အပိုင်း ၄၂၇

“သုံးလပဲ လိုတော့တယ်။”

“ဟမ်?” နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ စကားကြောင့် မော့ချူး ကြောင်သွားသည်။ 'သုံးလပဲ လိုတော့တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။'

သူမသည် နျဥ်ယွိယွမ်၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများကို ဆုံမိသောအခါ သူတို့နှစ်ဦး ကတိသစ္စာမပြုမီ သုံးလသာ လိုတော့သည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

“အချိန်တွေ ပိုမြန်မြန်ကုန်ဆုံးစေချင်လိုက်တာ!” နျဥ်ယွိယွမ်က မော့ချူးနားနား ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူ့လေသံတွင် စိတ်မရှည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ နောက်ထပ် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

“တော်ပါတော့!” မော့ချူးရဲ့ မျက်နှာလေးက သူ့ရဲ့ စနောက်မှုတွေကြောင့် ပြုံးစိစိဖြစ်နေသည်။ သူမလက်ကို သူ့ရဲ့ သံမဏိလို ခိုင်မာတဲ့ လက်ဖဝါးထဲကနေ ရုန်းကန်ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ နျဥ်ယွိယွမ်က တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် နျဥ်ကျန်းဟိုင်က သူတို့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ဝဲကြည့်လိုက်ရာ မော့ချူး ကြောက်လန့်တကြား ခုန်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ထိုကလေးနှစ်ယောက်၏ လက်များကို ကြည်နူးစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး နျဥ်ကျန်းဟိုင်သည် ဘာမှမဖြစ်သလို ခေါင်းလှည့်သွားသည်။ မော့ချူးလည်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။

“ဘာဖြစ်လဲ? ကြောက်သွားတာလား?” နျဥ်ယွိယွမ်က မော့ချူးရဲ့ ရှက်ရမ်းရမ်းနေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။ ကျန်လက်တစ်ဖက်နဲ့ မော့ချူးရဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးသည်။ 'ဘယ်လို အူကြောင်ကြောင်ကောင်မလေးလဲ! သူတို့နှစ်ယောက်တည်းဆိုရင် ဘိုးဘိုးနဲ့ တခြားသူတွေကို ဘယ်လိုများ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မှာလဲ? သူတို့သိလောက်ပြီပေါ့။' ဒီကောင်မလေးပဲ စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ရှိနေသေးသည်။

'တော်လောက်ပြီ! ' မော့ချူးက သူ့ကို သတိပေးတဲ့ အကြည့်နဲ့ကြည့်ပြီး လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ တည်ကြည်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ ရှေ့ကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကြောင့်ပဲ သူမ သတိထားမိတာက နျဥ်ကျန်းဟိုင်က သူမရှေ့က လျှောက်နေတုန်း သူ့ခြေထောက်တွေ တစ်ခုခုဖြစ်နေသလိုပဲ။

မော့ချူး ခြေလှမ်းရပ်တန့်သွားမိသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်လည်း သူမရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူကို သဘာဝအတိုင်း သတိပြုမိသွားသည်။ သူ ခပ်ဖြည်းဖြည်းလေး ရပ်လိုက်ပြီး သူမနားနားကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ဒါက ကိုယ့်အဖေ စစ်မြေပြင်မှာရခဲ့တဲ့ အမာရွတ်ဟောင်းပါ။ အရမ်းကြာသွားပြီဆိုတော့…”

နျဥ်ယွိယွမ်၏ လေသံသည် အလွန်ရှင်းလင်းပြီး ပေါ့ပါးသော်လည်း မော့ချူးသည် ထိုစကားများထဲမှ နာကျင်မှုအချို့ကို ကြားနိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်သည် သူ့အဖေ၏ ဒဏ်ရာရထားသော ခြေထောက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးနေပြီး စိုးရိမ်သော အရိပ်အယောင်များ သူ့အကြည့်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ့အဖေနဲ့ သူ့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက အရမ်းနက်ရှိုင်းတာ မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့ရင်ထဲက နာကျင်မှုကို နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။ 'စစ်မြေပြင်ကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်တဲ့ လူတစ်ယောက်က ခြေထောက် မသန်မစွမ်းဖြစ်သွားလို့ နိုင်ငံရေးလောကထဲကို လှည့်ဝင်ရတာ။ ဒီနောင်တက သူ့ရင်ထဲမှာ ထာဝရ ရှိနေလောက်မှာပဲ…'

“ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်မ စမ်းကြည့်လို့ရမလားမသိဘူး” နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ အကြည့်ကို ကြည့်ပြီး မော့ချူး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

သူမရဲ့ အသံက ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိပေမဲ့ ရှေ့မှ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက ရပ်တန့်သွားသည်။

“ကောင်မလေး၊ မင်း… မင်း တကယ်ပြောတာလား” အကြီးအကဲနျဥ် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ပြီး သူ့ရှေ့က ကောင်မလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရင်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ တချို့ တိုးဝင်လာတာကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ဘေးနားက နျဥ်ကျန်းဟိုင်ပင် သူ့စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ မော့ချူးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူက အဲဒီတုန်းက ဆေးကုသမှု မခံယူခဲ့တာ မဟုတ်ပါချေ။ ဒါပေမဲ့ စစ်မြေပြင်မှာ အချိန်အကြာကြီး နှောင့်နှေးခဲ့ရတဲ့အတွက် ဒဏ်ရာထဲက အာရုံကြောတွေနဲ့ အရိုးတွေက အကုန်နီးပါး ပျက်စီးသွားတာဖြစ်သည်။ ပြန်ကောင်းလာချင်တာက မဖြစ်နိုင်တဲ့ အိပ်မက်ပဲ! သို့သော်… ဒီကောင်မလေးဆိုရင် မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးနိုင်သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အံ့ဖွယ်အမှုတွေ အများကြီး ဖန်တီးခဲ့ပြီးပြီပဲလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

နျဥ်ကျန်းဟိုင်၏ အကြည့်ကို ဆုံမိသောအခါ မော့ချူးသည် ပါးစပ်ကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ… ဦးလေးရဲ့ ဒဏ်ရာရဲ့ အခြေအနေကို အရင်ကြည့်ရမယ်။”

“ကောင်းပြီ!” နျဥ်ကျန်းဟိုင် စကားမပြောမီကပင် အကြီးအကဲနျဥ်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် ဂရုတစိုက်နှင့် ကျေးဇူးတင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ပြည့်နှက်နေသည်။ “ဘယ်လိုရလဒ်ပဲ ထွက်လာပါစေ၊ ငါတို့… ဒီအတွက် မင်းကို ကျေးဇူးတင်မှာပါ!”

နျဥ်ကျန်းဟိုင်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ဘောင်းဘီအစွပ်ကို လှန်တင်လိုက်သည်။ ဒူးဆစ်နေရာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အမာရွတ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အမာရွတ်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ ထိတ်လန့်စရာပင်။ ထိုစဉ်က စစ်ပွဲအတွင်း မည်မျှ နာကျင်ခဲ့သည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

“မင်း ကြောက်သွားတယ် မဟုတ်လား?” မော့ချူးရဲ့ တုန်လှုပ်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး နျဥ်ကျန်းဟိုင်က ရယ်လိုက်သည်။ သူ့လက်နဲ့ သူ့ခြေထောက်က အမာရွတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ “နည်းနည်း ကြောက်ဖို့ ကောင်းနေရုံပဲ။ မကြောက်ပါနဲ့။”

သူက မော့ချူးကို တကယ်ပဲ ကလေးတစ်ယောက်လို သဘောထားတာပဲ။

“ရပါတယ်။” မော့ချူးက ခေါင်းမော့ပြီး ချိုသာတဲ့ အပြုံးလေး ပြုံးလိုက်သည်။ ခေါင်းပြန်ငုံ့လိုက်တဲ့အခါ မျက်လုံးတွေက အာရုံစိုက်နေပြီး နျဥ်ကျန်းဟိုင်ရဲ့ ခြေထောက်က ဒဏ်ရာကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးနေသည်။

သူ့ဘေးနားက အကြီးအကဲနျဥ်နဲ့ နျဥ်ယွိယွမ်တို့လည်း သူမကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ အသက်ကျယ်ကျယ်ပင် မရှူဝံ့ကြပေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မော့ချူး နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“ဘယ်လို… ဘယ်လိုလဲ” အကြီးအကဲနျဥ်က တည်ကြည်သောအသံဖြင့် မေးသော်လည်း သူ့အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလာသည်အထိ ဒီကလေးတစ်ယောက် စစ်မြေပြင်ကနေ မရင်းနှီးတဲ့ နိုင်ငံရေးလောကထဲကို တစ်လှမ်းချင်း ဝင်ရောက်လာတာကို သူ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။ ကျန်းဟိုင်က တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ပေမဲ့ ဒီကလေးက စစ်သားအလုပ်ကို ချစ်မြတ်နိုးနေတုန်းပဲဆိုတာ သူ သိသည်။ သွေးအန်ပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို သူ မမေ့နိုင်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီဒဏ်ရာရထားတဲ့ ခြေထောက်က သူ့အိပ်မက်တွေ အားလုံးကို ကန့်သတ်ပစ်ခဲ့၏။ လှုပ်ရှားမှု ကန့်သတ်ချက်ရှိတဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်က စစ်တပ်ကို ဘယ်လိုများ ဦးဆောင်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်နိုင်မှာလဲ။

“ဆေးဖက်ဝင် ဟင်းလျာဆိုရင် အာနိသင် သိပ်မကောင်းနိုင်ဘူး” မော့ချူး ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ အမှန်တော့ ဒီဒဏ်ရာက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ။ ဆေးဖက်ဝင် ဟင်းလျာကိုပဲ အားကိုးမယ်ဆိုရင် အာနိသင်က အရမ်းနှေးပြီး ရလဒ်ကလည်း အကောင်းဆုံး ဖြစ်မှာမဟုတ်ပေ။

“ဟုတ်လား” ဒါကိုကြားတော့ အကြီးအကဲနျဥ် ခေါင်းငုံ့မိသွားသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ နောင်တ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မဖြစ်နိုင်သေးဘူး ထင်သည်။

“ရပါတယ်။” နျဥ်ကျန်းဟိုင်က ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောသည်။ “ဒီခြေထောက်အတွက် ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီး မထားခဲ့ပါဘူး။”

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မျှော်လင့်ချက်ကြီးလေလေ စိတ်ပျက်ရတာ များလေလေပဲ! ဒါပေမဲ့ နျဥ်ယွိယွမ်က သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မှောင်မိုက်မှုတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ့လက်သီးကို အနည်းငယ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။

“မဟုတ်ဘူး! ဆေးဖက်ဝင် ဟင်းလျာက အလုပ်မဖြစ်ဘူး” မော့ချူး ခေါင်းအနည်းငယ် မော့လိုက်သည်။ သူမရဲ့ တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးနက်လေးတွေက မှုန်ပျပျ တောက်ပနေပြီး လူတိုင်းရဲ့ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။ “ကျွန်မရဲ့ အထူးစွမ်းရည်၊ အလင်းဓာတ်စွမ်းရည်ကိုလည်း စမ်းကြည့်လို့ရတယ်။”

ကြားရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အကြီးအကဲနျဥ်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ မှန်တယ်! အလင်းဓာတ်စွမ်းရည်သည် ကုသနိုင်သည့် အစွမ်းရှိသည်ဟု သတင်းအချက်အလက်များတွင် ပါရှိသည်။ သို့သော် အသုံးပြုသူ၏ အဆင့်သည် အဆင့် ၈ နှင့်အထက် ရှိမှသာ အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ယခု မော့ချူး…

“မလှုပ်နဲ့ဦး။” မော့ချူး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ သူမလက်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ နို့ရည်ရောင် အလင်းလို ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခု သူမလက်ဖဝါးထဲမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်။

“ဒါ… ဒါ အလင်းဓာတ်လား?” ဒါကိုမြင်တော့ ပုံမှန်ဆိုရင် တည်ငြိမ်တဲ့ အကြီးအကဲနျဥ်တောင် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်းမှာ စကြာဝဠာတစ်ခုလုံးမှာ အလင်းဓာတ်စွမ်းရည်ပိုင်ရှင် တစ်ဦးတည်းသာ ပေါ်ထွက်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး ဒါက ကမ္ဘာ့အဆင့် အမျိုးသားဘဏ္ဍာတစ်ခုလို ရှားပါးသည်။ သူ့တစ်သက်မှာ ဒါကို ကိုယ်တိုင် မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ့မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတချို့ ပေါ်လာတာကို မထိန်းနိုင်ဘူး!

“အင်း” မော့ချူး တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။ သူမက နျဥ်ကျန်းဟိုင်ရဲ့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ခြေထောက်ကို အလင်းစွမ်းအင်အလုံးနဲ့ ဂရုတစိုက် ဖုံးအုပ်ထားပြီး အလင်းစွမ်းအင်ကို ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဒါက အရမ်းရိုးရှင်းတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ဆိုပေမဲ့ မော့ချူးရဲ့ နဖူးမှာ ချွေးစေးတွေ ပါးပါးလေး ထွက်လာပြီး သူမ အသက်ရှူသံကလည်း အနည်းငယ် မြန်လာသည်။

“စိတ်အရမ်းမလောနဲ့။” နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ သောကရောက်နေတဲ့ အသံက သူမနားထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပုံမှန်ဆိုရင် အေးစက်ခက်ထန်တဲ့ ဒီလူကြီးက မော့ချူးရဲ့ ချွေးတွေကို သုတ်ပေးတာ မယုံနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့နေသည်။

“မှန်တယ်!” နျဥ်ကျန်းဟိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ခြေထောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ။ မပျောက်နိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး။”

မော့ချူး သူတို့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာလေးတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပေါ်လွင်နေသည်။ “မစမ်းကြည့်ဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ရလဒ်ကို သိနိုင်မှာလဲ”

လူတိုင်းသည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဤအားနည်းသော ကောင်မလေး၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းမှ ခိုင်မာသော စိတ်ဝိညာဉ်သည် အမြစ်တွယ်၍ ပေါက်ဖွားလာပြီး ကြီးမားသော သစ်ပင်ကြီးအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာသည်ကို မြင်ရသလိုပင်။

“ပြောတာကောင်းတယ်!” အကြီးအကဲနျဥ် မော့ချူးကို ကျေးဇူးတင်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလို ကောင်မလေးမျိုးက နျဉ်မိသားစုရဲ့ မြေးချွေးမ ဖြစ်သင့်သည်။

အချိန်တွေ တစ်စွန်းတစ်စ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူမလက်ထဲက အလင်းလုံး ပျောက်သွားတော့ မော့ချူး ထရပ်လိုက်သည်။ သူမမျက်လုံးထဲမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အရိပ်အယောင်လေး ရှိနေပေမဲ့ သူမမျှော်လင့်ချက်တွေကိုတော့ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။ “စမ်းကြည့်လိုက်ပါဦး။ ဘာခံစားရလဲ။”

ဂရုမစိုက်ပါဘူးလို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် နျဥ်ကျန်းဟိုင်က သူ့ရင်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်မရှိဘဲ ဘယ်လိုနေနိုင်မှာလဲ? သူက သူ့ပေါင်က ကြွက်သားအားကို သုံးပြီး သူ့ခြေသလုံးကို အနည်းငယ် လှုပ်လိုက်သည်။ အရင်အတိုင်းပဲ… သူအားမသုံးနိုင်ဘူး။

“ခုထိ… ဘာမှမဖြစ်ဘူးလား” ဦးလေးနျဥ်ရဲ့ မျက်နှာကိုကြည့်ရုံနဲ့ မော့ချူး ရလဒ်ကို သိလိုက်ပြီ။ သူမရဲ့ လေသံမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အရိပ်အယောင် ပါနေသည်။

“ရပါတယ်။” နျဥ်ကျန်းဟိုင်က မော့ချူးရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ရင်း သူ့မျက်နှာမှာ နူးညံ့တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သမီးလေး။”

သူက ဒီရလဒ်ကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးသားဖြစ်လို့ စိတ်ပျက်တာမျိုး မရှိချေ။

မော့ချူး ခေါင်းငုံ့ပြီး ဘာမှမပြောပေ။ ဒါပေမဲ့ သူမစိတ်ထဲမှာတော့ အရှုံးမပေးသေးချေ။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူမရဲ့ အလင်းဓာတ်စွမ်းရည်က အခုထိ သိပ်မပြင်းထန်သေးလို့ ဖြစ်နိုင်သည်။ ကုသတဲ့ အာနိသင် ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် အာနိသင်က သိပ်မထင်ရှားဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက သူမအဆင့်တက်လာရင် အာနိသင် ရှိလာလိမ့်မည်။