အပိုင်း ၄၄၁

မော့ချူး၏ အသံသည် မကျယ်လောင်သော်လည်း နျဥ်ယွိယွမ်က အားလုံးကို ကြားခဲ့ရသည်။ သူ့ နှုတ်ခမ်းက အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး သူ့အကြည့်များက ပိုတောက်ပလာခဲ့သည်။

သူ့ကို ထိမှန်သင့်သည့် လေလုံးသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်မှာ တစ်စုံတစ်ရာက တားဆီးထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်က လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စွာ မျက်ခုံးပင့်စေခဲ့သည်။

"အိုက်ယို၊ ကြည့်စမ်း။ သူ အကာအကွယ် ဖန်တီးလိုက်ပြီ။"

"ဒီလေဓာတ်စွမ်းအင်ကို ဒီလိုမျိုး သုံးလို့ရတာလား။ ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။"

သူတို့မျက်စိတစ်ဆုံးတွင် နျဥ်ယွိယွမ်၏ရှေ့၌ အပြာနုရောင် အကာအကွယ်တစ်ခု ပေါ်နေသည်။ အရောင်မှာ အလွန်ဖျော့သောကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်နီးပါးပင်။ ဤအချက်ကြောင့် လူတိုင်း အစပိုင်းတွင် ဒါကို သတိမပြုမိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏မျက်လုံးများကို ပင်ကြည့်လိုက်ရာ မူလက ရပ်တန့်နေသော လေလုံးသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ချန်ဟောင်ဘက်သို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ သူ အံ့အားမသင့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် အခြားလေလုံးတစ်လုံး သူ၏လက်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ စုစည်းလာကာ ယခင်လေလုံးကို ကြေမွသွားစေခဲ့သည်။

ချန်ဟောင် နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှု မလုပ်ဆောင်နိုင်မီ နျဥ်ယွိယွမ်၏ လက်ဖဝါးက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး အကာအကွယ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ရှုံးပြီ။"

'ဘာ?' လူတိုင်း၏သွေးများ ယခုလေးတင် ဆူပွက်နေခဲ့သည်။ နျဥ်ယွိယွမ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူတို့ ချက်ချင်း မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

'ရှုံးပြီ။'

'ချန်ဟောင် ဘယ်လိုလုပ် ရှုံးတာလဲ။ သူတို့ ဘာလို့ ဘာမှ မမြင်ရတာလဲ။'

သို့သော် ချန်ဟောင် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏မျက်နှာထား ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါ... ရှုံးသွားပြီ။"

လူတိုင်း သူ၏အကြည့်နောက်ကို လိုက်ကာ ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့၏နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ ချွန်ထက်သော လေဓားများစွာသည် သူ၏ နှလုံးသားနှင့် လည်ပင်းရှိ သွေးလွှတ်ကြောမကြီး စသည့် အရေးကြီးသော နေရာများသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ နျဥ်ယွိယွမ် အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် ချန်ဟောင်၏ အသက်သည် သေချာပေါက် ဆုံးရှုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး သွေးများ နေရာတွင် စိုရွှဲသွားမည်ဖြစ်သည်။

ပိုအရေးကြီးသည်မှာ နျဥ်ယွိယွမ်သည် ဤလေဓားများကို မည်သည့်အချိန်က ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်ကို သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။ သူသည် ယခင်ကတည်းက...

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ လူတိုင်း သူတို့၏ တံတွေးများကို မျိုချမိကြသည်။ နျဥ်ယွိယွမ်ကို စိုက်ကြည့်သည့် အကြည့်များသည် လေးစားမှုများ ပိုပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။ ဤမျှ တိကျသော ထိန်းချုပ်မှုသည် လုံးဝမကြားဖူးသလောက်ပင်။ ဤပညာရှင်၏ ဂုဏ်သတင်းသည် တကယ်ပင် ထိုက်တန်လှသည်။

"မင်း တကယ်တော်ပါတယ်။" အပြင်ထွက်လာပြီးနောက် ချန်ဟောင်သည် ယခင်က ရိုးသားသော အသွင်အပြင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ နျဥ်ယွိယွမ်ကို စိုက်ကြည့်သည့် အကြည့်တွင်လည်း အားကျမှု အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်နေခဲ့သည်။

ယနေ့တိုက်ပွဲတစ်ခုတည်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့်ပင် 'နျဥ်ယွိယွမ်' ဟူသော နာမည်သည် အဲလ်ဘာတို မြို့စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူနှင့် မော့ချူးသည် စခန်း၏ ကန်တင်းငယ်လေးထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

အတွင်းထဲတွင် ထမင်းချက်နှင့် ပါဝင်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုး ရှိသည်။ ဈေးနှုန်းကို တတ်နိုင်သရွေ့ အရသာရှိသော အစားအစာကို စားသုံးနိုင်သည်။

သေချာသည်မှာ ဤသည်က မော့ချူးအတွက် အံ့အားသင့်စရာပင်။ သူမသည် ဘေးမှ ကြိတ်စက် ကို မြင်သောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများ လင်းလက်လာခဲ့သည်။ သူမ ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ "အနောက်တိုင်း မုန့်လုပ်တတ်တဲ့သူ ရှိလား။"

"ကျွန်တော်၊ ကျွန်တော် လုပ်တတ်တယ်။" အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်သော လူငယ်တစ်ဦး ဘေးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့အဝတ်အစားများမှာ သပ်ရပ်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဝါကြန့်နေသည်။

"ဘယ်လောက်လဲ။" မော့ချူး အလျင်အမြန် သူမခေါင်းကို တစ်ဖက်လှည့်လိုက်သည်။ သူမသည် စပယ်ရှယ် အနောက်တိုင်း မုန့်များ ပြုလုပ်တတ်ခြင်း မရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော မုန့်ငယ်လေးများကို အလွန်နှစ်သက်သည်။

ဤဘဝတွင် စားရတော့မည် မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့ ထပ်မံတွေ့ကြုံရမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးသည် ဝင်းပသော အပြုံးဖြင့် ဝင်းဝင်းထိန်ထိန် ဖြစ်နေပြီး ပွင့်လန်းနေသော ပါရှန်းဂန္ဓမာပန်းတစ်ပွင့်နှင့် တူသည်။

"အင်း..." အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်သော လူငယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ "အင်း၊ ကျွန်တော် မလုပ်နိုင်ဘူး။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မော့ချူးသည် လေပြည့်ပူဖောင်းဖြင့် အထိုးခံရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး နုံးချည့်သွားခဲ့သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ နင် လုပ်တတ်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။"

ပိန်သွယ်သော လူက ရှက်ရွံ့နေပုံရသည်။ "ကျွန်တော် လုပ်တတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းမရှိရင်... ဘယ်လို လုပ်လို့ရမှာလဲ။" အနောက်တိုင်းအစားအစာက အရှေ့တိုင်းအစားအစာနဲ့ မတူပေ။ ဟိုမှာတော့ ပါဝင်ပစ္စည်းနည်းနည်းနဲ့ အရသာရှိတဲ့ ဟင်းပွဲလုပ်လို့ရသည်။ ဒါပေမဲ့ အနောက်တိုင်းအစားအစာကတော့ သီးသန့်ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ အများကြီးလိုသည်။ ပါဝင်ပစ္စည်းမရှိရင် လုပ်လို့ကို မရပေ။

"ဘာပါဝင်ပစ္စည်းတွေလဲ။" မော့ချူး စကားမပြောမီ နျဥ်ယွိယွမ်က အရင်ဆုံး ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်မှာ ရှိလဲ။"

အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်သော စားဖိုမှူးသည် နျဥ်ယွိယွမ်၏ အေးစက်သော အငွေ့အသက်ကြောင့် လန့်သွားပြီး မသိစိတ်ဖြင့် ထုတ်ပြောမိလိုက်သည်။ "အယ်ဘာတို မြို့က မြို့လယ်မောလ်မှာ ရှိပါတယ်။"

---

သူ အဲ့လိုပြောလိုက်တာနဲ့ စားဖိုမှူးက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပါးရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

မြို့လယ်မောလ်မှာ လူအများဆုံးရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ မသိလို့လဲ။ အဲ့ဒီမှာ ဇွန်ဘီတွေလည်း အများကြီး ရှိသည်။

သာမန်လူတွေက မောလ်ထဲကို ခြေချရဲတာ မဟုတ်ပေ။ တစ်ခါ ဝင်သွားတာနဲ့ သေချာပေါက် ပိတ်ဆို့ခံရလိမ့်မည်။ ကိတ်မုန့်တစ်ပိုင်းအတွက် ကိုယ့်အသက်ကို စွန့်စားမယ့်သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ။

"ကိုယ် သွားမယ်!" ထိုအချိန်တွင် နျဥ်ယွိယွမ်၏ အေးစက်သောအသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကန်တင်းတစ်ခုလုံးမှ လူများက သူ့ကို ရူးသွပ်သူတစ်ဦးလို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဒီလူရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ တစ်ခုခုမှားနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလား။

...

ထိုအချိန်တွင် အဖွဲ့ချုပ်‌၌။

ဝိုင်ဝိုင်းသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ငြီးငွေ့စွာ လှိမ့်နေခဲ့သည်။

သူ၏နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အမွေးများက သူ့ကို ပိုမိုချစ်စရာကောင်းပြီး နှစ်လိုဖွယ်ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင်သာ ရဲရင့်မှုနှင့် လွှမ်းမိုးမှုတို့ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"အာ... အာဝူးးးး..." ဘယ်လောက် ငြီးငွေ့စရာကောင်းလဲ၊ ဘယ်လောက် ငြီးငွေ့စရာကောင်းလဲ။

ဆိုဖာတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ဝိုင်ဝိုင်း ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ခြေသည်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ အမွေးများကို ချောမွေ့အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးကြီးများက မော့ယန်ကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင် ပေါ်နေခဲ့သည်။ ချူးလေးဘာလို့ မပြန်သေးတာလဲဟု မေးနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

အချိန်တိုအတွင်း မော့ယန်သည် များစွာ ထက်မြက်လာပုံရသည်။ သူ၏ ပုံမှန်အေးစက်သော စိတ်နေသဘောထားမှာ ပိုမိုထင်ရှားလာခဲ့သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လူများကို စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူသည် မော့ယန်ကို အကူအညီမဲ့သောအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ယခင်က လူနှင့် သားရဲတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အထင်အမြင်သေးခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မှီခိုနေကြပုံရသည်။

မော့ယန်သည် ဝိုင်ဝိုင်၏ ကျောကို ပုတ်လိုက်ပြီး တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ချူးလေး ပြန်လာလိမ့်မယ်။ သူ သေချာပေါက်... သူ သေချာပေါက် ပြန်လာလိမ့်မယ်။"

မင်း ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ။ ဝိုင်ဝိုင်းသည် သူ၏ တိုတိုတုတ်တုတ် အဆီပြန်နေသော အမြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို လှုပ်ရှားကာ မော့ယန်၏ သူ့ကိုယ်ပေါ် တင်ထားသောလက်ကို ခါချလိုက်သည်။ သူ လှည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးနီနီများမှာ ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။

'ငါ မင်းကို မေးနေတာ၊ ချူးလေး ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ။ ဒီသခင်လေး ပိန်ပြီး ဗိုက်ဆာနေတာ မင်း မမြင်ဘူးလား။'

မူလက ဝိုင်ဝိုင်းသည် မော့ချူး၏ ကျွေးမွေးမှုအောက်တွင် ပိုမို 'ခွန်အားကြီးပြီး ခန့်ညားထည်ဝါ' လာခဲ့သည်။ မော့ချူး တစ်ခုခုဖြစ်သည်ကို သိလိုက်သောအခါ ဤကလေး၏ အစာစားချင်စိတ်လည်း များစွာ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ သေးငယ်သွားခဲ့ပြီး ယခင်က သိသာထင်ရှားခဲ့သော မေးနှစ်ထပ်ပင် ဤအချိန်တွင် မမြင်ရတော့ပေ။

"တစ်ခုခု စားမလား။" မော့ယန်၏ အကြည့် အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။ ချူးလေး ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ... ဒီမေးခွန်းကို သူလည်း မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် သူ ခေါင်းစဉ်ကို လွှဲလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ခလုတ်ခုံထဲမှ ကျန်ရှိနေသေးသော စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာ အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ခုကို ယူကာ မော့ယန် ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်သည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် အစားအစာများကို သူ၏မျက်လုံးရှေ့တွင် ချထားမည်ဆိုလျှင် ဝိုင်ဝိုင်းသည် လေမုန်တိုင်းကဲ့သို့ စားသုံးပြီး အားလုံးကို ကုန်စင်အောင် စားပစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုမူ မနှစ်သက်စွာ အနည်းငယ်မြည်းစမ်းပြီးနောက် အရသာ မမှန်ကြောင်း အမြဲခံစားနေရသည်။ ဤအချိန်တိုင်းတွင် သူသည် ချူးလေးကို လွမ်းဆွတ်နေခဲ့သည်။ သူမသာ ရှိနေပါက သူတို့အတွက် အရသာရှိသော အစားအစာများစွာ လုပ်ပေးမည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်နှင့် မတူညီစွာ တစ်နေ့ သုံးနပ်လုံး အတူတူပင်။

ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ဝိုင်ဝိုင်း မဲ့ရွဲ့မနေနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းတစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ကာ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ မော့ယန် သူ့ကို မတားခဲ့ပေ။ ချူးလေး မရှိဘဲ ဤရိုင်းစိုင်းသော သွေးလင်းသားရဲသည် နေ့စဉ် အိမ်တွင် မည်သို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း။

မော့ယန်နှင့် ဝိုင်ဝိုင်းတို့သာမက အဖွဲ့ချုပ်တစ်ခုလုံးပါ ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မော့ချူးနှင့် နျဥ်ယွိယွမ်တို့ မရှိတော့သောအခါ ယခင်က စည်ကားခဲ့သော ကြယ်ကွန်ယက်သည် များစွာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး သတင်းများ ရှိတတ်သည်။ လူတိုင်းသည် ယခင်ကလို စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိတော့ဘဲ သူတို့၏ နှလုံးသားများတွင် ဗလာနတ္တိဖြစ်ကာ တစ်စုံတစ်ရာ ပျောက်ဆုံးနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

အကြီးမားဆုံး အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ခံစားရသူများမှာ အဖွဲ့ချုပ်၏ အထူးစွမ်းရည်ရှိသူများ ဖြစ်သည်။

မော့ချူး ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာ ထောက်ပံ့မှုပြဿနာသည် ချက်ချင်း ပိုမိုခက်ခဲလာခဲ့သည်။ ဝေနှင့် မော့ယန်တို့ လက်ထဲတွင် အတော်အသင့် ရိက္ခာများ ရှိနေသေးသော်လည်း ယခင်ကလို ပမာဏအတိုင်း ထုတ်မပေးရဲကြပေ။

ရလဒ်အနေဖြင့် အင်တာနက်ပေါ်ရှိ စိတ်ဝိညာဥ်အစားအစာဆိုင်၏ လစဉ်ရောင်းအားသည် ထက်ဝက်လျှော့ချခဲ့ပြီး ဝေ၏ စိတ်ဝိညာဥ်အစားအစာ လေလံပွဲသည်လည်း တစ်လတစ်ကြိမ်မှ သုံးလတစ်ကြိမ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဤသည်က လူတိုင်းကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့သည်။ ပြောရရင် လစဉ် ထုတ်ပေးသော စိတ်ဝိညာဥ်အစားအစာပမာဏက များများစားစား မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ အခု ပိုတောင် နည်းလာပြီပင်။

သူတို့သည် အရသာခံဖူးသော ကြောင်များနှင့် တူသည်။ သူတို့ ပါးစပ်ထဲမှ လတ်ဆတ်သော ငါးကို နောက်ဆုံးတွင် စားခဲ့ရသော်လည်း ကျေနပ်ခြင်းမရှိမီ သူတို့ရှေ့မှ ငါးကို အတင်းအဓမ္မ လုယူသွားခံလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ထိုငါးညှီနံ့ကိုသာ တွေးကာ သူတို့၏ဘဝကို ဖြတ်သန်းကြရပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။