အပိုင်း ၄၃၆

မော့ချူးသည် သူမ၏ ခေါင်းကိုစောင်းကာ ထိုအမျိုးသမီးအား တည်ငြိမ်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏နောက်ဘက်ရှိ ကားပြတင်းပေါက်မှာ ရုတ်တရက် အောက်သို့လျှောဆင်းသွားပြီး နောက်ပြောင်သော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ “အစ်မ၊ ခင်များရဲ့မြူဆွယ်တဲ့လေသံနဲ့ဆို သူက ခင်များကို ယုံပါ့မလား။”

သူပြောရင်း မော့ချူးအား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရုပ်ရည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများမှာ အနည်းငယ် ကော့ညွတ်နေပြီး ပါးချိုင့်နှစ်ခု ပေါ်နေသည်။ သူ၏လေသံက ရိုးသားစွာဖြင့် “ညီမလေး၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကိုယ်က လူကောင်းပါ။ ညီမလေးကို လုံးဝမထိခိုက်စေရဘူး။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သွားစမ်း!” မော့ချူးပြောဖို့ မစောင့်တော့ဘဲ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသောအမျိုးသမီးက လှည့်ကြည့်ကာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ သူမ၏လေသံမှာ မနှစ်မြို့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး “ဟဲ့ ကောင်စုတ်၊ နင် မပြောရင် ဘယ်သူမှ စောဒက မတက်ဘူး သိလား!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မ!” ထိုစကားကိုကြားလျှင် နောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေသော ကောင်လေးမှာ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်မိသည်။ သူသည် နှလုံးသားကို ဖိထားသကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသောပုံစံကို ပြုမူကာ “အစ်မက ဘယ်လို‌ပြောရက်တာလဲ။ ကျွန်တော်က အစ်မရဲ့ မောင်အရင်းကြီးလေ!” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုနှစ်ယောက် စကားနိုင်လုနေသည်ကို မြင်သောအခါ မော့ချူး မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ “ရှင်တို့ ဘယ်သွားကြမလို့လဲ။”

လောကကြီးသည် ခက်ခဲသည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ လုပ်ရပ်များက မော့ချူးအား နက်ရှိုင်းသော သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမသည် သူတို့အား သူမ သွားမည့်နေရာကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောပြမည်မဟုတ်သည်မှာ သဘာဝပင်။ ထိုအစား သူတို့၏အခြေအနေကို ဦးစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံရှိ အမျိုးသမီးက မော့ချူး၏ စကားလုံးများတွင် သတိထားနေမှုကို သဘာဝအတိုင်း သတိထားမိသည်။ သူမ စိတ်မဆိုးရုံသာမက မျက်လုံးများပင် တောက်ပလာပြီး ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်- “ကျွန်မတို့က အဲလ်ဘာတိုမြို့စခန်းက အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ပါ။ အခု ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ။ ဘယ်လိုလဲ။ အတူသွားချင်လား။”

သူမအား စွေကြည့်လိုက်ရင်း မော့ချူး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ ကော့ညွတ်သွားသည်။ “ရပါတယ်။”

သို့သော် မော့ချူး ရောက်လာခြင်းကို လူတိုင်းက သဘောကျကြသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူမ ကားထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် နောက်ဘက်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မနှစ်မြို့စွာ မျက်စောင်းထိုးကြည့်နေသည်။ ထိုမျှ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အားနည်းသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ဖြင့် သူမ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ သူမ၏လေသံမှာ မချိုသာပေ။ "အစ်မစုန့်၊ ကျွန်မတို့ ဘာလို့သူ့ကို ခေါ်လာတာလဲ။ သူက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသက်သက်ပဲ။”

“တော်တော့၊ အစ်မရဲ့အမိန့်ကို မင်း ဘယ်လိုမှ ဆန့်ကျင်လို့မရဘူး!” အရင်က ချောမောသော ကောင်လေးက သူမအား အနည်းငယ် ခပ်အေးအေးအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ မော့ချူးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သောအခါ အရင်က နာခံတတ်သော ပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းသွားသည်။ “ကျွန်တော်တို့က စခန်းထဲက ‘အမဲလိုက်’ အဖွဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်အစ်မ လန်ဝေက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ပြီးတော့ ကျန်တဲ့သူတွေက အဖွဲ့ဝင်တွေပါ။ ပြောဖို့မေ့သွားတယ်၊ ကျွန်တော့်နာမည်က လန်လင်းပါ။”

“ကျွန်မက မော့ချူးပါ” သူမ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မော့ချူး၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများက သူမ၏ မျက်နှာကို ထင်ဟပ်နိုင်ပုံရပြီး လန်လင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်။

“ဒီမှာ၊ သုတ်လိုက်ပါ။” လန်ဝေက လက်သုတ်ပဝါတစ်ထည်ကို သူမအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “နင့်မျက်နှာတွေပေပွနေတာ ကြည့်ပါဦး!”

ဖုတ်ကောင်များနှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ် မော့ချူးသည် ဓားမတစ်လက်ကို ကိုင်ကာ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်နေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် မျက်နှာတွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေသည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။ ယခု သူမသည် လက်သုတ်ပဝါကိုယူလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ နူးညံ့သော အထိအတွေ့ကို ခံစားရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ပိုမိုကြည်လင်လာကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

သူမ မျက်နှာကို သန့်စင်စွာသုတ်ပြီးနောက် သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းမဲ့သော မျက်နှာမှာ လုံးဝပေါ်လွင်လာသည်။ ပတ္တမြားကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနူးညံ့ပြီး နီမြန်းနေသည်။ ရှားပါးသည်မှာ မော့ချူး၏ ကြည်လင်တိတ်ဆိတ်သော စရိုက်လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။ သူမ ဘေးတွင်ရှိနေရုံဖြင့် ပင် ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားရသည်။

သို့သော် ဒါသည် သူတို့ ပိုမိုစိုးရိမ်ပူပန်သော အရာမဟုတ်ပေ။

သူတို့၏ အဖွဲ့သည် စခန်းတွင် အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ယူဆရသော်လည်း မော့ချူး၏ အခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက များစွာ ကွာခြားမှု ရှိနေသေးသည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်းနှစ်ခုသာ ရှိသည်။ ပထမ၊ မော့ချူးတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် အစွမ်းထက်သော စွမ်းရည်ရှိခြင်း၊ ဒုတိယ၊ သူမ၏နောက်ကွယ်တွင် အလွန်အစွမ်းထက်သော ကာကွယ်ပေးသူ တစ်ဦးရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်မလေး၏ ပိန်သွယ်သော လက်မောင်းများနှင့် ခြေထောက်များကို သေချာကြည့်ပြီးနောက် လူတိုင်းသည် ဒုတိယရွေးချယ်မှုက ပို၍ ဖြစ်နိုင်သည်ဟုခံစားရဆဲပင်။

သေချာပေါက် သူတို့သည် မည်သူ့ကိုမျှ တိကျသောအခြေအနေကို မမေးမြန်းခဲ့ကြပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယနေ့ခေတ်တွင် မည်သူသည် လျှို့ဝှက်ချက်များ မရှိဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

နေ့တစ်ဝက်ကျော်ကြာ မောင်းနှင်ပြီးနောက် ကားသည် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်သွားသည်။

“ကဲ၊ ခဏနားကြရအောင်။” လန်ဝေက လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဪ၊ ဟုတ်သားပဲ၊ အိုးချန်၊ နောက်ကျရင် မင်းမောင်းရမယ်နော်။”

“အာ၊ သိပြီ။” ကြွက်သားအမြှောင်းလိုက် ထွက်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဦးစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ နောက်ဘက်မှ ဖောင်းပွနေသော ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးဖြင့် ဆင်းလာသည်။ သူသည် အစားအစာများကို တစ်ဦးချင်းစီအား လိုက်လံပေးဝေလိုက်သည်။

သူ မော့ချူးအား ပေးသောအခါ အရင်က မော့ချူးကို မကြိုက်သော အမျိုးသမီးက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့ကာ မနှစ်မြို့စွာ စွေကြည့်လိုက်သည်။ “ဟွန့်! နောက်ထပ် ကပ်ပါးကောင်တစ်ကောင်ပဲ။”

“မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မဆီမှာ ရှိတယ်။” အသံနှစ်သံ တစ်ချိန်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

မော့ချူးသည် အလွန်ပင်ပရိယာယ်ကြွယ်သူဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမဆောင်ထားသော အစားအစာထဲမှ ခေါက်ဆွဲခြောက်တစ်ဘူး၊ ဘီစကစ်တစ်ထုပ်နှင့် သတ္တုရေဗူးတစ်ဗူးကို ယူလိုက်သည်။ ကျန်သည်များကို သူတို့အား ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏လေသံက ကြည်လင်ပြီး တိမ်သည်။ “ဒါ ကျွန်မရဲ့ ကားခပါ။”

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြသည်။

များသောအားဖြင့် မစ်ရှင်ထွက်သည့်အခါ တစ်ခါတစ်ရံ လူအချို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားတတ်ကြသော်လည်း မော့ချူးကဲ့သို့ အစားအစာဖြင့် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း စတင်ဖော်ပြသူကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယနေ့ခေတ်တွင် မည်သူသည် မိမိတို့၏ အသက်ထက် အရင်းအမြစ်များကို ပို၍ တန်ဖိုးမထားဘဲ နေမည်နည်း။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဤကောင်မလေး... သူမ မော့ချူး၏ မည်းမှောင်ပြီး သန့်စင်သော မျက်လုံးများကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

လန်ဝေသည် အမြန်ဆုံး တုံ့ပြန်သူဖြစ်သည်။ သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး မော့ချူးပေးသော အစားအစာထဲမှ ပစ္စည်းအချို့ကို ရွေးထုတ်ကာ ကျန်သည်များကို သူမအား ပြန်ပေးလိုက်သည်။ “ကားခအတွက်တော့ ဒါတွေနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်။ ကျန်တာတွေကိုတော့ မင်းပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ။ ကျွန်မတို့ စခန်းရောက်ရင် လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိဦးမှာပါ။”

ထိုသို့တွေ့လျှင် မော့ချူးသည် အခြားဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ကျန်အစားအစာများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဘီစကစ်တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ကာ ဖောက်၍ တိတ်ဆိတ်စွာ စားလိုက်သည်။

ဤကိစ္စကြောင့်လည်း လူတိုင်းသည် သူမအား မတူညီသော အမြင်ဖြင့် စတင်ကြည့်ရှုလာကြသည်။ ထို့အပြင် ဤကောင်မလေးသည် တည်ငြိမ်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပုံရသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောခဲ့ပေ။ လူတိုင်းက မော့ချူးသည် အတော်အတန် ပရိယာယ်ကြွယ်သည်ဟု ခံစားရပြီး သူမအပေါ် သူတို့၏ အမြင်သည်လည်း ပို၍ ကောင်းလာခဲ့သည်။

သူတို့သည် မိနစ်အနည်းငယ်သာ စားခဲ့ကြရပြီး ပါးစပ်ထဲရှိ အစားအစာများကိုပင် မမျိုချနိုင်သေးမီ မော့ချူး ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားပြီး လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မြန်မြန်ထွက်မှရမယ်!”

“ဘာလဲ” ထိုစကားကိုကြားလျှင် လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြသည်။

“မြန်မြန်ထွက်ကြမယ်။” မော့ချူးသည် လန်ဝေကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံတွင် စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ်ပါနေသည်။ “အခု၊ ချက်ချင်း ထွက်တော့!”

“နင်ပြီးပြီလား” အရင်က မော့ချူးကို မကြည်နေသည့် အမျိုးသမီးက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “လူတိုင်း တစ်နေကုန် ပင်ပန်းနေကြတာ။ ငါတို့ ခဏနားဖို့ မလွယ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် နင့် စကားတစ်ခွန်းကြောင့်…”

မော့ချူးသည် များများစားစား မပြောဘဲ လန်ဝေကို လေးနက်သောအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

“သွားကြရအောင်!” လက်ထဲရှိ အစားအစာကို ဘေးချလိုက်ပြီး လန်ဝေသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချက်ချင်း လှည့်ကာ ကားကို စတင်မောင်းနှင်လိုက်သည်။

“အစ်မစုန့် ဒီကောင်မလေးကို တကယ်ယုံတာလား။” ထိုအမျိုးသမီးက လက်မလျော့ချင်သေးပေ။ “သူ ဘယ်ကလာမှန်းလည်း မသိဘဲနဲ့…”

“အရှိန်မြှင့်!” မော့ချူး ထရပ်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီး၏ စကားကို ရုတ်တရက် ဖြတ်‌ပြောလိုက်သည်။

လန်ဝေသည် တစ်စက္ကန့်မျှ အံ့ဩသွားသည်။ သူမသည် အရှိန်မြှင့်စက်ကို အားကုန်နင်းလိုက်ရာ ကားသည် အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ပြေးလွှားသွားသည်။ သူတို့ ကားထဲတွင် ထိုင်နေစဉ် ခေါင်းအနည်းငယ် မူးနောက်သွားသလို ခံစားရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အတော်ကြာပြီးနောက် မော့ချူး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ရပြီ”

ထိုအခါမှသာ လန်ဝေသည် ကား၏ အရှိန်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။ ကားသည် လမ်းပေါ်တွင် အရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေစဉ် တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်နေသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ အနည်းငယ် ဖြူရော်နေသည်။ သူတို့ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီးသည် ဝမ်းထဲရှိ အက်ဆစ်ဓာတ်ကို မျိုချလိုက်ပြီး မော့ချူးအား ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “အစ်မစုန့်၊ ဒီကောင်မလေးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားကို နားထောင်နေရုံပဲလား။ ဒီမှာ ဘာဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မတို့မှာ ဒီလောက်လူများများရှိနေတာ။”

ပြောရရင် သူတို့ ကားထဲတွင် တစ်နေကုန် ထိုင်နေရပြီး ကိုယ်ခန္ဓာများ တောင့်တင်းနေသည်။ ခဏတာ အနားယူဖို့ မလွယ်ကူသော်လည်း ဒီကောင်မလေးက အရာရာကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်လိုက်သည်။ သူမ ဘယ်လို စိတ်မဆိုးဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ကျန်သူများက စကားမပြောသော်လည်း မော့ချူးကို ကြည့်နေသော အကြည့်များမှာ အရင်ကကဲ့သို့ မေတ္တာမပါတော့ပေ။

မော့ချူး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အတော်ကြာပြီးနောက် သူမသည် ခေါင်းမော့ကာ အခြားသူများ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောလိုက်သည်- “သူတို့… နောက်မှာ။”

“အမ်? ဘာ?

“ဘာလဲ? ပြဇာတ်ထပ်ကဦးမလို့လား? ငါကြည့်ချင်တယ်…” ထိုအမျိုးသမီး၏ ကျန်စကားလုံးများမှာ သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်နေသည်။ အခြားသူများက လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မောဟိုက်သွားကြသည်။

သူတို့၏ အမြင်အာရုံ၏ အဆုံးတွင် သိပ်သည်းစွာ ပြည့်ကျပ်နေသော ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီး တစ်အုပ်လုံး သူတို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား လာနေကြသည်။ မြေပြင်တစ်လျှောက်လုံး ဖုန်မှုန့်များ ပျံဝဲနေသည်။ သူတို့ မည်မျှပင် အတွေ့အကြုံရှိသည် ဖြစ်စေကာမူ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မသွားဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

သံသယမရှိ၊ မော့ချူး သတိမပေးခဲ့လျှင် သူတို့သည် ဖုတ်ကောင်များနှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်နိုင်သည်။ သူတို့ အားမနည်းသော်လည်း ပုရွက်ဆိတ် ထောင်ပေါင်းများစွာပင် ကျားကို ကိုက်သတ်နိုင်သေးသည်။ ထို့အပြင် ဖုတ်ကောင် ထောင်ပေါင်းများစွာပင်။

ကား အကာအကွယ်ရှိနေလျှင်ပင် သူတို့သည် အတွင်းတွင် ပိတ်မိနေဦးမည်။

ထိုသို့တွေးမိလျှင် လူအုပ်သည် မနေနိုင်စွာ တံတွေးမြိုချမိကြပြီး မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မော့ချူးကို စိုက်ကြည့်နေသော သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်မနေတော့ဘဲ ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ “မင်း… ဒါတွေဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ အကြာကြီးကတည်းက မှန်းဆမိတာလား။ ဒါကြောင့် အမြန်ဆုံးထွက်သွားဖို့ ပြောတာလား။”

“မဟုတ်ဘူး။” မော့ချူးသည် သူမခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ “...ကျွန်မကြားလိုက်လို့။”

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ အဖွဲ့ဝင်အချို့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဒီဂရီရှိ မီးလုံးများကဲ့သို့ သူတို့၏ မျက်လုံးများ တလက်လက်တောက်ပနေပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို… မင်းမှာ နားအကြားအာရုံ ထူးခြားစွမ်းရည် ရှိတာပေါ့"

မော့ချူး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ သူမ၏ ပါးစပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ပွင့်လိုက်ပိတ်လိုက် ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမ ဘာမှမပြောရသေးမီ အခြားသူများက တိတ်ဆိတ်စွာ သဘောတူညီချက်အဖြစ် ယူဆလိုက်ကြသည်။ သူမအပေါ် သူတို့၏သဘောထားသည်လည်း ပို၍ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။ “ ဒါက အရမ်းမိုက်တာပဲ! မိုင်အဝေးကနေ ကြားနိုင်တာဆိုတော့ အနည်းဆုံး အဆင့် ၄ လောက်ရှိလိမ့်မယ် ဟုတ်တယ်မလား။”