အရိုးပိုးကောင်များ

"ဟမ်… ဒါက ဘာလဲ"

လင်းရှန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဖန်ပုလင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။ အတွင်းတွင် သေးငယ်သော ကပ်ပါးကောင်သည် အားနည်းစွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ၎င်း၏လှုပ်ရှားမှုများသည် နှေးကွေးနေသည်။

“ဒါက အရိုးပိုးကောင်ပဲ"

ကျွမ်မီက နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်သည်။

“နာမည်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်နဲ့။ အရေးကြီးတာက ဒီအရာတွေကို အယောင်ဆောင်တွေရဲ့ ကျောရိုးထဲမှာ တွေ့ခဲ့တာ။ ဒါကို ကိုယ်နဲ့မကွာ ယူထားရင် သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်နိုင်တယ်’’

လင်းရှန်သည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ခဗျားတို့ ဒီနေရာမှာ ရောက်နေတာ ကြာပြီလား”

“သိပ်မကြာသေးဘူး၊ တစ်ပတ်လောက်ပဲ’’

တင်းချီက အဖြူရောင်ဇောက်ထိုးသတ္တဝါ၏ အလောင်းကို ဖိနပ်ဖြင့် ထိုးကန်ရင်း ပြောသည်။

“မင်းတို့လိုပဲ ညသန်းခေါင်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေက လိုက်ဖမ်းလာလို့ ဒီကိုရောက်လာတာ’’

“တစ်ပတ်လုံး။ ဒီလိုအန္တရာယ်များတဲ့နေရာမှာလား...’’

ကီကီက သံသယအပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ငါတို့—"

ကျွမ်မီက တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် တင်းချီက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“အပြင်မှာ စကားပြောကြရအောင်။ ဒီနေရာက ကျိန်စာသင့်နေတယ်။ အမှောင်ထဲမှာ ဘာတွေပုန်းအောင်းနေမလဲ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး’’

ထို့နောက် သူသည် လှံပေါ်မှ အညစ်အကြေးများကို ဖယ်ထုတ်ကာ အရေးပေါ်ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လှမ်းလျှောက်သွားသည်။

လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီး နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

တင်းချီသည် မီးဘေးထွက်ပေါက်ကို အားပြင်းစွာ ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။

လေးဦးသား အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ အဝတ်အစားများတွင် သွေးနံ့သည် ဆက်လက်ကပ်ငြိနေသည်။ ယခင်တိုက်ပွဲသည် အန္တရာယ်များခဲ့သည်—ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်များသည် အမြဲတမ်း မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

လူသားပုံစံရှိသော်လည်း ထိုသတ္တဝါသည် လင်းရှန်တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသမျှထဲတွင် အလျင်မြန်ဆုံးဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ရှည်လျားသော ခြေလက်များသည် ပင့်ကူတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အကွာအဝေးကို ရောက်လာနိုင်သည်။ သာမန်လူတစ်ဦးသည် တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရှိလောက်ပေ။

ညနေခင်းနေရောင်သည် မျက်စိကျိန်းစေပြီး လမ်းပေါ်သို့ လှမ်းထွက်လာစဉ် ၎င်းတို့အား မျက်လုံးများကို မှေးသွားစေသည်။

ရုပ်ရှင်ရုံ၏ နောက်တွင် သံချပ်ကာဖုံးအုပ်ထားသည် တောင်တက်ယာဉ်တစ်စီးကို ရပ်ထားသည်—လင်းရှန်ရောက်လာပြီးနောက် မောင်းနှင်လာပုံရသည်၊၊

“မင်းတို့ ယဉ်တန်းနဲ့လာတာလား’’

လင်းရှန်က ယာဉ်ပေါ်ရှိ ထူထဲသော ချပ်ကာကို သတိပြုမိကာ မေးလိုက်သည်။

“ငါတို့ ယာယီခိုလှုံနေရာတစ်ခု တည်ဆောက်ထားတယ်’’

တင်းချီက ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးကာ ပြန်ဖြေသည်။

“ဘယ်နေရာမှာလဲဆိုတာ မင်းကို မပြောတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ရထားကတော့ ငါတို့ တွေ့ရတယ်။ မနေ့ညက မင်းကို တစ်ချက်မြင်လိုက်ရတယ်။ ညဘက်မှာ မြို့ထဲမဝင်တာ အတော်ဉာဏ်ကောင်းတယ်၊၊ မင်းမှာ တကယ့်ခေါင်းဆောင်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိပုံပဲ’’

ကီကီက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“နေပါဦး... ဒါဆို မနေ့ညက မြို့ထဲမှာ မီးထွန်းထားတာ ရှင်တို့မဟုတ်ဘူးလား’’

ကျွမ်မီက ရွံရှာစွာ ပြောသည်။

“မဟုတ်ဘူး။ သာမန်လူတစ်ယောက်က အဲဒီလိုလုပ်မယ်လို့ ထင်လား’’

သူမသည် ခဏရပ်တန့်ပြီး ထပ်ပြောသည်။

“အဲဒါ အယောင်ဆောင်တွေပဲ၊၊ ညဘက်ဆိုရင်... သူတို့က အဆောက်အဦတွေကို မီးထွန်းတာမျိုး ပိုလုပ်ကြတယ်’’

သူမ၏ အသံသည် ဆက်မပြောလိုသည့်အလား တိုးဖျော့သွားသည်။

လင်းရှန်က လက်ထဲရှိ ကပ်ပါးကောင်ပုလင်းကို ကိုင်ထားရင်း အလေးအနက် တွေးနေသည်။

“ဒီအရာတွေရဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံကို ဘယ်လိုသိခဲ့တာလဲ ပြောပြပေးနိုင်မလား’’

တင်းချီ၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသည်။

“ဟမ့်...ကောင်လေး၊၊ မင်းက ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်၊၊ ငါက တစ်လုံးချင်းရှင်းပြဖို့လိုလို့လား’’

“အိုး”

ကီကီက အသံပြတ်ဖြင့် အော်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါဆို ရှင်တို့က ဒီမြို့မှာ တစ်ပတ်လုံးနေခဲ့တာက ဒီမြို့က အမှောင်ညအဖြစ်အပျက်တွေကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိထားလို့ပေါ့’’

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက စကားမပြောခဲ့ပေ။

သို့သော် အဖြေသည် ထင်ရှားသည်။

၎င်းတို့၏ ရည်မှန်းချက်သည် လင်းရှန်၏ ရည်မှန်းချက်နှင့် တူညီပေသည်။

သူတို့သည် ထွက်ပြေးစဉ်တွင် ထူးဆန်းသော တစ်စုံတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး—မည်သူမဆို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သူတစ်ဦးဖြစ်ပါက—အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားကြမည်သာ။

အပြင်ဘက်ရှိ သေစေနိုင်သော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤမြို့သည် အနည်းဆုံး တည်ငြိမ်ပေသည်—ကသောင်းကနင်းဖြစ်ရပ်များနှင့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများသည် လမ်းများပေါ်တွင် ပြေးလွှားမနေပေ။

တင်းချီသည် ထိုအရာကို ဖုံးကွယ်ရန် မကြိုးစားတော့ပေ။

“အများကြီး မစူးစမ်းချင်နဲ့’’

သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

“ထွက်သွားနိုင်ရင် ထွက်သွားလိုက်။ အယောင်ဆောင်တွေရဲ့ အန္တရာယ်ကို မင်းမြင်ခဲ့ပြီးပြီ၊ အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့အရာတွေလည်း ရှိတယ်။ မင်းက ဆက်နေဖို့ အတင်းအကြပ်လုပ်မယ်ဆိုရင် အရိုးပိုးကောင်တွေကို ကိုယ်နဲ့အတူယူထားပါ။ ဒါကို ငါတို့ အဖွဲ့သားတချို့ ဆုံးရှုံးပြီးမှ ခက်ခက်ခဲခဲ သင်ယူခဲ့ရတာ’’

အယောင်ဆောင်များ...

လင်းရှန်သည် အတွေးများထဲ၌ နစ်မြုပ်သွားသည်။

ခုနက တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အရေပြားခြုံထားသော သတ္တဝါများသည် အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်ဖွယ်ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးအယောင်ဆောင်—သူနှင့် ကီကီတို့သည် သူမထံတွင် ထူးဆန်းမှုတစ်စုံတစ်ရာကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ထူးခြားသည့်အရာမှာ သူမသည် စကားမပြောခဲ့ခြင်းပင်။

သူမ၏ လည်ချောင်းမှ အနည်းငယ်မျှပင် အသံမထွက်ခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် ကီကီသည် သူမ၏ အသက်ရှူသံနှင့် နှလုံးခုန်သံတွင် သဘာဝမကျသည့်အရာတစ်ခုကို ခံစားမိခဲ့သည်...

ယခုမှ ထင်ရှားလာသည်။

ထိုအရာသည် နှလုံးခုန်သံမဟုတ်ခဲ့ပေ။

“မင်းတို့ ထွက်သွားမှာလား’’

တင်းချီသည် သံချပ်ကာယာဉ်ပေါ်သို့ တက်နေစဉ် လင်းရှန်က မေးလိုက်သည်။

တင်းချီသည် သူ့ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးမှ စကားပြောသည်။

“ကောင်လေး၊ မင်းဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဒီမြို့မှာ အမှောင်ညအဖြစ်အပျက်တွေကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိတယ်လို့ မင်းထင်နေတယ်”

“အခု ငါပြောပြလိုက်မယ်—မရှိဘူး”

“ဒါပေမယ့် မင်းက ငါ့စကားကို မယုံမှာလည်း ငါသိတယ်’’

သူသည် မြို့အစွန်ရှိ ဓာတုစက်ရုံကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“မင်း တအားသိချင်နေရင် အဲဒီနေရာကို သွားစစ်ကြည့်လိုက်”

“ဒါပေမယ့် ငါသတိမပေးခဲ့ဘူးလို့ မပြောနဲ့—အဲဒီနေရာက အန္တရာယ်အရမ်းများတယ်”

ထို့နောက် သူသည် ကျွမ်မီက အချက်ပြလိုက်သည်။

တောင်တက်ယာဉ်၏ အင်ဂျင်သည် မြည်ဟီးလာသည်။

ခဏအကြာတွင် ကားသည် ထောင့်ချိုးတစ်ခုတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကီကီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒါဆို မြို့ထဲမှာ မီးထွန်းထားတာ သူတို့မဟုတ်ခဲ့ဘူးပဲ... အဲဒီဖယောင်းတိုင်တွေက တကယ်ထူးဆန်းတယ်’’

ထို့နောက် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းသစ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဒါပေမယ့် ခဏလေး—တုံ့ပြန်စက်က အဲဒီမက်ဆေ့ချ်ကို ဘယ်သူပို့ခဲ့တာလဲ”

“ပြီးတော့ ငါတို့မရောက်ခင် ရထားလမ်းဆုံကို ဘယ်သူပြောင်းခဲ့တာလဲ’’

လင်းရှန်၏ အကြည့်သည် အနီးရှိ ဓာတုစက်ရုံပေါ်တွင် စူးစိုက်သွားသည်။

“မကြာခင် သိရလိမ့်မယ်’’

ကီကီက သံသယဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ရှင် တကယ်သွားစစ်ကြည့်ချင်နေတာလား။ အကယ်၍ ထောင်ချောက်ဖြစ်နေရင်ရော’’

ပြန်မဖြေပဲ လင်းရှန်သည် ၎င်း၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ထုတ်ယူပြီး ချန်ဆီရွှမ်နှင့် ရှုချင်းတို့ထံ ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

သူသည် အယောင်ဆောင်များအကြောင်း အရာအားလုံးကို ပြန်ပြောပြပြီး ရှုချင်းနှင့် လို့ဟွာတို့အား ၎င်းတို့နှင့် ပြန်လည်တွေ့ဆုံရန် အမိန့်ပေးသည်။

မူလက သူနှင့် ကီကီတို့သည် ဓာတုစက်ရုံကို စုံစမ်းရန် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် ကင်းကောင်ယဉ်တန်း၏ ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာမှုနှင့် အယောင်ဆောင်များက လင်းရှန်ကို ပို၍သတိထားစေခဲ့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင် အမှောင်ညအဖြစ်အပျက်များကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်သည့် တစ်စုံတစ်ရာရှိခြင်းသည် လျစ်လျူရှုရန် မဖြစ်နိုင်ပေ၊၊

“သူတို့စကားက ရိုးသားတယ်လို့ မထင်ရဘူး”

လင်းရှန်သည် ၎င်းတို့၏ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ဆီသို့ လှမ်းလျှောက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အိုး။ ရှင်လည်း သတိထားမိတာလား”

ကီကီက မေးလိုက်သည်။

လင်းရှန်၏ အမူအရာသည် တည်ငြိမ်လာသည်။

“သူတို့က ငါတို့ကို ကယ်ဖို့အတွက်ပဲ ရောက်လာခဲ့တာလား’’

ဖန်ပုလင်းများကို မြှောက်ကိုင်ရင်း အရိုးပိုးကောင်များ လှုပ်ရှားနေသည်ကို သူကြည့်နေသည်။

“ဒီအရာတွေက အယောင်ဆောင်တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ပေးတယ်ဆိုရင်...

“ဒါဆို သူတို့က ဒီမြို့မှာ အမှောင်ညအဖြစ်အပျက်တွေကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေနေခဲ့တာပဲ၊၊ ဒါမှမဟုတ် ရှာတွေ့ပြီးသားလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်’’

လင်းရှန်သည် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို စက်နှိုးကာ ကီကီကို နောက်တွင် တက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

“ဒီလိုအရာကို စူးစမ်းဖို့ ဘယ်သူမှ မတွန့်ဆုတ်သင့်ဘူး”

“ဒီမြို့မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိတာသေချာတယ်”

“ဒါပေမယ့် ငါတို့ သတိထားရမယ်။ အရင်ဆုံး ဒရုန်းတွေကို ပို့လိုက်ရအောင်’’

ကီကီက ပြုံးလိုက်သည်။

“အဲဒါအစီအစဉ်ကောင်းတယ်။ ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးနေတာ”

သူမသည် သူ၏ ခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သိုင်းဖက်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒရိုင်ဘာ—သွားရအောင်’’

မော်တော်ဆိုင်ကယ်သည် မြည်ဟီးလာပြီး ဓာတုစက်ရုံဆီသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှားသွားသည်။

မြို့၏ နာရီစင်မြင့်ပေါ်တွင် လူငယ်တစ်ဦးသည် သူတို့ကို အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။

မော်တော်ဆိုင်ကယ်သည် အလျင်စလိုပြေးထွက်သွားစဉ် သူသည် လက်ကိုင်စကားပြောစက်ဖြင့် သတင်းပို့လိုက်သည်၊၊

“အစ်ကိုတင်း သူတို့က ဓာတုစက်ရုံဆီ ဦးတည်နေပုံပဲ။ ဒီတစ်ပတ်ထဲမှာ ဒါက စတုတ္ထအုပ်စုပဲ’’

စကားပြောစက်မှ အက်ရှရှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သွားခွင့်ပေးလိုက်။ အရေးမကြီးဘူး”

“သူတို့ ဒီကို ရောက်နေမှတော့…”

“ထွက်သွားလို့မရတော့ဘူး’’