အပိုင်း ၄၃၀

"ပြေးကြ၊ ပြေးကြ!"

"ကူညီကြပါ၊ ကူညီကြပါ!"

သူမနားထဲမှ ဆူညံသံများက ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး ပိုကျယ်လာခဲ့သည်။ မော့ချူး ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးနက်နက်များက မြူများဆိုင်းနေသော အပြာရောင်ကောင်းကင်ကို ထင်ဟပ်နေသည်။ သူမ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီး ဘေးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးက သူမဆီသို့ ဝိုင်းအုံလာနေပြီး အများစုမှာ အဝတ်အစားဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်များ ဝတ်ဆင်ထားကာ သူတို့၏မျက်လုံးများက ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ မော့ချူး နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူမကို ချောင်ရှန်က စကြာဝဠာ အက်ကွဲရာထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ပုံရသည်။ ဒါဆိုလျှင် ဤနေရာသည် အဖွဲ့ချုပ်ပြည်ထောင်စုမှ ဟုတ်သေးရဲ့လား။

"ကောင်မလေး၊ ဘာလို့ အဲ့မှာ ရပ်နေသေးတာလဲ၊ မြန်မြန်ပြေး!" မော့ချူး ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေစဉ်တွင် အညစ်အကြေးများ ပေကျံနေပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ခွဲခြား၍တောင် မရနိုင်သော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူမကို ရုတ်တရက် ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ သူ၏ တောသားလေယူလေသိမ်းတွင် နွေးထွေးမှု အပြည့်ပါရှိသည်။

ထို့နောက် ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်သေးသော မော့ချူးသည် လူအုပ်ကိုလိုက်၍ ရှိသမျှအားကုန် အရှေ့သို့ ပြေးလိုက်သည်။

လူအုပ်ထဲမှ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများနှင့် ကြောက်ရွံ့စွာ ရှိုက်သံများ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် မည်သူမျှ အရှိန်လျှော့ရဲခြင်းမရှိပေ။ သူတို့အားလုံး ၁၀၀ မီတာ အပြေးပြိုင်ပွဲဝင်သကဲ့သို့ ရှိသမျှအားကုန် အရှေ့သို့ ပြေးနေကြသည်။ သို့သော် အပြေးပြိုင်ပွဲသည် အနိုင်အရှုံးပြိုင်ပွဲဖြစ်သည်။ ယခုပွဲမှာမူ အသက်ရှင်ရေးအတွက် ပြိုင်ပွဲဖြစ်နေသည်။

"အား—" ထိုသို့ဖြစ်နေသော်လည်း နာကျင်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းတို့ဖြင့် ညည်းတွားသံ အချို့သည် နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာနေသေးသည်။ သို့သော် ထိုအသံများသည် လူတိုင်းကို ပို၍ပင် အရှိန်မြှင့်ကာ ရှေ့သို့ တိုးစေခဲ့သည်။

မော့ချူး၏ အကြားအာရုံက သူတို့အားလုံးထက် ပိုမို ထိရှလွယ်သည်။ ထိုညည်းတွားသံများအပြင် သူမသည် ဝါးစားသံများနှင့် ကြိတ်ချေသံများကိုပါ သဲ့သဲ့လေး ကြားနေရသည်။ မော့ချူး သိချင်စိတ်ဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ အံ့သြသွားပြီး မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။

'ဒါ ဘာတွေလဲဟ! ဒါ… ဒါ ဘာတွေလဲဟ!' မျက်နှာများ ပုံပျက်နေပြီး အူများ ပြတ်ထွက်နေသော ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးက ပြေးနေသောလူများကို တွယ်ကပ်နေကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ပါးစပ်များကို ဖွင့်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်ချလိုက်ရာ အသားနှင့် သွေးများစွာ ပန်းထွက်ကုန်ကြသည်။ အကိုက်ခံရသူများက အော်ဟစ်ငိုယိုနေကြသည်။ သို့သော် မကြာမီပင် သူတို့သည်လည်း ဇွန်ဘီများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာကြတော့မည်။

"ဇွန်ဘီ!" ဤအရာကို မြင်သောအခါ မော့ချူးသည် နားမလည်နိုင်သေးသော်လည်း သူမမျက်နှာပေါ်မှ အံ့အားသင့်မှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။ "သောက်ကျိုးနည်း၊ စကြာဝဠာ အက်ကွဲရာက ငါ့ကို ဘယ်လို ငရဲပြည်ကို ခေါ်လာတာလဲ!"

"မအော်နဲ့တော့၊ အံ့သြစရာ ဘာမှမရှိဘူး။" မော့ချူးဘေးနားမှ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက သူမကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ အတော်လေး ဝေးဝေးပြေးလာကြပြီဖြစ်၍ သူလည်း သူမကို လိုက်မမီနိုင်တော့ပေ။

"မင်း... မင်း အဲဒီလို လုပ်နေမယ့်အစား... မင်း... မင်း အားကုန်ခံပြီး ပြေးတာက ပိုကောင်းတယ်။" သို့သော် သူလည်း နားမလည်နိုင်ပေ။ 'ဒီကောင်မလေးက နုနယ်ပြီး အားနည်းပုံရပေမဲ့ ဘာလို့ ငါ့ထက် ပိုမြန်နေရတာလဲ။ အသက်ရှူမမှန်ပေမဲ့ ချွေးတောင် မထွက်ဘူး!'

သို့သော် ထိုအတွေးသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ခေတ္တမျှသာ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားသည်ပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်တွင် အရေးအကြီးဆုံး လုပ်ငန်းမှာ ထွက်ပြေးရန်ပင်။

လွတ်အောင်ပြေးရမည်!

သို့သော်... မော့ချူး လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် စိတ်ငြိမ်သွားသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများက မည်းမှောင်လာသည်။

သူတို့နောက်မှ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးက ပိုမိုများပြားလာသည်။ ထိုဇွန်ဘီတို့သည် ပင်ပန်းခြင်းကို မသိကြဘဲ စက်ရုပ်များကဲ့သို့ နောက်မှ လိုက်လာနေကြသည်။ လူသား၏ အသားနှင့်သွေးသည် အရသာရှိဆုံး အစားအစာများ ဖြစ်သည့်အလား သူတို့၏မျက်နှာများတွင် လောဘဇောများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက သူတို့သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဇွန်ဘီများ၏ အစာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ မော့ချူး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများက ရှေ့တွင်ရှိသော အိမ်အသေးလေးတစ်လုံးပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်သွားသည်။ တံခါးက ဖွင့်ထားသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

ထိုအိမ်နားသို့ ရောက်သောအခါ မော့ချူး ခဏရပ်လိုက်ပြီး တစ်စက္ကန့်မျှ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဘေးနားရှိ သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားကို ဆွဲကာ နှစ်ဦးသား အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လိုက်သည်။

ဒုန်းခနဲ — ကျယ်လောင်သောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အိမ်ထဲသို့ မော့ချူး ဝင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ ချက်ချင်းလှည့်ကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ တံခါးကို မြဲမြံစွာ ပိတ်ဆို့ရန် ပစ္စည်းများစွာကိုပင် တွန်းရွှေ့လိုက်သည်။ မော့ချူး၏ ချောမွေ့သော လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ဘေးနားရှိ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။ ခဏကြာမှ စိတ်ငြိမ်သွားပြီး သူ့နဖူးသူ အားဖြင့် ရိုက်လိုက်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟား! ငါတို့ ဆက်မပြေးနိုင်တော့ရင် ပုန်းခိုဖို့ နေရာရှာလို့ရတာပဲကို! ငါ ဘယ်လိုတောင် တုံးနေရတာတုန်း!"

မော့ချူး သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောပေ။ နှစ်ယောက်တည်း ပုန်းခိုခြင်းက အဆင်ပြေသော်လည်း များပြားလွန်းပါက ဇွန်ဘီများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမည်ပင်။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက သူတို့သည် ပုလင်းထဲပိတ်မိသော လိပ်များကဲ့သို့ အလွန်အန္တရာယ်များပေလိမ့်မည်။

မော့ချူးသည် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်၍ သူမ၏ သတိအနေအထားသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်နီးပါးတွင် ရှိနေသည်။ တံခါးကို ပိတ်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းလှည့်ကာ အိမ်ကို သေချာ ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ လယ်သမားအိမ်ကလေး တစ်လုံးနှင့်တူသော်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ စည်ကားသန့်ရှင်းခြင်းမရှိတော့ဘဲ အနည်းငယ် ပို၍ အထီးကျန်စရာကောင်းပြီး သွေးစွန်းနေသည်။ မီးဖိုချောင်သုံးဓားတစ်ချောင်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျနေသည်။ မော့ချူး ကောက်ယူကာ သူမ၏လက်ထဲတွင် မြဲမြံစွာ ကိုင်ထားလိုက်သည်။

"ဘာ... ဘာလုပ်မလို့လဲ?" မော့ချူး၏လုပ်ရပ်ကို မြင်သောအခါ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားမှာ သူ့မျက်လုံးများတွင် သတိထားမှု အပြည့်ဖြင့် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်မိလိုက်သည်။

မော့ချူး မရှင်းပြပေ။ သူမသည် လယ်သမားအိမ်ကလေးပတ်လည်ကို သတိထားစွာ လျှောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အိမ်နောက်ဘက်ရှိ ဂိတ်ပေါက်သို့ ရောက်လာသည်။

"ဝါး!" ဇွန်ဘီတစ်ကောင်က မော့ချူးပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ ဇွန်ဘီ၏ မျက်လုံးများက သူမ၏ ဖြူဖွေးပြီး မွှေးကြိုင်သော လည်ပင်းပေါ် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"သတိထား!" သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား၏ ကြောက်လန့်တကြား သတိပေးသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်သောအသံတစ်ခု တစ်ချိန်တည်းတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဇွန်ဘီ၏ ခေါင်းမှာ မော့ချူး၏ ဓားဖြင့် ပြတ်တောက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်ကျနေသည်။ မော့ချူး၏ လုပ်ရပ်များက ဖရဲသီးလှီးဖြတ်သကဲ့သို့ လျင်မြန်သည်။ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားမှာကြောက်လန့်တကြား ကျုံ့သွားမိသည်။

မော့ချူးကမူ သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ စကြာဝဠာ အက်ကွဲမှု(နဂိုနေရာနှင့် အချိန်၏ လွဲချော်မှု) ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမ၏သန့်ရှင်းသောအဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး ယခုအခါ ညစ်ပတ်သောသွေးများ အများအပြား ကပ်ညှိနေသဖြင့် သူမပုံက အထူးပင် ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်နေသည်။

"အမ်၊ ငါ... ငါ အရင် အစားအသောက် ရှာလိုက်ဦးမယ်။" သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားက သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ ဤအမျိုးသမီးငယ်သည် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်ကြောင်း သူနားလည်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ စိုးရိမ်တော့ခြင်းမရှိ။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူလှည့်ကာ အိမ်ထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ရှာဖွေတော့သည်။

အစားအသောက်?

ဤစကားလုံးများက မော့ချူးကို ချက်ချင်းနိုးကြားစေခဲ့သည်။ သူမ ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်မှ ခလုတ်ခုံမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖွင့်ကြည့်သောအခါ အလွယ်ကူဆုံးဖြစ်သော သိုလှောင်မှုလုပ်ဆောင်ချက်ကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ ဤနေရာတွင် ကြယ်ကွန်ယက် မရှိ၍ ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ကံကောင်းစွာပင် မော့ချူး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ခလုတ်ခုံ ထဲတွင် ဝိညာဉ်စာ အတော်များများ ရှိနေသေးသောကြောင့် တစ်လနှစ်လခန့် ခံနိုင်ရည်ရှိလောက်ဖို့ ပြဿနာမရှိပေ။

သို့သော် လည်း သူမသည် စောစောစီးစီး ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ အစားအသောက်များ စုဆောင်းထားရမည်။ ထိုင်ပြီး အစားအသောက် မရှိဘဲ နေ၍မရပေ။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းတွင် မော့ချူးသည် ဤကာလအတွက် သူမ၏ အစီအစဉ်များကို စာရင်းပြုစုလိုက်သည်။

၁။ စကြာဝဠာ အက်ကွဲရာကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေပြီး အဖွဲ့ချုပ်သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် ကြိုးပမ်းခြင်း။

၂။ လက်ရှိအခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိရှိပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ခြင်း။

၃။ အစားအသောက် ပိုမိုစုဆောင်းခြင်း။

"အို! ကြည့်စမ်း၊ ငါ တစ်ခုခုတွေ့ပြီ!" သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားက မီးဖိုချောင်မှ ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြေးထွက်လာသည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် ကန်စွန်းဥခြောက် နှစ်လုံးကို ဂရုတစိုက် ကိုင်ထားသည်။

"ကြည့်စမ်း၊ ကန်စွန်းဥ၊ ကန်စွန်းဥတွေ!" ဤမျှ အရသာရှိသော အစားအစာကို သူ မည်မျှကြာအောင် မမြည်းစမ်းရသေးသည်ကို ဘုရားသခင်သာ သိလိမ့်မည်။ မြင်ရုံမျှဖြင့်ပင် စားချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ "အွမ်..."

သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားက သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့်သပ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ကန်စွန်းဥတစ်လုံးကို မော့ချူးအား ပေးလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ကောင်မလေး၊ ဒါ မင်းအတွက်!"

မော့ချူး ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိပေ။ သူမ ကန်စွန်းဥကို ယူလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မီးမွှေးပြီး ကင်လိုက်ဦးမယ်။"

"မလိုဘူး။" သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ရိုးသားသော အပြုံးကို ပြသလိုက်သည်။ "ဒါက ငါလုပ်နေကြ။ ငါ သွားလုပ်လိုက်မယ်!"

"ကောင်းပြီလေ။" မော့ချူး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ကန်စွန်းဥကို သူ့အား ပေးလိုက်သည်။ "အနှောင့်အယှက် ပေးမိတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"မလိုဘူး၊ မလိုဘူး။" ထိုအမျိုးသားက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ကန်စွန်းဥကို အဖိုးတန်ဘဏ္ဍာပစ္စည်းပမာ ကိုင်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြေးသွားသည်။ မကြာမီပင် ကန်စွန်းဥ၏ မွှေးရနံ့က သင်းပျံ့လာခဲ့သည်။

မော့ချူးသည် မီးဖိုချောင်ရှိ အမျိုးသားက အသိစိတ်မရှိဘဲ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တံတွေးမျိုချနေသည်ကို ကြားနေရပြီဖြစ်သည်။ သူမ ပိုမိုနီးကပ်စွာ လျှောက်သွားသောအခါ သူ့မျက်လုံးအကြီးကြီးနှစ်လုံးက မီးဖိုပေါက်ကို မျက်တောင်မခတ်စတမ်း စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။ မော့ချူး လျှောက်သွားပြီး မီးဖိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရံဖန်ရံခါ အမျိုးသားနှင့် စကားပြောသည်။ မကြာမီ မော့ချူး သိလိုသော အချက်အလက်များအားလုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤနေရာသည် Earth အဖွဲ့ချုပ် (ကမ္ဘာ့ပြည်ထောင်စု) ပင်ဖြစ်သော်လည်း အဖွဲ့ချုပ်၏သမိုင်းကြောင်းမှာ နှစ်ပေါင်း ရာချီ ရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်သည် 'Great Era of Chaos' ဟုခေါ်သော ဇွန်ဘီများနှင့် လူသားများအကြား ကြမ်းတမ်းသော တိုက်ပွဲကာလဖြစ်သည်။

ဤကာလအတွင်း လူသားဦးရေသည် ခြောက်ဘီလီယံမှ တစ်ဘီလီယံအောက်သို့ ကျဆင်းသွားသည်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် ဤကာလအတွင်းတွင်ပင် ထူးခြားသော စွမ်းအားအမျိုးမျိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤအရာက အဖွဲ့ချုပ်၏ အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

"မြန်မြန်စား!" မော့ချူး ထိုအကြောင်းကို တွေးနေစဉ်တွင် ရုတ်တရက် သူမ၏လက်ဖဝါးတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမလက်ဖဝါးပေါ်တွင် ကင်ထားသော ကန်စွန်းဥတစ်ဖဲ့ တင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုအတောအတွင်း သူမဘေးနားရှိ သက်လတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားမှာ ကန်စွန်းဥ၏ အခွံကို ဆွဲခွာရန် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ကန်စွန်းဥ၏ မွှေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း မူးယစ်နေသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်အပြည့် မြုံ့ကာ စားတော့သည်။ လည်ချောင်းနာနေသော်လည်း သူသည် ထွေးထုတ်ချင်ခြင်းမရှိဘဲ ရင်ဘတ်ကို အားဖြင့် ပုတ်ကာ အတင်းမျိုချလိုက်သည်။

မကြာမီပင် လက်သီးတစ်လုံးစာ ကန်စွန်းဥသည် ကုန်စင်သွားသည်။ ကန်စွန်းဥအခွံတွင် ကပ်နေသော ကန်စွန်းဥအသားအချို့ကိုပင် သူ လျှာဖြင့် အကုန်လျက်လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် သူသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့် မသပ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့။ မော့ချူးလည်း ခေါင်းငုံ့ကာ ကန်စွန်းဥကို စားတော့သည်။

ကြာမြင့်စွာ ကျန်ရှိနေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ ဤကန်စွန်းဥတွင် စားနေသည့်တစ်လျှောက် ထူးဆန်းသော အရသာရှိသည်။ မော့ချူး ဂရုမစိုက်ဘဲ ပါးစပ်အပြည့် မြုံ့ကာ မျိုချလိုက်သည်။