အပိုင်း ၄၃၄
Vol. 29 Ch. 434
ယခင်က စည်ကားသော မြို့ကြီးနှင့် ကျေးလက်ဒေသတို့သည် ယခုအခါ တိတ်ဆိတ်အေးစက်နေပြီ။
ကားတစ်စီးသည် လေကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ မောင်းနှင်နေသည်။
မကြာမီ ညဥ့်နက်လာသည်။
အမျိုးသားကြီးသည် တစ်နေ့လုံး ကားမောင်းခဲ့ရသဖြင့် မခံနိုင်တော့ပေ။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း အကြိမ်များစွာ သမ်းဝါးနေခဲ့ပြီ။
“ပင်ပန်းခံခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” မော့ချူး ပြုံးပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ခနရပ်ပြီး တစ်ခုခုစားကြရအောင်”
“အင်း” သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။ “ဒါဆို ငါ အခြေအနေကို ဆင်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
ထိုစကားကိုကြားတော့ မော့ချူးက ကားတံခါးကိုဖွင့်ပြီး အပြင်ထွက်လိုက်သည်။ သူမက ဘီစကစ်တစ်ထုပ်ကိုထုတ်ကာ ပါးစပ်ထဲထည့်ပြီး ရေအေးဖြင့် မျိုချလိုက်သည်။ သူမ၏ ခလုတ်ခုံ တွင် အစားအစာများ ရှိနေသေးသော်လည်း ဤလူများကြောင့် ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်မည်မဟုတ်ပေ။
ရာသီဥတုက အခုအချိန်မှာ သိပ်မအေးပေ။ လေပြေက မျက်နှာကို တိုက်ခတ်နေပြီး အတော်လေး သက်သောင့်သက်သာရှိသည်။ သို့သော် သေချာရှူကြည့်လျှင် လေထဲတွင် သွေးနံ့ သဲ့သဲ့လေးကို ရနေသေးသည်။
“တစ်နေ့လုံး ကားမောင်းလာတာဆိုတော့ ကားထဲသွားအိပ်တော့လေ” ဘီစကစ်တစ်ထုပ်ကို ကုန်အောင်စားပြီးနောက် မော့ချူးက ကျန်နေတဲ့ ထုပ်ပိုးစက္ကူကို လုံးပြီး ခြေရင်းကို ပစ်ချလိုက်တယ်။ “ညကျရင် ကျန်တဲ့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ တစ်လှည့်စီ ကင်းစောင့်မယ်။ အချိန်နီးလာရင် ခေါ်လိုက်မယ်”
“အဲ့ဒါ… သိပ်မကောင်းလောက်ဘူး” အမျိုးသားကြီးက ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ သူက လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် ကားထဲမှာ အိပ်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးသုံးယောက်ကို အပြင်မှာ ကင်းစောင့်ခိုင်းတာတော့ မသင့်တော်ပေ
“ရှင်က ကျွန်မတို့ထဲမှာ ကားမောင်းတတ်တဲ့ တစ်ယောက်တည်းသောသူပဲ” မော့ချူးက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မကြာခင်ရောက်တော့မှာပဲ။ ရှင်ကောင်းကောင်း အနားယူတာသေချာမှ အဲလ်ဘတ်တိုမြို့စခန်းကို စောစောရောက်နိုင်မှာ”
မော့ချူး၏ စကားများသည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ အမျိုးသားကြီးလည်း ထပ်မငြင်းတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ”
“ကောင်းပြီ၊ သူတို့နဲ့ သွားဆွေးနွေးလိုက်မယ်” ဟု ပြောရင်း မော့ချူးသည် လှည့်ကာ ကားဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ တံတွေးမျိုချသံ တချို့ ကြားလိုက်ရသည်။
သေချာကြည့်လိုက်တော့ သူမ ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဘီစကစ်အိတ်လေး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်စွန်းမှာ ကျန်နေတဲ့ အစအနလေးတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ ဘီစကစ်တွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။
“ဘာ… ဘာကြည့်နေတာလဲ” မော့ချူး ဘာမှမပြောရသေးခင်မှာပဲ နောက်ခန်းက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ရင်ဘတ်ကို ကော့လိုက်ပြီး သူမကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ “ဘီစကစ်တစ်ထုပ်ပဲဟာကို။ ဒီလောက် မနှမြောပါနဲ့၊ ဟွန့်!”
မော့ချူးက သူမကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်နဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ”
'သူမ ဒီလောက်တော်နေမှတော့ ကိုယ့်စားဖို့ကိုယ် ရှာစားရမှာပေါ့!'
ထိုစကားကိုကြားတော့ အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ ပါးစပ်မဖွင့်နိုင်မီ မော့ချူး၏ စကားကြောင့် လန့်သွားသည်။ “ထွက်ခဲ့။ ဒီည ကင်းတစ်လှည့်စီ စောင့်ရမယ်”
“ဘာ!?”
“အပြင်ထွက်ရမယ်” ထိုစကားကိုကြားတော့ အမျိုးသမီးက အလိုလို ခေါင်းယမ်းပြီး ရုတ်တရက် နောက်ဆုတ်သွားသည်။ “ဘာလို့ ထွက်ရမှာလဲ။ အပြင်မှာ ဖုတ်ကောင်တွေ အများကြီးပဲ။ အပြင်ထွက်ရင် သေဖို့ လမ်းရှာတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ အပြင်မထွက်ချင်ဘူး! နင် ထွက်ချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာ ထွက်သွား!”
ပြောရင်းဆိုရင်း သူမ ကားထဲက ထွက်လာပြီး လက်တွေက ကားတံခါးလက်ကိုင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ လက်သည်းတွေပင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ဝင်နေသည်။
“ညစောင့်ဖို့ မထွက်ဘူးဆိုရင် မနက်ဖြန် ကားထဲ မဝင်နဲ့”
သူမ ဒီမှာပဲနေပြီး ဖုတ်ကောင်တွေကိုသာ အစာကျွေးလိုက်တော့! မော့ချူးရဲ့လေသံက ကြည်လင်နေပေမယ့် သူ့စကားထဲက ခြိမ်းခြောက်မှုကတော့ ထင်ရှားနေသည်။
သူတို့အားလုံး ကားထဲမှာပဲနေမယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ဖုတ်ကောင်တွေ ဝိုင်းမိပြီး ထွက်ပြေးချင်ရင်တောင် မလွတ်နိုင်ပေ။
“ဘာလို့လဲ” ထိုစကားကိုကြားတော့ အမျိုးသမီးက ချက်ချင်း အော်ပြီး မော့ချူးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါ နင့်ကားလား။ ကားကို နင်မောင်းနေတာလား။ ဘာလို့ ဒီလိုပြောရတာလဲ”
လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူတို့ မော့ချူးကို အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် စူးစမ်းခဲ့ကြပြီးပြီပင်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒီကောင်မလေးရဲ့ ရုပ်ရည်က တင့်တယ်တယ်လို့ ပြောလို့ရသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီခေတ်မှာ လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေ မရှားပေ။ သူတို့ကို ပိုပြီး မနာလိုဖြစ်စေတာက မော့ချူးရဲ့ မျက်နှာက ကျန်းမာလှသည်။ အသားအရေက ဖြူဖွေးပြီး ပန်းနုရောင်သန်းနေပြီး စိတ်နေစိတ်ထားက သန့်ရှင်းပြီး လျစ်လျူရှုတတ်တဲ့ ပုံစံရှိသည်။ ဒီလို ကပ်ဘေးကို ကြုံဖူးတဲ့သူနဲ့ လုံးဝမတူပေ။ တစ်ခြားသူတွေက အလိုလိုက်ထားတဲ့ ကြွေရုပ်လေးနဲ့ ပိုတူသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ သူတို့သည် မိန်းကလေးများဖြစ်ကြပြီး မူလရုပ်ရည်များလည်း မဆိုးလှပေ။ သို့သော် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အစားအစာ မစားရသောကြောင့် အာဟာရချို့တဲ့ကာ မျက်နှာများ ဝါကြန့်ကြန့်ဖြစ်ပြီး ပိန်ချုံးနေကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပုပ်သိုးနံ့ကို အဝေးကပင် ရနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်၏ ညှိုးခြောက်နေသော အရွက်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ယိုယွင်းနေသော အနံ့ဆိုးကြီးက မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်လာသည်။ ပြောစရာမလို၊ နှိုင်းယှဉ်စရာ မရှိပေ။
အခုလို မော့ချူးရဲ့ အခြေအနေကို မြင်တော့ သူတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ချက်ချင်း မညီမျှမှုတွေ ဖြစ်လာသည်။ 'ဒီလို ယောကျ်ားနောက်လိုက်တာ မဟုတ်ရင် နင် ဒီလို သက်တောင့်သက်သာ နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုကျတော့ နင်ကများ ငါတို့ကို သင်ခန်းစာ ပေးရဲသေးတယ်ပေါ့။ နင်က ကလေးမလေးပဲ ရှိသေးတာကို! ကျစ်!'
မော့ချူးသည် သူတို့မျက်လုံးထဲက မထီမဲ့မြင်ပြုမှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ သူတို့ကို ဘာမှမပြောဘဲ ကားတံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး ထိုလူနှစ်ဦးကို အတင်းအကြပ် ဆွဲချလိုက်သည်။
"ဟဲ့၊ ဘာလုပ်တာလဲ!"
"ငါ့ကို မထိနဲ့!"
ဒီလိုတွေ့တော့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ချက်ချင်း အော်ဟစ်ကြပြီး မော့ချူးရဲ့ ချုပ်နှောင်မှုကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ အသည်းအသန် ရုန်းကန်ကြသည်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်လုံးသေးသေးလေးတွေနဲ့ မော့ချူးကို လုံးဝမယှဉ်နိုင်ကြပေ။ အဲဒါအပြင် သူတို့က လေတစ်ချက်နဲ့ လဲကျသွားနိုင်လောက်အောင် အားနည်းနေကြသေးသည်။
အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ဘယ်လောက်ပဲ ရုန်းကန်ရုန်းကန်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ မော့ချူးက အတင်းအကြပ် ဆွဲထုတ်သွားခဲ့သည်။
"အင်း၊ ငါ စောင့်ကြည့်ပေးလို့ရမလား မသိဘူး..." သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ဘေးကနေ ကြည့်နေသည်။ သူ အကြိမ်အနည်းငယ် စကားပြောချင်ခဲ့သော်လည်း မော့ချူးက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
သူမက ခိုင်မာစွာပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ကားထဲမှာ ခဏလောက် အိပ်လိုက်ဦး။ ညစောင့်ဖို့ သူတို့နဲ့ အလှည့်ကျ စောင့်လိုက်မယ်"
"ငါ မစောင့်ချင်ဘူး..." ဒီလိုကြားတော့ အမျိုးသမီးတွေက ချက်ချင်း ဆူပူကြသည်။ ဒါပေမဲ့ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ မော့ချူးရဲ့ အေးစက်စက် အကြည့်နဲ့ စိုက်ကြည့်ခံလိုက်ရသည်။ "နင်တို့ ငြင်းပိုင်ခွင့်မရှိဘူး! ဒီနေ့ ညမစောင့်ရင် ငါ နင်တို့ကို မနက်ဖြန် ပစ်ထုတ်ပစ်မယ်!"
မော့ချူးရဲ့ အေးစက်တဲ့အကြည့်ကို ကြည့်ပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့ရင်ထဲကနေ ချမ်းစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ခဏအကြာမှာတော့ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဒေါသတကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။ 'ဒီနုနယ်တဲ့မိန်းကလေးမှာ ဒီလိုစကားတွေပြောဖို့ ဘာအကြောင်းအရာရှိလို့လဲ?'
ဒီလိုတွေးမိတော့ အမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် လှည့်ပြီး သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို မျက်လုံးတွေတောက်ပြောင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ မော့ချူး မတုံ့ပြန်ခင်မှာပဲ အမျိုးသမီးက ပြေးသွားပြီး သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားရဲ့ လက်မောင်းတွေကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးရဲ့ လေသံမှာ ချွဲနွဲ့မှုလေးတွေ ပါနေပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မစောင့်ချင်ဘူး။ ရှင် ကူညီပေးလို့ မရဘူးလား"
ဒီလိုပြောရင်း သူမ ရင်သားတွေကို ထိုအမျိုးသားရဲ့ လက်မောင်းတွေနဲ့ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ဒီမြင်ကွင်းက သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားကို တော်တော်လေး လန့်သွားစေသည်။ သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး လက်တွေကို အမြန်ဆွဲပြန်လိုက်သည်။ သူက ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “အာ .. ဒါဆို ငါ .. ငါ ကားထဲကို အရင်ပြန်တော့မယ်"
အဲဒီနောက် သူ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ သရဲလိုက်နေသလိုပဲ။ သူ ချက်ချင်းပြေးသွားပြီး ကမူးရှူးထိုး ဖြစ်နေသည်။
"ဟေ့!" ဒီလိုတွေ့တော့ အမျိုးသမီးက ဆက်ပြီး လိုက်မပြေးရဲတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် မော့ချူးရဲ့ အေးစက်တဲ့အကြည့်ကြောင့် သူမ နေရာမှာတင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမအသံက နည်းနည်း တုန်ရီနေသည်။ "ဘာလို့ ငါ့ကို ကြည့်နေတာလဲ? နင် ဟန်ဆောင်နေတာ..." သူ့စကားတွေက နောက်ဆုံးမှာ ဝေဝါးသွားသည်။
"အခု ည ၈ နာရီလောက်ရှိပြီ" မော့ချူးက သူ့ ခလုတ်ခုံ ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်ပြီး လုပ်ငန်းစလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် မနက် ၅ နာရီအထိဆို ၉ နာရီကြာမယ်။ တစ်ယောက်ကို ၃ နာရီစီ အလှည့်ကျ ကင်းစောင့်ရမယ်။ အချိန်စေ့ရင် နောက်လူကို နှိုးရမယ်။ နားလည်လား?"
အမျိုးသမီးက စိတ်မပျော်သေးပေ။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ ကန့်ကွက်မှုက အဓိပ္ပာယ်မရှိမှန်း သိနေပြီ။ သူမမျက်လုံးတွေ လင်းလက်သွားပြီး "ဒါဆို ကျွန်မ မနက် ၈ နာရီကနေ ၁၁ နာရီအထိ ကင်းစောင့်မယ်" ဟု ဦးစွာပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မက ၃ နာရီကနေ ၅ နာရီအထိ စောင့်မယ်" ဟု အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးက အလျင်အမြန် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
ည ၁၂ နာရီကနေ မနက် ၂ နာရီအထိက အခက်ခဲဆုံးအချိန်ဖြစ်လို့ သူတို့က အဲဒီအချိန်မှာ ဒုက္ခရောက်တာကို သဘာဝအတိုင်း မလိုချင်ကြချေ။
"ကောင်းပြီ" မော့ချူးက ဒီလိုသေးငယ်တဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ စိတ်ရှုပ်မခံတော့ဘူး။ သူမ ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို အေးစက်စွာ သတိပေးပြီးနောက် လှည့်ပြီး မျက်စိမှိတ် အနားယူလိုက်သည်။
"ချီး၊ ဘာလို့ ဒီလောက်မောက်မာနေရတာလဲ?" အမျိုးသမီးက မော့ချူးကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးတွေမှာ မနာလိုမှုနဲ့ မနာလိုစိတ်တွေ ပြည့်နေသည်။ သူမက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ "နင် အဲဒီလူကို ဖြားယောင်းပြီးမှ ဒီနေရာရောက်လာတာ!"
ထိုညတွင် အရာအားလုံး ငြိမ်သက်နေသည်။
သို့သော်လည်း မိုးမလင်းခင်မှာပဲ ကျယ်လောင်တဲ့ အော်သံတစ်ခု ကောင်းကင်တစ်ခွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အား! ဖုတ်ကောင်တွေ..."
သူမအိပ်ပျော်နေရင်တောင် မော့ချူးက အများကြီး စိတ်မလျှော့ မရဲသေးပေ။ သူမမှာ သတိအနည်းငယ်တော့ ရှိနေတုန်းပင်။ အမျိုးသမီးရဲ့ စူးစူးဝါးဝါး အော်သံကို ကြားတာနဲ့ သူမ ချက်ချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သို့ပေမယ့် သူမ မျက်စိရှေ့က မြင်ကွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမမျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားတယ်!
မှောင်မည်းနေသော ဖုတ်ကောင်အစုလိုက်အပြုံလိုက်သည် သူမတို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား ချဉ်းကပ်လာနေသည်။ သူမတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများမှာ မနက်ခင်းအလင်းရောင်တွင် တောက်ပနေသည်။
'သေစမ်း!'
မော့ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်!
ညစောင့်တာဝန်ယူထားတဲ့ အမျိုးသမီး သေပြီလား။ ဒီလောက်ကြီးမားကြီးမား ဖြစ်နေတာကိုတောင် သူမ သတိမထားမိဘူး။ အန္တရာယ်နီးကပ်လာမှပဲ သူမ အော်ဟစ်တော့သည်။ အဲဒါက ဘာအသုံးဝင်လို့လဲ?
မော့ချူးရဲ့ အကြည့်စူးစူးနဲ့ စိုက်ကြည့်ခံလိုက်ရတော့ နောက်ဆုံးအလှည့်စောင့်နေတဲ့ အမျိုးသမီးလည်း ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ... ကျွန်မ မတော်တဆ... အိပ်ပျော်သွားလို့ပါ။ ဒါကြောင့်မို့လို့..."
"စကားမရှည်နဲ့!" မော့ချူးမှာ သူမနဲ့ စကားပြောဖို့ အချိန်မရှိချေ။ သူမ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ "မြန်မြန် ကားပေါ်တက်!"
"အို! အို!" အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ဒီမြင်ကွင်းကြောင့် ကြောက်လန့်သွားကြသည်။ မော့ချူးရဲ့ စကားကိုကြားတော့ သူတို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်ပြီး ကားထဲကို တက်သွားကြသည်။