ဂန္ထဝင်ဇာတ်လမ်းတွဲအတိုင်း... အမြောက်ပါးစပ်က မနိုင်စရာမရှိ

ဧည့်ခန်းထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြား၏ ဖိတ်ခေါ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ ရဲရှင်းဟွေ့က ပေါင်ပေါင်း၏ ကိုယ်စား တိုက်ရိုက် သဘောတူလိုက်သည်။

မူလက ရဲရှင်းဟွေ့ ထင်ခဲ့သည်မှာ ဤတစ်ကြိမ် နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြားမှ လူများ လာရောက်သည့်အခါ သူတို့က မောက်မာစွာဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းကို တိုက်ရိုက်ညွှန်၍ ကြေးဝါလက်သီးစွပ် သို့မဟုတ် အခြားအရာများကို ယူဆောင်လာပေးရန် တောင်းဆိုမည်ဟု ဖြစ်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့မှာ ဧည့်သည်အဖြစ် ဖိတ်ခေါ်ခြင်း ခံခဲ့ရ၏။

ဤခရီးစဉ်မှာ ဟုန်မန်စားသောက်ပွဲ ဖြစ်မည်ကို သူ သိသော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့က နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြားက သူနှင့် ပေါင်ပေါင်းကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်လိုသည်ကို သိချင်နေသေးသည်။

.....

ရဲရှင်းဟွေ့၏ သဘောတူညီချက်ကို ကြားသောအခါ သုကူဝူမင်က ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုဆိုရင် အခုပဲ ထွက်ခွာကြတာပေါ့…”

ဤသည်ကို ကြားပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့ကလည်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူက ဦးစွာ သူ၏ အစ်မဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်၍ စိတ်ချစေသော အကြည့်တစ်ချက် ပေးကာ ပေါင်ပေါင်း၏ လက်ကို ဆွဲ၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သုကူဝူမင်က ရဲရှင်းဟွေ့ကို တားဆီးလိုက်၏။

“ငါတို့က အပျိုစင်ပေါင်ပေါင်းကို ဖိတ်ခေါ်တာ… မင်းက ဘာလိုက်လုပ်မှာလဲ…”

ရဲရှင်းဟွေ့ - “...”

“ဘာလဲ… ခင်ဗျားတို့ ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိဘူးလား…”

“မင်းက ဘယ်သူလဲ…” သုကူဝူမင်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားတို့ ပြောနေတဲ့ ပေါင်ပေါင်းဆိုတာ ငါပဲ…”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်ရမည့် အလှည့်မှာ သုကူဝူမင် ဖြစ်လာသည်။

သုကူဝူမင်က သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော သုကူဝူပင်းကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

“ငါတို့ ဖိတ်ခေါ်ရမယ့် ပေါင်ပေါင်းက ယောကျ်ားလေးလား မိန်းကလေးလား…”

“ငါလည်း မေ့နေတယ်… မိန်းကလေး ဖြစ်မှာပါ…”

သုကူဝူမင်က လှည့်၍ ရဲရှင်းဟွေ့ကို လူလိမ်ကြီးဟု ဆူပူတော့မည် ပြင်လိုက်စဉ်တွင် သုကူဝူပင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ယောကျ်ားလေးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်…”

သုကူဝူပင်း၏ နောက်ကျသော စကားများကြောင့် သုကူဝူမင်မှာ သူ၏ လျင်မြန်သော လှည့်ခြင်းကြောင့် ခါးเคล็ดလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဤညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းကြောင်း မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က သူတို့ကို ပို၍ပင် စနောက်ချင်လာသည်။ ရဲရှင်းဟွေ့ကလည်း သူ၏ အမြောက်ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော စကားများက ဤသုကူဝူမင်ကို တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုခဲ့သည်။

ဝူမင်၏ ကံကြမ္မာကို စမ်းသပ်ရန် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ဖြစ်၏။ ဤအမည်နှင့်အတူ သူက လူတစ်ယောက်၏ အမြောက်ပါးစပ်ကြောင့် အမှန်တကယ် သေဆုံးမည်လော။

“အမ်… နောက်တာပါ… ကျွန်တော်က ပေါင်ပေါင်း မဟုတ်ပါဘူး…”

စကားပြောနေစဉ်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့က ပေါင်ပေါင်း၏ လက်ကို ဆွဲ၍ ပြောလိုက်သည်။ “သူမက ပေါင်ပေါင်း… သူမက ခင်ဗျားတို့ ဖိတ်ခေါ်တဲ့ ပေါင်ပေါင်း ဆိုပေမယ့် ကျွန်တော်လည်း လိုက်ကိုလိုက်ရမယ်… ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က သူမရဲ့ ယောကျ်ားလေ… သဘောပေါက်လား…”

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ သုကူဝူမင်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်သည်။ “ယောကျ်ားဆိုတာ ဘာကြီးလဲ…”

ရဲရှင်းဟွေ့ - “...”

“အင်း… ဆိုလိုတာက… သူမ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြားကို လိုက်ချင်ရင် ကျွန်တော် သူမနဲ့အတူ ပါကိုပါရမယ်… မဟုတ်ရင်တော့… သူမ လိုက်လို့မရဘူး… နားလည်ပြီလား…”

သုကူဝူမင်မှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသေးသော်လည်း သူက အချက်တစ်ချက်ကို သိ၏။ အကယ်၍ သူက ပေါင်ပေါင်းဟု အမည်ရသောသူကို နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြားသို့ သွားစေလိုပါက သူ၏ ရှေ့မှ လူကလည်း လိုက်ပါရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်… တောင်ကြားသခင်က ပေါင်ပေါင်းကို တစ်ယောက်တည်း သွားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်… အပိုလူတစ်ယောက် ထပ်ပေါင်းထည့်ရန်မှာ အနည်းငယ် ခက်ခဲလိမ့်မည်…။

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ သုကူဝူမင်က သူ၏ ဘေးရှိ သုကူဝူပင်းကို ကြည့်၍ မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

သုကူဝူပင်းက ခေါင်းညိတ်၍ ရဲရှင်းဟွေ့ထံသို့ ခုန်အုပ်ဟန် ပြုလိုက်၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့က မည်သည့်အားမှ မသုံးခဲ့သောကြောင့် သူက သုကူဝူပင်းကို ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားအောင်သာ ကန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့က သုကူဝူပင်းက သုကူဝူမင်ထံသို့ ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို ကြည့်နေလိုက်၏။

သုကူဝူပင်း ယခုလေးတင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့၏ ခွန်အားကို စစ်ဆေးရန် ဖြစ်သည်။ သုကူဝူပင်းတွင် သူက ကိုယ်ထိလက်ရောက် ထိတွေ့နိုင်သရွေ့ တစ်ဖက်လူမှာ မည်သည့်အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်ကို သိနိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိ၏။

စုံစမ်းပြီးနောက်တွင် သုကူဝူပင်းက ရဲရှင်းဟွေ့မှာ တာအိုကိုယ်ခန္ဓာအဆင့်သို့ပင် မရောက်နိုင်သည့် အားနည်းသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

သဘာဝအတိုင်းပင် သုကူဝူမင်သည် သူ၏ ညီဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများမှ ဤကောင်လေးမှာ အမှန်တကယ်တွင် အားနည်းသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ သူတို့နှင့်အတူ ခေါ်သွားလျှင် အရေးမကြီးပေ။ အဆိုးဆုံးမှာ လမ်းတွင် သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့သည် အရေးမပါသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိသောအခါ သုကူဝူမင်က ရဲရှင်းဟွေ့ကို သူတို့နှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်သွားရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်… ရဲရှင်းဟွေ့ကို လမ်းမှာ သတ်ပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။ တာဝန်မှာ ပေါင်ပေါင်းကို တစ်ဦးတည်း ဖိတ်ခေါ်ရန်သာ ဖြစ်သောကြောင့် လူအများအပြားကို ခွင့်မပြုသည်မှာ သေချာ၏။ ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြား၏ အလုပ်လုပ်ပုံ အခြေခံမူ ဖြစ်သည်။

…

ကြယ်တာရာဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သုကူဝူမင်က ရဲရှင်းဟွေ့ကို မေးလိုက်သည်။ “မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ…”

“ကျွန်တော်…” ရဲရှင်းဟွေ့က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစား၍ သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်နာမည် လုရှိုးချိုက်ပါ…”

“အော်…”

သုကူဝူမင်က အသံတစ်ချက် ပြု၍ သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။ ‘ငါ မင်းကို နောက်မှ မြှုပ်ဖို့ တွင်းတူးတဲ့အခါ မင်းအတွက် အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တစ်ခု စိုက်ထူပေးမယ်… လုရှိုးချိုက်…’

…

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လူအချို့မှာ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့မှာ နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြားနှင့် အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးနေသေး၏။

လေထဲတွင် သုကူဝူမင်က အောက်ရှိ တောင်တန်းတောအုပ်ကို ညွှန်ပြ၍ ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ အောက်ဆင်းပြီး ခဏနားကြရအောင်…”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သုကူဝူမင်က ဦးဆောင်၍ အောက်သို့ ပျံဆင်းသွားသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ပေါင်ပေါင်းတို့ တစ်ချိန်တည်းတွင် ဆင်းသက်လာသောအခါ သုကူဝူမင်က သူ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် ရဲရှင်းဟွေ့ကို ရိုက်လိုက်၏။ ဤလက်ဖဝါးရိုက်ချက်မှာ အလွန်အားကောင်းပုံရသော်လည်း သေစေလောက်သည်တော့ မဟုတ်ချေ။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က မရှောင်တိမ်းဘဲ လက်ဖဝါးဖြင့် တိုက်ရိုက် အရိုက်ခံလိုက်ရသည်။

သုကူဝူမင်က ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး သစ်ပင်ပင်စည်ကို တိုက်မိသွားသော ရဲရှင်းဟွေ့ကို မကြည့်ဘဲ ပေါင်ပေါင်း၏ အမူအရာကို ကြည့်လိုက်၏။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူက ပေါင်ပေါင်းမှာ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် လွင့်ထွက်သွားသော ရဲရှင်းဟွေ့ကို လျစ်လျူရှုကာ အလင်းတန်းများ ထွက်နေသော အုတ်ခဲတစ်လုံးဖြင့် ဆော့ကစားနေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

“ဟဲဟဲဟဲ…” သုကူဝူမင်က ရဲရှင်းဟွေ့ကို ပြုံးပြ၍ ပြောလိုက်သည်။ “လုရှိုးချိုက်… မင်းက အပျိုစင်ပေါင်ပေါင်းအတွက် အဲဒီလောက် အရေးမပါဘူးထင်တယ်… ဒီလိုဆိုမှတော့ ငါ မင်းကို သတ်လိုက်ရင် ပြဿနာ မရှိလောက်ဘူးမလား…”

သုကူဝူမင်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဂိမ်းကစားနေသော ပေါင်ပေါင်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ပြဿနာ မရှိဘူး…”

မူလက ပေါင်ပေါင်း ပြောချင်သည်မှာ “ပြဿနာမရှိဘူး… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း သူ့ကို သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…” ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏ ဇာတ်ကောင်မှာ ဂိမ်းထဲတွင် သေဆုံးတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် သူမက သူမ၏ စကားကို တိုတောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် သုကူဝူမင်သည် လုရှိုးချိုက်မှာ ရိုးရှင်းစွာပင် မရှိမဖြစ် မဟုတ်သည့် အမှိုက်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ပို၍ပင် ယုံကြည်လာသည်။

...

သုကူဝူမင်က ရဲရှင်းဟွေ့ထံ လျှောက်သွား၍ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“လုရှိုးချိုက်… မင်းလည်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ… အပျိုစင်ပေါင်ပေါင်းက မင်း အသက်ရှင်သလား သေသလားဆိုတာ ဂရုမစိုက်ဘူး… ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ရဲ့ တာဝန်က အပျိုစင်ပေါင်ပေါင်းကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ပဲ… ဒါပေမယ့် မင်းက အတင်းလိုက်လာလို့ ငါ့မှာ မင်းကို ဒီမှာ သတ်ပစ်ဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး…”

သုကူဝူပင်းမှာလည်း သူ၏ လက်များကို ပိုက်၍ ရဲရှင်းဟွေ့ကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေ၏။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ အမူအရာမှာ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေသော်လည်း ထို့နောက်တွင်မူ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

“ခဏနေဦး… မင်း ငါ့ကို သတ်လို့ရတယ်… ဒါပေမယ့် ရှင်းအောင်တော့ ပြောရမယ်… ငါ ဘယ်သူ့လက်ချက်နဲ့ သေရမှာလဲ…”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သုကူဝူမင်က လှောင်ပြောင်၍ ပြောလိုက်သည်။ “အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ… ငါ့လက်ချက်နဲ့ပေါ့ကွ…”

ရဲရှင်းဟွေ့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ငါ… ဘယ်သူက ငါလဲ… ခင်ဗျားကို ဆိုလိုတာလား… ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ကိုလား… ကျွန်တော်က ဘယ်သူလဲ…”

“မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ… နေဦး… မင်းက လုရှိုးချိုက် မဟုတ်ဘူးလား…” သုကူဝူမင်မှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့က ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် မေးခွန်းက လာပြီ…”

သုကူဝူမင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

“ဘာမေးခွန်းလဲ… မင်း… ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ…”

ရဲရှင်းဟွေ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဒါက လူနဲ့ စကြဝဠာကြားက ဆက်နွှယ်မှုကနေ စရမှာ… အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ခင်ဗျားကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်…”

“ဘာမေးခွန်းလဲ…”

“ငါဟာ ဘယ်သူလဲ…”

သုကူဝူမင်၏ မျက်လုံးများမှာ လည်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး သူက မေးလိုက်သည်။

“ဒီမေးခွန်းကို အစောက ပြောပြီးပြီ မဟုတ်လား… ငါ ဒါကို သိပြီးသား…”

ရဲရှင်းဟွေ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး… ခင်ဗျား မသိဘူး… သိရဲ့လား… ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ… သုကူဝူမင်လား… မဟုတ်ဘူး… ဒါက နာမည်တစ်ခုပဲ… လျှို့ဝှက်အမည်တစ်ခု… ခင်ဗျားကို သုကူဝူမင်လို့ ခေါ်နိုင်တယ်… ကျွန်တော့်ကို သုကူဝူမင်လို့ ခေါ်နိုင်တယ်… သူတို့အားလုံးကို သုကူဝူမင်လို့ ခေါ်နိုင်တယ်… ဒီလျှို့ဝှက်အမည်ကို ဖယ်ရှားပြီးရင် ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ…”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သုကူဝူမင်သာမက သူ၏ ဘေးရှိ သုကူဝူပင်းပါ ရှုပ်ထွေးသွားကြ၏…။

တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သုကူဝူမင်က အော်လိုက်သည်။ “ငါ မသိဘူး… ငါ သိစရာ မလိုဘူး… ငါ သိတာက ငါ အခု မင်းကို သတ်တော့မယ်ဆိုတာပဲ…”

သူ စကားပြောနေစဉ်တွင် သုကူဝူမင်က လှုပ်ရှားတော့မည် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ မပြုမူမီတွင် ရဲရှင်းဟွေ့ ထပ်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ကောင်းပြီ… ကောင်းပြီ… ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို နောက်မေးခွန်းတစ်ခု ဖြေပါ… ငါဟာ ဘယ်သူလဲ…”

သုကူဝူမင်၏ လက်မှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွား၍ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီမေးခွန်းကို အစောပိုင်းက ဆွေးနွေးပြီးပြီ…”

ရဲရှင်းဟွေ့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး… ကျွန်တော် အခုလေးတင် မေးနေတာက ‘အသိစိတ်’ အကြောင်း… အခု ကျွန်တော် မေးနေတာက ‘အတ္တ’ အကြောင်း…”

“ဘာကွာလို့လဲ…”

ရဲရှင်းဟွေ့က ဆက်၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဥပမာ… ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်အမည်ကို သုံးပြီး စကားပြောတဲ့အခါ ခင်ဗျားရဲ့ လျှို့ဝှက်အမည်ကလည်း ကျွန်တော်ပဲ… ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ… ခင်ဗျားက ကျွန်တော်ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်က ခင်ဗျားဖြစ်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား…”

ထပ်မံ၍ ရှုပ်ထွေးသွားသော သုကူဝူမင်က သူ၏ လက်ကို ချ၍ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီမေးခွန်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး မဟုတ်လား…”

သူက ဤသို့ ပြောခဲ့သော်လည်း သုကူဝူမင်မှာ အတွေးများနှင့် မိမိကိုယ်ကို သံသယဝင်ခြင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားဆဲ ဖြစ်၏။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ ပါးစပ်မှ စကားလုံးများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ မေးခွန်းတချို့ မေးမယ်… ကျွန်တော် မွေးဖွားလာတုန်းက ဘယ်ကလာတာလဲ… ကျွန်တော် သေပြီးရင် ဘယ်ကို သွားမှာလဲ… ကျွန်တော် ဘာလို့ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ပေါ်လာတာလဲ… ကျွန်တော့်ရဲ့ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းက ဒီကမ္ဘာကြီးအတွက် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ… ကမ္ဘာကြီးက ကျွန်တော့်ကို ရွေးချယ်တာလား… ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်က ကမ္ဘာကြီးကို ရွေးချယ်တာလား…”

နားထောင်ရင်းဖြင့် ပို၍ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာသော သုကူဝူမင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “တော်တော့…”

ရဲရှင်းဟွေ့က သုကူဝူမင်၏ အော်ဟစ်သံကို လျစ်လျူရှု၍ ဆက်၍ မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်နဲ့ စကြဝဠာကြားမှာ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု ရှိသလား… စကြဝဠာမှာ အဆုံးသတ် ရှိသလား… အချိန်မှာ အတိုင်းအတာ ရှိသလား… အတိတ်က ဘယ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတာလဲ… အနာဂတ်က ဘယ်မှာ ရပ်တန့်တာလဲ… ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ကျွန်တော် မေးလိုက်တဲ့ မေးခွန်းက ခင်ဗျား အခုလေးတင် ပြောခဲ့တဲ့ မေးခွန်း ဟုတ်နေသေးရဲ့လား…”

“ခွေးမသား… ငါ မင်းကို သတ်မယ်…”

သုကူဝူမင်မှာ နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူက အော်ဟစ်၍ အမှန်တကယ် လှုပ်ရှားတော့မည် ပြင်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့၏ အသံမှာ သုကူဝူမင်၏ အသံထက်ပင် ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။

“ဘယ်သူက ငါ့ကို သတ်တာလဲ… ပြီးတော့ ငါက ဘယ်သူ့ကို သတ်ခဲ့တာလဲ…”

သုကူဝူမင်မှာ အံ့အားသင့်သွား၍ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ… ငါ့ကိုယ်ငါ သတ်ခဲ့တာလား…”

“အဖြေမှန်ပါတယ်… ဆက်လုပ်ပါ”

နောက်ဆုံးတွင် ရဲရှင်းဟွေ့က ဖိတ်ခေါ်သော ဟန်အမူအရာတစ်ရပ်ကို ပြုလုပ်လိုက်၏။

သုကူဝူမင်၏ ဘက်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ သူ၏ လက်သီးပေါ်တွင် စုစည်းလာပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ချိန်ရွယ်ကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မျက်နှာပေါ်သို့ ထုရိုက်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်သီးမှာ သူ၏ ခေါင်းနှင့် တစ်စင်တီမီတာအကွာတွင် ရှိနေစဉ်တွင် သုကူဝူမင်က ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ကို တုံးတယ်လို့ ထင်နေတာလား… မင်း ငါ့ကို လှည့်စားနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီလို့ ထင်နေတာလား…”

ရဲရှင်းဟွေ့ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သူက တွေးလိုက်သည်။ ‘ဘာ… ငါ့အမြောက်ပါးစပ်က မအောင်မြင်ဘူးလား… မဟုတ်ဘူး… ငါတို့ မရှုံးနိမ့်ရဘူး…’

ထို့နောက်… ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ လက်ညှိုးကို သုကူဝူမင်၏ လက်ဖမိုးသို့ ညွှန်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်သီးကို ချတော့မည် ပြင်နေသော သုကူဝူမင်သည် ရုတ်တရက် ကြီးမားသော အားတစ်ရပ် လာရောက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ထို့နောက် သူ၏ လက်သီးက သူ၏ ခေါင်းကို ထိမှန်သွားပြီး သူ၏ ခေါင်းမှာ ပေါက်ကွဲထွက်ကာ နေရာတွင်ပင် သေဆုံးသွားသည်။

“ဟူး… ငါ သိသားပဲ… ငါ့အမြောက်ပါးစပ်က မနိုင်ရာမရှိဘူး…”