အပိုင်း ၄၄၃

လေ-ဓာတ် ပညာရှင် နျဥ်ယွိယွမ်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ဖို့အတွက် အခြေစိုက်စခန်းက သူ့အတွက် တိုက်ခန်းတစ်ခုကို အထူးပြင်ဆင်ပေးထားသည်။ အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ တည်ရှိပြီး တိတ်ဆိတ်ပြီး လုံခြုံသည်။ တခြားသူတွေကတော့ ဒီလောက် ကံကောင်းကြတာမဟုတ်ပေ။ မော့ချူးက နောက်ကို လျှောက်သွားလိုက်တော့ တဲတွေ ပြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး၊ ပြွတ်သိပ်နေတာပဲ။

အခြေစိုက်စခန်းမှာ အိမ်ရာတွေလည်း ရှိသည်။ ငှားလို့ရသလို ဝယ်လို့လည်း ရသည်။ ဒါပေမဲ့ ၂၁ ရာစုနဲ့ မတူတာက ငွေနဲ့ အရောင်းအဝယ်လုပ်တာ မဟုတ်ပေ။ တကယ်တမ်း အစားအစာနဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ပဲ လုပ်တာပင်။ လူအများစုက အခြေစိုက်စခန်းကို ထွက်ပြေးလာနိုင်တာတင် တော်တော် ထူးခြားနေပြီ။ အိမ်ငှားဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဝယ်ဖို့ ပိုလျှံတဲ့ အစားအစာတွေ မရှိကြဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ တဲတစ်လုံးယူပြီး နေရာလွတ်တစ်ခု ရှာပြီး နေထိုင်ကြရသည်။

---

ပိုပြီးမျက်စိပသာဒဖြစ်စရာကောင်းတာကတော့ တဲအလွတ်အနည်းငယ်ရဲ့ရှေ့မှာ မိန်းကလေးလှလှလေးတွေ မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်နေကြတာပင်။ သူတို့ရှေ့မှာတော့ စက္ကူလေးတစ်ရွက်ရှိပြီး ‘တစ်ကြိမ်ကို ပေါင်မုန့်နှစ်လုံး’ လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးထားသည်။ ဒီနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပါယ်က ကိုယ်တိုင်ပြောစရာ မလိုလောက်အောင် ထင်ရှားသည်။

မော့ချူးရဲ့ လည်ချောင်းက အနည်းငယ်တင်းကြပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တော့ နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ မျက်နှာက ပိုပြီး အံ့အားသင့်နေသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒီရက်တွေမှာ သူ ဒီကမ္ဘာကြီးကို နားလည်လာတာက သူ့ရဲ့ယခင် ကမ္ဘာ့အမြင်ကို တကယ် ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်တာပင်။

အဖွဲ့ချုပ်မှာ အမျိုးသမီးတွေက ရှားပါးအရင်းအမြစ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီပင်။ ဒါပေမဲ့ ဒီက အမျိုးသမီးတွေကတော့ တခြားသူတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်မှုကို ခံနေရသည်။ သစ်ပင်စိမ်းလေးတစ်ပင် စိုက်ပျိုးဖို့အတွက် အဖွဲ့ချုပ်က လူအင်အားနဲ့ ပစ္စည်းအရင်းအမြစ် အများအပြားကို အကုန်အကျခံခဲ့ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဒီက ပုံမှန်အပင်တွေကို လူတွေက မီးရှို့ပြီး ခုတ်လှဲနေကြသည်။ သူတို့က လုံးဝ တန်ဖိုးမထားဘူး… ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘူး၊ နျဥ်ယွိယွမ်က ဖော်ပြလို့မရတဲ့ သရော်လှောင်ပြောင်မှုတစ်ခု ခံစားရသည်။

“အား! မဟုတ်ဘူး၊ ကယ်ပါဦး!” စူးရှတဲ့ အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မလှမ်းမကမ်းမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ယိမ်းထိုးပြီး ရှေ့ကို တိုးလာနေသည်။ တစ်ချိန်လုံး နောက်ကလိုက်လာသူကို ခေါင်းလှည့်ကြည့်နေပြီး သူမရဲ့အကြည့်က ပိုပြီး ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေ ပြည့်နှက်လာသည်။

သူမရဲ့နောက်ကွယ်မှာတော့ အမျိုးသားအနည်းငယ်က သက်တောင့်သက်သာ လမ်းလျှောက်လိုက်ပါလာကြပြီး သူတို့မျက်လုံးတွေက လှောင်ပြောင်ရယ်မောမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။ “ကောင်မလေး၊ ဘာလို့ ဆက်ပြေးနေသေးတာလဲ။ ငါတို့ အစ်ကိုကြီးနောက် လိုက်လာရင် အစားအသောက် အဝတ်အထည် အတွက် ပူစရာမလိုတော့ဘူး။ ဒီလို ကံကောင်းတာကို မင်း မိုက်မိုက်မဲမဲ လက်လွတ်မခံသင့်ဘူး။”

အမျိုးသမီးက စကားမပြောပေမယ့် သူမရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကတော့ ပိုပြီး ယိမ်းထိုးလာခဲ့သည်။

သူမ အနားရောက်လာတဲ့အခါ မော့ချူးက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ မျက်လုံးပြူးသွားမိသည်။ ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ဆံပင်တွေ ရှုပ်ပွပြီး မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်နေတဲ့ အမူအရာရှိနေပေမယ့် သူမရဲ့ ပြိုင်စံရှားတဲ့ အလှအပကိုတော့ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ! သူမရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်တွေက လှပစွာ ထွင်းထုထားသလိုဖြစ်ပြီး အမူအရာက နူးညံ့ပြီး သနားစရာကောင်းသည်။ သူမရဲ့ အရည်လဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံက ပိုပြီး တောက်ပလာပြီး လူတွေကို သူမရဲ့အကြည့်ကို မတွေ့ဆုံနိုင်အောင် ခက်ခဲစေခဲ့သည်။ သူမရဲ့နောက်က အမျိုးသားက ဘာလို့ အလွတ်မပေးဘဲ လိုက်နေတာလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မလိုတော့ပေ။

“ကယ်ပါ၊ ကယ်ပါ!” အမျိုးသမီးရဲ့ အသံက ပိုပြီး ထိတ်လန့်လာသည်။ သူမရဲ့နောက်က ပိုပြီး နီးကပ်လာတဲ့ အမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း သူမရဲ့အကြည့်က ချက်ချင်း အောက်သို့ ရောက်သွားသည်။ သူမရဲ့ ဟန်ပန်က နူးညံ့ပြီး သူမရဲ့နောက်က အမျိုးသားအနည်းငယ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ပိုပြီး ပြင်းပြလာစေခဲ့သည်။

“ပြေး၊ မင်းပြေး!” အမျိုးသားက ရုတ်တရက် အားစိုက်ထုတ်ပြီး အမျိုးသမီးကို ရပ်တန့်ဖို့ ရှေ့ကို လှမ်းအနည်းငယ် တိုးလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ ညစ်ညမ်းတဲ့ မျက်လုံးတွေက အမျိုးသမီးရဲ့ ခေါင်းကနေ ခြေဖျားအထိ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူက အမျိုးသမီးရဲ့ ဖြူဖွေးတဲ့ မျက်နှာလေးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကိုင်တွယ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ပါးစပ်နံ့နံတဲ့ ပါးစပ်က သူမရဲ့ မျက်နှာနားကို တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေက ဘာမှ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။ သူတို့က ထုံထိုင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို နေသားကျနေပြီဖြစ်တဲ့ ပုံစံမျိုးပင်။

“သွား၊ သွား!” အမျိုးသမီးက အော်ဟစ်နေတုန်းပဲ။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက နျဥ်ယွိယွမ်ဆီကို မတော်တဆ ရောက်သွားသည်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် အရောင်တောက်သွားပြီး တောင်းပန်တဲ့ အရိပ်အယောင်လေးတွေ ပါလာသည်။ “ကယ်ပါ၊ ကယ်ပါဦး!”

နျဥ်ယွိယွမ်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပေမဲ့ မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို သူတစ်ခါမက မြင်ဖူးခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူက အရင်က ချူးလေးကို ရှာနေတာနဲ့ မအားလို့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ များသောအားဖြင့်တော့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ကျော်ဖြတ်သွားတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို အစအဆုံး မြင်ဖူးတာကတော့ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

“အလယ်ကလူက အခြေစိုက်စခန်းခေါင်းဆောင်ရဲ့ တူလေး” လန်ဝေက လျှောက်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် သူ မကောင်းတာလုပ်ရင်တောင် သူ့ကို ရပ်တန့်ရဲတဲ့သူ မများဘူး။”

နောက်ဆုံးတော့ လူတိုင်းက ရှ မိသားစုအောက်မှာ နေ နေရသည်။ ဘယ်သူက ဒုက္ခရှာချင်မှာလဲ။

“ဒါဆို…” မော့ချူးက ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး နည်းနည်း မကြည်မလင် ဖြစ်နေသည်။ သူမ ပါးစပ်ဖွင့်တော့မယ့်အချိန်မှာ နျဥ်ယွိယွမ်က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ သွားကြစို့။”

သူပြောရင်း လန်ဝေကို ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီးနောက် မော့ချူးကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်မှာတော့ မော့ချူးက နားမလည်တဲ့ အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူမက နျဥ်ယွိယွမ်က အမျိုးသမီးကို ကယ်ဖို့ လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပင်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အမျိုးသမီးတွေကို ကာကွယ်ပေးတာက အဖွဲ့ချုပ်လူမျိုးတွေရဲ့ အရိုးထဲ စွဲနေတဲ့ ယုံကြည်ချက်တစ်ခုမလို့ပင်။ နျဥ်ယွိယွမ်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထွက်သွားနိုင်မှာလဲ။

“အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက သိပ်တော့ မဟုတ်ဘူး။” မော့ချူးရဲ့ နားမလည်တဲ့ အမူအရာကို မြင်တော့ နျဥ်ယွိယွမ်က ရိုးရှင်းတဲ့ ရှင်းပြချက်ပဲ ပေးခဲ့ပြီး တခြားဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။

ဒီစကားတွေက မော့ချူးကို ပိုပြီး နားမလည်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ 'ဘာတွေမှားနေတာလဲ။ သူမ ဘာလို့ မမြင်တာလဲ။'

အခြေစိုက်စခန်းမှ နျဥ်ယွိယွမ်အတွက် စီစဉ်ပေးထားသော အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်အထိ မော့ချူး ပြဿနာကို နားမလည်ခဲ့ပေ။

သို့သော် နျဥ်ယွိယွမ်က သူမ၏ တွေဝေနေသောအကြည့်ကို မြင်သောအခါ သူ့အကြည့်များက နူးညံ့လာခဲ့သည်။ သူက မော့ချူး လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဆိုဖာဆီ ခေါ်သွားကာ သူမ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ ချိုင့်ခွက်လေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူက ညင်သာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။ “စဉ်းစားကြည့်၊ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက ဘယ်ကလာတာလဲ။”

“ဟင်… အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ မြောက်ဘက်ခြမ်းကနေ…” မော့ချူးက ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ မြောက်ဘက်ခြမ်းက လူနေအိမ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ။ အဲဒီမှာ နေနိုင်တဲ့သူတွေက အစွမ်းထက်သူတွေ မဟုတ်ရင် ထူးခြားသူတွေ။ အဲဒီအမျိုးသမီးက အဲဒီနှစ်မျိုးလုံးထဲက မဟုတ်တာ ထင်ရှားသည်။ ဒါဆို ဘာလို့ မြောက်ဘက်ခြမ်းကနေ ပြေးထွက်လာတာလဲ။ လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး!

“ဒါက အချက်တွေထဲက တစ်ခုပဲ။” နျဥ်ယွိယွမ်က မော့ချူးရဲ့ လက်ဖဝါးပေါ်က ဆူဆူဖြိုးဖြိုး အသားစိုင်လေးကို ကလေးတစ်ယောက်က ကစားစရာအသစ်တွေ့တဲ့အတိုင်း ကြည့်နေသည်။ သူက ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကစားနေရင်း ပုံမှန်မဟုတ်တာတွေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထောက်ပြလိုက်သည်။

“နောက်ပြီး၊ သေချာကြည့်မယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေက ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြဲနေပေမဲ့ အရမ်းသန့်ရှင်းနေတာကို တွေ့ရလိမ့်မယ်။ ရေသောက်တာတောင် ဇိမ်ခံပစ္စည်းလို့ သတ်မှတ်တဲ့အချိန်မှာ ဘာလို့ သူမက အဝတ်လျှော်ဖို့ ရေကို သုံးမှာလဲ။ နောက်ပြီး၊ အဲဒီလူတွေရဲ့ အပြုအမူကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ မြောက်ဘက်အိမ်ရာကနေ ကိုယ်တို့ ရပ်နေတဲ့နေရာအထိက မနီးဘူး။ ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ စွမ်းရည်အရ ဒီလောက်အထိ ထွက်ပြေးနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။”

နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကို ကြားပြီးနောက် မော့ချူးက နောက်ဆုံးတော့ လုံးဝသဘောပေါက်သွားသည်။ ဒါပေါ့၊ ဒီအမျိုးသမီးမှာ တစ်ခုခု မှားနေတာ အမှန်ပဲ! ဒါပေမဲ့ နျဥ်ယွိယွမ်က နည်းနည်းလေး သိပ်တော်လွန်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရုံနဲ့ ဒီလောက်များတဲ့ ပြဿနာတွေကို ဘယ်လို ထောက်လှမ်းနိုင်တာလဲ။

“အား–” မော့ချူးက စဉ်းစားနေတုန်း ရုတ်တရက် သူမလက်ဖဝါး စိုစွတ်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အောက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ နျဥ်ယွိယွမ်က တကယ်ပဲ သူ့လျှာကို ထုတ်ပြီး သူ့လက်ဖဝါးပေါ်က အသားတွေကို လျက်လိုက်တာကို အံ့သြစွာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက သူ့ကိုယ်သူ တော်တော် ကျေနပ်နေပုံရသည်။

သူမရဲ့ နှလုံးသားက ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားသည်။ မော့ချူးက သူ့လက်ကို အမြန် ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး နျဥ်ယွိယွမ်ကို သတိထားတဲ့ အမူအရာနဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာလဲ” နျဥ်ယွိယွမ်က မျက်ခုံးပင့်ပြီး ရုတ်တရက် ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်သည်။ သူ့နှာခေါင်းက မော့ချူးရဲ့ မျက်နှာကို ထိလုနီးပါးဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အသက်ရှူသံက သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို ကျရောက်သည်။ “မပြောနဲ့နော်… မင်း ကိုယ် မင်းကို စားပစ်မှာကို ကြောက်နေတယ်လို့။”

ဒီအချိန်ကျမှ နျဥ်ယွိယွမ်က ဒီနေရာကွဲအက်မှုထဲ ကျရောက်သွားခြင်းရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို သဘောပေါက်သွားသည်။ 'ကြည့်ပါဦး၊ အခု သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေပြီး သူတို့ ပျော်ရွှင်နေချိန်မှာ မော့ယန် ရုတ်တရက် ပေါ်လာမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး!'

“စကားမလွှဲနဲ့!” မော့ချူးက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာလေး နည်းနည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ “ခုနက အမျိုးသမီး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။”

“စိတ်မပူပါနဲ့” နျဥ်ယွိယွမ်က သူမရဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ “ဒီကိစ္စကို ကိုယ် ရှင်းလိုက်မယ်။”

---

သူပြောရင်း ချူးလေးရဲ့ မျက်လုံးအောက်က ညိုနေတဲ့ မျက်ကွင်းတွေကို လှမ်းထိလိုက်ပြီး နည်းနည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့လေသံက နည်းနည်းတော့ ရင်နာနေသလိုပင်။ “ဒီနှစ်ရက် မင်း ကောင်းကောင်းမအိပ်ခဲ့ဘူးလား။”

“အဆင်‌‌ ပြေပါတယ်။”

“လူလိမ်‌ သေး သေး လေး။” နျဥ်ယွိယွမ်က သက်ပြင်းချပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူက မော့ချူးကို အိပ်ခန်းဘက် ဆွဲခေါ်သွားသည်။ “ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို မင်း ကိုယ်နဲ့ ခဏလောက် အိပ်လိုက်ပေါ့။”

သူက ချူးလေးကို ရှာနေတာ ဒီရက်တွေမှာ အလုပ်များနေတာကြောင့် နေ့တိုင်း ၂ နာရီ ၃ နာရီပဲ အိပ်ရသည်။ အခု မော့ချူးကို ရှာတွေ့ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သူ့အိပ်ချင်စိတ်က တားမရအောင် တက်လာသည်။

မော့ချူးလည်း နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ မျက်နှာကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ မသိစိတ်က တုန်ယင်သွားပြီး လိမ်လိမ်မာမာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။”