အပိုင်း ၃၇၂

“ဒါဆို… အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ?” မော့ယန်၏ အသံဟာ လည်ချောင်းထဲမှ ညစ်ထုတ်လိုက်ရသလိုပင်။ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ဩရှနေသည်။

"မော့ချူးရဲ့ အခြေအနေက... သူ စွမ်းအင်တွေကို အရမ်းသုံးလိုက်ပုံရတယ်" ကလေးမျက်နှာနှင့်စစ်သားဟာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပုံမှန်ထက် အများကြီး ပိုဆိုးနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိပ်ပြီးတော့ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို မသိရသေးခင်မှာ သူ့ရဲ့အခြေအနေကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးဖို့ လိုတယ်”

မော့ယန် မတတ်နိုင်ဘဲ ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ 'စွမ်းအင်အလွန်အကျွံ သုံးစွဲမိသွားတယ်တဲ့လား?'

'အမှန်ပဲ!' ချူးလေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအခြေခံဟာ အဆင့် ၇ တွင်သာရှိသော်လည်း သူမသည် အထူးအဆင့် ၈ မှော်အပင်ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သူတို့ကြားက စွမ်းအင်ကွာခြားချက်ဟာ အဆင့်တစ်ခု၊ နှစ်ခုတင် မကပေ။

ဒါ့အပြင်… ဒြပ်စင်စွမ်းအင်များ သိသိသာသာ မလုံလောက်သည့်အခါ သူမပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ သူမသည် အဆင့် ၈ အထူးမှော်အပင်ကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ သူမဟာ လုံးဝကိုပျော့ညံ့မနေပေ။

"သွားကြရအောင်" ကလေးမျက်နှာနှင့်စစ်သားသည် ခလုတ်ခုံမှ မောင်းနှင်ခြင်းစက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ မော့ယန်ကို လက်ပြလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးနှင့်အတူ လူနာပါဝင်ပြီးနောက်၊ မောင်းနှင်ခြင်းယာဉ်သည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့လျင်မြန်စွာ မှန်မှန်ဖြင့်ရွေ့လျားသွားသည်။

"အစီရင်ခံပါတယ်!" မောင်းနှင်ခြင်းစက်ကို အော်တိုမောင်းနှင်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီးနောက်၊ ကလေးမျက်နှာနှင့်တပ်သားသည် လေးနက်သည့်အမူအရာဖြင့် ခလုတ်ခုံကို နှိပ်လိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော်တို့တွေ မစ်ရှင်ပစ်မှတ်ဖြစ်တဲ့ မော့ယန်နဲ့ မော့ချူးတို့ကို အောင်မြင်စွာနဲ့ ရှာတွေ့ပါပြီ။ အခု သူတို့ကို လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီ ပြန်ခေါ်လာနေတယ်။ ထပ်ပြောပါမယ် ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကိုအောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ ‌ရှာတွေ့ပါပြီ…”

အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတင်းပို့ပြီးနောက်၊ ကလေးမျက်နှာနှင့် စစ်သားသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် သူတို့ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “အမ်၊ ငါ မိတ်ဆက်ဖို့ မေ့သွားတာ။ ငါက ဒီစစ်တပ်ထဲက စစ်သားတစ်ယောက်။ မင်းငါ့ကို အစ်ကိုချမ်လို့ ခေါ်လို့ရတယ်" ချမ်ဝါက ကလေးမျက်နှာလေးနှင့် ကြင်နာစွာပြောလိုက်သည်။

"သိတယ်" မော့ယန်က ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်?" ကလေးမျက်နှာနှင့်လူမှာ အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

“ခင်ဗျားဝတ်ထားတဲ့ စစ်ဝတ်စုံက” မော့ယန် တိုးတိုးလေး ရှင်းပြလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဒီလူရဲ့နာမည်ကို မသိထားရင် မော့ချူးကို သာမာန်ကာလျှံကာခေါ်သွားခွင့်ပေးမှာတဲ့လား?

"အဟမ်း!" ချမ်ဝါမှာ သူရူးသွပ်သလို ပြုမူမိကြောင်းသဘောပေါက်သွားကာ အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ရယ်မောလိုက်ပြီး အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ရာသီဥတု ဘာလို့ဒီလောက်တောင် ကောင်းနေရတာလဲ မသိဘူးနော်? ဟုတ်တယ်မလား?"

မော့ယန် အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မိုး‌တွေအဆက်မပြတ်ရွာနေ၏။ ဒါကို ရာသီဥတုကောင်း‌တယ်လို့ ယူဆလို့ရလို့လား?

မော့ယန်၏ မျက်လုံးတွေထဲရှိ အထင်အမြင်သေးမှုကို ချမ်ဝါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားရသည်။ ထို့နောက် သူလည်းခေါင်းညိတ်ကာ စကားမပြောတော့ပေ။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ မောင်းနှင်ခြင်းယာဉ်က ရပ်သွားတော့သည်။

မော့ယန်သည် မော့ချူးကို အထဲသို့ ဂရုတစိုက် သယ်ဆောင်သွားသည်။

"သူ့ကို ကုသရေးကိရိယာထဲ အရင်ထည့်လိုက်!" ချမ်ဝါသည် အခန်းတစ်ခုဆီ လျှောက်သွားကာ တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ကုသရေးကိရိယာကိုဖွင့်ကာ ဒေတာချိန်ညှိလိုက်သည်။ မော့ချူး၏ အခြေအနေသည် ခေတ္တတည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်တော့ သူမနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ “ကောင်းပြီ၊ စိတ်မပူနဲ့။ ကွမ်ရှန်းပြန်လာတဲ့အခါကျရင် ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါတို့သိရမယ်”

သူတို့၏စစ်တပ်ရှိ လူတိုင်းတွင် ဆေးပညာဗဟုသုတအချို့ရှိကြသော်လည်း ကွမ်ရှန်းသည် သူတို့ထဲတွင် အတော်ဆုံးဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ” မော့ယန်သည် တိုးညှင်းစွာပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ မော့ချူးကိုသာ ငေးကြည့်နေသည်။ ကွမ်ရှန်းနှင့် တခြားသူတွေက မော့ချူးကို စစ်ဆေးပေးပြီး ကုသမှုအစီအစဥ်ကို ချိန်ညှိပြီးတဲ့နောက်မှာမှ သူ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားကာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

"ဒီမင်းရဲ့လက်ရော?" ကွမ်ရှန်းသည် မော့ယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုဖြစ်ထားတယ်ဆိုတာ သူအမြန်သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"မင်းရဲ့လက် ဘာဖြစ်တာလဲ?" ချမ်ဝါ စူးစမ်းသလို မေးလိုက်သည်။

"အဆစ်လွဲသွားတာ၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပြန်တည့်ထားတာ" ကွမ်ရှန်း မထူးခြားနားသလို ပြောလိုက်သော်လည်း သူ့စကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပါယ်ဟာ တခြားစစ်သားတွေကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

သူတို့တွင် အန္တရာယ်ရှိတဲ့မစ်ရှင်တွေ ရှိနေတတ်တာကြောင့် ဤကဲ့သို့ဒဏ်ရာမျိုးသည် ကြီးကျယ်လှသည်။ ဒါတောင် သူတို့အနေဖြင့် မော့ယန်အစား မနေနိုင်ဘဲ ချွေးပြန်သွားမိသည်။ အဆစ်လွဲနေတဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို အချိန်အကြာအောင့်ထားရတာက သာမန်လူတစ်ယောက် ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ နာကျင်မှုမျိုးတော့ မဟုတ်ပါချေ။ တစ်ခဏလောက် သူတို့မော့ယန်ကို လေးစားသလိုကြည့်လိုက်သည်။

အထူးသဖြင့် ချမ်ဝါပင်။ လာရာလမ်း‌တစ်လျှောက်၌ မော့ယန်၏ ညည်းတွားသံကိုသူမကြားခဲ့ရပေ။ သူ မနေနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ 'ဟက်! မဆိုးဘူး၊ သူက သံမဏိလူဘဲ!'

"မနာဘူးလား?" ကွမ်ရှန်း ရှေ့သို့နှစ်လှမ်းလှမ်းကာ မော့ယန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကိုဆွဲကာ အတင်းလိမ်လိုက်သည်။ နေရာလွဲနေသည့်အရိုးများကို ကလစ် ခနဲအသံနှင့်အတူ သူပြန်တည့်ပေးလိုက်သည်။

မော့ယန် သူ့အောက်နှုတ်ခမ်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားပြီး ပုံမှန်အတိုင်း အမြန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ “အဲဒီတုန်းက အာရုံမစိုက်မိလိုက်ဘူး

ဤသည်မှာ အမှန်ပင်။ ထိုအချိန်တုန်းက သူ ချူးလေးကိုသာ စိတ်ပူနေခဲ့မိသည်။ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကနာကျင်မှုကို ဘာလို့ဂရုစိုက်နိုင်အုံးမှာလဲ?

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်" ကွမ်ရှန်းခေတ္တရပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

မော့ချူးရဲ့အခြေအနေကို သူစစ်ဆေးလိုက်သည်။ ပြင်းထန်ပေမယ့် အသက်အန္တရာယ်နှင့်ဝေးသည်။ သို့သော်၊ သူ့ကို သိချင်နေသည့်အရာမှာ၊ မော့ချူး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒီလိုဖြစ်အောင် ဘယ်အတိုင်းအတာအထိ ပေါက်ကွဲခဲ့တာလဲ?

နှစ်ရက်အကြာ၌

မော့ချူးရဲ့ဒဏ်ရာတွေဟာ တော်တော်သက်သာလာပြီး သူ့မျက်နှာဟာလည်း တဖြည်းဖြည်းအနီရောင်သန်းလာသည်။

သို့သော်၊ ပိုအရေးကြီးသည့် ပြဿနာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ နှစ်ရက်ကြာအောင် အစာမစားဘဲနေခဲ့ရပြီးနောက် သူမဗိုက်ဆာနေပြီ!

ဒါကိုကြားတော့ ချမ်ဝါက ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး စေတနာ့ဝန်ထမ်းလုပ်လာသည်။ "မင်းတို့အတွက် ငါမှော်သားရဲတွေ သွားဖမ်းပေးမယ်!"

စကားမဆုံးခင်မှာဘဲ သူပျောက်သွားကာ တိတ်တိတ်လေးစိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသည့် မော့ချူးကို ချန်ခဲ့တော့သည်။ 'တကယ်တော့ ဒီလောက်ဒုက္ခခံစရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ခလုတ်ခုံကို ကျွန်မ‌ဆီ ပြန်ပေးရလိုက်ရင် ‌မကောင်းဘူးလား?'

သို့သော်လည်း ချမ်ဝါ၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့်မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မော့ချူးထုတ်မပြောလိုက်တော့ပေ။

"ဒီလောက်ဆို လောက်ပြီလား?" ချမ်ဝါသည် တဖက်ကို ညွှန်ပြလိုက်ကာ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် လုံးဝမထိန်းနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေဖြင့် ပြည့်နေ၏။