ကံဆိုးသော ဝူပင်း

တောအုပ်တစ်ခုထဲတွင်…

ပေါင်ပေါင်းသည် ကျောက်ပြားတစ်ချပ်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ဂိမ်းကစားနေ၏။

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို မှီနေသည်။

သူ၏ ရှေ့တွင်မှာမူ ဦးနှောက်များ ကြေမွပျက်စီးသွားသော သုကူဝူမင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဘေးတွင်မှာမူ “ငါဟာ ဘယ်သူလဲ” ဟူသော ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားလုံးကြီးများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲဖြစ်သော သုကူဝူပင်း ဖြစ်သည်။

သွေးနံ့မှာ သုကူဝူပင်း၏ နှာခေါင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ၎င်းက သူ့ကို မသိစိတ်ဖြင့် ဘေးသို့ ကြည့်စေလိုက်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့က သုကူဝူပင်း ကြည့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ချက်ချင်းပင် သူ၏ လက်ကို မြှောက်၍ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ငါ့အတွက် သက်သေထွက်ပေးဖို့ လိုတယ်… သူက သူ့ကိုယ်သူ ရိုက်သတ်လိုက်တာ… ကြည့်လေ… သုကူဝူမင်ရဲ့ လက်သီးမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် ဦးနှောက်အသားစတွေတောင် ရှိနေသေးတယ်…”

သုကူဝူပင်းက ယုံကြည်မှုမရှိသော အမူအရာဖြင့် လှုပ်ရှားလိုနေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က စကားတစ်ခွန်း ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးစမ်းပါ… ပြီးတော့ ငါပြောတာကို ယုံလိုက်… ဒါတွေအားလုံးက အမှန်တရားတွေချည်းပဲ…”

သုကူဝူပင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ သုကူဝူမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သုကူဝူမင်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကိုယ်ကိုပင် ရိုက်သတ်သွားပုံရကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

‘ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာလား…’

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ သုကူဝူပင်းက ရဲရှင်းဟွေ့ကို ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ရဲရှင်းဟွေ့ ယခုလေးတင် ပြောခဲ့သည်ကို စဉ်းစားလိုက်၏။

“ဘယ်သူက ငါ့ကို သတ်တာလဲ… ပြီးတော့ ငါက ဘယ်သူ့ကို သတ်ခဲ့တာလဲ…”

ဤစကားလုံးများကို တွေးမိသောအခါ သုကူဝူပင်းက လျင်မြန်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

‘မဟုတ်ဘူး… ဒီကောင်က ထူးဆန်းတယ်… ငါ သူ့ကို သတ်ချင်တဲ့အခါ ဘာလို့ ငါ့ခေါင်းကို ငါ့လက်သီးနဲ့ ထိုးချင်စိတ် ပေါက်လာရတာလဲ…’

သုကူဝူပင်းက ရဲရှင်းဟွေ့ကို လေးနက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်၍ မြေပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော သုကူဝူမင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ နားလို့ဝပြီလား… နားလို့ဝပြီဆိုတာနဲ့ ထွက်ခွာကြရအောင်…”

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အစ်ကိုကြီးပင် မကိုင်တွယ်နိုင်သော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သူ မကိုင်တွယ်နိုင်ပေ။ သို့ဖြစ်ရာ သူက ရဲရှင်းဟွေ့ကို ကိုင်တွယ်ရန် ကြိုးစားခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အစ်ကိုကြီးမှာ အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။

......

အခြားတစ်ဖက်တွင်

နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြား၊ သုကူမျိုးနွယ် ဘိုးဘွားခန်းမ။

သုကူပါးထျန်းသည် ဘိုးဘွားခန်းမတွင် ဒူးထောက်ထိုင်၍ ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်ရှုနေ၏။ ဤရှေးဟောင်းစာအုပ်တွင် နယ်မြေအရှင်သခင် ဟုခေါ်သောသူနှင့် နယ်မြေအရှင်သခင်၏ ကြေးဝါလက်သီးစွပ် နှစ်ခုအကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

သုကူပါးထျန်း သေချာစွာ ဖတ်ရှုနေစဉ်တွင် ဘိုးဘွားခန်းမ၏ ဘေးဘက်မှ ဝိညာဉ်လှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူက လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ဝမ်းကွဲ သုကူဝူမင်၏ ဝိညာဉ်ကျောက်ပြားမှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သုကူမျိုးနွယ်၏ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်တိုင်းသည် ဘိုးဘွားခန်းမတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်ပြားတစ်ခု စီစဉ်ထားမည် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်ပြား၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ မျိုးဆက်တစ်ဦး သေဆုံးသည့်အခါ ဝိညာဉ်သည် ဘိုးဘွားခန်းမသို့ ချက်ချင်း ပြန်လာမည် ဖြစ်သည်။

“ဟမ်… ဝူမင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား…”

စကားပြောနေစဉ်တွင် သုကူပါးထျန်းက လက်ညှိုးထိုးလိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တစ်စင်းက ဝိညာဉ်ကျောက်ပြားကို ထိမှန်သွားသည်။

ထို့နောက် အနည်းငယ် ပုံရိပ်ယောင်ဆန်သော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုက ဝိညာဉ်ကျောက်ပြားမှ ပျံထွက်လာသည်။

“ခွေးမသား… မင်း ငါ့ကို မမျှော်လင့်ဘဲ တိုက်ခိုက်တယ်… အဲဒီခွေးမသားကို ငါ အစိမ်းလိုက် ဝါးစားပစ်မယ်…”

ဝိညာဉ်ကျောက်ပြားမှ ယခုလေးတင် ထွက်လာသော သုကူဝူမင်က ချက်ချင်းပင် ကျိန်ဆဲစပြုလိုက်သည်။

“ဝူမင်… ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ…”

သုကူပါးထျန်း၏ ပြည့်ဝသော အသံက သုကူဝူမင်၏ ကျိန်ဆဲသံကို ဖြတ်တောက်လိုက်၏။

သုကူပါးထျန်းကို မြင်သောအခါ သုကူဝူမင်က သူ့ထံသို့ ချက်ချင်း အရိုအသေပြု၍ ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

“အင်း…” သုကူပါးထျန်းက သက်ပြင်းချ၍ သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

‘ကြည့်ရတာ… သုကူမျိုးနွယ်က လူတွေက လက်ဝှေ့ အရမ်းကျင့်လို့ တုံးသွားကြပြီထင်တယ်… တပည့်တွေကို လေ့ကျင့်ပေးတဲ့ နည်းလမ်းကို ပြောင်းလဲဖို့ လိုအပ်လာပြီထင်တယ်…’

သို့သော်လည်း သုကူပါးထျန်းသည် နတ်ဘုရားလက်နက်နှင့်အတူ ရှိနေသူ ပေါင်ပေါင်းက နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြားသို့ လာရန် သဘောတူခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

သုကူပါးထျန်း တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်သည်မှာ သူတို့က ထိုသူကို ဖိတ်ခေါ်ရန် ပျက်ကွက်ခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူတို့က ထိုသူကို သူတို့၏ နယ်မြေသို့ ဖိတ်ခေါ်၍ သူတို့မိသားစု၏ နတ်ဘုရားလက်နက်ကို လုယူ… အဲ… ပြန်လည်ရယူလိုပါက အရာရာမှာ ပို၍ လွယ်ကူသွားမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက ကြယ်တာရာဂိုဏ်းတွင် ဆက်လက် ပုန်းအောင်းနေပါက သုကူပါးထျန်းမှာ သူတို့၏ တံခါးဝသို့ လာရောက်ရန် အမှန်တကယ် မဝံ့ရဲပေ။

နောက်ဆုံးတွင်… မသေမျိုးဧကရာဇ် ငါးဦးမှာ အရှက်ရဖွယ်ရာဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ထုတ်ခံခဲ့ရသည် မဟုတ်လော။

.......

အခြားတစ်ဖက်တွင်…

ရဲရှင်းဟွေ့၊ ပေါင်ပေါင်းနှင့် သုကူဝူပင်းတို့မှာ နောက်ဆုံးတွင် နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြားသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြားထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်ပြီးနောက် မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ တောင်တန်းများနှင့် ကြည်လင်သော ရေများ၏ လှပသော ရှုခင်းအပြင် တန်ဆောင်းများ၊ ဘုရားပုထိုးများနှင့် သစ်သားအိမ်များ ဖြစ်၏။

ထိုမှလွဲ၍ အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်သံများလည်း ရှိနေသည်။ ထိုအော်ဟစ်သံများမှာ သိုင်းကွင်းအတွင်းရှိ နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြားမှ တပည့်များထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟေး… ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဒီမှာ သစ်သားအိမ်တွေ ရှိကြတယ်… အဲဒါတွေ ပြိုကျမှာ မကြောက်ဘူးလား…”

ရဲရှင်းဟွေ့က ရှေ့တွင် လျှောက်နေသည့် သုကူဝူပင်းကို မေးလိုက်သည်။

သုကူဝူပင်းက သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို မထီမဲ့မြင်ဖြင့် တွန့်လိမ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း အဲဒါကို စိတ်ပူစရာမလိုဘူး… ငါတို့အိမ်တွေက ဘယ်တော့မှ ပြိုကျမှာ မဟုတ်ဘူး…”

“ပေါင်ပေါင်း…” ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ ဘေးရှိ ပေါင်ပေါင်းကို ကြည့်၍ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“သူက သူတို့အိမ်တွေက ပြိုကျလို့မရဘူးတဲ့… မင်း စမ်းကြည့်ရမယ်…”

“အိုး…”

ပေါင်ပေါင်းက အသံတစ်ချက်ပြု၍ မြေကြီးကို ပြင်းထန်စွာ နင်းချလိုက်၏။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်ပြားအုတ်ချပ်များမှာ ရုတ်တရက် အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြား တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။

မြေပြင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ သစ်သားအိမ်များစွာမှာလည်း တုန်ခါစပြုလာ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့ မည်မျှပင် တုန်ခါနေပါစေ ဤအိမ်များထဲမှ တစ်လုံးမှ ပြိုကျခြင်း မရှိချေ။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့ကလည်း လက်မထောင်ပြ၍ ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားတို့ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်တွေရဲ့ အရည်အသွေးက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ…”

ဤအချိန်တွင် သုကူဝူပင်းမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီး ဖြစ်၏။ သူက ပေါင်ပေါင်း မြေကြီးကို နင်းလိုက်ရုံဖြင့် ကမ္ဘာမြေကြီး တုန်ခါသွားသည်ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မျက်စိဖြင့် မြင်လိုက်ရသည်။

သုကူဝူပင်း ဘာပြောရမည်ကို မသိဖြစ်နေစဉ်တွင် နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြားမှ အားကောင်းသော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်စု ပျံထွက်လာသည်။

“ဘယ်သူက နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြားမှာ ရာရာစစ လာမွှေရဲတာလဲ…”

အော်ဟစ်သူမှာ နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြား၏ ပိုင်ရှင် သုကူပါးထျန်း မှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ပေ။

ရဲရှင်းဟွေ့က သုကူပါးထျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်၍ သုကူဝူပင်းကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“သူက ခင်ဗျားတို့အိမ်တွေက အရမ်းခိုင်ခံ့တယ်လို့ ပြောပြီး ကျွန်တော်တို့ကို စမ်းကြည့်ခိုင်းတာ…”

သုကူဝူပင်း - “...”

“ကျွန်တော် မပြော…”

“မင်း ဒီမှာရှိတဲ့ မင်းတို့အိမ်တွေရဲ့ ခိုင်ခံ့မှုအကြောင်း မပြောခဲ့ဘူးလား…”

“အဲ… ကျွန်တော် ပြောခဲ့…”

သုကူဝူပင်း ဆက်လက် ငြင်းဆိုရန် မပြုမီတွင် ရဲရှင်းဟွေ့က တိုက်ရိုက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ကြည့်စမ်း… မင်း နောက်ဆုံးတော့ ဝန်ခံလိုက်ပြီပဲ…”

“မင်း… မင်း… မင်း…”

သုကူဝူပင်းက ရဲရှင်းဟွေ့ကို ညွှန်ပြ၍ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ဒေါသထွက်နေသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

လေထဲတွင် ရှိနေသော သုကူပါးထျန်းက သုကူဝူပင်းကို တစ်ချက်ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

“တိုက်ပိတ်အခန်းထဲကို သုံးရက် သွားနေလိုက်…”

“ဒါပေမယ့် တောင်ကြားသခင်…”

“ခြောက်ရက်…”

“ကျွန်တော် တကယ်…”

“တစ်ဆယ့်နှစ်ရက်…”

တိုက်ပိတ်ခံရမည့် ရက်များမှာ ပို၍ပို၍ ရှည်လျားလာသည်ကို မြင်သောအခါ သုကူဝူပင်းမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေ၍ တိုက်ပိတ်အခန်းဆီသို့ နာခံစွာ လျှောက်လှမ်းသွားရန်သာ ရွေးချယ်နိုင်တော့သည်။

.....

သုကူဝူပင်း ထွက်သွားပြီးနောက် သုကူပါးထျန်းက ရဲရှင်းဟွေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ရဲရှင်းဟွေ့ကို ရင်းနှီးသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူက များစွာ အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။

ရဲရှင်းဟွေ့ကို လျစ်လျူရှုပြီးနောက် သုကူပါးထျန်းက ပေါင်ပေါင်းထံ လာ၍ ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

“ဒီအမျိုးသမီးက ပေါင်ပေါင်းလို့ ခေါ်တဲ့သူလား…”

ပေါင်ပေါင်းက သုကူပါးထျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မပဲ…”

ရဲရှင်းဟွေ့သည် သုကူပါးထျန်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှုနေသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် မပျော်မရွှင် ဖြစ်လာသည်။

‘ငါက နာမည်မကြီးလွန်းလို့လား… အဲဒီ ပိုင်လန်က ငါ့လက်ချက်နဲ့ အလုံအလောက် မနာကျင်ခဲ့ဘူးလား… ငါက ဒီလောက်တောင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတာလား… အပိုလူတချို့က ငါ့ကို မသိတာ အရေးမကြီးဘူး… ဒါပေမယ့် မင်း… ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ တောင်ကြားသခင်ကတောင် ငါ့ကို မမှတ်မိဘူးလား…’

ရဲရှင်းဟွေ့က ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်၍ နတ်ဘုရားလက်သီးတောင်ကြားသည် ကြယ်တာရာဂိုဏ်း၏ ဒုတိယမြောက် ဌာနခွဲဖြစ်ရန် ရွေးချယ်မှုကောင်းတစ်ခု ဖြစ်မည်ဟု ခံစားလိုက်မိ၏။