ဂဲခယို ရှာရင်းဂန်ကိုပိတ်၍ ရဲယင်ကိုပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “
ကောင်းပြီလေ... မင်းက ကျိန်ဆိုမှုတောင်လုပ်ခဲ့တဲ့အတွက် မတော်တဆမှုတစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက်ဖြစ်မှာပဲလို့ ငါသိခဲ့တယ်... နောက်ဆိုရင် ကျိန်းသေပေါက်ဖြစ်လာမယ့်ကိစ္စတွေကို ကြိုမပြောနဲ့... မင်းလိုလူမျိုးက အကြွားဆုံးနဲ့ အလွယ်တကူကတိပေးတတ်တဲ့အရာကို အကြောက်ဆုံးဖြစ်သင့်တယ်... အဲဒီအရာတွေကို မင်းလုပ်ရင် မင်းမျက်နှာပျက်ရမှာ သေချာတယ်...”
ရဲရှင်းဟွေ့က ထို့နောက် ရဲယင်ကိုညွှန်ပြ၍ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ကြည့်စမ်း... မင်း မျက်နှာပျက်ရပြန်ပြီ... ဒါကြောင့်... လူငယ်လေး... အာ... မဟုတ်ဘူး... ရဲယင်... မင်း ပိုသတိထားသင့်တယ်...”
ရဲယင်: “...”
ရဲရှင်းဟွေ့၏စကားများကိုနားထောင်ရင်း ရဲယင်သည် ထိုဂြိုလ်တုပတ်လမ်းအမြောက်များထဲမှ တစ်ခုကို သူ့အပေါ်တွင်အသုံးပြုလိုသော်လည်း သူ မလုပ်နိုင်ကြောင်းသိ၏။ သူ၏မယုံကြည်ရသောဦးလေးက သူ့ကိုကယ်တင်ခဲ့ရုံသာမက သူသူ့ကိုမနိုင်သောကြောင့်လည်းဖြစ်သည်။
“ဦးလေး... ဒီတစ်ခေါက်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”
ရဲယင်က ရဲရှင်းဟွေ့ကို သူ၏ထုံးစံအတိုင်းမာနကြီးသောလေသံဖြင့် ကျေးဇူးတင်လိုက်ပြီးနောက် ကွန်ပျူတာရှေ့တွင်ထိုင်နေသော ရဲလန်ယွဲ့ကိုကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။ “အဒေါ်... ကျွန်တော့်အမေ ဘယ်လိုနေသေးလဲ...”
ရဲလန်ယွဲ့က ဤသည်ကိုကြားသောအခါ သူ့ကိုပြုံးပြလိုက်သည်။
“နန်ကုန်းချင်းယွီဘက်က အဆင်ပြေပါတယ်... ဒီမှတ်ဉာဏ်ထည့်သွင်းမှုက အရမ်းအောင်မြင်ခဲ့တယ်... ပြီးတော့...”
ရဲယင်က တံတွေးမြိုချ၍ မေးလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ…”
“တကယ်တော့... အရာအားလုံးကို တစ်နာရီအတွင်းလုပ်လို့ရတယ်...”
ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ရဲယင်အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်နေ့လုံးလှဲနေခဲ့ပြီး သူ၏မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့၏။
“တကယ်တော့ ရှင်းဟွေ့က ရုတ်တရက်အတွေးကောင်းတစ်ခုရခဲ့တယ်...”
ရဲလန်ယွဲ့ပြောသည်ကိုကြားသောအခါ ရဲယင်က ရဲရှင်းဟွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ရဲရှင်းဟွေ့က ပခုံးတွန့်၍ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ငါခံစားမိတာက... မှတ်ဉာဏ်တွေကို တိုက်ရိုက်ထည့်သွင်းတာတို့ဘာတို့အစား... သူမကို မင်းရဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေထဲကဘဝကို နေထိုင်စေတာက ပိုကောင်းတယ်လို့ထင်တယ်... မင်းဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရတဲ့ တကယ့်ဘဝကိုပေါ့...”
ရဲရှင်းဟွေ့ပြောသည်ကိုကြားသောအခါ ရဲယင်သည် ခုနကဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားသည်။
“ဒါဆို... အဲဒီမှတ်ဉာဏ်တွေက မှတ်ဉာဏ်သက်သက်မဟုတ်ဘူး... ငါ့ရဲ့အရင်ဘဝကို တစ်ခေါက်ပြန်နေထိုင်ခဲ့ရသလိုမျိုး ပိုဖြစ်နေတာလား...”
…
ရဲလန်ယွဲ့သည် မူလကရဲရှင်းဟွေ့၏ အကြံဉာဏ်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... လူတစ်ဦးသည် မှတ်ဉာဏ်ကမ္ဘာတွင် ကြာကြာနေလေလေ၊ နစ်မြုပ်နိုင်ခြေပိုများလေလေဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ရဲရှင်းဟွေ့ကလည်း ရဲယင်တွင်မည်သည့်ပြဿနာမှရှိမည်မဟုတ်ကြောင်းနှင့် တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်ပွားပါက သူအရေးယူနိုင်ကြောင်း အကြိမ်ကြိမ်ကတိပေးခဲ့သဖြင့် ရဲလန်ယွဲ့သည် ဤအစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့၏။
အချက်အလက်များက အစီအစဉ်သည် အလွန်အောင်မြင်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။
ရဲရှင်းဟွေ့တွင် မန်ဂဲခယို ရှာရင်းဂန်နှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောစွမ်းအင်၏ အကူအညီများရှိသောကြောင့် ရဲယင်ကို နစ်မြုပ်လုနီးပါးအခြေအနေမှ ပြန်ဆွဲထုတ်ရန် လွယ်ကူခဲ့သည်။
အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ အကယ်၍ နန်ကုန်းချင်းယွီနှင့် ရဲယင်တို့အား အတူတူဘဝကိုတွေ့ကြုံခံစားခွင့်ပြုပါက... မှတ်ဉာဏ်လွှဲပြောင်းမှုကြောင့်ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရှုပ်ထွေးမှုများကို ဖြေရှင်းရန်မလိုအပ်တော့ခြင်းဖြစ်သည်။
အနာဂတ်တွင် မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းမှုများ သို့မဟုတ် “ငါဘယ်သူလဲ၊ ငါဘယ်ကလာတာလဲ၊ ငါဘယ်ကိုသွားသင့်လဲ” ကဲ့သို့သော မိုက်မဲသောမေးခွန်းများ ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။
.......
ရဲယင်သည်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့ထံမှ ကိစ္စ၏ကောင်းကျိုးနှင့်ဆိုးကျိုးများကို သိရှိခဲ့သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး...”
ရဲယင်စကားဆုံးသည်နှင့် ဦးထုပ်ဆောင်းကိုဆောင်းလျက် ကုတင်ပေါ်တွင်လှဲနေသော နန်ကုန်းချင်းယွီသည် ငိုသံနှင့်အတူ ထထိုင်လိုက်သည်။
ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ရဲလန်ယွဲ့သည် သူမ၏ခေါင်းပေါ်မှဦးထုပ်ဆောင်းကို ချက်ချင်းချွတ်ပေးလိုက်၏။
ခုတင်ကနိုးထလာသော နန်ကုန်းချင်းယွီသည် ပထမတွင် ရှုပ်ထွေးမှုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။
“ငါ... ငါအဖမ်းခံလိုက်ရတာကို မှတ်မိတယ်... နေဦး... ရှောင်ယင်...”
နန်ကုန်းချင်းယွီက သူ၏နာမည်ကိုခေါ်သည်ကိုကြားသောအခါ ရဲယင်၏မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များပြည့်လျှံလာသည်။
“အမေ... ကျွန်တော်ဒီမှာရှိတယ်...”
ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ ရဲလန်ယွဲ့နှင့် ရဲရှင်းဟွေ့တို့သည် ဓာတ်ခွဲခန်းမှတစ်ဦးပြီးတစ်ဦးထွက်သွားကြပြီး မိခင်နှင့်သားကို အတူတကွအချိန်အနည်းငယ်ပေးရန် ရည်ရွယ်လိုက်ကြသည်။
…
သူတို့ဓာတ်ခွဲခန်းမှထွက်သွားသည်နှင့် ယီက ရဲလန်ယွဲ့ထံသို့ရောက်လာ၏။
“ဒုဂိုဏ်းချုပ်... ကြယ်တာရာမြို့တော်အပြင်ဘက်ကနေ လူတစ်စုရောက်လာပြီး သူတို့က နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြားကလို့ ပြောနေကြပါတယ်...”