အပိုင်း ၄၄၂

မော့ချူး ဘာဖြစ်လို့ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိခဲ့ပေ။ သူမသည် ဖုတ်လို့ပြီးခါနီးပြီဖြစ်သော ကိတ်မုန့်ကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

နျဥ်ယွိယွမ်သည် ရူးသွပ်နေပြီဟု လူတိုင်းက ယူဆနေချိန်တွင် သူက အနောက်တိုင်းမုန့်များအတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ပြန်သယ်လာခဲ့သည်။ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ဆူပူသောင်းကျန်းနေခဲ့သည်။ “ဖာ့ခ်၊ ဒီလူက တကယ်မိုက်တာပဲ!” 'ဒါက အဲလ်ဘာတို မြို့ရဲ့ မြို့လယ်မောလ်လေ! ဇွန်ဘီတွေက မင်းကို မြှုပ်သတ်ပစ်နိုင်လောက်အောင် အများကြီးရှိတာ!'

သို့သော်လည်း နျဥ်ယွိယွမ်က ပါဝင်ပစ္စည်းများကို တစ်ယောက်တည်း သက်သောင့်သက်သာမျက်နှာဖြင့် ပြန်သယ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လူအုပ်စုက သူ့ကို ဆန်းကြယ်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

လန်ဝေနှင့် အခြားသူများလည်း ဘေးနားတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူတို့ဘေးမှ မော့ချူးကို ကြည့်ကာ သူမ၏ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသော စိတ်နေစိတ်ထားကို မည်သို့ မွေးမြူခဲ့သည်ကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားကြသည်။

သူမသည် နျဥ်ယွိယွမ်ကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ကြည့်ပါဦး၊ ကောင်မလေးက အချိုပွဲအကြောင်း ပြောရုံပဲ ရှိသေးချိန် နျဥ်ယွိယွမ်က သူမအတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းများ ရှာဖွေရန် ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူက ဒီ့ထက်ပိုပြီး ချစ်တတ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။

မော့ချူးက အခြားသူများ၏စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်မှုကို သတိမထားမိပေ။ သူမသည် အားကုန်နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ကိတ်မုန့်၏ရနံ့ကို လောဘတကြီး ရှူရှိုက်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အရင်က အနောက်တိုင်းအချိုပွဲများကို ကြိုက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤအရာများသည် အလွန်စျေးကြီးလှသည်။ လက်သီးတစ်လုံးစာအရွယ်ရှိ ကိတ်မုန့်တစ်လုံးကို ဆယ်ဂဏန်း သို့မဟုတ် ရာဂဏန်းအထိ ရောင်းချနိုင်သည်။ ထိုအချိန်က မော့ချူးလည်း ချမ်းသာသည်မဟုတ်။ လအနည်းငယ်ကြာမှသာ ကိတ်မုန့်တစ်လုံး စားဖြစ်ပြီး ထိုအရသာကို မေ့မရနိုင်ခဲ့ပေ။

“မင်းက လောဘကြီးတဲ့ကြောင်လေးပဲ!” နျဥ်ယွိယွမ်က လက်လှမ်းပြီး မော့ချူး၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော မျက်နှာကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ သူ၏မူလက အေးစက်ခက်ထန်သော မျက်နှာသည် နူးညံ့လာပြီး ချက်ချင်းပင် မတူညီသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤအသွင်အပြင်က အမျိုးသမီးအများအပြား၏ မျက်လုံးများကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် နျဥ်ယွိယွမ်က မော့ချူးကိုသာ မြင်ပြီး အခြားအမျိုးသမီးများကမူ ခံပြင်းစွာ ခေါင်းငုံ့ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

မော့ချူး၏ လောဘကြီးသောပုံစံကို ကြည့်ရင်း နျဥ်ယွိယွမ်သည် သူတို့၏ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ ကွေးညွှတ်သွားသည်… လက်ဖဝါးအရွယ် နူးညံ့သော မျက်နှာလေးဖြစ်လင့်ကစား မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာက အသက်ဝင်တက်ကြွနေသည်။ သူမ၏ကြည်လင်သော မျက်လုံးများက အနည်းငယ် မှေးစင်းနေပြီး ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ အလိုအလျောက် ကွေးညွှတ်နေသည်။ ထိုမူးယစ်တမ်းတသောပုံစံက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထင်ရှားနေဆဲပင်။

နျဥ်ယွိယွမ်၏ လက်ဖဝါးကြီးတွင် အသားမာများ ရှိနေသည်။ နာကျင်ခြင်းမရှိသော်လည်း အနည်းငယ် ယားယံသလို ခံစားရသည်။

“ဟွန့်!” မော့ချူးက သူမခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့လှည့်ကာ နျဥ်ယွိယွမ်ကို နှာခေါင်းဖြင့် အသာမော့ပြလိုက်သည်။ သူမက ခပ်ဖွဖွလေး နှာမှုတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်မပါးကို မထိုးနဲ့!”

ထို့နောက် သူမ ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး အရပ်ရှည်ပိန်ပိန် စားဖိုမှူး၏ လှုပ်ရှားမှုကို အာရုံစိုက်ကာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်ကျွမ်းကျင်ပြီး ချောမွေ့သည်။ သူက ကြက်ဥအကာကို မွှေပြီး သကြားထည့်ကာ ထပ်မွှေပြီး သက်ဆိုင်ရာပါဝင်ပစ္စည်းများကို ထည့်သည်။ သေချာမွှေပြီးနောက် ရေခဲဖျော်ကာ ပုံစံခွက်ထဲသို့ လောင်းထည့်ပြီး ဖုတ်လိုက်သည်။ မကြာမီပင် ကိတ်မုန့်၏ ရနံ့က လူတိုင်း၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ပျံ့နှံ့လာကာ တံတွေးမျိုချစေခဲ့သည်။

ဤစားသောက်ခန်းလေးထဲသို့ ဝင်နိုင်သူများသည် သာမန်လူများ မဟုတ်ပေ။ ဤခေတ်ကာလတွင်ပင် စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားနိုင်သေးသည်ဆိုသည်မှာ သူတို့၏ အရည်အချင်းနှင့် စွမ်းရည်ကို သက်သေပြနေသည်။ သို့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် လူတိုင်း အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေကြရသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်တို့ဘက်ကို ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တိုင်း သူတို့ရင်ထဲမှာ တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မနာလိုဖြစ်ပြီး သဝန်တိုနေကြသည်။

“ပြီးပြီ!” အရပ်ရှည်ပိန်ပိန် စားဖိုမှူးက အသက်ကို ညင်သာစွာ ရှူထုတ်လိုက်သည်။ သူ့နဖူးမှာ ချွေးစို့နေသော်လည်း သူ့ရဲ့တောက်ပတဲ့မျက်လုံးတွေကိုတော့ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ချေ။ စားပွဲပေါ်က အနက်ရောင် တောအုပ် ကိတ်မုန့်နှစ်လုံးက တရားဝင် မီးဖိုထဲက ထွက်လာလေပြီ။ ပုံစံပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရနံ့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အကုန် ပထမတန်းစားပင်။ ဒါပေမဲ့ မီးခိုးရောင်နဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ စားပွဲပေါ် တင်ထားတော့ နည်းနည်းတော့ မလိုက်ဖက်သလို ဖြစ်နေသည်။

“အခု စားလို့ရပြီလား” မော့ချူးက ညင်သာစွာ မေးလိုက်ပေမယ့် သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကတော့ စားချင်စိတ်နဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့!” အရပ်ရှည်ပိန်ပိန် စားဖိုမှူးက ပြန်ဖြေပြီး အနက်ရောင်တောအုပ် ကိတ်မုန့်နှစ်လုံးကို သူတို့ရှေ့ကို တွန်းပေးလိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ “ဒီနေ့ အချိန်နည်းတော့ ခဏတော့ နှစ်လုံးပဲ လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ ကျန်တဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို နောက်မှ ပေးလိုက်မယ်နော်။”

“ဟုတ်ပြီ” နျဥ်ယွိယွမ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူက အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို နည်းနည်း ပိုနားလည်လာပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ “မင်း ဘာလိုချင်လဲ”

ဒီအချိန်မှာ ပိုက်ဆံက ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိတော့ပေ။ အစားအစာနဲ့ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးက အယုံကြည်ရဆုံး လဲလှယ်ရေး နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ စားဖိုမှူးရဲ့ အခကြေးငွေကလည်း ဒီလိုပဲ။

ဒီစကားကိုကြားတော့ ပိန်ပိန်ရှည်ရှည်လူရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရောင်တောက်သွားသည်။ သူက လက်တွေကို ပွတ်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါး… မဟုတ်ဘူး၊ သုံးဘူးဆို လုံလောက်ပြီ။”

“ဟုတ်ပြီ” နျဥ်ယွိယွမ်က တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ “ငါ နောက်မှ မင်းဆီ ပို့ပေးလိုက်မယ်။”

မော့ချူးကို ရှာနေတုန်းက သူက လက်ရှိအခြေအနေကို သဘာဝအတိုင်း နားလည်ခဲ့သည်။ အစပိုင်းမှာ ထိတ်လန့်နေရာကနေ အခုတည်ငြိမ်လာတာက တစ်ရက်နှစ်ရက်လောက်ပဲ ကြာသည်။ ဒါတင်မကသေးပေ အဲဒီအခွင့်အရေးကိုယူပြီး အစားအစာတွေ အများကြီး ရှာဖွေခဲ့သည်။ အခုတော့ စည်သွပ်ဘူးအနည်းငယ်ဆိုတာ လွယ်လွယ်လေးပင်။

“ဟေး! ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!” ဒီစကားကိုကြားတော့ ပိန်ပိန်ရှည်ရှည်လူက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြဖို့ သူတို့ဆီ ခေါင်းကို အမြန်ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ စည်သွပ်ဘူးသုံးဘူးဆိုတာက အများကြီးပဲလေ။

နျဥ်ယွိယွမ်က မျက်လုံးဝေ့ကြည့်ပြီး အနက်ရောင် တောအုပ် ကိတ်မုန့်နှစ်ချပ်ကို စားပွဲလွတ်တစ်ခုပေါ် တင်လိုက်သည်။ သူက မော့ချူးရှေ့ကို တွန်းပေးလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ချစ်ခင်မှုအပြည့်နဲ့ စကားသံက နူးညံ့နေတယ်။ “စား။”

မော့ချူးက မတွေဝေတော့ပေ။

သူမက ဒီရက်တွေမှာ ဘီစကစ်နဲ့ ရေပဲ သောက်လာခဲ့တာပင်။ ဗိုက်က လစ်ဟာနေတာ ကြာပြီ။ အခုမှ ဖုတ်ထားတဲ့ ကိတ်မုန့်ကို မြင်တော့ သူမမျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားသည်။ ခက်ရင်းနဲ့ တစ်ဖဲ့ကို ထိုးယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ပြေပြစ်ပြီး အနည်းငယ် ခါးသက်တဲ့ အရသာက သူမရဲ့ အရသာခံအာရုံကို ချက်ချင်း သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။ မျက်လုံးမှေးမှိတ်ပြီး အမွှေးအမျှင်တွေ ပြေလျော့သွားတဲ့ ကြောင်လေးတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေသည်။

မော့ချူးရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ မျက်နှာကိုကြည့်ရင်း နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပိုပြီး နူးညံ့လာပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွေလည်း မသိမသာ ကွေးညွှတ်လာခဲ့သည်။

“ဒီမှာ၊ ဒါလည်း မင်းအတွက်ပဲ။” မော့ချူးက ပထမကိတ်မုန့်ကို စားတော့မယ်ဆိုတာ မြင်တော့ နျဥ်ယွိယွမ်က ဒုတိယတစ်ခုကို မစဉ်းစားဘဲ တွန်းပေးလိုက်သည်။ ဒီလုပ်ရပ်ကြောင့် မော့ချူးက အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမမျက်နှာမှာ ရှားရှားပါးပါး နောင်တရတဲ့ အမူအရာပေါ်လာသည်။ ဒါနဲ့ သူမက ခက်ရင်းနဲ့ ကျန်တဲ့တစ်ဖဲ့ကို ကောက်ယူပြီး နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ ပါးစပ်နားကို တေ့ပေးလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ အံ့အားသင့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို တွေ့တော့ နည်းနည်းရှက်သွားပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အမ်… ရှင်လည်း မြည်းကြည့်ပါဦး။ အရမ်းကောင်းတယ်။”

နျဥ်ယွိယွမ်က ခေါင်းငုံ့ပြီး ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ တစ်ကိုက်နဲ့ ခက်ရင်းပေါ်က ကိတ်မုန့်ကို ကုန်အောင်စားလိုက်သည်။ မော့ချူးကို အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွေက ပိုပြီးကျယ်လာသည်။

---

“အရသာ… ဘယ်လိုရှိလဲ” ရင်ထဲက ရှက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်ပြီး မော့ချူးက ခေါင်းစောင်းပြီး သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။ ရတနာတစ်ခု ရှာတွေ့ပြီး တခြားသူတွေကို ချက်ချင်း ဝေမျှချင်နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ ကြည်လင်ပြီး ဖြူစင်သည်။

“အရမ်းချိုတယ်” နျဥ်ယွိယွမ်က သူ့ပါးစပ်ထဲက ကိတ်မုန့်ကို မျိုချရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက မော့ချူးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အရသာခံအာရုံကနေတဆင့် သူ့နှလုံးသားဆီ တိုက်ရိုက် ချိုမြိန်မှုတွေ စီးဆင်းသွားတာကို ခံစားရသည်။

အရမ်းချိုတာလား။

မော့ချူးက ခေါင်းငုံ့ပြီး နည်းနည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီ အနက်ရောင် တောအုပ်ကိတ်မုန့်က… အနက်ရောင် ချောကလက်နဲ့ လုပ်ထားတာလေ! အရသာက နည်းနည်း ခါးသင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီပုံစံအရဆိုရင် နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ အရသာခံမှုက တော်တော် ထူးခြားတာပဲ!

“ဘာလို့ မစားတာလဲ” မော့ချူးက ဘူးတစ်ဘူးထုတ်ပြီး အနက်ရောင်တောအုပ် ကိတ်မုန့်တစ်ချပ်ကို ထပ်ထည့်နေတာ မြင်တော့ နျဥ်ယွိယွမ်က သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

“ဒါ… ဒါကို သိမ်းထားချင်လို့” မော့ချူးက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူမမျက်လုံးထဲက တမ်းတမှုတွေကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။

တကယ်တော့၊ ဒီကိတ်မုန့်ကို စားနေတုန်းမှာ သူမက ဝိုင်ဝိုင်းကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ 'ဒီအရာကို အဲ့ကောင်လေး မြင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အမြည်းရဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ ပုံမှန်နည်းလမ်းတွေအတိုင်း လှိမ့်ပြီး ခုန်ပြီး ချစ်စရာကောင်းအောင် အစွမ်းကုန် လုပ်နေတော့မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့…'

မော့ချူးရဲ့ မျက်နှာညိုမှိုင်းနေတာကို မြင်တော့ နျဥ်ယွိယွမ်က နည်းနည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ခဏအကြာမှာ သူက မော့ချူးရဲ့လက်ကို အမြန်လှမ်းကိုင်ပြီး နှစ်သိမ့်တဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ မင်း သိမ်းထားလိုက်။ သူတို့က ဒီကိတ်ကို သေချာပေါက် မြည်းစမ်းနိုင်မှာပါ။”

'သူတို့နှစ်ယောက်က အဖွဲ့ချုပ်ဆီကို သေချာပေါက် ပြန်ရောက်ရမယ်!'

“အင်း” နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ ခိုင်မာတဲ့အကြည့်ကို တွေ့တော့ မော့ချူးက ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြိမ့်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီကိတ်မုန့်ကို စိတ်ဝင်တစားရှိတဲ့သူတွေက ရှိနှင့်ပြီးသားပင်။ အကြာကြီး လှုပ်ရှားနေပြီးနောက်ဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့စကားကို ကြားလိုက်တော့ မျက်လုံးတွေက အရောင်တောက်လာပြီး အမြန်ပြောလိုက်သည်။ “အမ်… မင်းရဲ့ ကိတ်မုန့်ကို ငါ့ကို ပြန်ရောင်းလို့ရမလား။ မင်း ကြိုက်တဲ့စျေး ပြော။”

မော့ချူးက ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းနီနီ သွားဖြုဖြူ လူငယ်တစ်ယောက်က မော့ချူးလက်ထဲက အနက်ရောင်တောအုပ် ကိတ်မုန့်ကို တမ်းတတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေတာပင်။

ဒါပေမဲ့ နျဥ်ယွိယွမ်က သူ့ကို အေးစက်စက် ကြည့်ပြီး စကားသုံးလုံး ပြောလိုက်သည်။ “မရောင်းဘူး။” ထို့နောက် သူက လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ စိတ်မချမ်းသာတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ သူမတို့ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ့အကြည့်က ဝမ်းနည်းနေသည်။ ဒီ အချိုပွဲက သူ့အကြိုက်ဆုံးပဲ။ အခုတော့ သူ ထွက်သွားတာကိုပဲ ကြည့်နေရတော့သည်။