အပိုင်း ၄၀၀

StarNet နှင့် ယာယီချိတ်ဆက်ထားသည့်အတွက် ဤဗီဒီယိုဖိုင်ငယ်ကို အခြားဂလက်ဆီများမှ လူများက ချက်ချင်းရှာဖွေတွေ့ရှိကာ ပြန်လည်မျှဝေခဲ့ကြသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် မော့ချူးနှင့် အခြားသူများကို အာရုံမစိုက်မိသူများသည် ချက်ချင်း မျက်လုံးများကို မဖယ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ '

အိုက်ယား၊ ဒီလူအုပ်စုရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေကို ကြည့်လိုက်ပါဦး။ သူတို့ နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး ရယ်စရာကောင်းအောင် လုပ်ရဲသေးလား။'

သေချာပေါက်၊ သူတို့အများစုက မော့ချူးနဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ စားပွဲပေါ်က အစားအစာတွေကိုပဲ ကြည့်ကြတာ။ သူတို့မျက်လုံးတွေမှာ အံ့သြမှုတွေ အပြည့်ပင်! ပြောရရင် မော့ချူး လုပ်ထားတဲ့ ဒီမုန့်တွေက အသွင်အပြင် ကောင်းသည်။ ဒီအနီနဲ့ အစိမ်း မုန့်တွေ ပေါင်းလိုက်တော့ ကြည့်ရုံနဲ့တင် မျက်စိပသာဒ ဖြစ်နေပြီ၊ စားရတာဆိုရင် ဝေးပြီပေါ့။

[ဖြေပေးကြပါ။ သူတို့ဘာစားနေတာလဲ?]

[တစ်ဆိတ်လောက် ခွင့်ပြုကြပါ။ လင့်ခ်လေးပါ ထည့်ပေးလို့ရမလား။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!]

[ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် ဗိုက်ဆာလာတယ်! သောက်ကျိုးနည်း! ဒါပေမဲ့ အာဟာရရည် တစ်ပုလင်းတော့ ခုနက သောက်ထားတဲ့ဟာကို!]

ရလဒ်အနေဖြင့် အဖွဲ့ချုပ်နိုင်ငံသားများသည် ချက်ချင်းပင် ထပ်မံ၍ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားလာခဲ့ကြသည်။

[မင်းတို့ ဒါလေးတောင် မသိဘူးလား။ လာပါ လာပါ လာပါ၊ ငါတို့ မင်းကို သိပ္ပံနည်းကျ ရှင်းပြပေးမယ်။]

ထို့ကြောင့် မော့ချူးသည် ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဝိညာဥ် အစားအစာဆိုင်၏ ဝက်ဘ်ဆိုဒ်သို့ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုသောအခါ ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ကို စိတ်ဝင်တစားကြည့်ရှုသူဦးရေ ချက်ချင်း သုံးဆတိုးလာသည်ကို အံ့အားသင့်စွာ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် မုန့်များဝယ်ယူသူဦးရေလည်း တည့်တိုးတိုးလာခဲ့သည်။

သေချာပေါက်၊ ဒါတွေအားလုံးက နောင်မှဖြစ်မယ့်ကိစ္စတွေဖြစ်သည်။ အခုလက်ရှိမှာ အဆိုးရွားဆုံး ခံစားနေရသူတွေက ဖန်သားပြင်ပေါ်က အစားအစာတွေကြောင့် သွားရည်ကျနေတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘဲ ပြိုင်ပွဲဝင်တွေပင်။

တစ်နေကုန်နီးပါး သည်းခံပြီးနောက် စားပွဲပေါ်က မုန့်တွေကို အင်အားကြီးတဲ့ ချင်ယွဲ့တို့က နောက်ဆုံးတော့ ကုန်အောင် စားလိုက်ကြသည်။ ထိုအခါမှ လူတိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိကြသည်။

'သူတို့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒီလူအုပ်က တကယ်ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်လွန်းတယ်။ စားရင်းနဲ့ ချိုမြိန်တဲ့ အသံတွေ ဆက်တိုက်ထွက်နေပြီး ချီးကျူးသံအနည်းငယ်ကိုလည်း တစ်ခါတစ်ရံ ကြားနေရတယ်။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ မော့ချူးရဲ့ မုန့်တော်တော်များများက လတ်ဆတ်နေတုန်းပဲ၊ ရနံ့က နှာခေါင်းထဲကို ဆက်တိုက် တည့်တည့်တိုးဝင်နေတာပဲ'

ဒီလိုနဲ့ သူတို့ရဲ့ထင်မြင်ချက်တွေကို ထုတ်ဖော်မပြောနိုင်ကြပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မော့ချူးနဲ့ တခြားသူတွေက သူတို့ရဲ့နေရာတွေကို တမင်တကာ ဝေးဝေးရွှေ့ထားပြီး၊ ကြင်နာတတ်ပြီး သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်ဘူးဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး ပေါ်လွင်နေသည်။ ဘာပြောစရာ ရှိရမှာလဲ။

သို့သော်လည်း ဒါကကောင်းပါသည်။ သူတို့ မုန့်တွေ အားလုံးနီးပါး ကုန်သွားပြီ။ သူတို့နောက်က အသင်းတွေလည်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ သက်ပြင်းမချရသေးခင်မှာပဲ မော့ချူးက သူမ ခလုတ်ခုံကနေ စားစရာတွေ ထပ်ထုတ်ပြီး စီချလိုက်သည်။ ကြည့်ရတာ အရင်တုန်းက မုန့်တွေနဲ့ မတူပေ။

ထို့ကြောင့် အခြားသော ပြိုင်ပွဲဝင်အသင်းများအားလုံး မျက်ရည်ကျလာခဲ့ကြသည်။ 'မင်းတို့က အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲလား!'

“ကျွန်မ ကန့်ကွက်ချင်တယ်!” လန်လျန်နှင့် အခြားသူများက သူတို့နောက်ရှိ အသင်းတွင် ရှိနေကြသည်။ မော့ချူး၏ ကျေနပ်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်လျှံလာသည်။ သူမကို သူမလုပ်ချင်ရာ လုပ်ခွင့် မည်သို့ ပေးနိုင်မည်နည်း။ သူတို့သည် သူတို့၏ ထင်မြင်ချက်များကို ချက်ချင်းထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ?” ဘေးနားရှိ ဝန်ထမ်းသည် လန်လျန်က သူတို့ လိမ်သည်ဟု ပြောခဲ့သော ကိစ္စကို မှတ်မိနေဆဲဖြစ်ပြီး အလေးအနက်ထား၍ မေးလိုက်သည်။ “ပြဿနာရှိလား”

“သူတို့ ဒီမှာ အရမ်းဆူဆူညံညံ စားနေကြတာ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပြိုင်ပွဲကို လုံးဝ နှောင့်ယှက်နေတာပဲ!” လန်လျန်က အခြေအနေကို နားမလည်ဘဲ တည့်တိုးပြောလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာတွင် ဒေါသများ အပြည့်ရှိနေသည်။

အခြားအသင်းများက လန်လျန်၏ မာနကြီးသော ပုံစံကို မကြိုက်ကြသော်လည်း သူမကို မချီးကျူးဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤအရာသည် တကယ်ပင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုပင်။ သူတို့ သွားရည်မကျမိအောင် ခဲယဉ်းစွာ ထိန်းချုပ်ခဲ့ရသည်!

ဒီစကားကို ကြားတော့ ဝန်ထမ်းလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ သူ ဘာမှမပြောရသေးခင်မှာပဲ အောက်က ပရိသတ်တွေက စပြီးပြောလိုက်ကြသည်။

[ကျစ်၊ ကိုယ့်ဘာသာ အရည်အချင်းမရှိဘဲ မော့ချူးတို့ကို အပြစ်တင်နေတာ။ မင်း ရူးနေပြီဖြစ်ရမယ်!]

[ဟုတ်တယ်လေ၊ တခြားအသင်းတွေကို ကြည့်ပါဦး၊ သူတို့ ဘာမှမပြောကြဘူးလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား? မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ မနာလိုနေတာ!]

[နောက်ဆုံးတော့၊ မင်းက အသုံးမကျဖြစ်နေသေးတာပဲ!]

ဉာဏ်ပညာမိုးတိမ်ဂလက်ဆီ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားသည် ဂလက်ဆီတွင် အကောင်းဆုံးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ရာ ထိုသို့သော ကိစ္စမျိုးကို မည်သို့ကြားဖူးနိုင်မည်နည်း။ ဉာဏ်ပညာမိုးတိမ်ဂလက်ဆီမှ ပြိုင်ပွဲဝင်အချို့က ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

“မင်းတို့ ဘယ်သူတွေမို့လို့လဲ!” လန်လျန် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူမ၏ လေသံတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ “မင်းတို့ အခု စကားပြောဖို့ အခွင့်အရေးရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ငတုံးကောင်တွေ!”

ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ကို ပြဿနာရှာမိပြီပင်။

ဂလက်ဆီတိုက်ပွဲမှာ နေရာအကန့်အသတ်ရှိသည်။ ဒီမှာထိုင်နိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူမှ ရိုးရှင်းတာ မဟုတ်ပေ။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူတို့ကို ဒီလိုပြောရဲတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိချေ။ သို့ပေမယ့် လန်လျန်က သူတို့မျက်နှာရှေ့မှာ တည့်တည့်ဆဲလိုက်တာဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွား၏။

“ငတုံးတွေ?” ရှေ့ဆုံးတွင် ထိုင်နေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းမွေးများ တုန်ယင်စွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ဉာဏ်ပညာမိုးတိမ်ဂလက်ဆီက ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ချုပ်နိုင်ငံသားတွေကို ဒီလိုထင်မြင်နေတာလား? ဒါဆို ကောင်းပြီ၊ ဒီနှစ် စားနပ်ရိက္ခာတင်ပို့မှုကို နှေးကွေးအောင် လုပ်သင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်!”

ဉာဏ်ပညာမိုးတိမ်ဂလက်ဆီ၏ ကြယ်စနစ်တွင် နတ်ဆိုး နယ်မြေအရေအတွက်သည် အဖွဲ့ချုပ်ထက် များစွာနည်းပါးသော်လည်း ၎င်းတို့၏ လူဦးရေသည် အဖွဲ့ချုပ်ထက် ပိုမိုများပြားသည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သူတို့သည် သူတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရန် အဖွဲ့ချုပ်မှ စားနပ်ရိက္ခာပမာဏတစ်ခု ထုတ်လုပ်ပေးရန် အားထားနေရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လန်လျန်သည် စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် မမျှော်လင့်ဘဲ ကြီးမားသောကိစ္စရပ်ကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

“အေးအေးနဲ့ ဖြည်းဖြည်း သွားရအောင်။ အဖွဲ့ချုပ်တစ်ခုတည်းကပဲ ပို့နိုင်တယ်လို့ ငါ မယုံဘူး…” လန်လျန် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ လန်ဟန်က သူ့ကို တားလိုက်သည်။ သူက ဉာဏ်ပညာမိုးတိမ်ဂလက်ဆီရဲ့ နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေမှာ ကြာပြီဆိုတော့ အဖွဲ့ချုပ်ရဲ့ စားနပ်ရိက္ခာ အရေးကြီးပုံကို သဘာဝအတိုင်း နားလည်သည်။ သူက ဒီလူကို အဖွဲ့ချုပ်ရဲ့ စားနပ်ရိက္ခာလုပ်ငန်းဗျူရိုအကြီးအကဲဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း မှတ်မိပြီး မြန်မြန်ပြုံးပြလိုက်၏။ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ လန်လျန်က ငယ်သေးပြီး အသိဉာဏ်မရှိဘူး။ ဒီကိစ္စကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်လို့ဘယ်ရပါ့မလဲ။ ဒီလိုရှိပါတယ်…”

“ငယ်တာလား?” သူ့ဘေးက မိန်းကလေးတစ်ယောက် နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သူမက မော့ချူးလောက် ငယ်တာလား? ဟင့်အင်း! သူမက လူကြီးနီးပါးဖြစ်နေပြီကို ငယ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသေးတာ! သူမ တကယ် ရူးနေပြီဖြစ်ရမယ်!”

မိန်းကလေး၏ အသံသည် တိုးမနေခဲ့ဘဲ လူတိုင်းနီးပါး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်ခဲ့သည်။ လန်လျန်၏ ပါးပြင်များ ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။ သို့သော် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အလွန်အမင်း ကိုက်ထားသောကြောင့် သွေးပင်ထွက်လာသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒါကို နောက်မှပြောကြတာပေါ့”

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ခဏတာ သတ္တိများရရှိပြီးနောက် သူ စိတ်အေးသွားသောအခါ သူလွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် ချက်ချင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “နောက်တစ်လှည့်က မင်းတို့ဖြစ်တော့မယ် မဟုတ်လား”

ဒီအချိန်မှာ စင်ပေါ်မှာ ယှဉ်ပြိုင်နေဆဲ အသင်းနှစ်သင်းက မနေနိုင်ဘဲ ငိုကြတော့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ကို မှတ်မိတဲ့သူ ပေါ်လာပြီ။

“မော့ချူးနဲ့ တခြားသူတွေကရော?” လန်လျန်က မော့ချူးကို စိတ်နာနာနဲ့ ကြည့်ရင်း ဆက်ပြီး မေးမြန်းနေသည်။

မော့ချူး သူမ၏ ရေခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ပြတ်သားနေပြီး “ကျွန်မ မှတ်မိတာ မှန်တယ်ဆိုရင် အရင်ဂလက်ဆီတိုက်ပွဲမှာ ပြိုင်ပွဲကျင်းပရာနေရာမှာ အစားအသောက်စားတာကို မတားမြစ်ထားဘူး မဟုတ်လား”

“မင်း!” မော့ချူး၏ စကားများက လန်လျန်ကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။ တကယ်ပဲ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စကားများအတွက် ကျောထောက်နောက်ခံမရှိခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မော့ချူးနှင့် အခြားသူများသည် ဘာမှ အမှားအယွင်း မလုပ်ခဲ့ကြပေ။

“တစ်နည်းအားဖြင့် ကျွန်မတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက လုံးဝမမှားဘူး” မော့ချူး ခေါင်းမော့ပြီး သိမ်မွေ့တဲ့ မေးစေ့ကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။ “မင်းတို့မှာ ကျွန်မတို့ကို ဝေဖန်ဖို့ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ? ဒါ့အပြင် ကျွန်မက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းထားတာပဲ!” မော့ချူး မျက်နှာတည်တည်နဲ့ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်၏။

အခြား ပြိုင်ပွဲဝင်များ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ဒါကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်တာလို့ ခေါ်သေးလား။ 'ကြည့်ပါဦး၊ ဒီသင်းပျံ့တဲ့ ရနံ့က ပွဲတစ်လျှောက်လုံး ပျံ့လွင့်နေတာ။ ဒါကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်တာလို့ ခေါ်သေးလား။'

လူတိုင်း၏ အတွေးများကို ဖတ်နိုင်သကဲ့သို့ပင် မော့ချူးသည် သူမ၏မျက်ခုံးများကို ပင့်လိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့ရဲ့ အရင်နေရာက ရှေ့ဆုံးအတန်းမှာ။ လူတိုင်းကို မနှောင့်ယှက်မိအောင်လို့ ကျွန်မတို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် နောက်ဘက်ကို ရွှေ့ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ဒီမုန့်တွေက…”

မော့ချူး စားပွဲပေါ်ရှိ မုန့်သေးသေးလေးများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခလုတ်ခုံမှ ပုဇွန်ချဥ်စပ် တစ်အိုးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ “ကျွန်မ အစက ဒါကို စားဖို့ ပြင်ဆင်ထားတာ၊ ဒါပေမယ့် လူတိုင်းကို စိတ်ပူလို့ မစားတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်!”

'ဂလု! ဂလု!' တံတွေးမျိုချသံများ ကြားရသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် လူတိုင်း၏မျက်လုံးများသည် စားပွဲပေါ်ရှိ တောက်ပနေသော ပုစွန်များပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ဤအရာကို ထုတ်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော အနံ့သည် ပွဲကျင်းပရာနေရာတစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး ယခင်မုန့်များ၏ အနံ့ကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

လတ်ဆတ်ပြီး စပ်သော၊ မွှေးကြိုင်သောရနံ့သည် ကျန်အရာအားလုံးကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည်။ လူများ စားပြီးသည့်တိုင်အောင်ပင် ထပ်မံဆာလောင်မှု မခံစားရဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

“လူတိုင်းက ဒီပုဇွန်ရဲ့အရသာကိုပဲ ပိုကြိုက်ကြပုံရတယ်” မော့ချူးသည် ပရိသတ်အများအပြားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံက ကြည်လင်ပြီး ပေါ့ပါးသော်လည်း မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အားအင်များ ပါဝင်နေသည်။ “နောက်ပြီးကျရင် ဒါကို စားကြမလား”

ဒီစကားကြားတော့ တခြားပြိုင်ပွဲဝင်တွေက ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။

'မဖြစ်ဘူး! ဒီရနံ့က အရမ်းပြင်းတယ်။ နောက်ကျရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အာရုံစိုက်ပြီး ပြိုင်ရဖို့ မပြောနဲ့၊ ဒီလို အနံခံရုံနဲ့တင် သူတို့အတွက် မခံမရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပြီ။'

ဒါသာ ၂၁ ရာစုသာဆိုရင် ဒီလို ပုဇွန်ချဥ်စပ် တစ်အိုးက ဒီလောက် အကျိုးမရှိနိုင်ပေ။ ဒါပေမယ့် အခုကတော့ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာ ဘယ်တုန်းကမှ မစားဖူးတဲ့ ကလေးငယ်လေးတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာဖြစ်လို့ ဆွဲဆောင်မှုက ချက်ချင်း အဆများစွာ တိုးလာသည်။

“ဒါဆို မင်းသမီးလန်လျန်က ဘယ်လိုထင်လဲ” မော့ချူးသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းလိုက်ပြီး ဤမေးခွန်းကို သူမထံ တည့်တည့်ပစ်ချလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုတွင် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုသာ ရှိသည်။

ပထမ၊ လန်လျန်သည် လက်လျှော့လိုက်ပါက သူတို့သည် ယခင်က စားနေကျ မုန့်သေးသေးလေးများကို စားမည်ဖြစ်သော်လည်း လန်လျန်၏ ဂုဏ်သိက္ခာသည် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်နစ်နာသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဒုတိယ၊ လန်လျန်သည် လက်မလျှော့ပါက သူတို့သည် ဤစပ်သောပုဇွန်များကို စားသုံးမည်ဖြစ်သော်လည်း ပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ပြဿနာများသည် သူတို့နှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည် လာမည့်အလှည့်များတွင် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပါဝင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

“လန်လျန်!” လန်ဟန်က သူ့ဘေးရှိ တိတ်ဆိတ်နေသော ညီအစ်မဝမ်းကွဲကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ သူတို့အသင်း ရှုံးနိမ့်မှာကို သူ စိတ်မပူပေ။ သို့သော် ဤအခြေအနေကြောင့် အခြားဂလက်ဆီများက သူတို့ကို ကွဲပြားစွာ ရှုမြင်လာပါက မတန်လှပေ။

သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လန်လျန်သည် မလိုလားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့… မင်းတို့ အရင်က အစားအစာတွေပဲ စားသင့်တယ်!”

“ကောင်းပါပြီ” ချင်ယွဲ့သည် အနီရောင်ပုဇွန်များကို နောင်တရစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းသမီးလန်လျန်က ပြောပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့က မင်းရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကိုပဲ လိုက်နာရတော့မယ်”

သူ့စကားတွေက ရိုသေတာလို ထင်ရပေမယ့် သူ့ရဲ့လေသံက လှောင်ပြောင်မှုအပြည့်ပဲ!

မင်းတို့စောင့်နေကြ! လန်လျန် ခေါင်းအနည်းငယ် မော့လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ကြမ်းတမ်းမှုက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။

ဒီအချိန်မှာ အသံကျယ်ကြီးနဲ့ စင်ပေါ်က အသင်းတစ်သင်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်သုံးယောက် စင်ပေါ်ကနေ ကန်ထုတ်ခံရပြီး ပြိုင်ပွဲကနေ ထုတ်ပယ်ခံရသည်။ တခြားအသင်းက အနိုင်ရပြီး ဒုတိယအဆင့်ကို ရောက်သွား၏။

နောက်တစ်လှည့်က လန်လျန်တို့ အလှည့်ပင်။