နယ်မြေ

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

နားကွဲမတတ် ဆူညံသံသည် ၎င်းတို့နောက်ကွယ်မှ ဆက်လက် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ၎င်းတို့သည် ယာဉ်များနှင့် ဆိုင်ကယ်များဖြင့် အဝေးသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်သွားသည်နှင့်အမျှ ထိုအသံသည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။

“အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား”

လင်းရှန်သည် ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ဖိလိုက်သည်။

“ပြဿနာမရှိဘူး”

ရှုချင်းနှင့် တာလို့၏ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် အမှောင်ဒီရေများ၏ ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်သည် ကောင်းကင်ယံအနှံ့ တဖျတ်ဖျတ် လင်းနေပြီး မြို့တစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်း အမှောင်ထုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။

ကောင်းကင်ထက်မှ စက်ဝိုင်းပုံ မိုးဖွဲဖွဲလေး စတင်ကျလာသည်။

လူတိုင်း၏ အမူအရာသည် ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။ မနေ့ညက သတ္တဝါဆိုးများ ရထားပေါ်သို့ အုံလိုက်ကျင်းလိုက် တက်ရောက်လာသည်ကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများသည် ပတ်ဝန်းကျင် အမှောင်ထုကို သတိကြီးစွာဖြင့် စူးစမ်းရှာဖွေနေကြသည်။

ထရပ်ကားနှင့် ဆိုင်ကယ်တို့၏ ရှေ့မီးများသည် မြို့၏ လမ်းများကို မှိန်ဖျော့စွာ ဖြတ်သန်းနေသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ အမှောင်ထဲမှ မည်သည့် သတ္တဝါမှ မပေါ်လာပေ။ ၎င်းတို့၏ အင်ဂျင်သံ ပဲ့တင်ထပ်မှုမှအပ လမ်းတစ်ခုလုံးသည် ကြောက်မက်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်ပြီး လူသူကင်းရှင်းနေသည်။

“ကပ္ပတိန်လင်း ခုနက ဘာကြီးလဲ”

ဆက်သွယ်ရေးစက်မှတစ်ဆင့် ရှုချင်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လင်းရှန်သည် သူ၏ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို အရှိန်တင်ရင်း လျှင်မြန်စွာ မောင်းနှင်နေရင်း အသက်ပြင်းပြင်းရှုကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ငါ့ ခန့်မှန်းချက် မှန်တယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီ ဓာတုဗေဒ စက်ရုံထဲက အကောင်က အဓိက ကပ်ပါးသတ္တဝါ ဖြစ်မယ်။ သွေးကပ်ဘေးပန်း ဒါမှမဟုတ် ထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါတွေကို တွန်းလှန်နိုင်တဲ့ အထူးပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ အပြင်က အဲ့ဒီအကောင်တွေ ဝင်လို့ မရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒီမြို့တစ်ခုလုံးဟာ ကီလိုမီတာ အနည်းငယ်အတွင်းမှာ...”

“...အဲ့ဒီကောင်ရဲ့ နယ်မြေဖြစ်နေလို့ပဲ”

ထရပ်ကားအတွင်းတွင် ရှုချင်းနှင့် တာလို့တို့၏ မျက်နှာများသည် ဤအရာကိုကြားသောအခါ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လင်းရှန်သည် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေသည်။ တင်းချီက သူ့ကို ပေးခဲ့သော အရိုးပိုးကောင်ဟုခေါ်သည့် အရာသည် ဆိုးရွားသောအရာဖြစ်သည်မှာသေချာသည်။ ထိုလူကြီးက သူ ဓာတုဗေဒ စက်ရုံသို့ သွားမည်ကို ကြိုတင်သိထားခဲ့သည်။ သူက အထဲတွင် ဘာရှိသည်ဆိုသော အမှန်တရားကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖုံးကွယ်ထားပြီး မသွားရန် ဟန်ဆောင်ကာ သတိပေးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဂန္ထဝင်မြောက် “ဓားငှားပြီး လူသတ်ခြင်း” ပရိယာယ်ပင်။

ဤလူက ကီကီကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး ထိုအဖြူရောင်ဇောက်ထိုးသတ္တဝါကို သတ်ဖြတ်ရာတွင် ကူညီခဲ့သောကြောင့် လင်းရှန်သည် ဖန်ဘူးအတွင်းရှိ ကပ်ပါးသတ္တဝါအပေါ် သူ၏သံသယကို ထိန်းထားပြီး ဒါရိုက်တာ တင်းကို နောက်ပိုင်းတွင် စစ်ဆေးခိုင်းရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သို့သော် မည်သူက ထင်ခဲ့မည်နည်း— ထိုအရာ မဖြစ်ပွားမီတွင် ပြဿနာ ရောက်လာခဲ့သည်၊၊

“ကပ္ပတိန်လင်း သတိထား”

ရုတ်တရက် ဆက်သွယ်ရေးစက်အတွင်းမှ အသံသည် လင်းရှန်ကို လက်တွေ့ဆီသို့ ပြန်ဆွဲခေါ်လာသည်။ သူသည် သူ့လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ မော်တော်ဆိုင်ကယ်၏ ဘရိတ်ကို ချက်ချင်း ညှစ်လိုက်သည်။

ကျွီ—

ဘရိတ်အုပ်သံ ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လင်းရှန်သည် သူ၏ ဆိုင်ကယ်ကို ရပ်လိုက်ပြီး လမ်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ အိမ်များကို သတိကြီးစွာဖြင့် အလင်းရောင် ထိုးကြည့်လိုက်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း သူ၏နောက်ဘက်ရှိ သေနတ်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

ပတ်ပတ်လည်တွင် မှိန်ဖျော့သော ဖယောင်းတိုင်မီးများသည် ပြတင်းပေါက်များတွင် တဖျတ်ဖျတ် လင်းနေပြီး မနေ့ညက ဒရုန်းဖြင့် စောင့်ကြည့်မှုမှ ၎င်းတို့ မြင်ခဲ့ရသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်။

လမ်းမသည် ထူးခြားစွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အိမ်များသည် လူနေထိုင်ပုံ မရပေ။

လင်းရှန်သည် ဘရိတ်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ ရွေ့သွားသည်။ သူ၏ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးသည် လင်းနေသော ပြတင်းပေါက်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ထိုအခိုက် လင်းရှန်သည် အေးစက်စက် အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိသည်— မီးထွန်းထားသော ပြတင်းပေါက်တစ်ခုစီ၏ အတွင်းဘက်တွင် အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပုံရသည်။ သူ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုအရိပ်များသည်လည်း ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ရွေ့လျားလာပုံရသည်။

လင်းရှန်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဖျော့တော့ပြီး ခံစားချက်မရှိသော လူတစ်ဦးသည် အရိပ်များထဲမှ ထွက်လာပြီး ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေကာ ထိုသူ၏ ဗလာမျက်လုံးများသည် လင်းရှန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထို့နောက်—

ထိုသူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် တွန့်လိမ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။

အယောင်ဆောင်များ…

လင်းရှန်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်းသည် မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်—

မြို့တစ်ခုလုံးတွင် ဖယောင်းတိုင်မီးများ ထွန်းညှိထားသော မရေတွက်နိုင်သောပြတင်းပေါက် များစွာသည် အသက်ဝင်လာကြပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းတို့သည် ယောက်ျားများ၊ မိန်းမများ၊ လူငယ်များ၊ လူကြီးများဖြစ်ပြီး အားလုံးသည် သာမန်လူသားများကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အချို့က အမှန်တကယ်လိုပင် ရှိနေသော်လည်း အချို့မှာ မျက်နှာအရေပြားများ လျော့ရဲကာ တွဲကျနေသည်— ထိုစုတ်ပြဲနေသော အသားများအောက်တွင် တွန့်လိမ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနီရောင် ပိုးကောင်များကို တွေ့ရသည်။

၎င်းတို့၏ လူ့အရေပြားများကို မတော်တရော်ဝတ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ပင်။

“သွားမယ်…အခုပဲ”

အေးစက်၍ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အကြည့်များက သူတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်၊၊ လင်းရှန်၏သွေးများ အေးခဲသွားကာ မဆိုင်းမတွပင် သူသည် အရှိန်တင်လိုက်ပြီး ထရပ်ကားဘေးမှ လမ်းမပေါ်သို့ တတ်ကာ မြို့အပြင်ဘက်သို့ အရှိန်အပြည့်ဖြင့် မောင်းထွက်လာသည်။

မိုးရေမြို့၏ ကုန်ပစ္စည်းပို့ဆောင်ရေး ပလက်ဖောင်းတွင် အနန္တရထား၏ တွဲများမှ ရွှေရောင်နွေးထွေးသော အလင်းရောင် ထွန်းလင်းနေသည်။

တွဲအမှတ် ၂ ၏ စနိုက်ပါ ပစ်စင်ပေါက်တွင် ရပ်နေသော ချန်ဆီရွှမ်သည် သူမ၏ စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ကို ကိုင်ထားကာ ချဉ်းကပ်လာသော မီးတန်းများကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူမဘေးတွင် ရှားရှား၊ လုရှင်းချန်နှင့် မြောင်လုတို့သည် ကာဗာပေးရန်နှင့် ကူညီရန် အဆင်သင့်ရှိနေကြသည်။

ဗဝူးးးးး

ထရပ်ကားနှင့် ဆိုင်ကယ်တို့သည် ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းဝင်လာသည်။

တွဲအမှတ် ၁၁ ၏ လှေကားသည် အောက်သို့ လျှောချပြီးဖြစ်သည်။ တာလို့သည် ကျွမ်းကျင်စွာ ယာဉ်ကို အတွင်းသို့ မောင်းဝင်သွားပြီး လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့သည်လည်း ဝင်လာကြသည်၊၊

ဓာတ်လှေကား ပလက်ဖောင်းသည် အပေါ်သို့ တက်လာပြီး တံခါးများ ပိတ်သွားမှ လင်းရှန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သည်။

“ရှင်တို့ အဆင်ပြေရဲ့လား”

ချန်ဆီရွှမ်သည် စနိုက်ပါပစ်စင်ပေါက်မှ ဆင်းလာပြီး သူမ၏အမူအရာသည် တင်းမာနေသည်။

လင်းရှန်သည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာရှိ အနည်းငယ် ကုတ်ခြစ်ရာများကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ကံကောင်းတယ်”

သူ၏ အကြည့်သည် အခြားတွဲများဆီသို့ ရောက်သွားပြီး ချန်ဆီရွှမ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

“မင်းတို့အားလုံးရော”

“ကျွန်မတို့ အဲ့ဒီ ကုန်လှောင်ရုံတွေထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး တွေ့ခဲ့တယ်”

ရှားရှားက ရှေ့သို့ တက်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောသည်။

“မွန်းစတားတွေနဲ့ မတွေ့ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အစ်မချန်က ရှင်တို့ အယောင်ဆောင်တွေနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်လို့ ပြောတော့ ကျွန်မတို့အားလုံး ကြောက်သွားပြီး ရှင့်ကို စောင့်ဖို့ ရထားပေါ်ကို အပြေးပြန်ခဲ့ကြတာ”

လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ကောင်းပြီလေ။

သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် မှန်ကန်ခဲ့သည်— ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အမည်မသိနေရာများသည် သာမန်လူများအတွက် စူးစမ်းရှာဖွေရန် နေရာများ မဟုတ်ပေ။ မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့သည် အသက်ဆုံးရှုံးကြရပေမည်၊၊

မလိုအပ်သော အသက်ဆုံးရှုံးမှုများမှအပ သူတို့သည် များများစားစား မကူညီနိုင်ကြပေ။

“ဒါဆို အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”

ချန်ဆီရွှမ်က စိုးရိမ်စွာ မေးသည်။

“မှောင်နေပြီ။ ကျွန်မတို့ ထွက်ခွာမလား”

ထိုလူပုံသဏ္ဌာန်ရှိ မွန်းစတားများကို စဉ်းစားရုံဖြင့်ပင် သူမ၏ အသားများ တုန်ရီလာသည်။ ဤကြောက်ရွံ့မှုသည် အင်းဆက်ပိုးကောင်များ သို့မဟုတ် ပင့်ကူများကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းထက်ပင် ပိုဆိုးပေသည်။

လင်းရှန်သည် သက်ပြင်းအနည်းငယ် ရှိုက်လိုက်ပြီး လိုက်ကာကို မြှောက်လိုက်ကာ မှောင်မိုက်သော ပလက်ဖောင်းနှင့် မြို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အမူအရာသည် လေးနက်နေသည်။

“ငါတို့ စောင့်ပြီး အခြေနေကြည့်မယ်၊၊ အဲ့ဒီ ကပ်ပါးသတ္တဝါက ငါတို့နောက်ကို မလိုက်လာဘူးဆိုရင် မိုးလင်းတဲ့အထိ ဒီမှာပဲနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အကယ်၍ ငါတို့ နောက်ကို လိုက်လာခဲ့ရင် ချက်ချင်း ထွက်ခွာမယ်။ အားလုံး အဆင်သင့်ပြင်ထား— ဘယ်အချိန်မဆို ငါတို့ ထွက်သွားရနိုင်တယ်”

“နားလည်ပြီ”

အဖွဲ့သားများက ပြန်ဖြေကြသည်။

လင်းရှန်သည် ရှုချင်းနှင့် တာလို့တို့ကို တွဲတစ်တွဲချင်းကို စစ်ဆေးရန် တာဝန်ပေးလိုက်သည်၊၊ ချန်ဆီရွှမ်သည် ထိန်းချုပ်ခန်းသို့သွားကာ ရထား၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ဖွင့်ကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် ရပ်နေသည်။

ညရောက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အယောင်ဆောင်များကြောင့် ရထားအဖွဲ့သားများသည် စိုးရိမ်တကြီး တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး ရထားတွဲများအတွင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြသည်။

အယောင်ဆောင်များနှင့် မသိရသော ကပ်ပါးသတ္တဝါအချို့ဖြင့် ပြည့်နေသော မြို့ထဲတွင် ပိတ်မိနေခြင်းသည် မနေ့ညက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများထက်ပင် ပို၍ စိတ်ပျက်စရာကောင်းပေသည်။

လင်းရှန်သည် ထိန်းချုပ်ခန်းသို့ ဝင်လာသည်။ ချန်ဆီရွှမ်သည် ထိုင်နေပြီး သူမ၏မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်ရှိနေလေသည်၊၊

“စိတ်အေးအေးထား။ ရထားက အခုထိ လုံခြုံနေတုန်းပဲ။ ကီကီနဲ့ ငါက သူတို့နဲ့ နေ့ဘက်မှာ တွေ့ခဲ့သေးတယ်။ ဓာတုဗေဒစက်ရုံထဲက အဓိက ကပ်ပါးသတ္တဝါကလွဲလို့ အယောင်ဆောင်တွေက ထူးခြားပြီး အားမကောင်းကြပါဘူး။ ငါတို့ သတိရှိနေသရွေ့ အဆင်ပြေမှာပါ”

“...သိပါတယ်”

ချန်ဆီရွှမ်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေဆဲပင်။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တွေးနေမိတယ်... ဒီအကောင်တွေ တခြားနေရာမှာ ပေါ်လာရင် တခြားယာဉ်တန်း ဘယ်လောက် ဒုက္ခရောက်ကုန်မလဲ။ ပြီးတော့ သူတို့က နေ့ဘက်မှာပါ သွားလာနိုင်တယ်လေ...”

လင်းရှန်သည် အတွေးနက်သွားသည်၊၊

“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အခုထိတော့ အယောင်ဆောင်အားလုံးဟာ ကပ်ပါးကောင်တစ်မျိုးမျိုးက ထိန်းချုပ်ထားပုံရတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက ဓာတုဗေဒ စက်ရုံထဲက အဓိက ကပ်ပါးသတ္တဝါနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။ သူတို့ဟာ ကန့်သတ်ထားတဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခုအတွင်းမှာပဲ လှုပ်ရှားနိုင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

“...အဲ့လိုပဲ မျှော်လင့်ရတယ်”

ချန်ဆီရွှမ်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် တွေးလိုက်မိသည်။

“ဒါနဲ့ ဒါရိုက်တာ တင်း တစ်ခုခုနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေပုံရတယ်။ သူ့ဆီ သွားကြည့်ချင်လား”

“ငါလည်း အဲ့လို လုပ်တော့မလို့”

လင်းရှန်သည် ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်သည်နှင့်—

ဖတ်..

ချန်ဆီရွှမ်သည် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

“လင်းရှန် ကြည့်စမ်း”

လင်းရှန် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်—

ထိန်းချုပ်ခန်း ပြတင်းပေါက်၏ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်မိုက်နေသော ဘူတာရုံပလက်ဖောင်းမှ အရိပ်တစ်ခုသည် အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာသည်။

သို့သော် ၎င်းသည် ပြေးလာခြင်း မဟုတ်ပေ— ၎င်းသည်

လေပေါ် ၌ပျံလာခြင်းဖြစ်သည်။

လင်းရှန်၏ အမူအရာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်—

သို့သော် ထိုအရိပ်သည် ရထား၏ ရှေ့မီးများထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်နေသော ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

၎င်းသည် ကီကီ…

သူမသည် ပြတင်းပေါက်သို့ ပျံသန်းလာပြီး မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေကာ ပါးများသည် ဒေါသကြောင့်ဖောင်းနေသည်၊၊ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးကို အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်လိုက်သည်—

“လင်းရှန် လူယုတ်မာကောင်၊၊ ရှင်ဘာလို့ ကျွန်မကို ထားပြီး ပြန်လာခဲ့တာလဲ”