မြို့ငယ်လေး
Vol. 13 Ch. 181
နံနက် ၁၀ နာရီ။
နေရောင်ခြည်သည် တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေ၏။ တစ်ညတာလုံး အာရုံကြောများ တင်းမာစွာနှင့် စောင့်ကြည့်ခဲ့ရပြီးနောက် နေ့အလင်းရောင် ရောက်ရှိလာခြင်းက အနန္တရထားပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရစေသော ခံစားချက်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် တင်းမာ၍ စိုးရိမ်မှုများပြည့်နှက်နေသော လေထုသည် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားလေ၏။
ရထားတံခါးများ ပိတ်ထားဆဲဖြစ်၍ ချန်ဆီရွှမ်သည် ရေနှင့်အစားအသောက်များ ဖြန့်ဝေပေးရင်း ရထားတွဲများအတွင်းရှိ နေထိုင်ရာနေရာများကို ဆက်လက်ပြင်ဆင်ရန် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။
လို့ရှားရှားမှာ တစ်ညလုံး အိပ်စက်ခဲ့ပြီးနောက် နံနက်စောစောထကာ သူမ၏အစ်ကိုနှင့်အတူ အမှတ် (၅) ရထားတွဲတွင် လက်နက်ပစ္စည်းများကို ခွဲခြားစီစဉ်နေခဲ့သည်၊၊
လင်းရှန်သည် သုံးနာရီသာ အိပ်စက်ခဲ့ရသော်လည်း အနည်းငယ်လန်းဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ့အခန်းမှ ထွက်လာသောအခါ ကီကီသည် သတင်းအချက်အလက် စင်တာတွင် ထိုင်နေပြီး ပေါင်မုန့်ကို ဝါးစားနေရင်း အနီးရှိ မြို့ကို ဒရုန်းဖြင့် စူးစမ်းရှာဖွေနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
သူ အမှတ် (၂) တွဲထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကီကီသည် သူ့ကို ပြုံးစိစိဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်နှာတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သိရှိနေသည့်ဟန်ဖြင့် ခပ်သွက်သွက်ပင် ဖန်သားပြင်ဆီသို့ ပြန်လှည့်သွားသည်၊ သူမ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင်။
လင်းရှန်သည် သူမ၏အကြည့်တွင် တစ်ခုခုလွဲနေသည်ကို ချက်ချင်း သတိထားမိသည်။ သူ အနည်းငယ်စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်၊ သူမကို ညက ခိုးနမ်းခဲ့သည်ကို မိသွားတာလား။
ထိုသို့သာဖြစ်ခဲ့လျှင် ကီကီ၏စိတ်ထဲတွင် သူသည် ယခုအခါ အဆင့်တန်းမရှိသူ ဖြစ်သွားလေပြီ။
“နိုးလာပြီလား”
ထိုအချိန်တွင် ချန်ဆီရွှမ် ရောက်လာပြီး “နာရီနည်းနည်းပဲ အိပ်ရတာလား”
လင်းရှန် တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ချန်ဆီရွှမ် လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး “လုံလောက်ပါတယ်၊ ငါအကြာကြီးမအိပ်နိုင်ပါဘူး၊၊ အခု နေ့အလင်းရောင်ရနေပြီဆိုတော့ မြို့ထဲကို အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နဲ့ သွားစစ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်”
“ကျွန်မလည်း လိုက်မယ်၊၊ ကျွန်မလည်း လိုက်သွားမယ်”
လို့ရှားရှားသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စင်္ကြံတစ်လျှောက် ပြေးလာသည်။
“မင်း ဒီမှာပဲနေရမယ်၊ ရထားကို စောင့်ဖို့လူတွေ လိုတယ်၊ တကယ်လို့ ရထားပေါ်ကနေ ဆင်းချင်တယ်ဆိုရင်တော့ တခြားလူတွေနဲ့အတူ ကုန်တင်စခန်း အနီးအနားမှာ အသုံးဝင်တာရှိမရှိ သွားစစ်ပါ”
လင်းရှန် ပြောသည်။
“ဟွန့်…”
ရှားရှားက စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် “ကောင်းပြီလေ၊၊ ရှင်တို့ သတိထားပြီးသွားကြနော်”
“ဪ၊ ဟုတ်သားပဲ”
လင်းရှန် ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူသည် ထုတ်လုပ်ရေးဌာနမှ ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းပြီး အလုပ်စလိုက်သည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့်ကြာပြီးနောက် အနက်ရောင် လျှပ်စီးမုန်တိုင်း A1လောင်ချာ တစ်လက်ကို လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် တပ်ဆင်ပြီးစီးသွားသည်။
“ဝိုး”
လို့ရှားရှား၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး လင်းရှန်၏လက်ထဲမှ လက်နက်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူသည်။
“မဖြစ်နိုင်တာ အစ်ကိုလင်း၊ ရှင် ဒါမျိုးတွေ ဘယ်တုန်းက စလုပ်တတ်တာလဲ”
လောင်ချာသည် သေးသွယ်သော လို့ရှားရှားနှင့် ကြီးမားနေသယောင်ရှိသော်လည်း လင်းရှန် သတိထားမိသည်မှာ သူမသည် ၎င်းကို အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကိုင်တွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်း ဒါကို ဘာမှမဟုတ်သလို ကိုင်ထားတာပါလား”
“အဲဒါ လေးနေတာလား”
ရှားရှားသည် အနည်းငယ် မြှောက်ကြည့်ပြီး ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့အဟောင်းထက်တော့ နည်းနည်း ပိုလေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက တစ်ခါတည်း ခြောက်လုံးပစ်လို့ရတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်”
သူမ၏ စိတ်ပျက်မှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏လက်နက်အသစ်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ မချနိုင်လောက်အောင်ပင်။
ချန်ဆီရွှမ်သည် လင်းရှန်ဆီသို့ လှည့်ကာ “တခြားအဖွဲ့တွေကို ဘယ်လိုစီစဉ်ထားလဲ”
“မင်းက ရထားပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းဖို့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ယူသွား၊၊ လို့ရှားရှားနဲ့ လို့ဟွာကတော့ ကုန်တင်စခန်းမှာ ပစ္စည်းတွေ စစ်ဆေးကြမယ်၊၊ ငါကတော့ မြို့ထဲကို ကီကီ၊ ရှုချင်းနဲ့ တာလို့တို့နဲ့ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ခွဲပြီး စူးစမ်းဖို့ သွားမယ်”
ရထားပေါ်တွင် တိုက်ခိုက်ရေးသမားမဟုတ်သေးသူများ ရှိနေသေးသည်၊၊ ၎င်းတို့တွင် တင်းကျန်းရီနှင့် အခန်းထဲရှိ အမျိုးသမီးများ ပါဝင်သည်။ လင်းရှန်သည် မီးစွမ်းအားရှင် လုရှင်းချန်ကို နောက်တွင် ထားခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်၊၊ လုရှင်းချန်သည်လည်း လှည့်လည်သွားလာရသည်ကို မကြိုက်ပေ၊၊ သူသည် နေရောင်ခြည်ခံကာ လက်ဖက်ရည်ဖျော်ခြင်းကို ပိုနှစ်သက်ပေသည်။ ထို့အပြင် သူသည် သန်မာသောကြောင့် ရထားအတွက် အကောင်းဆုံးအစောင့်ကြပ် ဖြစ်သည်။
ရှုချင်းအနေဖြင့် သူမသည် အလွန်ကျွမ်းကျင်ပြီး သတိကြီးကာ ထက်မြက်သူဖြစ်သည်။ လင်းရှန်သည် သူမနှင့် တာလို့တို့အား မြို့၏အပြင်ဘက်ကို စုံစမ်းရန်နှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါများကို တွန်းလှန်နိုင်သည့် ဤဧရိယာ၏ ထူးခြားသောစွမ်းရည်နှင့်ပတ်သက်၍ ထူးခြားသည့်အရာတစ်စုံတစ်ရာ ရှိမရှိ ရှာဖွေရန် စီစဉ်ထားသည်။
“နောက်တစ်ခု”
လင်းရှန်သည် လေယာဉ်ခန်းကို ကြည့်ရင်း “တုံ့ပြန်စက်နဲ့ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာတွေကို သတိထားစောင့်ကြည့်ပါ၊ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ချက်ချင်း အသိပေး”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ဪ၊ ဟုတ်သားပဲ၊ လက်နက်စခန်းက အခု အပြည့်အဝအလုပ်လုပ်နေပြီ၊ လိုအပ်မယ်ဆိုရင် အလိုအလျောက် ပစ်ခတ်မှုပုံစံကို ပြောင်းလို့ရတယ်၊၊ ဒါရိုက်တာ တင်းကျန်းရီက ငါတို့လူတွေရဲ့ မျက်နှာစကန်ဖတ်စနစ်နဲ့ အရေးကြီးအချက်အလက်တွေကို မိတ်ဆွေ-ရန်သူခွဲခြားစနစ်ထဲမှာ ထည့်သွင်းပြီးပြီ၊၊ တိုက်ခိုက်မှုစနစ်ကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲ မသေချာရင် လို့ရှားရှားကို မေးပါ၊ ဒီမနက် ငါ သူ့ကို သင်ပေးခဲ့တယ်”
လင်းရှန်သည် ဤအရာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သော်လည်း ချန်ဆီရွှမ်မှာ လုံးဝနားမလည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ရှင်ဆိုလိုတာက… အဲဒီအမြောက်ကြီးကိုလား”
လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါက အရေးပေါ်အခြေအနေအတွက် ပြောပြထားတာ၊ မင်းတို့မှာ အခု ကာကွယ်ရေးစနစ်တွေ ရှိနေပြီ”
နေ့ခင်းဘက်ဖြစ်နေသော်လည်း ရထား၏ လက်နက်စခန်းသည် အပြည့်အဝလည်ပတ်နေပြီဖြစ်၍ ကာကွယ်သူများက ၎င်းကို မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို သိရန်လိုအပ်ပေသည်။ အခက်အခဲပေါ်လာပါက CIWS ကို အကာအကွယ်ပေးသည့် ပစ်အားအဖြစ် အားကိုးနိုင်သည်။
“နားလည်ပြီ”
ချန်ဆီရွှမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
အတိတ်က သူမသည် ရထားကိုစောင့်ရသောအခါ လက်ထဲတွင် ပလာယာကိုကိုင်ထားပြီး လင်းရှန်ပြန်လာရန် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အခုတွင်မူ သူတို့၌ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရှိနေပြီး ရထားပေါ်တွင်ပင် ကာကွယ်ရေးလက်နက်များ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့၏လက်နက်အင်အားနှင့် လုံခြုံရေးသည် အလွန်အမင်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။
လင်းရှန်၏စီစဉ်မှုများ ပြီးစီးသွားသောအခါ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံး အသင့်ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ တိုက်ခိုက်ရေးသမားများသည် အမှတ် (၅) တွဲနှင့် အမှတ် (၁၁) တွဲရှိ ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ခံတံခါးများနောက်တွင် နေရာယူထားကြပြီး လင်းရှန် ဖွင့်ပေးရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
“သတိထားကြ၊ ဒီမှာ တခြားအသက်ရှင်ကျန်သူတွေ ရှိနိုင်တယ်၊ မိတ်ဆွေလား ရန်သူလား မသိသေးဘူး”
လင်းရှန်က ဆက်သွယ်ရေးစနစ်မှ သတိပေးလိုက်သည်။
—
ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ခံတံခါးများသည် လျင်မြန်စွာ ပွင့်သွားသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ နေရောင်ခြည်သည် မျက်စိကျိန်းဖွယ်ကောင်းနေသော်လည်း ခြောက်ခြားဖွယ်အေးစိမ့်နေသောလေက တိုက်ခတ်လာသည်။ လူများပြည့်နှက်နေသော ရထားတွဲများသည် အပြင်ဘက်ရှိ ထူးခြားသောအအေးထက် ပိုနွေးနေခဲ့သည်။
လက်နက်များနှင့် အဖွဲ့သည် လျင်မြန်စွာ ဆင်းသွားကြသည်။ လင်းရှန် လက်ပြလိုက်ရာ လုချန်၊ မြောင်လုနှင့် အခြား ပြောင်းလဲတိုးတက်လာသော တိုက်ခိုက်ရေးသမားများသည် ဖွဲ့စည်းပုံဖြင့် ဖြန့်ကျက်ပြီး ပလက်ဖောင်းပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးလိုက်ကြသည်။
လို့ရှားရှားသည် သူမ၏လက်နက်အသစ်ဖြင့် လုရှင်းချန်၏နောက်မှနေ၍ အနီးကပ်လိုက်လာပြီး ရထားပေါ်မှ ဆင်းသွားသည်။
အမှတ် (၁၁) တွဲမှ ဆင်းသက်ရန် လမ်းလျှောက်တံတား နိမ့်ဆင်းလာပြီး တာလို့သည် ကျည်ကာကားတစ်စီးကို ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ မောင်းပို့လိုက်သည်။ ရှုချင်းသည် ခရီးသည်ထိုင်ခုံသို့ တက်ကာ လင်းရှန်ဘက်သို့ လှည့်ပြီး “လင်း၊ သတိထား၊ ဒီလိုမြို့တွေထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့လူတွေက… အများအားဖြင့် ဥပဒေမဲ့လူစားတွေပဲ”
“ငါသိတယ်”
လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရထားလမ်းကိုကျော်၍ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“တာလို့၊ ရှုချင်း အနီးအနားကို ရှင်းလင်းပြီး ဒီဘေးကင်းဇုန်ရဲ့ နယ်နိမိတ်အဆုံးထိ ရှာလိုက်”
ဤဧရိယာသည် သတ္တဝါဆိုးများကို တကယ်တမ်း တွန်းလှန်နေသည်ဆိုပါက ၎င်းကိုဖြစ်စေသည့် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိရမည်၊၊ မြို့တွင်း၌ဖြစ်စေ၊ ၎င်း၏နယ်နိမိတ်တစ်လျှောက်တွင်ဖြစ်စေ။ ဘေးကင်းရေးအတွက် လင်းရှန်သည် ပုံမှန်အဖွဲ့ဝင်များကို အရင်မစေလွှတ်ခဲ့ပေ၊ သူတို့ကို ငါးစာအဖြစ် အသုံးမပြုလိုပေ။
“ကောင်းပြီ အစ်ကိုလင်း”
တာလို့က အင်ဂျင်ကို နှိုးပြီး ပလက်ဖောင်းမှ မောင်းထွက်သွားသည်။
ဝူးးး—
“သွားကြမယ်”
ကီကီသည် ဤအတောအတွင်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ မသုံးရသေးသော သူမ၏ဆိုင်ကယ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အင်ဂျင်ကို နှိုးလိုက်ပြီး မြို့ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်၊၊ လင်းရှန်သည် သူမ၏နောက်မှ စီးလိုက်သည်။
အနန္တရထားသည် အစောင့်အကြပ်တင်းကျပ်စွာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး လင်းရှန်နှင့် ရှုချင်းတို့၏အဖွဲ့များ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချန်ဆီရွှမ်သည် ညက သတ္တဝါဆိုးများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော တိုက်ပွဲမှ ကျန်ရစ်သော သွေးများနှင့် အကြွင်းအကျန်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ အနံ့မှာ ဆိုးရွားပြီး ထိုကဲ့သို့သော အနံ့များသည် ညဘက်တွင် ထိုသတ္တဝါများကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည်ဟု လင်းရှန်က အရင်ကတည်းက သံသယဝင်ခဲ့သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်ခဲ့သည့်နေ့မှစ၍ သူသည် ၎င်းတို့၏ခိုလှုံရာနေရာကို ရှင်းလင်းပြီး အနံ့အသက်ပျောက်စေရန် အလေ့အကျင့် ရရှိခဲ့သည်၊၊ ဤအရာကို ချန်ဆီရွှမ်ကလည်း အလေးနက်ထားခဲ့သည်၊၊ သူမသည် ရထားကို တတ်နိုင်သမျှ သန့်ရှင်းနေစေရန် သေချာဂရုစိုက်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ အဲဒီဂိုဒေါင်တွေကို သွားစစ်ကြမယ်”
လို့ရှားရှားသည် အကောင်သေးသော်လည်း အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်လို ပြုမူလိုက်သည်။ နေကာမျက်မှန် တပ်ထားပြီး A1 ဗုံးပစ်လောင်ချာကို ကိုင်ထားလျက် သူမသည် လုရှင်းချန်ထံ လျှောက်သွားသည်။
လုရှင်းချန်ကမူ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ချပြီး နေရောင်ခြည်ခံရန် အသင့်ပြင်နေသည်။
လို့ရှားရှားသည် သူ့ကို အမြင်မကြည်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် ပေါ့ပေါ့တန်တန်လုပ်မနေနဲ့၊၊ လက်ဖက်ရွက်တွေ ရှာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အခုထိ လိုချင်တာလား မလိုချင်တော့ဘူးလား”
လုရှင်းချန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ထားပြီး တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော ဂိုဒေါင်တံခါးများကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် “ငတုံးမလေး…ဒီနေရာက ဓာတုပစ္စည်းတွေ သိုလှောင်ထားတာဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ၊၊ အဲဒီမှာ လက်ဖက်ရွက် ရှိစရာအကြောင်းမရှိဘူး”
လို့ရှားရှား ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း ရုတ်တရက် ဆိုးရွားသောအပြုံးတစ်ခုဖြင့်
“ကောင်းပြီ၊ ရှင် မလိုက်လာဘူးဆိုရင် ကျွန်မ တခြားလူတွေနဲ့ သွားမယ်၊ ဓားပြတွေလက်ချက်နဲ့ သေရင် သေပါစေ၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ လူတွေကတော့ မီးနတ်ဘုရားက အပြောပဲရှိပြီး အစွမ်းစမရှိတဲ့ အလိမ်အညာတစ်ယောက်ပဲလို့ ပြောကြမှာပေါ့”