အပိုင်း ၃၈၅
Vol. 26 Ch. 385
နောက်ဆုံးတော့ မော့ချူး၏ ဝိုင်သည် ချမ်ဝါ သတိလစ်မေ့မြောခါနီးတွင် အောင်မြင်စွာ ဖောက်လို့ပြီးသွားခဲ့သည်။ အဖုံးကို အနည်းငယ်မျှ ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းလှသော မွှေးရနံ့သည် လေထုထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး၊ ထိုမွှေးမြသော ရနံ့သည် လူတို့၏ နှာခေါင်းအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်ကာ အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။
မော့ချူးသည် စိတ်တိုင်းကျ ပြုလုပ်ထားသော ဖန်ခွက်အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ တစ်ခွက်စီတွင် ဝိုင်ကို ခွက်တစ်ဝက်စာ လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။
“ဟာ! သောက်ဖို့မပြောနဲ့ဦး” ဖန်ခွက်ထဲက ကြည်လင်ပြီး အနည်းငယ် မှိုင်းနေတဲ့ ဝိုင်အရောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ချမ်ဝါဟာ မျက်တောင်တောင် မခတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။ “ဒါလေးကို ကြည့်ရုံနဲ့ ငါ ပျော်လာပြီ”
အသေအချာပင်! ကြည်လင်တောက်ပတဲ့ ဖန်ခွက်ထဲမှ ဝိုင်နက်နက်ဟာ ဘယ်လိုမှ ဖော်ပြမတတ်သည့် ဆွဲဆောင်မှုမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
“ကျစ်! မင်းကိုယ်မင်း ကြည့်ဦး!” ကွမ်ရှန့်က ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲက ဖန်ခွက်ကို ယူကာ ခပ်ဖွဖွ လှည့်နေသည်။ ဝိုင်ကစတင် လှုပ်ခတ်လာပြီး အနံ့ကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုပြင်းလာသည်။ သူ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ခံတွင်းထဲမှာ အရသာကို ခံစားကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ? ကောင်းလား?” ကလေးမျက်နှာနဲ့ စစ်သားလေးက ချက်ချင်း ပြေးလာပြီး သိချင်စိတ်အပြည့်နဲ့ မေးလိုက်သည်။
တည်တည်တံ့တံ့ မျက်နှာထားနဲ့ စစ်သားက သူ့ကို ရယ်စရာ အမူအရာနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး “မင်း တစ်ငုံလောက် သောက်ကြည့်လိုက်ရင် သိမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား?”
သူ ပြောပြီးတာနဲ့ ခေါင်းကို မော့ပြီး ဝိုင်ခွက်၏ တစ်ဝက်ကျော်ကို မော့သောက်လိုက်သည်။
“ဒီအရသာ…” ကွမ်ရှန့်က သူ့ပါးစပ်ထဲက ဝိုင်ကို မြိုချပြီးပြီဖြစ်ပေမယ့် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုံ့လိုက်သည်။ “အနံ့ထဲမှာ အနည်းငယ် ချဉ်တဲ့ အရသာရယ်၊ နောက်ခံအရသာမှာ နည်းနည်း ချိုမြတဲ့ အရသာရယ်၊ အတော်လေး နက်နဲတာပဲ”
'အိုး!' ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတော့ မော့ချူး၏ မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားသည်။ ကွမ်ရှန့်က ဝိုင်အရသာကို ခံစားတတ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံပဲ။
တစ်ဝက်ကျော်ကျော် သောက်ပြီးသွားတဲ့ ဗိုလ်ကြီးက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ “မဆိုးဘူး! ဒီအရသာကို ငါ ကြိုက်တယ်!”
သို့သော်ငြား ဝိုင်က ပျော့လှပြီး သိပ်မပြင်းပေ။
ဒီမှတ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရတော့ ချမ်ဝါဟာ သူ့ခွက်ကို မမြှောက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ အများကြီး တစ်ငုံ သောက်ချလိုက်သည်။ လည်ချောင်းထဲ ရောက်တာနဲ့ လည်ချောင်းထဲမှာ ဆို့သွားသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့လက်ထဲက ခွက်ကို မချဘဲ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ခဏလေး နာရီဝက်အတွင်းမှာပဲ ဝိုင်ဟာ လူတိုင်းရဲ့ ရင်ထဲ၌ လျင်မြန်စွာ သိမ်းပိုက်သွားသည်။ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက ကျေနပ်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ခွက်ကို ကိုင်ထားကြသည်!
ဒါပေမဲ့ မော့ယန်နဲ့ ချင်ယွဲ့တို့ ဝိုင်ကို အရသာခံဖို့ အလှည့် မရောက်သေးပေ။ သူတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။ သူတို့ဟာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် နေရောင်အောက်မှာ လေ့ကျင့်နေကြရသည်! မူလက မော့ချူးလည်း သူတို့ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ရမှာ။ ဒါပေမဲ့ ဝိုင် သောက်လို့ရပြီဆိုတာနဲ့ ချမ်ဝါက ဘာမှ မပြောဘဲ မော့ချူးကို ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်သွားသည်။
“ဒီအရသာကို ဘယ်လိုထင်လဲ?” မော့ချူးလည်း အနည်းငယ် လျှာနဲ့ တို့ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီစပျစ်သီးက အရမ်းချိုပြီး အရည်ရွှမ်းလို့လားတော့ မသိပေမယ့် သူ့အရသာက ၂၁ ရာစုရဲ့ ဝိုင်ထက် မလျော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အဖွဲ့ချုပ်ရဲ့ အကြိုက်နဲ့ ကိုက်ညီမလားတော့ သူမ မသိပေ။
“နောက်ထပ် ဘာမှ ပြောစရာ မလိုဘူး” ချမ်ဝါက သူ့လက်ထဲက ဝိုင်ခွက်ကို အကုန်သောက်ပြီးလေပြီ။ သူက မော့ချူးကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ “စကားတစ်ခွန်းပဲ၊ အရမ်းကောင်းတယ်!”
“အရသာရှိလိုက်တာ” ကွမ်ရှန့်က သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေမှာ လေးစားမှုတွေ ပြည့်နေသည်။ “ဒါပေမဲ့ ခဏလောက် ထပ်သိမ်းထားရင် အရသာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ်”
အစားအသောက် ကျွမ်းကျင်သူပီပီ သူက အဓိက အချက်တွေကို ချက်ချင်း ထောက်ပြလိုက်သည်။
မော့ချူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပြည့်နေသည်။ “ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်”
ဒီဝိုင်က စိတ်ဝိညာဥ် အစားစာဆိုင်မှာ အမျိုးအစားသစ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပုံရသည်။
“အမ်… ရှောင်ချူး” ချမ်ဝါက သူ့လက်ထဲက ခွက်ကို တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နဲ့ ချလိုက်ပြီး သူမကို ချော့မြူတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြုံးပြသည်။ “ဟိုလေ၊ မင်းမှာ ဝိုင် ဘယ်လောက်များ ရှိလဲ? နည်းနည်းလောက် ပေးနိုင်မလား? ငါ မင်းဆီက ဝယ်မယ်လေ၊ အဆင်ပြေမယ်လို့ ထင်လား?”
သူတို့ ဒီခွက်ထဲက ဝိုင်ကို နည်းနည်းလေးပဲ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဗိုက်ထဲက လောဘကို နှိုးဆွမိလိုက်သည်။ ဒါလေးနဲ့ ဘယ်လို ကျေနပ်နိုင်မှာလဲ?
ချမ်ဝါရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ စစ်သားတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားသည်။ သူတို့ လှည့်လာပြီး မီးတောက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ မော့ချူးကို စိုက်ကြည့်ကြတော့သည်။
မော့ချူးဟာ သူတို့ရဲ့ စိုက်ကြည့်မှုတွေကြောင့် အနည်းငယ် ဖိအားပေး ခံနေရသည်! “ဒီလိုဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ? ကျွန်မ စည်ပိုင်းတစ်ပိုင်း လုပ်ထားတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့ကို စည်ပိုင်းတစ်ဝက် ပေးမယ်။ ဝယ်ဖို့ ပြောစရာ မလိုဘူး”
စည်ပိုင်းတစ်ဝက်? စစ်သားတွေက ဒါကို ကြားတော့ သိသိသာသာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲက အံ့အားသင့်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ကြချေ။
တစ်ဖက်မှာတော့ ကွမ်ရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူက စိတ်ဝိညာဥ် အစားစာဆိုင်မှာ အစားအသောက်ရဲ့ ဈေးနှုန်းကို သိထားတော့ ဒီလို အခွင့်ကောင်းယူလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ပိုက်ဆံကို လက်ခံရမယ်”
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်!” ကျန်တဲ့လူတွေလည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။
“တကယ် မလိုပါဘူး” မော့ချူးက ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အရင်က ချမ်ဝါက ကျွန်မကို ကူညီခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား? ကျွန်မ သူ့ကို ပြန်ဆပ်တာလို့ သဘောထားလိုက်ပါ!”
ကွမ်ရှန့်နဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေ ဒီတပ်ထဲကို ဝင်နိုင်ခဲ့တာဟာ သူတို့မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ပုဂ္ဂလိက ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု အတော်အတန် ရှိလို့ပင်။ ပုံမှန်အတိုင်း သူတို့က စိတ်ဝိညာဥ်စားစရာ ကို ဝယ်ယူနိုင်ကြသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ကြည့်ရုံနဲ့ သူတို့က သူမကို သဘောကျသွားကြသည်!
ရက်ရောပြီး ပွင့်လင်းတဲ့ စိတ်ထား!
ဒီစကားကို အရင်တုန်းက အဖွဲ့ချုပ်အမျိုးသမီးတွေမှာ သုံးလို့ရမယ်လို့ မထင်ခဲ့တဲ့ ဒီစကားလုံးတွေကို အခု မော့ချူးဆီမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု သုံးနေမိကြသည်။
“ကောင်းပြီ!” သူတို့ဟာ ရှက်တတ်တဲ့ လူတွေ မဟုတ်ပေ။ ဒါကြောင့် ရိုးရိုးသားသား သဘောတူလိုက်ကြသည်။ အဲဒီအစား သူတို့က ချမ်ဝါကို ရယ်စရာ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒါဆို မင်းရဲ့ ကံကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာလား?”
မော့ချူးရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ချမ်ဝါက အတော်လေး အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတုန်းပင်။ တကယ်ဆို သူ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပေ၊ နေ့တိုင်း ဝိုင်ကို မွှေပေးရုံပဲ ကူညီခဲ့တာဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေကို ဆုံမိတော့ ချက်ချင်း ခေါင်းမော့ပြီး ရင်ကို ကော့လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်လေ၊ မင်းတို့ အခု သောက်နေတဲ့ ဝိုင်တွေအားလုံး ငါ့ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ!”
ကျန်တဲ့ စစ်သားတွေက သူ့ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တော့ ချမ်ဝါဟာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။
“နောက်ထပ် ဘာမှ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ကျွန်မ… ကျွန်မ လေ့ကျင့်ဖို့ အောက်ကို ဆင်းတော့မယ်?” တာမီနယ်က အချိန်ကို ကြည့်ရင်း မော့ချူးက ညင်ညင်သာသာ မေးလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းနဲ့အတူ ဆင်းမယ်” ချမ်ဝါက ခေါင်းညိတ်ပြီး မော့ချူးနဲ့အတူ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဒီအချိန်က ချမ်ဝါရဲ့ လေ့ကျင့်ချိန်ပင်။