အရိုးစုများ

“ကီကီ...”

များသောအားဖြင့် သတ္တိကောင်းသောကီကီသည် ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် လုံးဝ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမသည် လင်းရှန်၏ ဘေးတွင် တွယ်ကပ်လျက် မျက်နှာပေါ်တွင် ရွံရှာမှုဖြင့် မဲ့နေသည်၊၊

“ဘယ်... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီလူတွေ...’’

လင်းရှန်၏ မျက်ခုံးများ နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ချိုးသွားသည်။ သူ့အတွက်ပင် ဤမြင်ကွင်းသည် ထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူသည် အသားများကွာကျကာ အရိုးကျနေသာ တန်းစီထားသော အလောင်းများကို ကြည့်ရင်း အသံနိမ့်ကာ တင်းမာစွာ ပြောသည်။

“တစ်ခုခု မူမမှန်ဘူး။ ပုပ်သိုးမှုအဆင့်က အပြင်ဘက်က အလောင်းတွေနှင့် သိသိသာသာ ကွာခြားနေတယ်။ ဒီအလောင်းတွေက... တစ်လမပြည့်သေးတဲ့ ပုံပေါက်တယ်”

“ဒါဆိုရင် ဒီနေရာက လုံးဝမလုံခြုံဘူးပေါ့’’

ကီကီ က အသက်ရှူမှုကို တည်ငြိမ်စေရင်း ပြောသည်။

“ဆက်ပြီး စုံစမ်းဖို့ လိုသေးလား’’

“မလိုတော့ဘူး။ ဒီက ထွက်သွားမယ်”

လင်းရှန်သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် ထိတ်လန့်ဖွယ် အကြွင်းအကျန်များကို တန်းလျားတစ်လျှောက် ထိုးလျက်၊ နောက်ဆုံးတန်းသို့ ရောက်သည့်အခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ် တင်းမာသွားသည်။

အရိုးစုများကြားတွင် လူတစ်ဦး ပြည့်စုံစွာ ရှိနေသည်။

“လင်းရှန်။ လူတစ်ယောက်ရှိနေတယ်’’

ကီကီက လေသံနိမ့်ကာ ပြောသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် နောက်ဆုံးတန်းထိုင်ခုံတွင် ပုံကျလျက်ရှိပြီး၊ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များနှင့် ညစ်ပတ်နေသည်။ သူမသည် သေနေသလား၊ သို့မဟုတ် အသက်မျှင်းမျှင်းသာ ရှိနေသလား မသေချာပေ။

“သူမကို စစ်ဆေးကြည့်မယ်။”

လင်းရှန်သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ထိုင်ခုံများဆီသို့ အပြေးသွားသည်။ ကီကီသည် ဗိုက်ထဲမှ ပျို့အန်ချင်စိတ်ကို ခံစားနေရသော်လည်း သူ့နောက်သို့ သွားသည်။

အနီးသို့ ရောက်သည်နှင့် လင်းရှန်သည် ဤအမျိုးသမီးမှာ အသက်ရှင်နေကြောင်း ပိုမိုသေချာလာသည်။

လုံခြုံရေးအတွက်၊ သူသည် ထိုနေရာတွင် ရှည်လျားသော တုတ်တစ်ချောင်းကို ဖန်တီးပြီး သူမနောက်ကျောကို သတိဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဘေးသို့ ပုံကျသွားသော်လည်း တောင့်တင်းမှု မရှိပေ။ ထို့ထက် အရေးကြီးသည်မှာ သူမသည် အသက်ရှူနေဆဲဖြစ်သည်။

လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့သည် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားကြသည်။

ကီကီသည် လက်ကို ချက်ချင်းမြှောက်ကာ သူမ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ထိုအမျိုးသမီးကို ထိုင်ခုံမှ ညင်သာစွာ မြှောက်ပြီး လျှောက်လမ်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

“သူမ အသက်ရှင်နေတယ်’’

ကီကီက အမျိုးသမီး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖိလျက် အတည်ပြုသည်။

“ဒါပေမယ့် နှလုံးခုန်နှုန်းနဲ့ အသက်ရှူတာက မမှန်ဘူး။ သူမက နောက်ဆုံးထွက်သက်နဲ့ နီးနေတယ်’’

လင်းရှန်က လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ပိုမိုနီးကပ်စွာ ထိုးလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် အသက်သုံးဆယ်အစောပိုင်းတွင် ရှိပုံရပြီး၊ အသားအရေမှာ ဖျော့တော့သော မီးခိုးရောင်နှင့် အာဟာရချို့တဲ့မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိန်လှီနေသည်။ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲနှင့် အဝတ်အစားများမှာ ဆွဲဖြဲထားသဖြင့် အရိုးစုပုံပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသည်။ ဖိနပ်လည်း မရှိပေ။ သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သေခြင်း၏ အငွေ့အသက်သည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

သူသည် နောက်ဆုံးတန်းရှိ အရိုးစုများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ ပုပ်သိုးမှုမှာ အလွန်လတ်ဆတ်နေသည်။

“သူမ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဖြစ်နိုင်တယ်”

လင်းရှန်သည် သူမကို စစ်ဆေးရန် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ထိုးလိုက်သည်နှင့် သူမသည် အလင်းကို တုံ့ပြန်ရင်း လှုပ်ရှားသွားသည်။

အမျိုးသမီးသည် အားနည်းစွာ ညည်းသံပြုလျက် မျက်ခုံးများတွန့်သွားကာ လက်များကို လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားနေသည်။

လင်းရှန်နှင့် ကီကီ၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမ၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း—သူမသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

လင်းရှန်နှင့် ကီကီကို မြင်သည်နှင့် သူမ၏ မျက်ဆံများ ထိတ်လန့်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ရုတ်တရက် သူမသည် တုန်လှုပ်စွာ နောက်သို့ တွားသွားရန် စတင်သည်။

“မကြောက်ပါနဲ့။ ငါတို့ မင်းကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်ပါဘူး။ မင်းက ဘယ်သူလဲ”

လင်းရှန်သည် သူမ ရုတ်တရက် နိုးလာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ရာ၊ သူမ၏ ထိတ်လန့်နေမှုကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း စိတ်သက်သာရာရစေရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် သူမ၏ စကားများကို သူမတုံ့ပြန်ခဲ့ပါ။

သူမသည် လုံးဝ ထိတ်လန့်နေပြီး၊ ထွက်ပေါက်သို့ မတ်တတ်ရပ်ကာ အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။

“သူမကို ဖမ်းထား’’

လင်းရှန်သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိပေ။

“ရတယ်”

ကီကီသည် လက်ကို လျင်မြန်စွာ မြှောက်ကာ သူမ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် အမျိုးသမီးကို လေထဲတွင် ဖမ်းဆုပ်ပြီး ၎င်းတို့ဆီသို့ ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။

“စိတ်အေးအေးထားပါ။ ငါတို့ မင်းကို ဘာမှမလုပ်ပါဘူး”

လင်းရှန်က အော်ပြောနေသော်လည်း၊ အမျိုးသမီးသည် လေထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေသည်။

ထို့နောက် ကီကီ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။

“သူမ... သူမ စကားမပြောနိုင်ဘူးလား’’

လင်းရှန် ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု တွေးမိသွားသည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုမရှိခြင်းကို ရှင်းပြနိုင်သည်။ သူသည် အခြားဆက်သွယ်ရေးနည်းလမ်းကို စမ်းကြည့်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်—

ရုတ်တရက်၊ သူသည် ထူးဆန်းသည့်အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိသည်။

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် သူနှင့် ကီကီကို တုံ့ပြန်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊သူတို့နောက်ကျောရှိ တစ်ခုခုကို တုံ့ပြန်နေသည်။

သူမ၏ ကျယ်ပြူးထိတ်လန့်နေသော မျက်လုံးများသည် ၎င်းတို့နောက်ကျောရှိ စင်္ကြံထဲသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

လင်းရှန်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်စွာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူနှင့် ကီကီတစ်ပြိုင်နက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ လျှောက်လမ်းအဆုံးတွင်—

ထိတ်လန့်ဖွယ် လူမျက်နှာတစ်ခုက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

လူတစ်ဦးသည် သဘာဝမကျသောပုံစံ…ပက်လက်အနေထားဖြင့် လေးဘက်ထောက်လျက် ရှိနေသည်၊၊

“သတိထား”

လင်းရှန်၏ မျက်ဆံများ ကျုံ့သွားသည်။ အသားရည်ဖြူဖျော့နေသော သတ္တဝါတစ်ကောင်သည် သူတို့ဆီသို့ တွားလာနေပြီး၊ ၎င်း၏ ခေါင်းသည် သဘာဝမကျစွာ တွန့်လိမ်နေသည်။

တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ၊ လင်းရှန်သည် လက်ကို မြှောက်ကာ လျှပ်စစ်တစ်ခုကို လွှတ်လိုက်သည်။

ဂျစ်…

တောက်ပသော ငွေရောင်လျှပ်စီးကြောင်းသည် ထိုသတ္တဝါ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထိမှန်ကာ ဖြူဖျော့သော အသားထဲတွင် အပေါက်တစ်ခုအဖြစ် မီးလောင်သွားစေသည်။

သို့သော် ထိုသတ္တဝါသည် ခဏမျှသာ ရပ်တန့်သွားပြီး၊ ရုတ်တရက် အသံမထွက်ဘဲ လျှပ်တပြက် အမြန်နှုန်းဖြင့် ခုန်တက်လာသည်။

၎င်းသည် တစ်စက္ကန့်မပြည့်မီ လင်းရှန်ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူသည် တုံ့ပြန်ရန်—သတ္တုအတားအဆီးကို ဖန်တီးရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ—ထို့ကြောင့် သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ရေခဲဒိုင်းကာကို မြှောက်လိုက်သည်။

ကီကီလည်း လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ကာ သူမ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ဒိုင်းကာကို အားဖြည့်ရန် ရှေ့သို့ တွန်းလိုက်သည်။

ဘန်းးး

ဇောက်ထိုးသတ္တဝါသည် ဒိုင်းကာထဲသို့ ဝင်တိုက်မိပြီး၊ ၎င်း၏ ရှည်လျားပိန်လှီသော ခြေလက်များသည် အရိုးစုတန်းများကို ပြိုကျစေသည်။

အရိုးများနှင့် ပုပ်သိုးသော အသားများ လွင့်စင်သွားသည်။

“ပြန်ဆုတ်မယ်”

လင်းရှန်သည် ကီကီနှင့် ထိုအမျိုးသမီးကို ဆွဲယူကာ ထွက်ပေါက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။ ဤရုပ်ရှင်ရုံသည်—မြေအောက်မြို့အမှတ် ၉ ကဲ့သို့—ပိတ်ဆို့ထားသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး နေ့အချိန်တွင်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် သတ္တဝါများက ဖုံးကွယ်နေသည်။

“ကောင်းပြီ”

ကီကီသည် မြေပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ ထိုအမျိုးသမီးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် အရေးပေါ်ထွက်ပေါက်သို့ ပြေးသွားသည်။

လင်းရှန်သည် စမ်းသပ်ရန်အတွက် လေအမြောက် အနည်းငယ် ပစ်လွှတ်သော်လည်း၊ ဇောက်ထိုးသတ္တဝါသည် အနည်းငယ်မျှ ရှောင်တိမ်းကာ နံရံတစ်လျှောက် လျင်မြန်စွာ တက်လာသည်။

ဟမ်၊၊

ကီကီသည် သူမ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ထိုသတ္တဝါကို နံရံထဲသို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်ကာ သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို ခုခံနေသည်။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း ပိုမိုအားထည့်လိုက်သည်—

ဘုန်းးးး

စင်္ကြံမီးများ ကွဲထွက်သွားပြီး၊ ကော်ဇော ဆုတ်ဖြဲသွားကာ အပျက်အစီးများ အပြင်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ ထိုအားဖြင့် သတ္တဝါကို စင်္ကြံအဆုံးသို့ ပစ်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ၎င်း၏ ထိတ်လန့်ဖွယ် ခြေလက်များသည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက်—

၎င်းသည် အရိပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့သည် မျက်လုံးချင်းဆုံလိုက်ကြသည်။

“ဒီအရာက သတ်ဖို့ မလွယ်ဘူး’’

သူမက ရေရွတ်သည်။

“အပြင်ကို ထွက်ကြမယ်”

လင်းရှန် က ပြောသည်။ သူသည် ပြဇာတ်ရုံစင်္ကြံကို တွေ့ရှိပြီး၊ ၎င်းသည် အပြင်သို့ ဦးတည်သည်။ သူ့တွင် Roarer K23 လျှပ်စစ်ဂတ်တလင်သေနတ်ကဲ့သို့ အားကောင်းသော လက်နက်များ ရှိသော်လည်း၊ အသက်ရှင်ရန် ပြေးနေရင်း အလေးချိန်များသော စက်သေနတ်ကို ဖန်တီးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အပြင်တွင် နေ့အချိန်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ထိုသတ္တဝါကို ဟန့်တားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ၎င်းမဟန့်တားနိုင်ခဲ့ပါက—

သူတို့သည် ရထားသို့ ဆုတ်ခွာနိုင်သည်—1130 CIWS သည် ၎င်းကို ကိုင်တွယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ထွက်ပေါက်သို့ အပြေးသွားကြသည်—

ထို့နောက်၊ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု။

ဇောက်ထိုးသတ္တဝါ... ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လင်းရှန်၏ ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော မသက်မသာခံစားမှုတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။ သူသည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို မြှောက်လိုက်သည်—

စင်္ကြံအဆုံးတွင် လူတစ်ဦး ရပ်နေသည်။

လှုပ်ရှားမှုမရှိပါ။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုရှိနေပြီး သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဒါ ဘယ်သူလဲ’’

ကီကီသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ကာ လက်ကို မြှောက်ပြီး စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ၎င်းကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ပြင်ဆင်သည်။

သို့သော် သူမ မဖမ်းဆုပ်နိုင်မီ—

ထိုလူ၏ ပါးစပ်သည် ကွဲထွက်သွားသည်—

ပါးစပ်မှ အစွယ်များသည် ၎င်း၏ လည်ချောင်းတစ်လျှောက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့ဆီသို့ ခုန်တက်လာသည်။

“လူသားထိတ်လန့်ဖွယ်တစ်ကောင်လား’’

ကီကီသည် ထိုသတ္တဝါကို လေထဲတွင် ဖမ်းဆုပ်ကာ သူမ၏ စွမ်းအားဖြင့် ထိန်းထားသည်။ လင်းရှန်သည် လျှပ်စစ်ဓာတ်တစ်ခုကို အားဖြည့်လိုက်သည်—

ဂျစ် ဘန်းးး

လျှပ်စီးကြောင်းသည် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းခွံထဲသို့ အပေါက်တစ်ခုကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။

ထိုသတ္တဝါသည် အော်ဟစ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေသည်—

လင်းရှန် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ကာ လေအမြောက်ဖြင့် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို အနီးကပ် ပစ်ခတ်ပြီး၊ လှုပ်ရှားမှုတစ်ချက်ဖြင့် လျှပ်စစ်ဓားဖြင့် ၎င်းကို ဖြတ်လိုက်သည်။

သွေးနှင့် အသားများ လွင့်စင်သွားသည်—

သို့သော် ထို့နောက်—

သူနှင့် ကီကီတို့ တောင့်တင်းသွားသည်။

ဆုတ်ပြဲနေသော အသားအောက်တွင် တွန့်လှုပ်နေသည်မှာ—

လူသားမဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် တွန့်လှုပ်နေသော အနီရောင် ပိုးကောင်များ၏ အစုအဝေးဖြစ်သည်၊၊

ထို့နောက်၊ လင်းရှန်သည် သူတို့ ကယ်တင်ထားသော အမျိုးသမီးဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်—

သူမ ရုန်းကန်ခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားသည်—

သူမ၏ မျက်နှာသည် အခွံကွာသွားသည်။