အပိုင်း ၄၃၅

ထို့နောက် ကားမောင်းသူနေရာမှာ ရှိနေသေးတဲ့ အမျိုးသားကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ တွန်းပြီး ကြောက်လန့်တကြားပြောလိုက်သည်။ "မြန်မြန်မောင်း! ဖုတ်ကောင်တွေ လာနေပြီ!"

"ဘာ?!" သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက အူတူတူဖြစ်နေတုန်းပဲ။ မော့ချူးရဲ့စကားကိုကြားတော့ နေသာသဖြင့် မိုးကြိုးပစ်ခံရသလို ချက်ချင်းသတိဝင်လာသည်။ သူအပြင်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အိပ်ချင်စိတ်တွေ ချက်ချင်းပျောက်သွားသည်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ? မောင်းလေ!" သူ့နောက်က အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က ကြောက်လန့်နေတာကြောင့် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းနေကြသည်။ သူတို့ရဲ့ အသံတွေက မှန်ပေါ် ခြစ်မိတဲ့ သတ္တုသံလို စူးရှပြီး လူတွေကို ချမ်းအေးစေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ?" သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက လှည့်ပြီး သူတို့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ချူလေးက အပြင်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ!"

မော့ချူးလည်း ကားပေါ်တက်ပြီး ချက်ချင်း ထွက်သွားချင်နေသည်။ ဒါပေမယ့် ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ အရှိန်နဲ့ အရေအတွက်က သူမထင်ထားတာထက် ပိုမြန်နေသည်။ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဖုတ်ကောင်အများအပြားက သူတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေကြပြီ။ သူတို့ကို ဖယ်ရှားမပစ်ရင် ကားက ထွက်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး!

ဒီလိုတွေးမိတော့ မော့ချူးရဲ့မျက်လုံးတွေ မှောင်မှောင်မှိုင်းမှိုင်းဖြစ်သွားပြီး အစောကတည်းက ထုတ်ထားတဲ့ဓားရှည်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူတို့အနေနဲ့ အချိန်တိုင်းကို အသုံးချရမည်။ သူတို့လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေတဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေကို အမြန်ဆုံး ဖယ်ရှားပစ်ပြီးမှ ထွက်ပြေးနိုင်လိမ့်မည်။ မဟုတ်ရင် ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီး ရောက်လာပြီဆိုရင် သူတို့ တကယ်ပဲ ဒီနေရာမှာ အသက်ဆုံးရှုံးရနိုင်သည်!

မော့ချူးဆိုတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးကို ကိုင်တွယ်နေတာကို ကြည့်ရင်း သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက စိုးရိမ်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ကားထဲက ဓားမပေါ် ကျရောက်သွားသည်။ သူ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ကာ ဓားမကို ထုတ်ပြီး တံခါးဖွင့်ကာ ကားထဲကနေ ခုန်ချလိုက်သည်။ "ကလေးမ၊ မကြောက်နဲ့။ ဦးလေး ကူညီဖို့ရောက်လာပြီ!"

စကားပြောနေစဉ် သူက ဖုတ်ကောင်တွေကို ဆက်တိုက်ခုတ်နေသည်။ ဒါပေမယ့် သူက သန်မာတဲ့ယောက်ျားပဲလေ။ ဘာကျွမ်းကျင်မှုမှ မရှိရင်တောင် အင်အားတော့ နည်းနည်းရှိသည်။ ဒါကြောင့် သူက ကူညီနိုင်ခဲ့သည်။

"သတိထား။ သူတို့ခေါင်းတွေကို ဖြတ်ပစ်" မော့ချူးက သူ့ကို အခွင့်အရေးယူပြီး အကြံပေးလိုက်သည်။ သူမရဲ့ လေသံက ကြည်လင်ပြီး သိမ်မွေ့သည်။

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက သူမစကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မော့ချူးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး သန့်ရှင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဓားမတစ်လက်ပဲ ဖြစ်ပေမယ့် သူမလက်ထဲမှာတော့ ထက်မြက်တဲ့လက်နက်အဖြစ် ပြောင်းသွားပြီး ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ရဲ့ ခေါင်းက “ဘုန်း” ဆိုတဲ့အသံနဲ့ လှိမ့်ကျသွားသည်။

မော့ချူးဆိုတဲ့ ကောင်မလေးမှာ ဒီလိုစိတ်ဓာတ်ရှိတာကို မြင်တော့ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှု ပိုတိုးလာသည်။ ဓားမက ဝှေ့ခနဲ လှုပ်ရှားသွားသည်။

စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွလာတာနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက် အရှိန်မြှင့်လိုက်ကြသည်။ မကြာခင်မှာ ကားရှေ့က ဖုတ်ကောင်တွေ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီပင်။

ဒီလိုမြင်တော့ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား သက်ပြင်းချမိသည်။ မော့ချူးကို ပျော်ရွှင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ကားပေါ်တက်! သွားကြမယ်!"

စကားပြောရင်း သူလှည့်ပြီး ကားထဲဝင်သွားသည်။ ဒါပေမယ့် သူကားတံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ မော့ချူးရဲ့ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "နောက်မှာ ကြည့်ဦး!"

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား မတုံ့ပြန်ခင်မှာပဲ ကြီးမားတဲ့တွန်းအားတစ်ခုက သူ့ကို ဖုတ်ကောင်ရဲ့ လက်ထဲကို တွန်းထည့်လိုက်ပြီးပြီ!

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက မယုံကြည်နိုင်စွာနဲ့ မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားသည်။ ကားနောက်ခန်းက ကောင်မလေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့လက်တွေကတော့ ဆန့်တန်းနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါနေသည်။ သူမ ဆက်တိုက် တီးတိုးရေရွတ်နေသည်။ "ဖုတ်ကောင်၊ ဖုတ်ကောင်!"

... သူမ တမင်လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူမ ဖုတ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ကြောက်သွားလို့ လက်လှမ်းပြီး တွန်းလိုက်မိတာ...

သူ့နောက်က ဖုတ်ကောင်ကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။ အမည်းစက်စက်နဲ့ ပုံပျက်နေတဲ့လက်က သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့လည်ပင်းကို ကိုက်ချလိုက်ကာ ကျေနပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဖုတ်ကောင်ရဲ့ ပါးစပ်အောက်မှာ ရုန်းကန်နေတဲ့ အမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း မော့ချူးရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အရင်က သူတို့ ဘေးချင်းကပ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာ။ အခုကျတော့… အမျိုးသားရဲ့ ရိုးရှင်းပြီး ရိုးသားတဲ့အသံက နားထဲမှာ မြည်ဟည်းနေသလိုပင်။ "ကလေးမ၊ နင် သူတို့ကို မကြိုက်မှန်း ငါသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ရင် ငါ့သမီးကို သတိရမိတယ်။ သူက နင်တို့နှစ်ယောက်နဲ့ အရွယ်တူလောက်ရှိမှာပဲ။ သူ အခု ဘယ်လိုနေလဲ မသိဘူး။ ငါ ဘာအတွေးမှ မရှိပါဘူး။ နင်တို့နှစ်ယောက်ကို ကယ်ချင်ရုံသက်သက်ပဲ။ ငါ့သမီး ဒီလိုအခြေအနေမျိုးရောက်နေရင်လည်း တစ်ယောက်ယောက်က ကူညီပေးရင် ကျေနပ်ပါပြီ…"

မော့ချူးရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပိုပြီး အေးစက်လာသည်။ သူမက အမျိုးသမီးကို ကြင်နာမှုနဲ့ ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအစား အမျိုးသားကို အကိုက်ခံရအောင် လုပ်မိခဲ့သည်။ သူ အသက်ပါဆုံးရှုံးခဲ့ရတာ! ဒီအချိန်မှာမှပဲ သူမ ဒီကမ္ဘာရဲ့ ကြမ်းတမ်းမှုကို နောက်ဆုံးတော့ ခံစားခဲ့ရသည်။ အဖွဲ့ချုပ်နဲ့ ယှဉ်ရင်လည်း မရှုံးလောက်ဘူး!

"ဘာလို့ ငါ့ကို ကြည့်နေတာလဲ?" အမျိုးသမီးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အပြစ်ရှိတဲ့ပုံစံတစ်ချက် ပေါ်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ မော့ချူးကို ရင်ဆိုင်တဲ့အခါမှာတော့ သူမ မေးကိုမော့ပြီး အတင်းအကျပ်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ပြောပြီးပြီလေ။ ငါ တမင်လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလို့! ငါလည်း ဒီလိုဖြစ်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး..."

မော့ချူးက သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက မြေပြင်ပေါ် လဲကျနေပြီ၊ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိတော့ဘူး။ သူ့လည်ပင်းမှာ ကြီးမားတဲ့ ဒဏ်ရာအပေါက်ကြီးတစ်ခုက သွေးတွေ ဆက်တိုက်စီးကျနေသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်နေပြီး သေဆုံးသည်အထိ အေးချမ်းစွာ နားနေလို့မရတဲ့ပုံပေါက်နေသည်။

အခြေအနေက တင်းမာနေပြီး စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ မော့ချူးက ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အမြန်ပြေးပြီး ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်သည်။

သူမ ကားမောင်းတတ်တာ မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမယ့် အရင်တုန်းက သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား ကားမောင်းတာကို အကြိမ်အနည်းငယ် မြင်ခဲ့ဖူးတော့ အကြမ်းဖျဉ်းလည်ပတ်ပုံကို နားလည်ခဲ့သည်။ အခုတော့ သူမ စောင့်မနေနိုင်တော့ဘူး! ဒီလိုတွေးပြီး မော့ချူးက သော့ကိုလှည့်ပြီး အရှိန်မြှင့်စက်ကို နင်းလိုက်သည်။ ကားက ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါသွားပြီး မြှားတစ်စင်းလို ပြေးထွက်သွားတယ်!

ကားသံကိုကြားတော့ ဖုတ်ကောင်တွေ ပိုပြီးအားတက်လာပြီး သူတို့ကားကို ခုန်အုပ်ကြသည်။ မော့ချူးက စတီယာရင်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကိုင်ထားပြီး အရှိန်မြှင့်စက်ကို အဆုံးထိနင်းလိုက်သည်။ သူမမျက်လုံးတွေက ကျောက်ဆောင်လို ခိုင်မာနေသည်။

"အား! အား!" နောက်က အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က မော့ချူးရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့် အော်ဟစ်နေကြသည်။ သူတို့ရဲ့ အတွင်းကလီစာတွေ အပြင်ထွက်တော့မလို ခံစားရသည်။ သူတို့က မော့ချူးကို မုန်းတီးတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဒါပေမဲ့ ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က ဖုတ်ကောင်အုပ်စုကြီးကို မြင်လိုက်ရတော့ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ပြန်ပြောင်းသွားတယ်!

နောက်ဆုံးတော့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် အသံတွေ မအော်နိုင်တော့တဲ့အထိ ဖြစ်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ ဖုတ်ကောင်အုပ်စုထဲကနေ လွတ်မြောက်လာပြီး အောင်မြင်စွာ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သည်။ စိတ်သက်သာရာ မရနိုင်ခင်မှာပဲ သူတို့ရှေ့က ကျောက်တုံးကြီးကို ကားက ဝင်တိုက်တော့မယ်ဆိုတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူတို့ ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ "သတိထား!"

မော့ချူးလည်း ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူမ ချက်ချင်း ဘရိတ်နင်းလိုက်ပေမယ့် အရှိန်လျှော့ဖို့ အချိန်မရခဲ့ဘူး။ တိုင်ကို ဝင်တိုက်တော့မယ်ဆိုတာကို မြင်တော့ သူမ အမြန် စတီယာရင်ကို လှည့်လိုက်သည်။ ကားရဲ့ဘေးနံရံက ကျောက်တိုင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝင်တိုက်ပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူမ အန္တရာယ်ကင်းခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကတော့ အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ သူမတို့ တံတွေးမျိုချပြီး မော့ချူးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "နင် ကားမောင်းတတ်လား? နင် ငါတို့ကို သတ်တော့မလို့ ဖြစ်နေပြီဆိုတာ နင်သိလား?"

မော့ချူး လှည့်ပြီး သူတို့ကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ အသံက ရေခဲလို အေးစက်ပြီး သူတို့ရင်ထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်သွားသည်။ "ကားမောင်းတတ်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူကို ဖုတ်ကောင်တွေဆီ တွန်းပို့လိုက်တာ နင်တို့မဟုတ်ဘူးလား?"

မော့ချူးရဲ့ စကားကိုကြားတော့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ချက်ချင်း ပြောစရာ စကားမဲ့သွားကြသည်။

မော့ချူး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး... ကားက ပျက်စီးသွားပြီ။ သူမ ဆက်မမောင်းနိုင်တော့ဘူး။

မော့ကြည့်လိုက်တော့ မော့ချူးရဲ့ မျက်လုံးတွေ နည်းနည်းကျဉ်းသွားသည်။ 'ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ပဲ မှီခိုရတော့မလား?'

ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက အယ်လ်ဘာတိုမြို့ကိုသွားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပြောပြထားခဲ့တာကြောင့် အခုဆို သူမတစ်ယောက်တည်းသွားရင် ပြဿနာကြီးကြီးမားမားတော့ မရှိလောက်ချေ။

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်အတွက်ကတော့... မော့ချူး ခေါင်းစောင်းပြီး ဘာမှမပြောဘဲ သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကားထဲက ပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးပြီးနောက် သူမ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်ထွက်သွားသည်။

ဒီလိုမြင်တော့ သူ့နောက်က အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူတို့ မော့ချူးလက်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို ထားခဲ့ချင်ပေမယ့် သူမ ဖုတ်ကောင်တွေကို လျင်မြန်စွာ သတ်ခဲ့ပုံကို သတိရလိုက်တဲ့အခါ သူတို့ နောက်ကို တစ်လှမ်းဆုတ်မိသွားသည်။ ဘာမှ ထပ်မပြောရဲတော့ဘဲ မော့ချူးရဲ့နောက်ကနေ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လိုက်ခဲ့ကြရုံပဲ ရှိသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ရဲ့ အရှိန်က မော့ချူးရဲ့ အရှိန်နဲ့ မယှဉ်နိုင်ပေ။ ပြီးတော့ မော့ချူးက တမင်တကာ သူမအရှိန်ကို မြှင့်ထားတာကြောင့် သူတို့ လိုက်မမီနိုင်ခဲ့ချေ။ တစ်ဝက်တစ်ပျက်သော တစ်နေ့တာအတွင်းမှာပဲ သူတို့ သူမကို မျက်ခြေပြတ်သွားခဲ့သည်။ သူမတို့ အရမ်းစိတ်ဆိုးလွန်းလို့ ကိုယ်တွေတောင် တုန်ရီနေသည်။

ဒါပေမယ့် မော့ချူးက သူမတို့အတွေးတွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိပေ။ သူမက အယ်လ်ဘာတိုမြို့တပ်ရင်းဆီကို အမြန်သွားနေတာပင်။ ဒီအချိန်မှာ ကောင်းကင်က လင်းနေပြီ၊ ရှားရှားပါးပါး နေသာတဲ့နေ့တစ်နေ့ဖြစ်သည်။ ဝါဝင်းနေတဲ့ နေရောင်က လူတွေရဲ့ကိုယ်ပေါ် ထိုးနေပြီး နည်းနည်းနွေးထွေးနေသည်။

တိတ်ဆိတ်တဲ့လမ်းမပေါ်မှာ မော့ချူးရဲ့ ကိုယ်လုံးပုံရိပ်က ရှည်လျားနေသည်။ သူမက နုနယ်ပေမယ့် သူမရဲ့ပုံရိပ်မှာတော့ ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့အရိပ်အယောင်လေးတွေ ပါနေသည်။

ဘီဘီ –

ရုတ်တရက် သူမနောက်ကနေ ကားဟွန်းသံအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မော့ချူးရဲ့ ခြေလှမ်းတွေ နည်းနည်းရပ်တန့်သွားပြီး သူလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကားတစ်စီး ရပ်သွားပြီး ပြတင်းပေါက် ပွင့်လာသည်။ ဂျုံရောင် အသားအရေရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ခေါင်းထိုးထွက်လာသည်။ သူမရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က တောက်ပပေမယ့် အနည်းငယ် နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ သူမရဲ့ တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးတွေက အထူးတလည် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ သူမက မော့ချူးကို ပြုံးပြပြီး သူ့လေသံက နူးညံ့သည်။ "ကလေးမ၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ? အတူတူ လိုက်ပို့ပေးရမလား?"

မော့ချူး ဘာမှမပြောဘဲ သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

မော့ချူးရဲ့ ကြည်လင်တဲ့မျက်လုံးတွေကို ဆုံမိတဲ့အခါ အမျိုးသမီးက အံ့အားသင့်သွားသည်။ ခဏအကြာမှာတော့ သူမက ပန်းပွင့်နေတဲ့ ပါရှန်ခရစ္စမမ်ပန်းလို ပြန်ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲ? ငါ နင့်ကို ပြန်ပေးဆွဲသွားမှာ ကြောက်နေတာလား?"