မကျေနပ်ရင် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကိုသွားရှာလိုက်

လောကကြီးတွင် လူတချို့က သူတို့ကို မှတ်သားလောက်အောင် သင်ခန်းစာပေးလိုက်မှ ကြောက်ရွံ့ကာမိမိကို ခွန်အားကြီးသူအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုတတ်ကြ၏။

ကျိုးမိသားစု တတိယခေါင်းဆောင်၏ တစ်ဦးတည်းသောသား ကျိုးယိရှောင်သည် ထိုလူစားမျိုးပင်ဖြစ်လေ၏။

ပစ္စည်းကိရိယာပြုပြင်ရေးခန်းမထဲသို့ ဝင်လာပြီး တည်ငြိမ်စွာ ယပ်ခတ်ရင်း ကုန်ပစ္စည်းတန်ဖိုးကို မေးမြန်းနေသော လော့ထျန်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အထင်သေးစွာ ခပ်မဲ့မဲ့ပြုံးလေ၏။

“ဧည့်သည်ခင်ဗျား၊ သဘောကျတာရှိရင် စိတ်တိုင်းကျ ကြည့်နိုင်ပါတယ်။ သဘောကျတာရှိရင် စမ်းသပ်ကြည့်လို့ရပါတယ်” ဆိုင်ဝန်ထမ်းက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောကြားလေ၏။

လော့ထျန်သည် ပေကျံနေသော်လည်း သူက ခွဲခြားမဆက်ဆံပေ။

ပစ္စည်းကိရိယာပြုပြင်ရေးခန်းမရှိ ထုတ်ကုန်အားလုံးသည် အချောထည်ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်ကြ၏။

ဓား၊ လှံ၊ ဓားရှည်၊ လှံစွပ် စသည့်အရာအားလုံးနီးပါးကို ဤနေရာတွင် ရရှိနိုင်၏။

ထိပ်တန်းလက်နက်အချို့လည်း ရရှိနိုင်ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးတွင် တူညီချက် တစ်ခုရှိ၏။ ၎င်းတို့ကို သံထည်ကောင်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်၏။

နက်နဲလက်နက်တစ်ခုကို အဆင့် ၉ ဆင့် ခွဲခြားထားပြီး အဆင့်ပိုမြင့်လေ စွမ်းအားပိုများလေဖြစ်သည်။

အဆင့် ၉ ဆင့်အထက်တွင် ဝိညာဉ်လက်နက်၊ မြေလက်နက်၊ ကောင်းကင်လက်နက်၊ နတ်ဘုရားလက်နက်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ဒဏ္ဍာရီနတ်ဘုရား လက်နက်များ ပါဝင်၏။

ထိုအဆင့် ၉ အထက်ရှိ နက်နဲလက်နက်များနှင့် သံချပ်ကာများကို ဖန်တီးရန် အလွန်ခက်ခဲ၏။

ပစ္စည်းအများစုသည် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့တစ်ခုစီသည် စကြာဝဠာကို တုန်လှုပ်စေပြီး နတ်ဘုရားများကို ငိုကြွေးစေနိုင်သည်။

ထိုပစ္စည်းများထဲမှ တစ်ခုခုကို ရရှိသောအခါ လေနှင့် မိုးကို ခေါ်နိုင်ပြီး အထွတ်အမြတ်ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့တွင်း၌ အမြင့်ဆုံးပစ္စည်းအရည်အသွေးမှာ အဆင့် ၄ သာရှိပြီး စုစုပေါင်း ၅ ခုရှိ၏။

ကျိုး၊ လော့နှင့် ကျူးမိသားစုတို့တွင် တစ်ခုစီရှိပြီး ဆုံးမိသားစုတွင် နှစ်ခု ပိုင်ဆိုင်လေ၏။

ဆုံးမိသားစုသည် ပစ္စည်းကိရိယာပြုပြင်သည့်မိသားစုဖြစ်၏။

၎င်းတို့၏ ဘိုးဘေးတစ်ဦးသည် အဆင့် ၄ ပစ္စည်းပြုပြင်ရေးဆရာဖြစ်လာကာ သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်တွင် အဆင့် ၄ လက်နက်နှစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုလက်နက်နှစ်ခုကြောင့် ဆုံးမိသားစုကို ထိပ်ဆုံးသို့ တက်ရောက်နိုင်စေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

သိုင်းပညာစွမ်းရည်ကောင်းတစ်ခုသည် မျိုးနွယ်စုတစ်စု၏ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်ဖြစ်ပြီး နက်နဲလက်နက်သည်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။

အချောထည်ပစ္စည်းများကို စိတ်မဝင်စားသောကြောင့် လော့ထျန်သည် လိုက်ကြည့်နေ၏။

ဤနေရာသို့ သူလာရသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ သံထည်ကောင်းအချို့ကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်၏။

ထို့နောက် သူက “မင်းတို့မှာ ရောင်းဖို့ သံထည်ကောင်းရှိပါသလား” မေးမြန်းလေ၏။

“ဟမ်”

ဆိုင်ဝန်ထမ်းက အနည်းငယ်တုန်လှုပ်သွား၏။

သူပြန်ဖြေတော့မလိုလုပ်စဉ်တွင် ကျိုးယိရှောင်က လျှောက်လာပြီး အထင်အမြင်သေးစွာနှင့် “အိုး၊ အိုး၊ ဒါက လော့မိသားစုရဲ့ သခင်လေး မဟုတ်ဘူးလား” ခနဲ့လေ၏။

“ဘာလဲ”

“မင်းက သာမန်လက်နက်တောင် မဝယ်နိုင် လောက်အောင် ဆင်းရဲနေပြီလား၊ ကိုယ်တိုင်လုပ်ဖို့ သံထည်ကောင်း ဝယ်ချင်နေတာလား။ ဟားဟားဟား…”

လော့ထျန်သည် ကျိုးယိရှောင်ကို မျက်လုံးလှိမ့်ကြည့်ပြီး လျစ်လျူရှုကာ ဆိုင်ဝန်ထမ်းကို တစ်ဖန်ထပ်၍ “မင်းမှာ ရှိလား” မေးလေ၏။

“လခွမ်း”

“ဒီအဖေက မင်းကို စကားပြောနေတာ၊ မင်းမကြားဘူးလား” ကျိုးယိရှောင်က အော်ဟစ်ပြီး ယပ်တောင်ကို ပိတ်လိုက်၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လော့ထျန်သည် ကျိုးယိရှောင်ကို ကြည့်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားတော့ပဲ “ကျွန်တော် ခွေးနဲ့ စကားမပြောဘူး” ပြောလိုက်၏။

ဆိုင်ဝန်ထမ်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တကြားပေါ်လာပြီး သူက “သူက ကျိုးမိသားစု တတိယခေါင်းဆောင်ရဲ့သား ကျိုးယိရှောင်ပါ၊ သူက နက်နဲတပည့် အဆင့် ၈ ရှိတော့ သတိထားဖို့လိုပါတယ်” သတိပေးလိုက်လေ၏။

“မင်း ခွေးစကားပြောတဲ့ ခွေးကောင်၊ မင်းက ဘယ်သူ့ကို ခွေးလို့ပြောတာလဲ” ကျိုးယိရှောင်၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းများ လျှပ်ခနဲလက်သွား၏။

လော့ထျန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ဆင်ခြေတစ်ခုရှာဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မည် သူထင်ထားသော်လည်း လော့ထျန်က သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသို့ လုပ်ပေးလိမ့်မည် ကို မထင်ခဲ့ပေ။

ထို့နောက် သူက “မင်းက သေတွင်းတူးနေတာဆိုရင် ဒီအဖေ ရိုင်းရင် အပြစ်မတင်နဲ့” ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြောလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင်…

ကျိုးယိရှောင်သည် သူ၏ပန်ကာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဝှေ့ယမ်းကာ “မင်းက ဒီအဖေကို ကျိန်ဆဲရဲတယ်လား၊ သူ့မျက်နှာကို ၁၀ ချက်လောက် ရိုက်လိုက်စမ်း၊ သူက ပြန်ခုခံရဲရင် သေတဲ့အထိ ရိုက်ပစ်လိုက်” အေးစက်စွာ အော်လိုက်လေ၏။

သူ့နောက်တွင် တပည့်နှစ်ယောက်ရှိပြီး လော့ထျန်ထံသို့ ချက်ချင်းလျှောက်လာကြ၏။

သူတို့သည် ရန်လိုသောအသွင်ဖြင့် အင်္ကျီလက်များကို လှန်တင်ထားကြသည့်ပုံမှာ ကလေးငယ်တိုင်းငို အော်ငိုစေလိမ့်မည်။

ဆိုင်ဝန်ထမ်း၏မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများပေါ်လာသော်လည်း ယဉ်ကျေးစွာပြုံးကာ “သခင်လေးကျိုး၊ ဒီနေရာက ဆုံးမိသားစုရဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာပြုပြင်ရေးခန်းမပါ။ သခင်လေးကျိုးက ကျွန်တော်တို့ကို မျက်နှာသာလေး ပေးမယ်ဆိုရင်…”

“နက်နဲတပည့် အဆင့် ၈ ဟုတ်လား”

“အမှိုက်နဲ့ ဘာကွာလို့လဲ” လော့ထျန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောရင်း သူ၏လက်ထဲတွင် သပ်ရပ်သော ဓားမြှောင်ကို ကစားနေ၏။

သူသည် ကျိုးယိရှောင်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။

ဆိုင်ဝန်ထမ်း၏ မျက်နှာများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။

ဤလော့ထျန်သည် အရူးလား။ ဒီအခြေအနေကနေ သူ့ကို ကယ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို မသိဘူးလား။

ကျိုးယိရှောင်၏ အမူအရာပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့မျက်လုံးများက သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

“ငါက မင်းရဲ့ ဆုံးမိသားစုကို မျက်နှာသာမပေးချင်တာမဟုတ်ဘူး၊ ဒီခွေးကောင်က သေတွင်းတူးနေတာ”

“စလိုက်စမ်း”

အသံပျောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခုန်ထွက်

ရန်အသင့်ရှိနေသော ထိုတပည့်နှစ်ယောက်သည် ရိုက်ရန်အတွက် သူတို့၏လက်ဖဝါးများကို လွှဲလိုက်ကြ၏။

သူတို့၏လက်ဖဝါးများ လေထဲသို့ဖြတ်သွားသောအခါ လေတိုးသံကို ကြားရရာ ဤနှစ်ယောက်၏ သိုင်းပညာသည် သာမန်မဟုတ်သည်ကို ပြသနေပေ၏။

လော့ထျန်သည် သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆိုင်ဝန်ထမ်းကို ကြည့်ပြီး “မင်းတို့ ဆိုင်မှာ သံထည်ကောင်းဘယ်လောက်ရှိလဲ” ဆက်မေးနေ၏။

ဆိုင်ဝန်ထမ်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်စိတ်များ လျှပ်ခနဲလက်သွား၏။

လက်ဖဝါးဖြင့်ရိုက်တော့မည်ဖြစ်သော်လည်း ဤလော့ထျန်သည် ထိုမျှလောက် ငြိမ်သက်နေသေးသည်လား။

သူက ကြောက်လန့်လို့ ရူးသွားပြီလား။

စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ဆိုင်ဝန်ထမ်းက “သတိထားပါ ညီလေး” ပြောလိုက်၏။

“ဟဲဟဲ…”

“မင်း ခွေးအမှိုက်၊ သူတို့ရဲ့ သိုင်းပညာက နက်နဲတပည့် အဆင့် ၆ နှင့် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံများစွာရှိတယ်။ သူတို့က ငါ့ရဲ့ ထိပ်တန်းလူမိုက်တွေဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ အားနည်းတဲ့ လော့မိသားစုတပည့်တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့မရဘူး” ကျိုးယိရှောင်က ကျေနပ်နေသောအသွင်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

ချက်ချင်းပင်…

လော့ထျန်၏ ညာဘက်ခြေထောက် အနည်းငယ်မြှင့်လိုက်၏။

“ဘန်း၊ ဘန်း”

လျှပ်စီး၏အရှိန်ကဲ့သို့ပင် သူက နှစ်ချက်ကန်ထုတ်လိုက်ရာ တုံးတိတိအသံနှစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်များသည် အဓိကဝင်ပေါက်ကို ဝင်တိုက်မိကြ၏။

ထိုတပည့်နှစ်ယောက်၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြပြီး နာကျင်မှုကြောင့် သတိလစ်သွားကြ၏။

“သူတို့ မသေသေးဘူးလား”

လော့ထျန်၏ အမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ပုံရိပ်သည် နေရာမှဝါးသွား၏။

သူသည် ထိုတပည့်နှစ်ယောက်ဘေးသို့ ပေါ်လာပြီး သူ၏လက်သီးနှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ သူတို့၏ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထုချလိုက်၏။

“ဘန်း၊ ဘန်း”

သူတို့၏ ရင်ဘတ်အပေါက်များ ကွဲအက်သွားပြီး သူတို့၏ပါးစပ်မှ အညိုရောင်သွေးများ စတင်ထွက်လာ၏။

သူတို့၏မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်များ အသက်ရှုရပ်သွားသည်အထိ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် တုန်ရီနေကြ၏။

“ဒင်”

“ဒင်”

စနစ်၏ သတိပေးသံနှစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြီး အတွေ့အကြုံအမှတ်များ၊ နက်နဲသောစွမ်းအင်နှင့် အဆင့် ၁ ဆေးလုံးနှစ်လုံးကို ရရှိလေ၏။

လော့ထျန်၏ နှုတ်ခမ်းများ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျိုးယိရှောင်ကို ကြည့်ကာ “ကျေးဇူးပဲ” ပြောလိုက်၏။

ကျိုးယိရှောင်၏ မျက်နှာက ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နေ၏။

သူသည် လော့ထျန်ကို ကြည့်ပြီး သူ၏ “ထိပ်တန်းလူမိုက်” နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ မယုံနိုင်စွာနှင့် “မင်း၊ မင်း၊ မင်း သူတို့ကို သတ်လိုက်တာလား”

“လော့ထျန်၊ မင်း သူတို့ကို တကယ်သတ်လိုက်တာလား”

“သူတို့က ငါ့ရဲ့ ကျိုးမိသားစုက တပည့်တွေ၊ မင်း သူတို့ကို တကယ်သတ်လိုက်တာလား… ”

မိသားစုကြီး လေးခုထဲမှ တပည့်များကို အများပြည်သူရှေ့တွင် သတ်ခြင်းသည် သူတို့၏မျိုးနွယ်စုများကြားတွင် စစ်ပွဲဖြစ်စေမည့် လုပ်ရပ်မဟုတ်လား။

ယခင်ကဆိုလျှင် ဤသည်မှာ မျိုးနွယ်စုစစ်ပွဲအတွက် မီးစာတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာပေသည်။

လော့ထျန်က လုံးဝလျစ်လျူရှုထားသော်လည်း ကျိုးယိရှောင်က ထိုနေရာတွင် ဟောင်နေခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူက “ဒီအဖေ သတ်လိုက်တာ ဘာဖြစ်လဲ၊ မင်းမကျေနပ်ရင် ငါ့ရဲ့မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ဆီ သွားရှာလိုက်” ပြောလိုက်၏။

လော့ထျန်၏ မျက်နှာက ဤအရာနှင့် ဘာမှမဆိုင် ဟန်ဖြစ်နေ၏။

မကျေနပ်လျှင် လော့ကျန့်ရှန်ကို သွားရှာပေ။

“အိုး မိတ်ဆွေဆိုင်ဝန်ထမ်း၊ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ဖို့အတွက် သံကောင်းအနည်းငယ် သွားယူပေးပါ။ ဘာလို့ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေတာလဲ” လော့ထျန်က လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

ဆိုင်ဝန်ထမ်းသည် လော့ထျန်၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် လုံးဝတုန်လှုပ်သွား၏။

အများပြည်သူရှေ့တွင် လူသတ်မှု၊ ဤသည်မှာ လုံးဝပင် နေ့ခင်းဘက် လူသတ်မှုဖြစ်၏။

လော့ထျန်မည်သို့လုပ်ခဲ့သည်ကို သူမသိလိုက်ဘဲ လော့ထျန်ကို တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့၏။

ချက်ချင်းပင်…

လော့ထျန်က တစ်ခုခုကို တွေးမိပုံရပြီး “မိတ်ဆွေဆိုင်ဝန်ထမ်း၊ တံခါးမှာ ပေါက်သွားတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေအတွက်လည်း ကျွန်တော်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ဆီ တိုက်ရိုက်သွားလို့ရတယ်နော်။ သူက မေးရင် ကျွန်တော်က မင်းကို ပြောခိုင်းတယ်လို့ ပြောလိုက်”

ဆိုင်ဝန်ထမ်းသည် သူ၏တံတွေးကို မျိုချလိုက်ပြီး နောက်အခန်းသို့ လှည့်ဝင်သွား၏။

သူသည် သံကောင်းအချို့ကို ယူလာပြီး “ကြည့်ပေးပါခင်ဗျာ”

လော့ထျန်သည် ထိုသံကောင်းအချို့ကို ဂရုတစိုက် စတင်စစ်ဆေးလေ၏။

သံကောင်း၏ ခံနိုင်ရည်အားသည် ရုပ်သေးစစ်သား၏ အရည်အချင်းများနှင့် တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်သောကြောင့် သူက ပေါ့ဆလို့မရပေ။

သူသည် ဤအရာကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ အာရုံစိုက်နေပြီး ဒေါသထွက်နေသော ကျိုးယိရှောင်ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထား၏။

“မင်း ခွေးကောင်…”

“ငါ့ရဲ့ ကျိုးမိသားစုက တပည့်ကို သတ်ပြီး ငါတို့မျိုးနွယ်စုတွေကြားက သဘောတူညီချက်ကို ချိုးဖောက်တယ်… ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ”

“ငါ့အတွက် သေလိုက်စမ်း”

ကျိုးယိရှောင်သည် သူ၏လက်ဖဝါးကို “ဘန်း” ဟူသော အသံဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်၏။

သူ၏ နက်နဲတပည့် အဆင့် ၈ သိုင်းအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်တာပေါ်ရှိ လက်နက်များ တချွင်ချွင်မြည်ဟည်းသွားစေ၏။

ပစ္စည်းကိရိယာပြုပြင်ရေးခန်းမအပြင်ဘက် မနီးမဝေးရှိ ထောင့်တစ်နေရာတွင်…

“သူတို့ တိုက်ခိုက်နေကြပြီထင်တယ်” ကျူးမေး၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အေးစက်စက်ပြုံးခြင်းတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

“လော့ထျန်၊ မင်းက ငါ့ကိုလာစမ်းချင်တာလား။ ဒီအဘွားကြီး မင်းကို သေတဲ့အထိ ဘယ်လိုကစားမယ်ဆိုတာ ကြည့်လိုက်”

ပစ္စည်းကိရိယာပြုပြင်ရေးခန်းမအတွင်းတွင်မူ…

ဆူညံသံများကြောင့် လော့ထျန်သည် သံကောင်းများကို စစ်ဆေးရာတွင် အာရုံစိုက်၍မရပေ။

လော့ထျန်၏နားများ တွန့်ကွေးသွားပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်ကာ “မင်း တချွင်ချွင်နဲ့ လုပ်လို့ပြီးပြီလား။ ဒီအဖေကို အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတယ်” အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

သူ၏အသံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်…

လော့ထျန်၏ ပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက်တုန်ခါသွားပြီး နက်နဲတပည့် အဆင့် ၉ ၏ စွမ်းအား ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူ၏ညာလက်သည် ဝါးသွားပြီး ကျိုးယိရှောင်၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်၏။

လော့ထျန်၏မျက်နှာများက ရက်စက်လာပြီး သူ၏မမြင်နိုင်သော ဖိအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

“ဘန်း”

တစ်ခုခုသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာကျလာပြီး မျက်နှာပြင် ကွဲအက်သွား၏။

ကျိုးယိရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် နာကျင်နေပြီး လော့ထျန်က “လျှပ်စီးကျားလက်သီး” အော်ဟစ်လိုက်သောကြောင့် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။

သူ၏လက်သီးနှစ်ဖက်သည် လေးလံသောတူကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ထုချလိုက်ရာ ရိုက်ခတ်မှုက ကျိုးယိရှောင်ကို လေထဲသို့ လှုပ်ခါလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် လော့ထျန်သည် သူ၏ညာဘက်ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ကန်ထုတ်လိုက်၏။

“ဖျောက်”

ကျိုးယိရှောင်သည် လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ချက်ချင်းလွင့်ထွက်သွားပြီး သေဆုံးသကဲ့သို့ သတိလစ်သွား၏။

ကျူးမေး၏အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျိုးယိရှောင်ကို အေးစက်စက်နှင့် အထင်အမြင်သေးစွာကြည့်ကာ “အသုံးမကျတဲ့အကောင်”

ထို့နောက် သူမသည် လမ်းမတစ်လျှောက် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

လော့ထျန်၏ ဤလုပ်ရပ်များသည် ပေါ့ပါးသွက်လက်လှပေ၏။

ဤသည်မှာ မောက်မာမှုနှင့် ရူးသွပ်မှုတို့ ရောထွေးနေသော ရှုပ်ထွေးမှုတစ်ခုဖြစ်၏။

ဆိုင်ဝန်ထမ်းသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွား၏။

လော့ထျန်ကို ကြည့်သောအခါ သူ၏ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဤပုဂ္ဂိုလ်ကို ဘယ်တော့မှ မစော်ကားရန် သူ့ကို အသံတစ်သောင်းမက သတိပေးနေလေ၏။

လော့ထျန်သည် သူ၏လက်ဖဝါးများကို သုတ်လိုက်ပြီး “လခွမ်း၊ နောက်ဆုံးတော့ တိတ်ဆိတ်သွားပြီ” ခပ်ပြုံးပြုံးပြောလိုက်၏။

“လာ၊ သံကောင်းအကြောင်း ဆက်ပြောကြရအောင်”

“အဲ…”

လော့ထျန်သည် ရှုပ်ပွနေသောဆိုင်ကိုကြည့်ရင်း တစ်ခုခုကို တွေးမိပုံရပြီး “ပျက်စီးသွားတာတွေအတွက် လျော်ကြေးကို ကျွန်တော်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ဆီ တိုက်ရိုက်သွားပြောလို့ရတယ်” လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ရုတ်တရက် နောက်ဖေးခြံမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဘယ်သူက ငါ့ရဲ့ ဆုံးမိသားစု ပစ္စည်းကိရိယာပြုပြင်ရေးခန်းမထဲမှာ မိုက်ရိုင်းရဲတာလဲ”