ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှု

လင်းရှန်သည် သူအမြင်မှားသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ရထားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်၌ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ပျံဝဲနေသည့်သူမှာ— ကီကီမှအပ တခြားဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။

သူ၏ ဘေးတွင် ချန်ဆီရွှမ်၏ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမလည်း မြင်မှားနေသည်ဟု ထင်နေသကဲ့သို့ပင် သူမ၏ စိတ်သည် ခဏတာမျှ ဗလာဖြစ်သွားသည်။

“ကောင်မလေး”

“ကျွန်မပါ၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ရှင်တို့က ကျွန်မကို ထားခဲ့ကြတာလဲ”

လင်းရှန်၏ မျက်နှာသည် မယုံကြည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောရန် ဆန္ဒရှိနေသော်လည်း သူ၏အမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း တင်းမာသွားသည်။

ကီကီသည် အခု အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသည်ဆိုပါက... ရထားပေါ်သို့ သူ့နှင့်အတူ ပြန်လာသူသည် ဘယ်သူနည်း။

လင်းရှန်၏ မျက်ခုံးများ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကာ တွဲအမှတ် ၁ ဆီသို့ အပြေးသွားပြီး အမှောင်တားဆီးကုဗတုံးဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုကါသည်။

[တင်း၊၊ ယန္တရားမဟုတ်သော စွမ်းအားကို တွေ့ရှိသည်။ ရောင်ပြန်ဟပ် စကင်ဖတ်ခြင်း စတင်ပါသည်]

[သတိပေးချက်။ ရထားကို အမှောင်စွမ်းအားများမှ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေသည်]

သူ့ခြေဖဝါးမှ အေးစိမ့်မှုတစ်ခုသည် နောက်ကျောမှ ခေါင်းထဲထိ စိမ့်တတ်လာသည်၊၊

ဘီးးး

ကုဗတုံး၏ စွမ်းအားသည် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုးညှင်းသည့်အသံတစ်ခုသည် ရှေ့ရှိ ရထားတွဲမှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်— နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းသံလိုပင်။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

ပြတ်သားသော သေနတ်သံသည် ချက်ချင်း နောက်မှ လိုက်လာသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး”

၎င်းသည် တွဲအမှတ် ၃ မှ ဖြစ်သည်။

လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။ မဆိုင်းမတွပင် သူသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားရင်း ထိန်းချုပ်ခန်း တံခါးကို တစ်ပြိုင်တည်း ဖွင့်လိုက်ပြီး ကီကီကို အတွင်းသို့ ဝင်စေလိုက်သည်။

ရထားပေါ်တွင်ရှိသော ကီကီသည် အတုဖြစ်သည်။

သူ၏ ပထမဆုံး စိုးရိမ်မှုသည် ရှားရှားနှင့် ဒါရိုက်တာ တင်းပင်။

သေနတ်သံသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရထားတွဲများတွင် ရှိသူအားလုံးကို ချက်ချင်း အသိပေးလိုက်သည်။ လင်းရှန်သည် ရှေ့သို့ အပြေးအလွှားသွားနေစဉ် တွဲအမှတ် ၁ ၏ ရေချိုးခန်းတံခါး ဟလာသည်၊၊

ရှားရှား၏ မျက်နှာလေးသည် ဖြူဖျော့လျက် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အစ်ကိုလင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

မိန်းကလေးငယ်ကို မြင်တော့ လင်းရှန်သည် သက်ပြင်းတစ်ဝက်ချလိုက်နိုင်သည်။ သူ ရှင်းပြဖို့ အချိန်မရှိဘဲ တွဲအမှတ် ၃ ဆီသို့ တန်းပြေးသွားသည်။

ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ကီကီသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဆိုင်ကယ်နောက်တွင် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ရိုးရိုးလေး ထိုင်နေခဲ့သည်။ ထိုအရာက ထူးဆန်းပေသည်။

သို့သော် တစ်ခုခုက မှားယွင်းနေသည်— အယောင်ဆောင်များသည် ပုံမှန် အသွင်အပြင် ရရှိရန် လူ့အရေပြား ဝတ်ဆင်ရသည် မဟုတ်လား။ အကယ်၍ တစ်ကောင်က ကီကီ၏ ပုံစံကို ယူထားသည်ဆိုပါက... ကီကီသည် သေဆုံးပြီးပြီ မဟုတ်လား။

ရှုပ်ထွေးသော အတွေးများ လင်းရှန်၏စိတ်ထဲတွင် လင်းလက်သွားသော်လည်း ၎င်းတို့အကြောင်း တွေးနေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူ တွဲအမှတ် ၃ သို့ ရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သုတေသန ပစ္စည်းများသည် ကြမ်းပြင်အနှံ့ ရှုပ်ပွပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖျော့တော့ပြီး သေးငယ်သော အသား-အရိုး သတ္တဝါတစ်ကောင်သည် ကြမ်းပြင်အနှံ့ အလျင်အမြန် တွန့်လိမ်နေသည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဒါရိုက်တာ တင်းသည် ပစ္စတိုသေနတ်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူမသည် တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း သူမ၏တုန်ယင်နေသော လက်များက သူမ၏ရဲရင့်မှုကို သစ္စာဖောက်နေသည်။

“ဒါက အယောင်ဆောင်တဲ့ ကပ်ပါးကောင်ပဲ”

တင်းကျန်းရီက ပြောသည်။

“ဒါက ကျွန်မကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့... ဒါက သွေးကပ်ဘေးပန်းကို ပိုစိတ်ဝင်စားပုံရတယ်”

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

တခြားတစ်ဖက်မှ လုရှင်းချန်နှင့် လို့ဟွာတို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည်။

ကြမ်းပြင်အနှံ့ တွားသွားနေသော ရေတွက်မရနိုင်သော အဖြူရောင် ကပ်ပါးကောင်များကို မြင်တော့ လင်းရှန်သည် လုရှင်းချန်ကို ချက်ချင်း အော်လိုက်သည်။

“မီးနတ်ဘုရား အကုန် မီးရှို့လိုက်”

“ကောင်းပြီ”

လုရှင်းချန်သည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြတ်သားသော အကြည့်ဖြင့် ရှေ့သို့ တက်လာသည်။ သူ၏ တိုက်ကွက်အမည်ကိုပင် မအော်တော့ပဲ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်—

ဖျစ် ဖျစ်

မီးတောက်များသည် အသား-အရိုး သတ္တဝါနှင့် အုံလိုက်ကျင်းလိုက်ဖြစ်နေသောကပ်ပါးကောင်များကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

လင်းရှန်သည် တင်းကျန်းရီကို အလျင်အမြန် နောက်သို့ ဆွဲလိုက်ပြီး မီးတောက်များကို ကာဆီးရန် ရေခဲဒိုင်းကာကို မြှောက်လိုက်သည်။

“ပန်းပွင့်”

သို့သော် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း တင်းကျန်းရီ၏ အဓိက စိုးရိမ်မှုသည် သွေးကပ်ဘေးပန်းပင် ဖြစ်နေသေးသည်။

“မေ့ထားလိုက်စမ်းပါ”

လင်းရှန်က သူမကို အပြည့်ဝကာထားပေးလိုက်သည်၊၊

ထိုအချိန်တွင် မမြင်နိုင်သော စိတ်စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာပြီး မြင့်တက်လာသော မီးတောက်များကို ဖိနှိပ်လိုက်ကာ ရထားတွဲတစ်ခုလုံး မီးမလောင်ကျွမ်းစေရန် အသား-အရိုး သတ္တဝါပတ်လည်တွင် မီးကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။

တွဲအမှတ် ၃ ၏ တံခါးဝတွင် ရပ်နေရင်း ကီကီ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး မီးတောက်များကို ထိန်းချုပ်ကာ သူမ၏လက်ကို ဆန့်တန်းထားသည်။

၎င်းတို့၏ စုပေါင်းကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် ကပ်ပါးကောင်များသည် ပြာဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အသား-အရိုး သတ္တဝါသည် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေပြီး ၎င်း၏လက်များကို မြှောက်လိုက်ကာ အေးစက်သောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်—

“အားး...”

အသံသည် အက်ကွဲနေပြီး မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အရိုင်းဆန်သော အသံလိုပင်၊၊ စက်ဆုပ်ဖွယ် အနံ့အသက်များသည် လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် အသား-အရိုး သတ္တဝါသည် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားပြီး မဲနက်နေသော အကြွင်းအကျန်ပုံအဖြစ် မီးလောင်ကျွမ်းသွားသည်။

တွဲအမှတ် ၃ အတွင်းရှိ လေထုသည် တင်းမာနေသည်။ အဓိက ပုဂ္ဂိုလ်များအားလုံး စုဝေးခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများသည် ပျက်ယွင်းနေကာ မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အလောင်းကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ သူမ... သူမက ကီကီနဲ့ တူနေတယ်”

ရှားရှား၏ မျက်လုံးများ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြူးကျယ်နေပြီး မီးလောင်ကျွမ်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ကီကီအစစ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ကီကီသည် ရှားရှား၏ နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

“နင့်ရဲ့ အစ်မက ဒီမှာလေ၊ ငါ့ကို မမှတ်မိဘူးလား။ နင့်ကို ငါဂရုစိုက်ခဲ့တာ အလကားပဲ”

“သူမကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့”

တင်းကျန်းရီက ပြောလိုက်သည်။

“သူမ ပထမဆုံး ဝင်လာတုန်းကတောင် ကျွန်မ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတယ်လို့ မသိခဲ့ဘူး”

“ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ရှုချင်းသည် မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အလောင်းဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“အယောင်ဆောင်တွေက လူ့အရေပြားကို ဝတ်ဆင်ရတယ် မဟုတ်လား”

သူမ၏ စကားကြောင့် လူတိုင်းသည် ကီကီကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။

လင်းရှန်သည်လည်း သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ဓာတုဗေဒ စက်ရုံမှာတုန်းက မင်း ငါ့ကို မမြင်ခဲ့ဘူးလား”

ကီကီသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရပြီး “အဲ့ဒါကို ကျွန်မ ပြောမလို့ပဲ၊၊ ကျွန်မ လေထွက်ပေါက်ကနေ ပျံထွက်သွားတုန်းက ရှင် အထဲကို ပြန်ပြေးဝင်သွားတာကို တွေ့ခဲ့တယ်။ ရှင် ရူးသွားတာများလားဆိုပြီး၊ ရှင့်ကို ကယ်ဖို့ အပြေးအလွှား လိုက်ခဲ့တာလေ၊၊ ကျွန်မ အဲ့ဒီမွန်းစတားရဲ့ လက်တံတွေနဲ့ ဖမ်းခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်၊၊ ဒါပေမဲ့ စက်ရုံထဲကို အကြာကြီး ရှာခဲ့ပေမဲ့ ရှင့်ကို မတွေ့ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ နောက်ဆုံး ထွက်လာတော့—ရှင်တို့ ယာဥ်တွေက ပျောက်သွားပြီ”

“ငါ ထင်ခဲ့တာ...”

သူမသည် လင်းရှန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သော်လည်း နားလည်သွားသောအခါ သူမ၏ မကျေနပ်မှုကို အလျင်အမြန် မြိုချလိုက်သည်။

လင်းရှန်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။

“ငါ ဘယ်တုန်းကမှ ပြန်မဝင်ခဲ့ဘူး။ ငါ ထွက်လာပြီးတော့ ရှုချင်းနဲ့ တခြားလူတွေက ငါ့ကို ဆွဲခေါ်သွားကြတာ။ ငါ မင်းကို အပြင်မှာ မြင်တော့ မင်း အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ မင်း ဆိုင်ကယ်ပေါ်ရောက်တာနဲ့ ငါ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့တယ်”

သူသည် ခဏရပ်လိုက်ပြီး သူ၏အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“အခု နားလည်ပြီ...”

“အဲ့ဒီ အရိုးပိုးကောင် နှစ်ကောင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်”

“အရိုးပိုးကောင်လား”

လင်းရှန်သည် မဖြေဘဲ ကုဗတုံးကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ရထားကို ပြန်စကင်ဖတ်လိုက်သည်။

[ဘီး၊၊ ယန္တရားမဟုတ်သော စွမ်းအားကို တွေ့ရှိသည်။ ရောင်ပြန်ဟပ် စကင်ဖတ်ခြင်း စတင်ပါသည်]

[စကင်ဖတ်ခြင်း ပြီးဆုံးပါပြီ။ ရထားပေါ်တွင် ခြိမ်းခြောက်မှု မတွေ့ရှိပါ။ အမှောင်စွမ်းအား ကျူးကျော်မှု မရှိတော့ပါ]

ဟူး—

လင်းရှန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အန္တရာယ် ပြီးဆုံးသွားပုံရသည်။

အခြားသူများ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်— ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သူမှ ကုဗတုံးက မည်သို့ အလုပ်လုပ်သည်ကို မသိကြပေ။ လင်းရှန်ကလည်း ရှင်းပြဖို့ စိတ်မဝင်စားပေ။ သူသည် ကီကီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့အယောင်ဆောင်ကို တွေ့ခဲ့ပြီး ငါက မင်းအယောင်ဆောင်ကို တွေ့ခဲ့တာ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ အယောင်ဆောင်နှစ်ကောင်က လူ့အရေပြား မလိုဘဲ ပေါ်လာတာပဲ။ ရှင်းပြနိုင်တာက အဲ့ဒီအရိုးပိုးကောင် နှစ်ကောင်ပဲ ရှိတယ်”

ကီကီ၏ မျက်နှာသည် ရှုံ့မဲ့သွားသည်။

“ဒါဆို ငါတို့က အဲ့ဒီအကောင်တွေကို ကိုယ်နဲ့မခွာ ‌ခေါ်ထားခဲ့တာပဲ...ပြီးတော့ သူတို့က အရေပြား မရှိဘဲ လူတွေကို အယောင်ဆောင်နိုင်တယ်ပေါ့”

“ယာယီပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်”

တင်းကျန်းရီက အကြံပြုသည်။

“ကျွန်မ သူမကို ပစ်လိုက်တုန်းက သူမရဲ့ ပြင်ပတစ်သျှူးတွေ အရည်ပျော်နေတာ သတိထားမိတယ်။ ဒါက အချိန်အကြာကြီး ခံမှာ မဟုတ်ဘူး”

လင်းရှန်သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိုအရာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော ယူဆချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့တွင် မတူညီသော သီအိုရီတစ်ခု ရှိနေသည်—

သူ အတားဆီးကုဗတုံးကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အသား-အရိုးသတ္တဝါသည် ထိုကြောက်စရာကောင်းသော အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည်။

သူ၏ အကြည့်သည် သွေးကပ်ဘေးပန်းသို့ ရောက်သွားသည်— ၎င်း၏ အနီရောင်အလင်းရောင်သည် နက်နဲစွာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။

“ဟုတ်တယ် မင်း အရင်က ပြောခဲ့တယ်... အရင်က မင်းကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်တော့ သွေးကပ်ဘေးပန်းဆီကို လှည့်သွားတယ်ပေါ့”

“ဟုတ်တယ်”

တင်းကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်သည်။

“သူ့ရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က သွေးကပ်ဘေးပန်း ဟုတ်-မဟုတ်ဆိုတာ ကျွန်မလည်း မသေချာဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာတော့ အဲ့ဒါကို ဦးစားပေးတာ သေချာတယ်”

“ဒါဆို ငါတို့ ကံကောင်းတယ်”

လုရှင်းချန်က ပြောလိုက်သည်။

“အနည်းဆုံးတော့ အသက်ဆုံးရှုံးမှု ဒါမှမဟုတ် အဓိက ပျက်စီးမှုတွေ မရှိခဲ့ဘူး”

လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အကြွင်းအကျန်များအပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။

မီးအိမ်ပန်းများ။ အယောင်ဆောင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှု။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို သေစေနိုင်သော ထောင်ချောက်ထဲသို့ ဦးတည်စေနေသည်။

“အား”

နောက်တွဲမှ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြောင်လု၏ အသံသည် ဆက်သွယ်ရေးစက်မှ တစ်ဆင့် ထွက်လာသည်။

“ကပ္ပတိန် လင်း၊ အပြင်မှာ ရန်သူတွေ ရှိတယ်”

လင်းရှန်၏ နှလုံးသားသည် တင်းကြပ်သွားသည်။ သူသည် ရထား၏ လိုက်ကာများကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်သည်—

ထို့နောက်—

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။

အပြင်ဘက်၊ လွတ်နေပြီး မှောင်မိုက်နေသော ကုန်တင်ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင်—

ယခု လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်။