အပိုင်း ၄၃၃

“ဂလု ဂလု” မော့ချူးဘေးနားမှ တံတွေးမျိုချသံ သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရသည်။

အသံက အားနည်းလွန်းသော်လည်း သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီးသည် သူမ၏ အိုးထဲတွင် ဆူပွက်နေသော ခေါက်ဆွဲခြောက်များကို တံတွေးများစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် မော့ချူး၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိသောအခါ သူ ရှက်ရွံ့သွားပြီး နောက်သို့ အလိုလို နှစ်လှမ်းသုံးလှမ်း ဆုတ်သွားသည်။

“ခေါက်ဆွဲ မပြုတ်တော့ဘူးလား” မော့ချူးက သူမတင်းတင်းပိုက်ထားသော ခေါက်ဆွဲခြောက်ထုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

“အာ… မလိုပါဘူး” အမျိုးသားကြီးက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲက အစားအစာတွေကို ပျော်ရွှင်စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ပိုင်ဆိုင်လိုက်ရသလိုပင်။ “ဒါ… ငါ နောက်ထပ် ရက်နည်းနည်းလောက်နေဦးမယ်။ အခုတော့ ဘီစကစ်လေးတွေ အရင်စားလို့ရတာပေါ့”

အရင်ကဆို ဘယ်သူက ခေါက်ဆွဲခြောက်တစ်ထုပ်ကို ဒီလောက်ဂရုစိုက်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပစ္စည်းအားလုံးက ရှားပါးကုန်တွေ ဖြစ်နေပြီ။ ဒီလို ပူပူနွေးနွေး အစားအစာက ပိုလို့တောင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။

ဒီအကြောင်းတွေးမိတော့ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီး၏ လက်များက ပိုပြီး တင်းကျပ်သွားသည်။ ဒီလိုကောင်းတာမျိုးကို နောက်မှစားဖို့ ချန်ထားတာ ပိုကောင်းသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ မော့ချူး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

အိုးထဲရှိ ခေါက်ဆွဲခြောက်များ ကျက်နေပြီဖြစ်သည်။ ထူးခြားပြီး ပြင်းရှသော ရနံ့က နှာခေါင်းထဲသို့ ဆက်တိုက်ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့လှုပ်ရှားမှုများကို အလိုလို မြန်ဆန်စေခဲ့သည်။

မော့ချူးသည် တူတစ်စုံကိုယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ နှစ်လုပ်ခန့်သာ ဝါးရသေးသည်၊ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဤခေါက်ဆွဲခြောက်သည် အလွန်မွှေးကြိုင်ပြီး ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ ပေါင်းစပ်ထားသည်က သူမ၏ အရသာခံအာရုံကို ပြည့်ဝစေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က ဂလက်ဆီတွင် စားခဲ့သော အစားအစာများကို ပို၍လွမ်းဆွတ်စေခဲ့သည်။ ဖြည့်စွက်ပစ္စည်းများ မပါဝင်ဘဲ သန့်စင်ပြီး သဘာဝအတိုင်းဖြစ်ကာ အရသာက ကောင်းလှသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဒီခေါက်ဆွဲခြောက်က… သက်တမ်းကုန်သွားတာလား” မော့ချူး၏ ငေးမောနေသောအသွင်အပြင်ကို ကြည့်ကာ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ရပါတယ်။ သက်တမ်းကုန်သွားရင်တောင် စားလို့ရပါသေးတယ်။ ဘာလို့ ဒါကို ကြောက်နေရမှာလဲ”

ထိုစကားကိုကြားတော့ မော့ချူး ပြုံးလိုက်မိသည်။

တကယ်တမ်းတော့ ၂၁ ရာစုသည် အကျင့်ပျက်စီးမှုများ ပုံမှန်ဖြစ်နေသော ခေတ်ကာလပင်။ ပြန်သုံးဆီများနှင့် သက်တမ်းလွန်အစားအစာများ ပျံ့နှံ့နေသည်။

ကြီးမားသော အမြတ်အစွန်းရရန်အတွက် လူများ ခြယ်လှယ်ထားသော ဆက်နွှယ်မှုများအားလုံးကို ရွှေ့ပြောင်းထားသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် လူများက ‘အလွန်သန်မာသော’ အစာအိမ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီးလည်း ဒီအကြောင်းကို တွေးမိပုံရသည်။ သူက ကိုယ့်ကိုကိုယ် သရော်သည့်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဒီနေရာမှာတော့ ငါတို့က တခြားနိုင်ငံကလူတွေထက် ပိုသန်မာတယ်”

တကယ်တမ်းတော့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဖြစ်လာတဲ့ ပြဿနာက အစားအသောက်တွေ ယိုယွင်းပျက်စီးတာပဲ။ ဒီကဏ္ဍနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လူတွေရဲ့လက်ခံနိုင်မှုက တခြားနိုင်ငံတွေက လူတွေထက် အများကြီး ပိုများတဲ့အတွက် သူတို့ရဲ့ရှင်သန်မှုနှုန်းက သိပ်မနိမ့်ကျပေ။

“ဪ ဟုတ်သားပဲ၊ လမ်းသိလား” ကျန်နေတဲ့ ခေါက်ဆွဲခြောက်တွေကို စားပြီးနောက် မော့ချူးက ပန်းကန်နဲ့ တူတွေကို ဘေးမှာချထားပြီး ခေါင်းမော့လာတယ်။ “အဲလ်ဘတ်တိုမြို့စခန်းကို သွားတဲ့လမ်း”

ခေါက်ဆွဲခြောက်တစ်ပန်းကန်က သူမကို အဖွဲ့ချုပ်ကို ပိုပြီး လွမ်းဆွတ်စေခဲ့သည်။ နျဥ်ယွိယွမ်၊ မော့ယန်၊ ဝိုင်းဝိုင်း… သူတို့က သူမဘဝရဲ့ မရှိမဖြစ် အစိတ်အပိုင်းတွေ ဖြစ်နေပြီ။ သူမဘဝမှာ ဖျောက်ဖျက်လို့မရတဲ့ အမှတ်အသားတွေ ချန်ထားခဲ့ပြီပင်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် ၂၁ ရာစုက အချိန်တွေက ပိုပြီး မှုန်မှိုင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

မော့ချူး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူမ တကယ်ကို ပြန်သွားဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။

အဲလ်ဘတ်တိုမြို့စခန်းသည် သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းရန် အကောင်းဆုံးနေရာပင် ဖြစ်သည်။

“အဲလ်ဘတ်တိုမြို့စခန်းကို သွားချင်တယ်ပေါ့”

ထိုစကားကိုကြားတော့ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီးမှာ ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူက ခေါင်းကို အမြန်ရွှေ့ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “မပူပါနဲ့။ နေရာကိုလည်း ကြားဖူးတယ်။ လမ်းကိုလည်း သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ ဝေးတယ်”

ဒီလိုပြောရင်း အမျိုးသားကြီးက ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ “ငါတို့ရဲ့ အရင်သွားနှုန်းနဲ့ဆိုရင် နောက်ထပ် ၁၀ ရက်လောက် လမ်းလျှောက်ရဦးမယ်ထင်တယ်ဗျ”

ဒီလို ကမောက်ကမဖြစ်ပြီးနောက် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စက်ရုံကြီးများ အားလုံး အသုံးမပြုနိုင်တော့ဘဲ ခြေနှစ်ချောင်းသည် လူများအတွက် အယုံကြည်ရဆုံး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနည်းလမ်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုစကားကိုကြားတော့ မော့ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

'ဆယ်ရက်လား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး! အချိန်အရမ်းကြာလွန်းတယ်!"

မော့ချူး၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ “ဪ ဟုတ်သား၊ ကားမောင်းတတ်လား”

“တတ်… တတ်ပါတယ်” သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီးသည် အရင်ဆုံး အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ခပ်သွက်သွက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “တတ်တယ်! ငါ အရင်က ကုန်တင်ကားမောင်းသမား။ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် မောင်းတတ်တယ်!”

“ဒါဆို ကောင်းပြီ” မော့ချူး ခေါင်းညိတ်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ “ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီး ကားအရင်ရှာရအောင်”

“ဟာ” သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ မော့ချူး၏ ရုတ်တရက် ပုံစံပြောင်းလဲမှုကို သူ လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သို့သော် မော့ချူးနောက်သို့ လိုက်လာပြီး လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသော ကားတန်းကြီးကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း လင်းလက်သွားသည်။

“ဝိုး! ဒီကားက တကယ်လှတာပဲ။ အရင်တုန်းက ငါလည်း ဒီလိုကားတွေ ကြိုက်ခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံမရှိခဲ့ဘူး” အမျိုးသားကြီးတွင် ကားအပေါ် ရှင်းပြလို့မရတဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုမျိုး ရှိပုံရသည်။ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီးလည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။ အနက်ရောင်ကားတစ်စီးကို မြင်သောအခါ သူသည် ရတနာတစ်ခုကို ပွတ်သပ်နေသကဲ့သို့ အမြန်လှမ်းလိုက်ပြီး နှစ်ချက်ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

မော့ချူးကတော့ ဒီကိစ္စတွေမှာ ကျွမ်းကျင်ခြင်း မရှိပေ။ သူမက “ဒီကား အင်ဂျင်အား ကောင်းလား” ဟုသာ မေးလိုက်သည်။

“ကောင်းတယ်” အမျိုးသားကြီးက ခေါင်းပြင်းပြင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါက နောက်ဆုံးပေါ် မော်ဒယ်ပဲ။ အဓိကကတော့ တုန်ခါမှုဒဏ်ခံနိုင်တဲ့ ဘေးကင်းရေးကို အာရုံစိုက်ထားတာ။ လမ်းကြမ်းမှာ မောင်းရတဲ့ ကားတွေနဲ့ ယှဉ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်…”

အမျိုးသားကြီးက မရပ်မနား ပြောနေတုန်း မော့ချူးက ပွင့်နေတဲ့ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံးတွေ လင်းလက်သွားသည်။

ကောင်းလိုက်တာ၊ ကားသော့က ကားထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ကားပိုင်ရှင်က အဲဒီတုန်းက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေလို့ ဒီကိစ္စကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူးထင်သည်။ ဒါက သူမတို့ကို အကျိုးပြုသွားတာပင်။

သူမ အရင်ကထုပ်ပိုးခဲ့သော အစားအစာများနှင့် မီးဖိုချောင်သုံးဓားများကို ကားထဲသို့ ပစ်ထည့်ပြီးနောက် မော့ချူးက အပြင်ဘက်မှ လက်ကို လှမ်းထည့်ကာ ကားတံခါးကို ချက်ချင်းဖွင့်လိုက်သည်။ သူမက ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ အံ့အားသင့်နေသော အမျိုးသားကြီးကို မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည်။ “ဘာလို့ မဝင်သေးတာလဲ”

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီး၏ ကားမောင်းကျွမ်းကျင်မှုမှာ သူပြောသလို ကောင်းမွန်လှသည်။

မော့ချူးသည် ကားထဲတွင် ထိုင်နေသည်။ မြေပြန့်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ တုန်ခါမှု အနည်းငယ်မျှပင် မခံစားရပေ။

သေချာပေါက် ဆူညံသံကို ကြားပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပစွာ ပြေးလာကြသည့် ဖုတ်ကောင်များကိုတော့ သူမ မေ့ထားရမည်။

အစပိုင်းတွင် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီးသည် ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးကို မြင်ပြီး ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကားက ယိမ်းထိုးသွားပြီး ဖုတ်ကောင်အုပ်ထဲသို့ မောင်းဝင်တော့မလို ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် မော့ချူးက ဘေးမှ အော်ဟစ်ပြီး အချိန်မီ ကယ်တင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူက အတွေ့အကြုံများရှိခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ အခုတော့ ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ ထိုအမျိုးသားသည် အကြောက်အလန့်မပြတော့ဘဲ လျှပ်စီးကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးဆီသို့ အပြေးအလွှား မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

ခရီးစဉ်က လုံခြုံခဲ့သည်။

လက်ရှိအရှိန်ဖြင့်ဆိုလျှင် နှစ်ရက်ပင် မပြည့်မီ ခရီးဆုံးသို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။

ဒီအကြောင်း တွေးမိတော့ မော့ချူး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဒီအခွင့်အရေးကိုယူပြီး နားဖို့ စီစဉ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း နိုးထလာခဲ့သည်။

“ကယ်ကြပါ၊ ကယ်ကြပါ!” ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် တောင့်တမှုအပြည့်ပါသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံကို ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကြားလိုက်ရသည်။

မော့ချူး ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ အဝေးမှ လမ်းပေါ်တွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မှီပြီး ရပ်နေသည့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် သူမတို့ကို အံ့အားသင့်ဝမ်းသာဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့လက်ထဲမှ အနီရောင်အဝတ်စက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။

ကျွီ –

ဘရိတ်အုပ်သံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကားရပ်သွားသည်။

“သူတို့ကို ကယ်ချင်တာလား” မော့ချူးက ကားပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်” သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီးက လျှာကို သပ်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ လက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ “တွေ့ပြီးမှတော့ ကူညီသင့်တာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် မင်းထင်တာက… ကယ်ဖို့ မကောင်းဘူးလား”

မော့ချူး စကားမပြောမီ လမ်းဘေးမှ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်သည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြပြီ။ သူတို့၏ လက်များသည် သစ်ကိုင်းများကဲ့သို့ ပိန်သွယ်နေသော်လည်း ကားပြတင်းပေါက်ကို အားကုန်ခေါက်နေကြသည်။ ပြင်းထန်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်အသံဖြင့် ပြောခဲ့ကြသည်။ “ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးပါ! ကျေးဇူးပြုပြီး!”

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီးသည် သဘောကောင်းပြီး ရိုးသားသူဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်၏ ပင်ပန်းဆင်းရဲသောအခြေအနေကို မြင်သောအခါ သူတို့ကို စွန့်ပစ်ရန် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ ထို့ကြောင့် သူက မော့ချူးဘက်သို့ မျက်လုံးလှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တာ မကောင်းဘူးလား”

သူက ကားကို ရရှိခဲ့သူမှာ မော့ချူးဖြစ်ပြီးလမ်းတစ်လျှောက်တွေ့ဆုံခဲ့သော ဖုတ်ကောင်အများစုကို မော့ချူးကပင် သတ်ခဲ့သည်ကို နားလည်ထားသည်။ သူတစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ပေ။

မော့ချူး ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။ ကားက ရပ်နေပြီ။ သူတို့ ဆက်မောင်းသွားလို့ ရပါ့မလား။

သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် အလိုလို သဘောတူညီချက်တစ်ခုပင်။

ဒါကိုမြင်လျှင် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားကြီးသည် ဝမ်းသာသွားပြီး နောက်ခန်းတံခါးကို အလျင်အမြန်ဖွင့်ကာ ရိုးသားစွာပြောလိုက်သည်။ “ညီမလေးတို့ မြန်မြန်ဝင်ပါ”

ထိုစကားကိုကြားတော့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက် အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ နောက်တံခါးဖွင့်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ကြိုးတစ်ချောင်းကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းများ အကြီးအကျယ် ရှူသွင်းလိုက်ကြသည်။ ကားထဲသို့ ရောက်ပြီးမှ သူတို့နောက်မှ ဖုတ်ကောင်များ ဝေးကွာသွားသည်ကို တွေ့သောအခါ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ ထိုင်ခုံများပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားသည်။

တစ်နေ့တစ်ဝက် ကားမောင်းပြီးနောက် ကားက တိတ်ဆိတ်နေတုန်းပင်။

နောက်ခန်းမှ မိန်းကလေးက နောက်ဆုံးတော့ မနေနိုင်တော့ဘဲ နီးကပ်စွာ တိုးလာပြီး စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ ဦးလေးတို့ ဘယ်သွားကြမှာလဲ”

“အဲလ်ဘတ်တိုမြို့စခန်းကို သွားကြမလို့” သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီးက ပြန်ဖြေသည်။ သူက စတီယာရင်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ညာဘက်ရှိ ဖုတ်ကောင်အုပ်ကို အောင်မြင်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီး၏ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်သောအခါ နောက်ခန်းရှိ မိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ သူမတို့၏ လေသံတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်လေးများ ပါဝင်နေသည်။ “ကောင်းလိုက်တာ။ ကျွန်မတို့လည်း အဲလ်ဘတ်တိုမြို့စခန်းကို သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ”

“ကောင်းပြီလေ” သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “အတူတူသွားကြမလား”