အပိုင်း ၄၄၅

တကယ်တော့ ကြော်ရတာက အရမ်းမြန်သည်။ ဒီဟင်းနှစ်မျိုး ကြော်ဖို့ ၁၅ မိနစ်တောင် မကြာပေ။ ဒါကြောင့် နျဥ်ယွိယွမ်က ပန်းကန်တွေ ဆေးနေတုန်း မော့ချူးက အလုပ်စလိုက်သည်။

သူမက မီးဖွင့်၊ ဒယ်အိုးအပူပေးပြီး ဆီထည့်လိုက်သည်။

ဆီအပူချိန်တက်လာပြီးနောက် သူမက ဆားရည်စိမ်ငရုတ်နီကို ထည့်လိုက်သည်။ မွှေးရနံ့ထွက်လာအောင် ကြော်ပြီးနောက် အမဲသားမွှထားသည်ကို ဆီပူထဲထည့်လိုက်သည်။ သူမက အကြိမ်အနည်းငယ်ပဲ မွှေကြော်ဖို့ လိုကာ အသားအရောင်ပြောင်းလာတာနဲ့ တရုတ်နံနံလှီးထားတာကို ထည့်ပြီး ခဏလောက် မွှေကြော်၊ နောက်ဆုံး ဆားထည့်၊ ကြက်သားမှုန့်ထည့်ပြီး ရေမြက်ပင်အနည်းငယ် ဖြူးလိုက်တာနဲ့ ဟင်းတစ်ခွက် အောင်အောင်မြင်မြင် ချက်ပြီးသွားပြီပင်။

ထို့နောက် ဒယ်အိုးကို ဆေးကြောပြီး ဆီထည့်လိုက်သည်။ ဆီအပူချိန်တက်လာတော့ ဝက်သားမွှကို ဒယ်အိုးထဲထည့်ပြီး ကျက်အောင် မွှေကြော်လိုက်ပြီးနောက် ပန်းကန်ထဲ ခပ်ထည့်ပြီး အရန်သင့်ထားလိုက်သည်။

ပြီးတော့ ဒယ်အိုးထဲ ဆီနည်းနည်းထည့်ပြီး ဆားရည်စိမ်ငရုတ်နီထည့်ကာ ဆီအနီရောင်ထွက်လာအောင် မွှေကာ အမွှေးနံ့ရအောင် ရေမြက်ပင်ဖျားကို ထည့်မွှေလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆောင်းရာသီဝါးမျှစ်နွှာနဲ့ ကြွက်နားရွက်မှိုနွှာကို ထည့်ပြီး မွှေကာ နောက်ဆုံးမှ ဝက်သားမွှကို ထည့်မွှေပြီးမှ ငံပြာရည်ကို အိုးထဲထည့်ပြီး မွှေကြော်လိုက်သည်။

မော့ချူးက ဟင်းနှစ်ခွက်ကို လက်ထဲကိုင်ပြီး လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ မျက်လုံးတွေက တောက်ပနေတာပင်။

“မြန်မြန်၊ မြည်းကြည့်ပါဦး။” ပန်းကန်တွေကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီးနောက် မော့ချူးလည်း ထိုင်လိုက်သည်။ ဘာမှ တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ သူမက တူတစ်စုံကို ကောက်ယူပြီး ငါးနွှာအချို့ကို ကောက်ယူပြီး သူမပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ အဲ့ဒီနူးညံ့ချဉ်စပ်ချိုမြိန်တဲ့ အရသာက ဒီ့ထက်ပို မကောင်းနိုင်တော့ပေ။

ကောင်မလေးရဲ့ မျက်လုံးတွေက မှေးစင်းနေသည်။ ပါးစပ်က နည်းနည်း ဖောင်းကားနေပြီး မရပ်မနား ဝါးနေသည်။ ဆီစွန်းတာတွေတောင် နည်းနည်းပါးပါး ရှိနေသည်။ အရမ်းဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ပုံပဲ။

နျဥ်ယွိယွမ်က မော့ချူးရဲ့ မရပ်မနား လှုပ်ရှားနေတဲ့ ပါးစပ်သေးသေးလေးကို စိုက်ကြည့်နေတုန်း သူ့မျက်နှာက ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားသည်။ မော့ချူးက သူ အိပ်နေတုန်း သူ့ရင်ဘတ်ကို ကိုက်ခဲ့ပုံကို ပြန်အမှတ်ရမိတော့ သူ့နားရွက်တွေက နည်းနည်း နီလာသည်။

'ဒီအစားသောင်းကြမ်းတဲ့ ကောင်မလေးက တကယ်ကို ကယ်တင်လို့ မရတော့ဘူး!'

......

ရှမိသားစု၌

ကျယ်ဝန်း၍ ခမ်းနားသော ဗီလာကြီးထဲတွင် ရှေးဟောင်း အနုပညာပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို သိမ်မွေ့စွာ ဖော်ပြလျက်ရှိသည်။

“မင်းပြောချင်တာက သူ ဘာမှတုံ့ပြန်မှု မရှိဘူးပေါ့?”

ဦးဆောင်သူအဖြစ် မတ်တပ်ရပ်နေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုသော်လည်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကျုံ့မိသွားသည်။

“ဟုတ်၊ ဟုတ်ကဲ့!” ရှရီဝမ်က ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်ပြောပြီး သူ့မျက်လုံးထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာသည်။ “ကျွန်တော် သူ့ရှေ့ကို ဒီမိန်းမကို တမင်တကာ ခေါ်သွားတာတောင် သူက မမြင်သလိုမျိုး လှည့်ထွက်သွားတယ်။”

'ဖြန်း! နျဥ်ယွိယွမ်က သူ့ရှေ့မှာ ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းမကို ဘာမှဂရုမစိုက်ဘူးတဲ့လား။ သူက တကယ်ပဲ ယောက်ျားတစ်ယောက် ဟုတ်ရဲ့လား။'

ဒီအကြောင်းတွေးမိတော့ ရှရီဝမ်က ခပ်တိုးတိုး ကြိမ်းမောင်းမိသည်။ ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ မိန်းမကို မျက်လုံးထောင့်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အဝတ်အစားတွေက သူမရဲ့ နှင်းလိုဖြူတဲ့ အသားအရေနဲ့ လှပတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။

အစောက သူမရဲ့ အသားအရေကို ထိလိုက်ရတဲ့ အံ့သြဖွယ်ခံစားမှုကို ပြန်တွေးမိတော့ ထိုလူရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ အပြုံးက ပိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ 'သေချာစဉ်းစားကြည့်တော့ ထိုကောင်လေးက တုံးအတာ ကောင်းတာပဲ။ ကြည့်ပါဦး၊ ဒီလိုလှပတဲ့ မိန်းမကို သူ့အတွက် ချန်ထားခဲ့တာ မဟုတ်လား။'

“ဦးလေး၊ ကြည့်ပါဦး… ဒီ…” ရှရီဝမ်နဲ့ ရှကွမ်းတို့က တူဝရီးတွေဆိုပေမဲ့၊ ရှရီဝမ်က အမြဲတမ်း မျက်နှာတည်နေတဲ့ သူ့ဦးလေးကို တကယ်ကြောက်သည်။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူ့ကို မြင်တာနဲ့ ကြွက်က ကြောင်မြင်သလိုပင်။ အခုအချိန်မှာတော့ သူက အတော်ကြာအောင် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ တိတိပပ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီမိန်းမက အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်ကို သူနဲ့ ပေးကစားဖို့ ခွင့်ပြုပါလား။”

“မင်းခေါင်းထဲမှာ အဲ့ဒါပဲ ရှိလား?!!” ရှကွမ်းက သူ့ကို စူးစူးဝါးဝါးကြည့်ကာ ဘေးနားက မိန်းမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ “ထားလိုက်ပါတော့၊ မင်း သူ့ကိုသုံးပြီး နျဥ်ယွိယွမ်ကို ဆွဲဆောင်လို့ မရဘူးဆိုမှတော့ မင်းပဲ ယူထားတော့။”

“အာ။” ဒီစကားကြားတာနဲ့ ရှရီဝမ် မျက်နှာပေါ် ချက်ချင်း အပြုံးအကြီးကြီး ပေါ်လာသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး!”

ပြီးတာနဲ့ သူက ခေါင်းလှည့်ပြီး ထိုမိန်းမကို မတော်မတရား ကြည့်နေပြီး ဒီည ဘယ်လိုပျော်ရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

စကားအနည်းငယ်နဲ့ပင် မိန်းမတစ်ဦးရဲ့ အနာဂတ်ကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

“ဖေဖေ၊ သူက လေစွမ်းအားရှင်ပဲ မဟုတ်လား? ဘာလို့ သူ့ကို ခေါ်ယူဖို့ ငွေအများကြီး သုံးနေရတာလဲ?” ဘေးမှာထိုင်နေတဲ့ လူငယ်လေးက ခုချိန်ထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ အခုတော့ သူက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ အစတုန်းကတော့ သူက နျဥ်ယွိယွမ်ကို သူ့ညီမနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက လူတွေကို သူ့ဆီဝင်ဖို့ နည်းလမ်းတွေရှာနေသည်။ သူက လေစွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား? လူတွေ ဒီလောက်ရှားနေတာလား?

“မင်း ဘာသိလို့လဲ?” ရှကွမ်းက သူ့သားကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ စိတ်ပျက်မှုတွေ ပြည့်နေသည်။ “အခု အခြေအနေက တင်းမာနေတယ်။ အခြေစိုက်စခန်းတိုင်းက သူတို့ရဲ့စွမ်းအားကို ချဲ့ထွင်ဖို့နဲ့ သူတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ဖို့အတွက် ပါရမီရှင်တွေကို ခေါ်ယူဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။ ပြောစမ်းပါဦး၊ အခု ငါတို့ စိတ်အေးလက်အေး နေလို့ရလား? ပြီးတော့ နျဥ်ယွိယွမ်က သာမန်စွမ်းအားရှင်လား?”

နျဥ်ယွိယွမ်က ဖုတ်ကောင်အကောင် ၁,၀၀၀ နီးပါးကို လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းနဲ့ ပြန်လှန်တိုက်ထုတ်ခဲ့တာကို ပြန်တွေးမိတော့ ရှကွမ်းရဲ့ မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွားသည်။ ဒီလူက ဓားနှစ်ဖက်သွားလိုပင်။ ကောင်းကောင်းအသုံးချနိုင်ရင် ထက်မြက်တဲ့လက်နက်ဖြစ်ပြီး ကောင်းကောင်းအသုံးမချနိုင်ရင် သူတို့ကို သွေးထွက်သံယိုဖြစ်စေနိုင်သည်။

“ဟုတ်၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။” ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ နျဥ်ယွိယွမ်အပေါ် မြင့်မားစွာ အကဲဖြတ်မှုကို ကြားလိုက်ရတော့ ရှချန်းရဲ့ မျက်နှာက ပိုမှောင်လာသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို သူနဲ့ ကျွန်တော့်ညီမကြားက ကိစ္စ… အဲ့ဒါက အတည်တောင် ဟုတ်သေးရဲ့လား?”

ဒီစကားကြားတော့ ရှကွမ်းက အတွေးမများဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ တော်တော်ကြာတော့မှ သူက ပြောလိုက်သည်။ “သူ့စေ့စပ်ထားတဲ့သူကို ရှာတွေ့ပြီလို့ ငါကြားတယ်။”

“ဟုတ်၊ ဟုတ်တယ်!” ရှရီဝမ်က နောက်ဆုံးတော့ စကားဝင်ပြောလာသည်။ သူရထားတဲ့ သတင်းအားလုံးကို အလျင်အမြန် ပြောပြလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စက အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုလုံး ပျံ့နေတာ။ နျဥ်ယွိယွမ်က သူ့စေ့စပ်ထားတဲ့သူကို အရမ်းချစ်တယ်လို့ ပြောတယ်။ သူမ လိုချင်တာမှန်သမျှ အကုန်ပေးတယ်တဲ့။ ကျွန်တော် သူ့ကို တစ်ခါက လှမ်းကြည့်ဖူးတယ်။ တကယ်ပဲ ရုပ်မဆိုးဘူး။ နူးညံ့ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တယ်၊ အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ သန့်စင်တဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားလေ။ ကြည့်ရတာ အရမ်းကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်…” ရှရီဝမ်က တဏှာဖျက်ဆီးထားသလို ပုံစံမျိုးနဲ့ ကြည့်နေတော့ ရှကွမ်းက မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်မိသည်။

“တော်စမ်း!” ရှကွမ်းက သူ့တူကို စူးစူးဝါးဝါးကြည့်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ “ငါ နားလည်ပြီ။ မင်း အရင်ထွက်သွားလို့ရပြီ။”

“အာ၊” ရှရီဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါဆို ဒီမိန်းမကို…”

သူ့ရဲ့ မတည်မငြိမ် မျက်လုံးတွေက သူ့ဘေးက မိန်းမကို ဆက်ကြည့်နေသည်။

“မင်း! ကောင်းပြီ၊ သူ့ကိုရော အတူခေါ်သွားတော့။” ရှကွမ်းက ကူကယ်ရာမဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ရှရီဝမ် ထွက်သွားပြီးနောက် သူ့မျက်နှာအမူအရာက တောင့်တင်းသွားပြီး ရှချန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “ရှောင်းယီနဲ့ နျဥ်ယွိယွမ်ကိစ္စကို အခု ခဏထားလိုက်။ အခုအရေးကြီးဆုံးက မင်း အရင်ရထားတဲ့သတင်းက မှန်ရဲ့လား?”

“လုံးဝမှန်ပါတယ်!” ဒီမေးခွန်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြောလိုက်တာနဲ့ ရှချန်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက တည်ကြည်သွားသည်။ “လမ်းက အရမ်းဝေးနေတာပဲ။ လမ်းမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုရင်တောင် ပြန်လာဖို့ တစ်ပတ်ကျော်လောက် ကြာနိုင်တယ်။”

သိပ်မကြာသေးခင်ကပဲ ရှချန်းက အခြားအခြေစိုက်စခန်းတွေရဲ့ ဆက်သွယ်ရေးကနေ အရေးကြီးသတင်းတစ်ရပ်ကို ကြားဖြတ်ဖမ်းယူရရှိခဲ့သည်။ အဲ့ဒါက အန်ယွမ်မြို့မှာ အစားအသောက်ထုတ်လုပ်ရေး စက်ရုံကြီးတစ်ရုံ ရှိတယ်ဆိုတာပင်။ အဲ့ဒီထဲက အစားအသောက်တွေက အလုပ်ရုံအနည်းငယ်ကိုတောင် ပြည့်စေနိုင်ပြီး ပိုအရေးကြီးတာက အန်ယွမ်မြို့ရဲ့ နောက်က တောင်တွေမှာ လျှို့ဝှက်စစ်အသုံးအဆောင် ဂိုဒေါင်တစ်ခု ဝှက်ထားတယ်လို့ ပြောကြသည်။

အစားအသောက် အမြောက်အမြား၊ လက်နက်တွေ… ဒီနှစ်ခုက ဘယ်အခြေစိုက်စခန်းအတွက်မဆို ကြီးမားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုပင်။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ အခြားအခြေစိုက်စခန်းတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အယ်လ်ဘာတိုမြို့ အခြေစိုက်စခန်းက အန်ယွမ်မြို့နဲ့ အနီးဆုံးဖြစ်ပြီး အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွေ ရှိနေတာဖြစ်သည်။

“အဖေ၊ ဘာကိုစောင့်နေတာလဲ? ဒီအခွင့်အရေးကို လွတ်သွားရင် နောင်တရမှာ သေချာတယ်!” ရှချန်းက ရှေ့ကို အနည်းငယ်တိုးလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက စိတ်အားထက်သန်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ အဲ့ဒီအစားအသောက်နဲ့ လက်နက်တွေ ရတာနဲ့ အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ စွမ်းအားက အများကြီး တိုးလာမှာ သေချာသည်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် သူတို့ရဲ့ စကားတွေက ပိုခိုင်မာလာနိုင်သည်။

“ဒါပေမဲ့ အန်ယွမ်မြို့ကို သွားတဲ့လမ်းက မငြိမ်းချမ်းဘူး…” ရှကွမ်းက မျက်မှောင်ကြုံ့ပြီး တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ လမ်းပေါ်က ဖုတ်ကောင်တွေအကြောင်း ပြောဖို့မလိုဘူး၊ အန်ယွမ်မြို့ကိုယ်တိုင်က ရှေးဟောင်းမြို့ရဲ့ လှပတဲ့နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဆိုရင် အဲ့ဒီက ခရီးသွားတွေက ပခုံးချင်းတိုက်လောက်အောင် များပြားသည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့… အကုန်လုံးက ဖုတ်ကောင်တွေ ဖြစ်နေနိုင်သည်။

“ဘာကို စိုးရိမ်နေတာလဲ?” ရှချန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ လျင်မြန်စွာ လှစ်ခနဲဖြစ်သွားပြီး သူ့စကားသံမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါလာသည်။ “နျဥ်ယွိယွမ်က စွမ်းရည်ရှိတယ် မဟုတ်ဘူးလား? သူ့ကို ရှေ့တန်းကနေ သွားခိုင်းလိုက်! သူ ပစ္စည်းကို ပြန်ယူလာနိုင်ရင် ကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ မတော်တဆ အပြင်မှာ သေသွားရင်လည်း နှမြောစရာ မရှိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော်တို့ ခေါ်ယူလို့မရတဲ့သူတွေကို ထားထားတာ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ?”

ရှကွမ်းက တော်တော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး နောက်ဆုံးမှာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ မင်းပြောသလို လုပ်မယ်။ နျဥ်ယွိယွမ်အပြင် တခြားအဖွဲ့အနည်းငယ် ထပ်ထည့်ဖို့လည်း လိုသေးတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီမစ်ရှင်က မလွယ်ဘူး။ အမြန်ဆုံး ပြီးမြောက်နိုင်ရင် အမြန်ဆုံး ပြီးမြောက်အောင် လုပ်လိုက်ကြတာပေါ့!”

“ကောင်းပြီ၊ နားလည်ပါပြီ။” ရှကွမ်းရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ရပြီးနောက် ရှချန်းက ပြုံးမနေဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ တောက်ပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။