အပိုင်း ၄၂၅

နျဉ်မိသားစုရဲ့ အိမ်ဟောင်းကြီးက အရမ်းကျယ်သည်။

သူမ နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ အိမ်ဝင်းကို အရင်က ရောက်ဖူးသည်။ အိမ်နှစ်လုံးရဲ့ အပြင်အဆင်ပုံစံက ဆင်တူသည်။ ရိုးရှင်းပြီး ခမ်းနားသည်။ အသုံးအများဆုံး အရောင်တွေကတော့ အနက်နဲ့ အဖြူပင်။ အပြင်အဆင်တစ်ခုလုံးက ခေတ်ဆန်တဲ့ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေနဲ့ ပြည့်နေပေမယ့် အနည်းငယ် ဆိတ်ငြိမ်နေသလို ခံစားရသည်။

ရုတ်တရက် မော့ချူးရဲ့ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားသည်။

ဒါက... မီးဖိုချောင်ဆိုတာ သိသာသည်။ အပြင်အဆင်တွေက သူ့အိမ်က အပြင်အဆင်တွေနဲ့ အတိအကျတူနေသည်။

"မင်း ကြိုက်လား။" နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ အသံက နောက်ဘက်ကနေ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပြောရမယ်ဆိုရင် အဖွဲ့ချုပ်က လူတွေမှာ 'မီးဖိုချောင်' ဆိုတဲ့ သဘောတရားတောင် မရှိပေ။ ဒီအိုးခွက်ပန်းကန်တွေဆို ပိုတောင်ဝေးသေးသည်။ ဒါပေမယ့် နျဥ်ယွိယွမ်က သူ့ရဲ့တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ဒီအရာအားလုံးကို ကူးယူနိုင်ခဲ့တာက သူ့ရည်ရွယ်ချက်တွေ တကယ်မှန်ကန်တယ်ဆိုတာ ပြသည်။

"ကြိုက်တယ်!" မော့ချူး ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ ခေါင်းမော့ပြီး နျဥ်ယွိယွမ်ကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟုတ်သား၊ ရှင် ဘာစားရတာ ကြိုက်လဲ။"

အခုမှ သူမ နျဥ်ယွိယွမ်အတွက် ထမင်းတစ်နပ်မှ မချက်ဖူးဘူးဆိုတာ သတိရသွားသည်။ အဲဒီအကြောင်းကို တွေးလိုက်တဲ့အခါ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း၊ ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ လင်းလက်သွားသည်။ သူ့လေသံက ပိုနူးညံ့လာပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ရတယ်။ မင်း ချက်တာဆိုရင် အကုန် ကောင်းတယ်။"

"ဒါဆို ကျွန်မပဲ စီစဉ်လိုက်တော့မယ်။" မော့ချူး ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမရဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ အသွင်အပြင်က နျဥ်ယွိယွမ်ကို ပိုပြီး မနာလိုဖြစ်စေသည်။ အခုချက်ချင်း သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး နမ်းပစ်ချင်နေပြီပင်။ သူ လက်လှမ်းဖို့ ပြင်လိုက်တုန်းမှာပဲ အေးစက်တဲ့ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

အကြီးအကဲနျဥ် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး ချူးလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အတော်လေးကြာပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါ... ပုစွန်ထုပ်စပ်စပ်က အတော်လေးကောင်းတယ်။ အစပ်ပို ထည့်လိုက်။"

သူ့လေသံက အနည်းငယ် မာကျောပေမယ့် သူ ယုံကြည်မှုမရှိဘူးဆိုတာ သိသာသည်။ အဆုံးမှာ သူ့အသံက သိသိသာသာ ပိုနူးညံ့သွားသည်။

'ဟမ်? သူ ပြောတာကို ကြည့်ရတာ... ' မော့ချူး အံ့အားသင့်စွာ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ "အဘိုး စားဖူးတာလား။"

သူ ဒီစကားပြောလိုက်တာနဲ့ အဘိုးကြီးက အမှတ်မထင် အမြီးနင်းခံရတဲ့ မျောက်လိုဖြစ်သွားသည်။ ချက်ချင်း မျက်ခုံးပင့်ပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ဟမ့်!" ပြီးတော့ သူ အလျင်အမြန် လျှောက်ထွက်သွားသည်။

မော့ချူးကတော့ အဘိုးကြီးရဲ့ အနည်းငယ် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ခြေလှမ်းတွေကို မြင်တော့ မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။ ဒီအဘိုးနျဥ်က သိပ်ပြီး ခက်ခဲတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးထင်သည်။ 'ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူက ချစ်စရာကောင်းတယ်၊ ဆိုးနွဲ့တဲ့ ကလေးကြီး တစ်ယောက်လိုပဲ!'

ဒီအတွေးနဲ့အတူ မော့ချူးရဲ့ လက်တွေက ပိုပြီး မြန်ဆန်လာသည်။ ပထမဆုံး၊ သူမ ခလုတ်ခုံထဲက ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ပြီး တစ်ခုချင်းစီ ဆေးကြောလိုက်သည်။ မီးမွှေးပြီး ဆီထည့်လိုက်သည်။ မကြာခင်မှာပဲ မွှေးကြိုင်တဲ့ ရနံ့တစ်ခုက အိမ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး လူတွေကို တံတွေးမျိုချစေခဲ့သည်။

လူမရှိတဲ့အိမ်ကြီးက ဟင်းနံ့ကြောင့် ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာသလိုပင်။

နောက်ဆုံးတော့ စားပွဲပြင်ဖို့ အချိန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် စားပွဲရဲ့ထိပ်ဆုံးမှာ ထိုင်နေတဲ့ အကြီးအကဲနျဥ်ကတော့ သိပ်ကြည့်မကောင်းပေ။ သူက သူ့ဘေးနားက အဘိုးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အတော်လေးကြာပြီးမှ မုန်းတီးတဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲချင်၊ ခင်ဗျား ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ။"

ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ နှာခေါင်းက အရမ်းထက်သည်။ အနံ့ရတာနဲ့ ပြေးလာပြီး ထိုင်သည်။ အကြီးအကဲနျဥ်က သူ့ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လို့တောင် မရတာကြောင့် ထမင်းစားဖို့ပဲ နေခိုင်းရတော့သည်။

"ဒီအနံ့က အရမ်းမွှေးတာပဲ။" ချင်မိသားစုရဲ့ အဘိုးအိုက မဖုံးကွယ်ဘဲ အနံ့ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ "ဘေးအိမ်မှာ ကျွန်တော်က တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ တစ်လုတ်လာတောင်းတာ။"

သူ ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ အဘိုးကြီးနျဥ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ဖို့ မမေ့ပေ။ "ဘာလဲ၊ ဒီကို လာလို့မရဘူးလား။"

'တစ်ယောက်တည်းလား။ ဟား! ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေလဲ! အိမ်ထဲမှာ လူတွေအများကြီးပဲကို! မင်းလောဘကြီးတာကိုများ ဒါကို ဆင်ခြေရှာသေးတယ်။'

ဒါပေမယ့် မော့ချူး အခုပြင်ဆင်ပေးတဲ့ စားပွဲပေါ်က အစားအစာတွေက တကယ်ပဲ စားချင်စဖွယ် ကောင်းနေသည်။

အကြီးအကဲကိုယ်တိုင် မှာယူထားတဲ့ ပုစွန်ထုပ်စပ်စပ်က ရှိနေသည်။ အသားပြုတ်နဲ့ ယုန်သားကြော်အပြင် သူတို့အားလုံးက အရသာအနည်းငယ် ပိုရှိပြီး အကြီးအကဲ ခံတွင်းတွေ့သွားသည်။ ဒါပေမယ့် မော့ချူးက အစပ်ကို အနည်းငယ် လျှော့ထားသေးသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဘိုးနျဥ်က အသက်မငယ်တော့ပေ။ ဒါကြောင့် အစပ်တွေ အများကြီးစားဖို့ မသင့်လျော်ချေ။

ဒီအပြင် မော့ချူးက ဝက်သားဆီပြန်၊ အာလူးခြစ်ကြော်၊ သက်သတ်လွတ် ဟင်းလျာတွေနဲ့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ပြောင်းဖူးနံရိုးဟင်းချိုကိုလည်း ချက်ပြုတ်ထားသည်။ စားပွဲက ပြည့်လျှံနေပေမယ့် နျဥ်ယွိယွမ်က မြင်တော့ အနည်းငယ် ရင်ထဲ မကောင်းပေ။ သူ မော့ချူးကို အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါ အများကြီး မချက်ပါနဲ့။ ဖြစ်သလို နှစ်ပန်းကန်လောက်ပဲ ချက်လိုက်။"

နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ အသံက တော်တော်လေး တိုးပေမယ့် ဘယ်သူက မကြားနိုင်မှာလဲ။

အကြီးအကဲနျဥ်က အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးပြီး နျဥ်ယွိယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ 'ဟမ့်! မင်းတို့နှစ်ယောက် ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့ရှေ့မှာ ချစ်ပြမနေနဲ့။နောက်ပြီး မင်းက အမြဲတည်ငြိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီတည်ငြိမ်မှုတွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။'

တစ်ဖက်မှာတော့ နျဥ်ကျန့်ဟိုင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် ကော့တက်သွားသည်။ အဘိုးကြီးက အပေါ်ယံအားဖြင့် မော့ချူးကို မကြိုက်ဘူးလို့ ထင်ရပေမယ့် သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီချူးလေးကို ကြိုက်ပုံရသည်။ ကောင်းပြီ၊ သူ အလုပ်မှာ ရှိတုန်းပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ အဘိုးကြီးက သူ့ကို အိမ်ကို အမြန်ပြန်ဖို့ ဗီဒီယိုခေါ်ပြီး အထူးတလည် သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေး နေဖို့ ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

နျဥ်ကျန့်ဟိုင်က အစပိုင်းမှာ တော်တော်လေး နားမလည်ခဲ့ပေမယ့် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး မော့ချူးကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

"ကဲ၊ စားကြစို့!" အကြီးအကဲနျဥ်က အကြီးအကဲချင်ရဲ့ လောဘကြီးတဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို တကယ်မခံနိုင်ပေ။ သူဟာ ဒီစိတ်ဝိညာဥ် စားစရာကို တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် မစားဖူးသလိုပင်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ပန်းကန်ပေါ်မှာ စွဲမြဲနေပြီး ပန်းကန်ထဲကို ကျတော့မလို ဖြစ်နေသည်။

အကြီးအကဲနျဥ် စတင်လိုက်တာနဲ့ လူတိုင်း အစားအသောက်ဆီကို ဦးတည်လာကြသည်။ တစ်လုတ်စားလိုက်ရုံနဲ့ လူတိုင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ လင်းလက်သွားပြီး အစာစားနှုန်းက အနည်းငယ် ပိုမြန်လာသည်။ ဒါတောင်မှ လူအုပ်စုက သူတို့ရဲ့ ကျက်သရေရှိတဲ့ စားသောက်မှုပုံစံကို ထိန်းထားပြီး အသံတစ်ချက်မှ မထွက်ဘူး။

မွှေးတယ်။ တကယ်မွှေးတာပဲ!

အကြီးအကဲနျဥ်က ဒီစပ်စပ်ပုစွန်ထုပ်ကို အရင်က စားဖူးသည်။ အခု ထပ်စားကြည့်တော့ အရသာက ပိုကောင်းလာတယ်လို့ ချက်ချင်းခံစားရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုမှ ချက်ချင်း ချက်ထားတာဖြစ်ပြီး အနံ့က ပိုမွှေးသည်။ အရသာ ပိုကောင်းတာက မှန်ကန်တယ်!

အစပိုင်းမှာ အကြီးအကဲနျဥ်က ပုစွန်ထုပ်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးအစားအစာလို့ ထင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ တူကိုတစ်ဖက်လှည့်ပြီး အသားပြုတ်တစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူလိုက်တဲ့အခါ လတ်ဆတ်ပြီး စပ်တဲ့အရသာက သူ့ရဲ့ အရသာခံအာရုံကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားသည်။ အသားက နူးညံ့ပြီး နူးညံ့ပြီး ပါးစပ်ထဲရောက်တာနဲ့ အရည်ပျော်သွားသည်။ လတ်ဆတ်ပြီး မွှေးကြိုင်တဲ့ အရသာက အပေါ်ကနေ ဖြူးထားသည်။ 'ဒါက တကယ့်ကို အကောင်းဆုံးပဲ!'

အဘိုးကြီးက ကျေနပ်အားရစွာနဲ့ တူနဲ့ အနည်းငယ် ထပ်ထည့်စားလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် ဘေးကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ တုန်လှုပ်သွားသည်။

'ဟာ! ဒီခွေးကောင်တွေ! အဘိုးကြီးအတွက် ချန်မထားနိုင်ဘူးလား။ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပဲ အစားအသောက်ပမာဏက ထက်ဝက်ကျော် လျော့နည်းသွားပြီ။ နောက်ပြီး ကျန်နေသေးတဲ့ ဟင်းပွဲတွေလည်း အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်နေပြီ။'

မော့ချူးက သူမ မြင်တွေ့ရတာကို မှင်တက်သွားသည်။

သူ ဒီလိုကိစ္စမျိုး မကြုံဖူးတာ မဟုတ်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်မှာ အစားပုပ် နှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ဝိုင်းဝိုင်းနဲ့ ပျံလွှားမြေခွေးလေးရှိသေးသည်။ ဒါပေမယ့် မော့ချူးကို အံ့အားသင့်စေတာက အကြီးအကဲနျဥ်နဲ့ တခြားသူတွေက စားသောက်မှု စွမ်းအားမှာ ဝိုင်းဝိုင်းထက် မနိမ့်ကျဘူးဆိုတာပင်။ သူတို့ရဲ့ တူတွေက တရွှီရွှီ အသံတွေ ထွက်နေသည်။ အင်မတန် မြန်ဆန်တယ်၊ ကြမ်းတမ်းတယ်၊ တိကျတယ်။

"လာ၊ ထပ်စားဦး။" နျဥ်ယွိယွမ်က ရယ်ရမလား၊ ငိုရမလား မသိတော့ပေ။ ဒါက သူမ သူ့မိဘတွေကို တရားဝင် တွေ့ဖူးသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။ အခြေအနေက ရှင်းပြလို့မရအောင် ရယ်စရာကောင်းနေသည်။ ဒါပေမယ့် ဒါလည်း ကောင်းပါသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ချူးလေးက သူမရဲ့ ချက်ပြုတ်စွမ်းရည်နဲ့ပဲ သူတို့ကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ချူးလေးရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အံ့အားသင့်မှုကို သူ မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ သူ ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့ပြီး ပန်းကန်အမျိုးမျိုးကို အများကြီးယူပြီး မော့ချူးရဲ့ ပန်းကန်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ လုပ်ရပ်က ချက်ချင်းဆိုသလို လူတိုင်းရဲ့ ဒေါသတကြီး အကြည့်တွေကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် အကြီးအကဲချင်။ 'ဟား! ပုံမှန်ဆိုရင် မင်းက တော်တော်လေး ရက်စက်တယ်ဆိုတာ သိသာတယ်။ ဒီလောက်များတဲ့ အစားအသောက်တွေနဲ့ ငါတို့အတွက် နည်းနည်းလောက် မချန်ထားနိုင်ဘူးလား '

ဒါပေမယ့် သူတို့ နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ တူတွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မော့ချူး ဘာမှမစားရသေးဘူးဆိုတာ သတိထားမိပြီး နျဥ်ယွိယွမ်က သူမအတွက် အစားအသောက်တွေကို ကူညီပေးတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ သူတို့အားလုံး မျက်နှာနီရဲသွားသည်။

ခုနလေးတင် သူတို့က ဒီစားပွဲပေါ်က အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေကြောင့် လုံးဝ ကျဆုံးသွားပြီး ဘေးနားက မော့ချူးကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ အခုတော့ သူတို့က သတိရှိစွာ နှေးကွေးသွားပြီး သူတို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက အရင်ကနဲ့ လုံးဝ ကွာခြားသွားသည်။

ပါးစပ်ထဲက ဝက်သားဆီပြန်ကို ဝါးရင်း အကြီးအကဲနျဥ်က အကြီးအကဲချင်ကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။ 'အားလုံး မင်းအပြစ်ပဲ အကြီးအကဲချင်။ မင်းသာ ဟင်းပွဲတွေအတွက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် မတိုက်ခဲ့ဘူးဆိုရင် အခုလို ဖြစ်နေမလား။'

"ဒါနဲ့၊ ချူးလေး၊ မင်း အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။" နျဥ်ကျန့်ဟိုင်က အစာစားနှုန်း နှေးကွေးသွားတော့ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ချောမောတဲ့ အသွင်အပြင်က နျဥ်ယွိယွမ်နဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူပေမယ့် သူက ပိုပြီး အတွေ့အကြုံရှိပြီး အေးစက်သည်။ ဒါပေမယ့် အခု မော့ချူးအပေါ်မှာတော့ သူ ပိုပြီး ညင်သာသည်။

"ဒီနှစ်ကုန်ရင် ၁၈ ပြည့်ပါပြီ။" မော့ချူးက ညင်သာစွာ ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဒီစကားတွေ ထွက်လာတာနဲ့ အကြီးအကဲနျဥ်နဲ့ နျဥ်ကျန့်ဟိုင်တို့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေက နည်းနည်း ထူးဆန်းသွားသည်။ 'တကယ်ပဲ!' အစကတော့ နျဥ်ယွိယွမ် ကြိုက်တဲ့ကောင်မလေးက အရွယ်မရောက်သေးဘူးဆိုတာ သိပေမယ့် ဒီမေးခွန်းကို မေးပြီးနောက်မှာတော့ သူမက အရမ်းငယ်သေးသည်။ ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ! အရွယ်ရောက်ဖို့ ၁၂ နှစ် ကျန်သေးသည်။ သူ့ကလေးက တကယ်ရက်စက်တာပဲ!