အပိုင်း ၃၈၄
Vol. 26 Ch. 384
မော့ချူးက ထောင်ချောက်တွေနဲ့ ဗုံးတွေ ဘယ်မှာ ချထားလဲဆိုတာ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ဘယ်လို သိနိုင်မှာလဲ? ချင်ယွဲ့လည်း ရှိသေးသည်။ သူမ အရင်က ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရတာ ထင်ရှားသည်။ ယုတ္တိရှိရှိ စဉ်းစားရင် သူမ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ထုတ်ပယ်ခံရသင့်သည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူမ ဒုတိယအဆင့် လေ့ကျင့်မှုထဲ ချောချောမွေ့မွေ့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? တစ်ခုခု မှားနေတာ သေချာသည်!
သူတို့ကို ခဏခဏ လှမ်းကြည့်ပြီး ချောင်းဟုန်မိန်ရဲ့ မျက်ခုံးတွေ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားသည်။ လျှို့ဝှက်ချက်ကြီး တစ်ခုကို သိလိုက်သလိုမျိုး သူမရဲ့ မေးကို မာန်ပါပါ မော့လိုက်သည်။ “ဟွန့်! နင်တို့ ပူးပေါင်းကြတာ ငါ မသိဘူးလို့ မထင်နဲ့!”
“ငါ ပြောမယ်နော်၊ နင်တို့ ငါ့ကို ဒုတိယအဆင့် လေ့ကျင့်မှုထဲ ဝင်ခွင့် မပေးရင် ဒီကိစ္စ အားလုံးကို ငါ ဖော်ထုတ်မယ်။ အဲဒီအချိန် ရောက်ရင် နင်တို့ကို စစ်ခုံရုံးတင်ပြီး ဒုက္ခပေးမယ်!” ချောင်းဟုန်မိန်က မာန်ပါပါ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူမက အသာစီးရနေတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ကြည့်နေသည်။
မြေပြင်ပေါ် လဲနေတဲ့ ကျန်တဲ့လူတွေ ဒီစကားကို ကြားတော့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်! သူတို့လည်း ဒုတိယအဆင့် လေ့ကျင့်မှုထဲ ဝင်ချင်ကြပေမယ့် ဘာမှ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့ စိတ်ပူလွန်းလို့ မျက်လုံးတွေ နီရဲနေချေပြီ!
“ဘယ်လိုလဲ? သဘောတူတယ် မဟုတ်လား?” ချောင်းဟုန်မိန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပနေသည်။
“အဲ ..” ချမ်ဝါက ခေါင်းလှည့်ပြီး မော့ချူးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူက အံ့သြတကြီးနဲ့ မေးလိုက်သည်။ “မင်းတို့ စစ်တက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေကို ဘယ်လို ခေါ်ထားတာလဲ? စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာရှိတဲ့ လူတွေကို ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်တာလဲ?”
“ဖွီး…” ချင်ယွဲ့ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ' အိုင်ယား၊ ဒီကောင် တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။' သူက ကလေးမျက်နှာနဲ့ အံ့သြပြီး သိချင်တဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့တောင် ရှိနေသေးသည်။ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းသည်။
မော့ချူးက ချင်ယွဲ့ကို လှမ်းကြည့်ပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူရှေ့က ဒီကောင်က သူ့ကို မှော်နယ်မြေထဲမှာ ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ပိတ်မိသွားစေတဲ့ တရားခံဆိုတာ သိရင် ချင်ယွဲ့ အခုထိ ရယ်နိုင်ပါ့မလားလို့ သူမ တွေးနေမိသည်။
“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ!” ချောင်းဟုန်မိန်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ချမ်ဝါကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေက ဒေါသနဲ့ တောက်လောင်နေသည်။ “နင်တို့ လုပ်ခဲ့တာတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ဒီလို စကားတွေ သုံးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့! ငါ အဲလောက် အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးနိုင်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး!”
ချမ်ဝါက သူ့ကို သနားတဲ့ အကြည့်နဲ့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ 'ညီမလေး၊ နေမကောင်းရင် အမြန် ကုသမှုခံယူသင့်တယ်နော်!'
ဒီအကြည့်ဟာ တိုက်ရိုက် အဖြေပေးတာထက် ပိုပြီး အန္တရာယ်များသည်!
ချောင်းဟုန်မိန် ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သွေးအန်တော့မယ့်ပုံကို မြင်တော့ တည်ကြည်တဲ့ မျက်နှာရှိ စစ်သားက စကားပြောခွင့် ပြန်ရသွားသည်။ “ငါတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုနဲ့ ရွေးချယ်မှုက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိပြီး ဘာအမှားမှ မရှိဘူး။ ပြဿနာရှိတယ်လို့ ခံစားရပြီး စစ်ခုံရုံးတင်ချင်ရင် တင်လို့တယ်။ မင်းလုပ်ချင်တာ အကုန်လုပ်လို့ရတယ်!”
သူ့ရဲ့ တိုးတိုးသာသာ ပြောတဲ့ စကားတွေထဲမှာ ခိုင်မာတဲ့ အရှိန်အဝါ ပါနေပြီး၊ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး မကြောက်မရွံ့တဲ့ အသွင်အပြင်က ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေသည်! ဒီတပ်ရဲ့ ဗိုလ်ကြီးဆိုတဲ့ အတိုင်း တကယ်ကို ခန့်ညားထည်ဝါသည်!
“နင်၊ နင်တို့…” စစ်သားရဲ့ အနည်းငယ် စူးစိုက်တဲ့ အကြည့်ကို ခံရတော့ ချောင်းဟုန်မိန်ရဲ့ နှလုံးသား အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ မှားနေတာ ဖြစ်နိုင်မလား? “ဒါပေမဲ့ ငါလည်း အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့တာ ငြင်းလို့ မရတဲ့ အချက်ပဲ။ နင်တို့ ငါ့ကို ထုတ်ပယ်ခွင့် ဘာလို့ ရှိတာလဲ?”
“ဟွန့်!” ကွမ်ရှန့်က တိုးတိုးလေး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “မင်း အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့ရင် အခု မင်းကို ထုတ်ပယ်လို့ မရဘူးဆိုတာတော့ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်လတာ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးက မပြီးသေးဘူး။ မင်း အချိန်ပြည့် ဆက်နေရမယ်!”
သူ အဲဒီလို ပြောရင်း ကွမ်ရှန့်က ချောင်းဟုန်မိန်ကို မထီမဲ့မြင် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလူ့ရဲ့ အဆိပ်အတောက်ပြင်းတဲ့ လျှာက တကယ်ကို မခံနိုင်စရာပင်။ “ဒါပေမဲ့… မင်း တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်နိုင်မယ်ဆိုတာ သေချာလား?”
ချောင်းဟုန်မိန်က မာန်ပါပါနဲ့ ‘ပြဿနာမရှိဘူး!’ လို့ ပြန်ဖြေချင်ပေမယ့် ဒီအန္တရာယ်များတဲ့ မှော်နယ်မြေထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သူမ ကောင်းကောင်း သိသည်။
ချောင်းဟုန်မိန်၏ တိတ်ဆိတ်မှုက အဖြေတစ်ခု ပေးပြီးသား ဖြစ်သည်။
“ဒါပဲ!” ကွမ်ရှန့်က လက်ခုပ်တီးပြီး ရှင်းလင်းတဲ့ အသံတစ်ချက် ထွက်လာသည်။ “ရလဒ်က အတူတူပဲ။ အဲဒီအချိန်အထိ ဘာလို့ ဆွဲဆန့်ထားမှာလဲ?”
ချောင်းဟုန်မိန် နှုတ်ခမ်းကို တိတ်တဆိတ် ကိုက်ထားပြီး ရုတ်တရက် ချင်ယွဲကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ “သူရော ဘယ်လိုလဲ? အရင်က သူ ခေါ်သွားခံရတာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ အခု ဒုတိယအဆင့် လေ့ကျင့်မှုမှာ ပါဝင်ခွင့် ရနေတာလဲ?”
'သူမ ဝင်ခွင့် မရရင် ချင်ယွဲ့လည်း ဝင်ခွင့်ရဖို့ မေ့လိုက်တော့!'
“ဟင်၊ ဘာလို့လဲ?” ကွမ်ရှန့်က ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး သူ့လက်ဖဝါးထဲမှာ အပြာရောင် အလင်းလုံးလေး တောက်ပနေသည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ မော့ချူးနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေက ဒီဟာကို ရှာဖို့ မှော်နယ်မြေရဲ့ အလယ်ကို သွားပြီး ချင်ယွဲ့နဲ့ လဲခဲ့လို့လေ။ အခု မင်း ဘာသံသယတွေ ရှိသေးလဲ?”
တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ အပြာရောင် အလင်းလုံးလေးကို စိုက်ကြည့်နေရင်း ချောင်းဟုန်မိန်ရဲ့ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။ နောက်ထပ် မေးဖို့ မလိုတော့ပေ။ ဆက်မေးရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အရှက်ခွဲရာ ရောက်လိမ့်မယ်!
“ကောင်းပြီ၊ သွားကြစို့” တည်ကြည်တဲ့ မျက်နှာရှိ စစ်သားက ချမ်ဝါကို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မင်းတို့ ဒီမှာ ခဏစောင့်နေကြ။ ငါ အကြောင်းကြားပြီးပြီ။ မကြာခင် လူလာခေါ်ပြီး ပြန်ပို့ပေးလိမ့်မယ်”
“ဟင်?” ချမ်ဝါရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“ဘာလို့ ငါလဲ?”
'သူက အမြန်ဆုံး ပြန်ပြီး ဝိုင်အရသာကို မြည်းစမ်းချင်သေးတယ်! ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီလူအုပ်ကြီးကြောင့် သူ နောက်ကျနေပြီ။ တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ၊ တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ!'
“အကြောင်းပြချက် မရှိဘူး” တည်ကြည်တဲ့ မျက်နှာရှိ စစ်သားက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “ဒါ အမိန့်ပဲ!”
'သူရဲ့ လောဘကြီးတဲ့ မျက်လုံးတွေကို သူ ကောင်းကောင်း မထိန်းချုပ်နိုင်ရင် တကယ်ကို ရှက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်!'
“ဟုတ်ကဲ့!” ဒီစကားကို ကြားတော့ ချမ်ဝါ စိတ်ထဲ ဘယ်လောက်ပဲ မကျေနပ်နေပါစေ၊ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ရုံပဲ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူ မော့ချူးကို အဓိပ္ပာယ်ပါတဲ့ အကြည့်နဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ 'ခဏလေး စောင့်ဦး၊ ဝိုင်အကုန်လုံးကို တစ်ယောက်တည်း မသောက်လိုက်နဲ့နော်!'
ချမ်ဝါရဲ့ အကြည့်ကနေ သတင်းစကား ရပြီးတဲ့နောက် မော့ချူး ဘယ်လို ပြန်တုံ့ပြန်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ 'ဒါက ဝိုင်တစ်အိုးပဲ မဟုတ်လား? ဒီလောက် အလေးအနက်ထားဖို့ လိုလို့လား?'
'အင်း!' မော့ချူးရဲ့ ကူကယ်ရာမဲ့ အမူအရာကို မြင်တော့ ချမ်ဝါက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ လူအုပ်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးတဲ့နောက် ချမ်ဝါက လျှပ်စီးလက်သလို အမြန်နှုန်းနဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို ပြန်ပြေးသွားသည်။
“ဘယ်လိုလဲ? ဝိုင် သောက်လို့ရပြီလား?” သူ ပိုနီးကပ်လာတာနဲ့အမျှ ချမ်ဝါရဲ့ တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးတွေက မော့ချူးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဝိုင်က သောက်ဖို့ မဟုတ်ဘူး” မော့ချူးက ခေါင်းခါယမ်းပြီး ဝိုင်ထားတဲ့နေရာကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ သွား ကြည့်ကြရအောင်”
“သောက်ဖို့ မဟုတ်ဘူး?” အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ချမ်ဝါက ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားမှု လျော့သွားသည်။ 'အရသာမရှိတဲ့ အရာတွေအတွက် သူ စိတ်ဝင်စားတဲ့ တန်ဖိုးက အလျင်အမြန် ကျဆင်းသွားတယ်!'
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ နင့်ကို လုံးဝ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ဘူး” မော့ချူးရဲ့ စကားတွေက ချမ်ဝါရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ချက်ချင်း မြင့်တက်သွားစေသည်။
ကံကောင်းစွာနဲ့ မော့ချူးက လာကြည့်တော့ စပျစ်သီးတွေဟာ တစ်ပတ်အတွင်းမှာပဲ အတော်အတန် အချဉ်ဖောက်ပြီးသား ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်မှ လာခဲ့ရင် စပျစ်သီးအသားရဲ့ အနေအထားက နည်းနည်း ချို့ယွင်းသွားနိုင်သည်။ မော့ချူးက တာမီနယ်ကနေ သန့်ရှင်းတဲ့ ပုံးတစ်ခု ယူပြီး ပိတ်ပါးစနဲ့ စပျစ်သီးခွံတွေကို ဂရုတစိုက် စစ်ထုတ်လိုက်သည်။ အရည်ကိုပဲ ချန်ထားပြီး အနှစ်ကို ကြည်လင်တဲ့ အရည်ရတဲ့အထိ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စစ်ထုတ်လိုက်သည်။
“ဝိုး!” ချမ်ဝါက ဘေးကနေ ကြည့်နေရင်း ခဏခဏ အာမေဋိတ်သံတွေ ထုတ်လွှတ်နေသည်။
မော့ချူးရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်းတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ 'ဒါ တကယ်တော့ မခက်ခဲဘူး ဟုတ်ပြီလား?'
မော့ချူးက ခေါင်းခါပြီး တာမီနယ်ကနေ ကြက်ဥအနည်းငယ် ထပ်ယူကာ ကြက်ဥအကာကို ဖယ်လိုက်သည်။ သူက အမြှုပ်ထတဲ့အထိ ခေါက်ပြီး ဝိုင်ထဲကို ညီညီညာညာ ဖြူးထည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးမှာ ဝိုင်ကို သစ်သားစည်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ပတ် ဆက်ပြီး အချဉ်ဖောက်ပြီးရင် သောက်လို့ရပြီပင်။
“မင်းပြောတဲ့အတိုင်း ငါ နေ့တိုင်း အချိန်မှန် မွှေပေးတယ်” မကူညီနိုင်တဲ့ ချမ်ဝါက ချက်ချင်း သူ့ အလုပ်အကြောင်း ပြောလာသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဝိုင် သောက်လို့ရတဲ့အခါ နင့်ဝေစုလည်း သေချာပေါက် ရမှာ!” မော့ချူးရဲ့ ကတိက သူ့ရဲ့ ကလေးမျက်နှာလေးကို ချက်ချင်း တောက်ပသွားစေခဲ့သည်! 'ဒါက ကောင်းလိုက်တာ! သူ အရမ်း မျှော်လင့်ထားတယ်!'