အပိုင်း ၄၄၆
Vol. 30 Ch. 446
သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုက အရမ်းမြင့်မားသည်။ အဲ့ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာပဲ သူက ဒီမစ်ရှင်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ? အဆင်ပြေလား? နျဥ်ယွိယွမ်?” ရှချန်းက ရှေ့ဆုံးကလူကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့စကားသံက နည်းနည်းလေး ရန်စတဲ့ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။
သူကလည်း လေစွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်တာကြောင့် တော်တော်လေး စွမ်းအားရှိသည်။ ဒါ့အပြင် သူက အခြေစိုက်စခန်းအကြီးအကဲရဲ့ သားလည်း ဖြစ်သည်။ နျဥ်ယွိယွမ် မပေါ်လာခင်က သူက နာမည်ကြီးခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက ထူးခြားသည်။
သို့သော်လည်း နျဥ်ယွိယွမ် ပေါ်လာပြီးနောက်မှာတော့ ထိုတောက်ပတဲ့သမိုင်းကြောင်းက ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ အခြေစိုက်စခန်းက လူတွေက ချီးကျူးမှုအားလုံးကို နျဥ်ယွိယွမ်အပေါ် ပုံပေးရုံသာမက သူ့ကို အရင်က ဂုဏ်ယူခဲ့တဲ့ သူ့ဖခင်ကပါ ဒီအကြောင်းကို တွေးနေပြီ။ ရှချန်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းပေါ်က အပြုံးက ပိုတောက်ပလာသည်။
နျဥ်ယွိယွမ်က ခေါင်းငုံ့ပြီး မစ်ရှင်တစ်ခုလုံးကို ဂရုတစိုက် ဖတ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။
“ဘာလဲ၊ ခက်ခဲတယ်လို့ ခံစားရတာလား?” နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို ကြည့်ပြီး ရှချန်းက အရမ်းပျော်နေတဲ့ပုံပေါ်သည်။ သူက မျက်ခုံးကို အနည်းငယ်ပင့်လိုက်ပြီး သူ့လေသံထဲ လှောင်ပြောင်သရော်မှုတွေ ပြည့်နေသည်။
“မကြောက်သင့်ပါဘူး! မင်းက ငါတို့အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ အတော်ဆုံးပဲ။ ဘာလို့ ခက်ခဲရမှာလဲ? ပြီးတော့ မင်းရဲ့နေအိမ်နဲ့ အခွင့်အရေးတွေက အလကားရတာမဟုတ်ဘူး။ ပြန်ပေးရမှာပေါ့!”
“အစားအသောက်နဲ့ လက်နက်တွေ ရှိလား?” နျဥ်ယွိယွမ်က ရှချန်းရဲ့ ဆွပေးမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခေါင်းအနည်းငယ် မော့ကာ မေးလိုက်သည်။
သူက သူတို့အောက်မှာ သေချာပေါက် ရပ်နေပေမဲ့ သူ့ဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အရှိန်အဝါက လူတွေကို မသိစိတ်ကနေ သူ့ကို ကြည့်မိစေသည်။ သူက မွေးရာပါ ထူးခြားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေသလိုပင်။ သူ စကားစလိုက်တာနဲ့ လူတိုင်းက နျဥ်ယွိယွမ်ကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးချင်း မခွာနိုင်တော့ပေ။
ရှချန်းကလည်း ဒါကို သဘာဝအတိုင်း သတိထားမိသည်။ သူက သူ့လက်မောင်းအောက်မှာ လက်သီးတွေကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပေမဲ့ သူ့လေသံကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ “ဟုတ်တာပေါ့၊ လူတစ်ဦးစီအတွက် ရက် ၂၀ စာ အစားအသောက် ပေးမယ်။ လက်နက်တွေလည်း ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရေအတွက်ကတော့ ကန့်သတ်ထားတယ်။”
“ဒါက အရမ်းနည်းတယ်!” လန်ဝေရဲ့ အမဲလိုက်အဖွဲ့ကလည်း ဒီမစ်ရှင်မှာ ပါဝင်နေတာပင်။ ဒီစကားကြားတော့ သူမက မျက်မှောင်ကြုံ့ပြီး ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ “ဒီမစ်ရှင်တစ်ခုတည်းကိုတင် ပြီးဖို့ ဆယ်ရက်နီးပါး ကြာလိမ့်မယ်။ ရက် ၂၀ စာ အစားအသောက်ပဲ ပေးထားတာ။ မလောက်ဘူး!”
“ဟွန့်!” ရှချန်းက နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့အသံက နည်းနည်းလေး နက်ရှိုင်းသွားသည်။ “ဒီမစ်ရှင်မှာ မင်းတို့ လူဘယ်နှစ်ယောက် ပါလဲဆိုတာ မမြင်ဘူးလား? လူတစ်ဦးစီကို ရက် ၂၀ စာ အစားအသောက် ပေးတာက နည်းတဲ့ပမာဏ မဟုတ်ဘူးနော်! ဒါ့အပြင် အစားအသောက် ထုတ်လုပ်ရေး စက်ရုံထဲဝင်တဲ့အခါ အပြန်လမ်းမှာ စားစရာ မရှိမှာကို ကြောက်နေတာလား?”
“နောက်ပြီးတော့” ရှချန်းက နောက်ဆုံးမှာ ထပ်ပြောလိုက်ပြီး လူတိုင်းရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ သိချင်စိတ်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် ဆွပေးလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ခါ ပြန်ယူလာတဲ့ အစားအသောက်ရဲ့ ၁၀% ကို အခြေစိုက်စခန်းက မင်းတို့ကို ပေးမယ်။”
ဒီ ၁၀% က သိပ်မများဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့ ထိုဟာက အစားအသောက် ထုတ်လုပ်ရေး စက်ရုံကြီးပင်! သူတို့က စဉ်းစားတွက်ချက်တတ်တဲ့ စိတ်ရှိပြီးသား။ အဆိုးဆုံးအခြေအနေကို တွက်ရင်တောင် ဒီအစားအသောက်ထုတ်လုပ်ရေး စက်ရုံမှာ အလုပ်ရုံတစ်ခုပဲ ကျန်နေသေးရင်တောင် ၁၀% တွက်ချက်မှုအရ သူတို့က အတော်လေး အများကြီး ရနိုင်သေးသည်။ အနည်းဆုံးတော့ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်လောက် အစားအသောက်အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး!
ဒီအကြောင်းတွေးမိတော့ လူတိုင်းက စိတ်လှုပ်ရှားမနေဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သေချာပေါက် သွားရမှာပေါ့! ဘယ်လိုလုပ် မသွားဘဲ နေနိုင်မှာလဲ?
ဒါက လုပ်ဖို့ အရမ်းတန်တဲ့ အလုပ်ပဲ! ခရီးလမ်းက အန္တရာယ်တွေ ပြည့်နှက်နေမှာ သေချာပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ ဘယ်သူကများ ကိုယ့်အသက်ကို ခါးပတ်ပေါ်တင်ပြီး မနေရလို့လဲ?
“အားလုံး သေချာစဉ်းစားပြီးပြီဆိုရင် လာပြီး နာမည်ရေးထိုးကြပါ။” လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေကို ကြည့်ရင်း ရှချန်းရဲ့ မျက်လုံးထဲက အပြုံးက ပိုနက်လာသည်။ သူက လက်ဆန့်ပြီး စားပွဲပေါ်မှာ ဗလာစာရင်းတစ်ခု ချလိုက်သည်။ “လူအရေအတွက်ကို ရေတွက်ပြီး ပစ္စည်းတွေ ခွဲဝေပေးမယ်။”
ဒီစကားတွေ ပြောလိုက်တာနဲ့ လူတိုင်းက ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ လန်ဝေရဲ့ အဖွဲ့တောင် ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ရှေ့ကိုလျှောက်လာပြီး နာမည်ရေးထိုးကြသည်။
နျဥ်ယွိယွမ်တစ်ယောက်သာ သူ့နေရာမှာ ရပ်နေတုန်းပင်။ တော်တော်ကြာကြာ စဉ်းစားပြီးမှ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်တယ်။ “နောက်ထပ်တစ်ယောက် ခေါ်သွားလို့ ရမလား?”
သူက ချူးလေးကို အခြေစိုက်စခန်းမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ဖို့ မစီစဉ်ထားပေ။ သူ့မျက်စိအောက်မှာ ထားတာက အလုံခြုံဆုံးဖြစ်သည်။
“ဪ၊ မင်း နောက်ထပ်တစ်ယောက် ခေါ်သွားချင်တာလား?” ရှချန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ “မင်းရဲ့စေ့စပ်ထားသူ မဟုတ်လား? မင်းက သတင်းတွေကြားရတဲ့အတိုင်းပဲ အကာအကွယ်ပေးတတ်တာပဲ!”
နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး ရှချန်းက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ပြီးတော့ သူက ရုတ်တရက် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဟုတ်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့စေ့စပ်ထားသူက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားအဖြစ် အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို ရက် ၂၀ စာ အစားအသောက် ပေးလို့ မရဘူး။ မဟုတ်ရင် လူထုကို ဘယ်လို နားချလို့ရမလဲ?”
“ငါ့ဘာသာငါ ဖြည့်စွက်နိုင်တယ်” နျဥ်ယွိယွမ်က ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောလိုက်သည်။
“ဟားဟား၊ တကယ်လား? ဒါဆို ပြဿနာ မရှိပါဘူး” ရှချန်းက လက်ဖြန့်လိုက်ပြီး သူ့စကား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ အလွန်ရှင်းလင်းနေသည်။ “မင်း ဒီလိုလုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေမှတော့ ငါတို့က ဝင်မစွက်ဖက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့စေ့စပ်ထားသူက ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးဖို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမစ်ရှင်က မလွယ်ဘူးလေ။”
ဟုတ်တာပေါ့!
သာမန်မိန်းမတစ်ယောက်က ဖုတ်ကောင်ကို မြင်ရင် အော်ပြီး ကြောက်လန့်မှာ သေချာသည်။ အဲ့ဒီနောက်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် ဆိုးကျိုးကတော့ အော်သံတွေက ဖုတ်ကောင်တွေကို ပိုဆွဲဆောင်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ တခြားသူတွေကိုရော သူ့ကိုယ်သူပါ ထိခိုက်စေမှာပင်။
“ကျစ်! ဒါက မစ်ရှင်ကွ။ ဘာလို့ မိန်းမခေါ်လာတာလဲ? တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရမှာ ကြောက်လို့လား? လမ်းမှာ တစ်ယောက်ရှာလိုက်ရုံပဲ…” ကျားဖြူအဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်က ဘေးနားမှာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီး နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း မထီမဲ့မြင်ပြုတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာသည်။ ဒီကောင်က အခွံသက်သက်ပဲ ထင်ပါရဲ့။ ခုလိုအချိန်မှာ မိန်းမအကြောင်းပဲ စဉ်းစားနေတာ။ သူ ဘယ်လောက်တောင် အရည်အချင်းရှိနိုင်မှာမို့လို့လဲ?
မကြာခင်မှာပဲ ထိုလူရဲ့စကားတွေက သူ့လည်ချောင်းထဲမှာ ပိတ်မိသွားသည်။
နျဥ်ယွိယွမ်က ဘယ်တုန်းက လှည့်လိုက်လဲ မသိပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ သူ့မျက်လုံးထဲက အကြည့်က အရမ်းကို မှောင်မိုက်နေတာကြောင့် သူ့ကို ဆွဲဖြဲပစ်တော့မလိုပင်။ ထိုလူက နောက်ပြန်ဆုတ်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။
“ဟုတ်တယ်!” အဖွဲ့ဝင်ရဲ့အသံက မနိမ့်ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် တခြားသူတွေက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်သည်။ လူအတော်များများက သံယောင်လိုက်လာကြသည်။ “ဒီလိုအန္တရာယ်များတဲ့မစ်ရှင်မှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးလိုဖြစ်မယ့် မိန်းမတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတာ ဘာအသုံးဝင်လို့လဲ?”
“ဟုတ်တယ်လေ။ အော်တာကလွဲလို့ သူတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ?”
“လူအုပ်စုလိုက်ကို ဒုက္ခမပေးပါနဲ့။ သူ့ကို အခြေစိုက်စခန်းမှာပဲ ထားခဲ့ကြရအောင်!”
သူတို့အများစုက နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ ခွန်အားကို အထင်ကြီးကြပေမယ့် သူတို့ကိုယ်တိုင်ရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ အကျိုးစီးပွားနဲ့ပတ်သက်လာရင်တော့ ဘယ်သူမှ တစ်လှမ်းမှ နောက်ဆုတ်ဖို့ ဆန္ဒမရှိကြပေ။ သူတို့က တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကန့်ကွက်လာကြပြီး သူတို့ရဲ့ စကားလုံးတွေက အလွန်ဖြောင့်မတ်သည်။
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ရှချန်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးက ပိုတောက်ပလာသည်။ သူက နျဥ်ယွိယွမ်ကို ဆွပေးသလို ကြည့်လိုက်သည်။ 'ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ခေါ်သွားချင်တာလား? ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ… ငါကလည်း မင်းလိုချင်တာကို မရစေချင်ဘူး! '
ရှချန်း၏ မာနကြီးသောအကြည့်ကို နျဥ်ယွိယွမ်စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှောင်ကျသွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ ဟလာသည်။ သူ စကားပြောရန်ပြင်စဉ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏အသံက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးနဲ့ တာဝန်လား။ ဟားဟား!” လန်ဝေသည် ထိုလူအုပ်စုကို သရော်သည့်အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ မျက်လုံးထဲ မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းနှင့် လှောင်ပြောင်ခြင်းအရိပ်အယောင်လေးများ ပါဝင်နေသည်။
“မော့ချူးက အဆင့်လေးနဲ့အထက် အကြားအာရုံ အထူးစွမ်းရည်ရှိသူ တစ်ယောက်! နင်တို့ထဲက… သူ့ကို ဘယ်သူ အစားထိုးနိုင်မလဲ” ကြည်လင်ပြတ်သားသော အမျိုးသမီးအသံက ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လန်ဝေ၏ လှပသော ရုပ်ရည်သည် အရိုင်းဆန်ခြင်း၏ အရိပ်အယောင်လေးများ ပါဝင်နေပြီး အထူးသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများသည် ဤအချိန်တွင် ထူးခြားစွာ တောက်ပလင်းလက်နေခဲ့သည်။
အရင်က ဆူညံနေခဲ့သော အခန်းသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
'ဘာ! အဆင့် ၄ အထက် အကြားအာရုံ အထူးစွမ်းရည်ရှိသူ တစ်ဦးလား။'
လူတိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကြရာ သူတို့မျက်လုံးများတွင် ဖုံးကွယ်မရနိုင်သော အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူတို့အများစုသည် မော့ချူးကို အရင်က မြင်ဖူးခဲ့ကြသဖြင့် ထိုနူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အားနည်းသော ကောင်မလေးကို အဆင့် ၄ အကြားအာရုံ အထူးစွမ်းရည်ရှိသူ တစ်ဦးနှင့် တူညီသည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ကြပေ။
နျဥ်ယွိယွမ်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် သိလိုစိတ် ဖြစ်သွားသည်။ ဘာမှမပြောဘဲ သူက တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့ပုံက ပြေပြစ်လှပနေခဲ့သည်။
အခြားသူများ၏ အမြင်တွင်တော့ နျဥ်ယွိယွမ်က သူတို့နှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ သဘောတူခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အေးစက်သောလေကို ရှူသွင်းလိုက်ကြသည်။
သူတို့အားလုံးသည် မစ်ရှင်များတွင် ပါဝင်ဖူးသော ဝါရင့်သူများဖြစ်ကြသဖြင့် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို မည်သို့ နားမလည်ဘဲ နေပါမည်နည်း။ အဆင့်မြင့် အကြားအာရုံစွမ်းရည်ရှိသူ တစ်ဦးရှိခြင်းသည် အဖွဲ့တစ်ခုလုံးအတွက် ကျားကို တောင်ပံတပ်ပေးလိုက်သလိုမျိုးပင်! ထိုကဲ့သို့သော အကူအညီကောင်းကို မည်သူမျှ လက်လွှတ်ခံမည်မဟုတ်ပေ။
သူတို့ ခုနက ပြောခဲ့သည်များကို ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ အမျိုးသားများ၏ မျက်နှာများမှာ စိမ်းပြာရောင်နှင့် အနီရောင်များ ရောထွေးနေခဲ့သည်။
ဤအချိန်တွင် သူတို့ထက် ပို၍ ရှက်ရွံ့နေသူမှာ ရှချန်းပင်ဖြစ်သည်။ သူက နျဥ်ယွိယွမ်ကို ခိုင်မာစွာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူက သူ့ကိုယ်သူ သက်ရှိပြက်လုံးဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်မိသည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။
“ကပ္ပတိန်လန် ခင်ဗျားပြောတာ… တကယ်လား” ရှချန်း၏ အသံသည် သူ၏ လည်ချောင်းမှနေ၍ အားစိုက်ညှစ်ထုတ်လိုက်ရသလိုပင် ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ခပ်အက်အက်အသံထဲမှာ မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်လေးတွေ ပါနေသည်။
လန်ဝေက သူ့ကို လုံးဝမကြားလိုက်သလိုပင် ရှချန်းကို တိုက်ရိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တာပေါ့။”
“ကောင်းပြီ!” ရှချန်းက ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြိမ့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများ၏ နက်နဲရာတွင် မှောင်မှိုင်းမှုများ ပို၍ လေးလံလာခဲ့သည်။ “ဒါဆိုရင် မော့ချူး ပူးပေါင်းတာကို ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူးမလား။”
“ဒါက… နောက်ထပ် အကြားအာရုံ စွမ်းရည်ရှိသူ တစ်ယောက်ပဲဟာ၊ သေချာပေါက် ပြဿနာမရှိပါဘူး!”
“မှန်တယ်၊ ငါတို့လည်း ကန့်ကွက်စရာမရှိဘူး။”
“သဘောတူတယ်!”
ခဏအကြာကမှ ခိုင်မာစွာ ပယ်ချခဲ့သူများအားလုံး သူ့ကို ကျောခိုင်းသွားကြသည်။