အပိုင်း ၃၈၆

သူ လေ့ကျင့်ကွင်းထဲကို ခြေချလိုက်တာနဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရှိန်အဝါက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်! သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သွေးနဲ့ သွေးထားတဲ့ ဓားလိုပဲ ထက်မြက်နေသည်။ အနည်းငယ်လေး ထိရှမိသည်နှင့် လူကို နေရာမှာတင် သတ်နိုင်သည်။

“အရင် လေ့ကျင့်ခန်းမှာ ပါတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ဘယ်လောက် နားလည်လဲ?” ချမ်ဝါက အရင်လို ရယ်မောပျော်ရွှင်တဲ့ အမူအရာ မရှိတော့ဘဲ အေးစက်ပြီး အာရုံစူးစိုက်သွားသည်။ သူ့အကြည့်က သူ့ရှေ့မှာ လေ့ကျင့်နေသူ သုံးယောက်ကို မီးတုတ်တစ်ချောင်းလို စူးရှစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ပထမတော့ မော့ချူးဟာ ချမ်ဝါရဲ့ ပုံစံကို တုံ့ပြန်ဖို့ အားမရှိသေးပေ။ လေ့ကျင့်ခန်း အနည်းငယ် လုပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမ အသားကျသွားသည်။

“အစီရင်ခံပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပြီးပါပြီ!” လူအနည်းငယ်က အသံနိမ့်နဲ့ ပြန်ဖြေသည်။

“အရမ်းကောင်းတယ်” ချမ်ဝါရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေ ကွေးညွှတ်သွားသည်။ “ဒါဆို မင်းတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှု ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရဦးမယ်။ ချင်ယွဲ့၊ ရှေ့ထွက်!”

“ဟုတ်!” ချင်ယွဲ့က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားပြီး ခြေလှမ်းကျဲကျဲနဲ့ ရှေ့ကို လျှောက်သွားသည်။

“မင်း ငါ့ကို ၁၅ မိနစ်အတွင်း ဖမ်းမိရင်…” ချမ်ဝါရဲ့ အကြည့်က အနည်းငယ် စူးရှသွားပြီး သူ့အသံက မြင့်တက်သွားသည်။ “ဒါဆို ဒီနေ့ရဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းကို အောင်မြင်တယ်လို့ သတ်မှတ်မယ်။ မဟုတ်ရင် လုပ်စရာ လေ့ကျင့်ခန်းတွေကို နှစ်ဆ တိုးမယ်! နားလည်လား?”

“နားလည်ပါတယ်!” ချင်ယွဲ့က တည်ကြည်စွာ သဘောတူလိုက်ပြီး သူ့အကြည့်တွေက တောက်ပသွားသည်။

သူ စကားဆုံးတာနဲ့ ချက်ချင်း ချမ်ဝါကို ဆွဲလိုက်သည်။

ချင်ယွဲ့ဟာ မူလက ပွင့်လင်းပြီး လွတ်လပ်တဲ့ လူစားမျိုးဖြစ်ပေမယ့် ဒီရက်အနည်းငယ် လေ့ကျင့်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သိသာထင်ရှားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိလာသည်။ ထိုကဲ့သို့ ခိုင်မာသော ကိုယ်ထည် လှုပ်ရှားမှုဟာ တဖြည်းဖြည်း ပျော့ပြောင်းလာသည်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ပျော့ပြောင်းသွားပါစေ ၁၅ မိနစ်အတွင်းမှာ သရဲလို လျင်မြန်တဲ့ ချမ်ဝါကို ဖမ်းဖို့ မလွယ်သေးပေ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ရှုံးနိမ့်သွားကြသည်!

သူတို့ဟာ အသက်ရှူမဝနိုင်လောက်အောင် ပင်ပန်းနေကြသည်။ တစ်ဖက်မှာတော့ ချမ်ဝါက ဘေးမှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေတုန်းပင်။ သူ့နဖူးမှာ ချွေးတစ်စက်တောင် မထွက်ပေ။ သက်တောင့်သက်သာနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး နေနေသည်။

“မနက်ဖြန်ရဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းကို နှစ်ဆ တိုးမယ်ဆိုတာ မှတ်ထား” ဒီစကားကို ပြောပြီးတဲ့နောက် ချမ်ဝါက လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူ့ရဲ့ အနည်းငယ် အလျင်လိုနေတဲ့ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း မော့ချူးက ဒီလူဟာ ဝိုင်ပြန်သောက်ဖို့ သွားနေတာ သေချာတယ်လို့ ထင်သည်။

ဒီတပ်မှာ လူ ငါးယောက်ပဲ ရှိပေမယ့် တစ်ယောက်စီမှာ မတူညီတဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိသည်။ ကွမ်ရှန့်က စက်ကိရိယာတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံတွေမှာ ပိုတော်သည်။ ချမ်ဝါက သူ၏ ကျော့ရှင်းတဲ့ ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာ ပိုတော်သည်။ ဗိုလ်ကြီးက လက်နက်ပိုင်း ကျွမ်းကျင်သည်…

နေ့တိုင်း အထူးလေ့ကျင့်ခန်းတွေ ရှိသည်။ ဒါ့အပြင် လေ့ကျင့်ခန်းရဲ့ ရလဒ်တွေက အရမ်း ရိုးရှင်းပြီး ကြမ်းတမ်းသည်။ သူတို့ တစ်ခါ မပြီးမြောက်ရင် အခြေခံလေ့ကျင့်ခန်းကို နှစ်ဆ တိုးမြှင့်ပစ်သည်!

ပထမတော့ မော့ချူး အသားမကျနိုင်ပေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်ကထက် အင်အား အများကြီး ကွာခြားသည် မဟုတ်ပါလား။ နေ့စဥ် လေ့ကျင့်ခန်း ပြီးတိုင်း သူမဟာ ခွေးသေတစ်ကောင်လို အိပ်ရာပေါ်မှာ လှဲနေပြီး လှုပ်တောင် မလှုပ်ချင်ပေ။ သို့သော် ရက်အနည်းငယ် ဆက်တိုက် လေ့ကျင့်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မော့ချူးဟာ လေ့ကျင့်ခန်းမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့ သုံးယောက်ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေဟာ ကွမ်ရှန့်နဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲကို သဘာဝကျကျ ရောက်သွားသည်။

“ကြည့်ပါလား၊ အရင်ကတည်းက သူတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့သားပဲ။ စိတ်မပူနဲ့” ဗိုလ်ကြီးက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အကြည့်က သူတို့ရဲ့ စမ်းသပ်ချက် အချက်အလက်တွေဆီက ဘယ်တော့မှ မခွာပေ။ ဒီအသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို အခြေခံပြီး သူတို့ဟာ လေ့ကျင့်ခန်းရဲ့ အကြောင်းအရာကို ပိုကောင်းအောင် ချိန်ညှိနိုင်သည်။

“ကျစ်၊ ကျစ်!” ချမ်ဝါက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒီလေ့ကျင့်ခန်းက အရင်ကထက် နှစ်ဆ ပိုခက်တယ်၊ သူတို့ တကယ် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး”

ဟုတ်သည်၊ မော့ချူးနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေဟာ သူတို့ လုပ်နေတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းဟာ အရင်တုန်းကထက် အများကြီး ပိုပြင်းထန်တယ်ဆိုတာ မသိကြပေ။ သူတို့က ခက်ခဲတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းပဲလို့တောင် ညည်းတွားခဲ့ကြ၏!

“သူတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိရုံတင် မဟုတ်ဘူး…” ကွမ်ရှန့်က သူ့လက်ထဲက ဒေတာတွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ် တောက်ပသွားသည်။ “သူတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှု ရလဒ်တွေက မထင်ထားပေမယ့် ကောင်းတယ်!”

သူတို့ဟာ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အလုပ်တွေ အများကြီးကို ပြီးမြောက်ခဲ့ကြတယ်၊ အထူးသဖြင့် မော့ချူး။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ခံအားဟာ ဘယ်တုန်းကမှ အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိထားသင့်သည်။ ဒါပေမဲ့ မော့ချူးဟာ သူတို့ကို နှေးကွေးအောင် မလုပ်ရုံတင် မကဘူး၊ သူမက လိုက်မီနိုင်ပုံတောင် ရသည်။

“တော်ပြီ” ချမ်ဝါက လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး နှုတ်ခမ်းကို လျှာနဲ့ သပ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူက အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။ “မော့ချူး ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဝိုင် ဘယ်မှာလဲ?”

ဒီအကြောင်းအရာကို ပြောလိုက်တာနဲ့ တစ်ချိန်လုံး မရပ်မနား ပြောနေတဲ့ လူအနည်းငယ်က ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး တခြားနေရာတွေကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဘာလဲ?” ချမ်ဝါက ဒီလူတွေရဲ့ သဘောထားကို ဘယ်လို မသိနိုင်ပါ့မလဲ? သူက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ အော်လိုက်သည်။ “မင်းတို့ ဝိုင်တွေ အကုန် သောက်လိုက်ကြတာလား? စည်ပိုင်းတစ်ဝက်နော်၊ စည်ပိုင်းတစ်ဝက်!”

သူတို့ ဝိုင်တွေ အကုန် မသောက်လိုက်ကြပေ။ ဒါပေမဲ့ စည်ပိုင်းတစ်ဝက်ပဲ ရှိတော့ များများစားစား မကျန်တော့ချေ။ လူတိုင်းက သူ့ကို ရှောင်ဖယ်ပြီး တခြားကို ကြည့်နေကြသည်။ ဘယ်သူက သူတို့ မြိုချထားတာကို ပြန်အန်ထုတ်ချင်မှာလဲ?

ကွမ်ရှန့်က ချောင်းဟန့်ပြီး ခြေလှမ်းကျဲကျဲနဲ့ ထွက်သွားသည်။ “အင်း… ငါ အလုပ်နည်းနည်း ကျန်သေးလို့ အရင်သွားတော့မယ်!”

သူ အဲဒီလို ပြောလိုက်တာနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေလည်း တစ်ခုခုကို သိလိုက်ရသလိုမျိုး ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။ ချမ်ဝါက သူတို့ကို ထွက်မသွားအောင် တားနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတစ်ယောက်တည်း အခန်းထဲမှာ ကျန်ခဲ့ပြီး မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်တဲ့ အမူအရာတွေ ပြည့်နေသည်!

ဝိုင်ကို ရခဲ့တာ သူပဲ၊ ဒါကြောင့် နောက်ဆုံးမှာ သူက တစ်ခွက်ပဲ မြည်းစမ်းခွင့်ရခဲ့သည်။ ချမ်ဝါက အံကြိတ်လိုက်သည်။ ဒီကောင်စုတ်တွေ၊ မင်းတို့ စောင့်ကြည့်နေလိုက်။ ငါ့ဝေစု မင်းတို့ကို ပြန်အန်ထုတ်ခိုင်းပစ်မယ်!

မော့ချူးနှင့် ကျန်တဲ့သူတွေဟာ ချမ်ဝါ့ရဲ့ မျက်နှာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ပိုပိုပြီး မှောင်မိုက်လာတာကို မြင်နေရသည်။ သူတို့ စိတ်ထဲမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်။ ဒီလူ ဒေါသထွက်လာပြီဆိုရင် သူတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းရဲ့ ခက်ခဲမှုဟာ အဆမတန် မြင့်တက်သွားသည်!

နောက်ဆုံးမှာတော့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ မော့ချူးဟာ ကျန်နေတဲ့ ဝိုင်စည်ပိုင်းတစ်ဝက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ငြိမ်းချမ်းရေး ပြန်လည်ရရှိပြီး သူတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

…

အချိန်တွေဟာ အရမ်းမြန်မြန် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ တစ်လတာ လေ့ကျင့်မှုက တိတ်တဆိတ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ မော့ချူးနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေမှာ သိသာထင်ရှားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိလာသည်။ အရင်က သူတို့ အနည်းငယ် နုနယ်ပြီး ရမ်းကားခဲ့ကြရင် အခုတော့ သူတို့က ထက်မြက်ပြီး တည်ငြိမ်သွားကြသည်။ သိမ်မွေ့ပြီး သန့်စင်တဲ့ အတွင်းအလှတရားက တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူတို့ ကားပေါ်တက်ပြီး ထွက်သွားကြတော့ မော့ချူးဟာ နောက်ကို လှည့်ကြည့်မိပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ တွန့်ဆုတ်မှုနဲ့ တမ်းတမှုတွေ အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

ခွဲခွာခြင်းက အမြဲတမ်း ဝမ်းနည်းစရာပင်။

ဒါကြောင့် ချမ်ဝါနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေဟာ သူတို့ကို လာနှုတ်ဆက်ဖို့ မထွက်လာကြပေ။ တိတ်ဆိတ်ပြီး ငြိမ်သက်တဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတစ်ခုတည်းသာ အရင်နေရာမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ မောင်းနှင်ခြင်းယာဉ် စတင်ထွက်ခွာတာနဲ့အမျှ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာတော့သည်။