အပိုင်း ၄၅၀

စိတ်ကြိုက် ဝဝလင်လင် စားသောက်ကြပြီးနောက် ခဏနားကြသည်။ ထို့နောက် အဝေးပြေးလမ်းမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင် ခရီးဆက်ကြသည်။

အခြားအဖွဲ့များတွင် အနည်းဆုံး နှစ်ယောက် သို့မဟုတ် သုံးယောက်စီ အလှည့်ကျ ကားမောင်းကြသည်။ သို့သော် နျဥ်ယွိယွမ်၏ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မော့ချူး၏ ညံ့ဖျင်းသော ကားမောင်းစွမ်းရည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သေချာတွက်ချက်ကြည့်လျှင် သူတို့ စားသောက်ပြီးနောက် နှစ်နာရီ သို့မဟုတ် သုံးနာရီသာ ရပ်နားခဲ့ကြသည်။ ဤအခြေအနေများကြောင့် နျဥ်ယွိယွမ်မည်သို့ ကောင်းစွာ အနားယူနိုင်မည်နည်း။

“ကျွန်မတို့ အလှည့်ကျ ကားမောင်းဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းကြမလား”

တကယ်တော့ နျဥ်ယွိယွမ်က သိပ်ပင်ပန်းတယ်လို့ မခံစားရပေ။ ဒါပေမဲ့ မော့ချူးရဲ့ နည်းနည်း နာကျင်နေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်တော့ သူ့နှလုံးသားက ချက်ချင်း နူးညံ့သွားသည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ မော့ချူးက ဒီစကားတွေကို ထုတ်ပြောလိုက်တာနဲ့ လူအများကြီးက ချက်ချင်း စာရင်းပေးဖို့ လာကြသည်။ သူတို့အားလုံးက ပိုက်ဆံကောက်ရသလိုမျိုး စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

“မော့ချူး၊ မင်းတို့ ကားမောင်းတာကို ငါ ကူညီပေးမယ်။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်က စံချိန်မီတယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်!” မော့ချူးနဲ့ သူ့ရဲ့ ခင်မင်မှုကို အားကိုးပြီး လန်လင်းက လူအုပ်ထဲကနေ အောင်မြင်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် လန်လင်း၏ မျက်လုံးများမှာ လှပသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်နေသော စိတ်ဖောက်ပြန်သူ တစ်ဦးကဲ့သို့ လင်းလက်သွားသည်။ သူသည် ဘယ်ညာ ပွတ်သပ်ကြည့်ပြီး ချီးကျူးမဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ “အမယ်လေး၊ ဒီ ပစ္စည်းကိရိယာတွေ၊ ကိုယ်ထည်တွေ၊ ဒီ အင်ဂျင်ကိုကြည့်ပါဦး… ဒါက တကယ့်ကို ထိပ်တန်းအဆင့်ပဲ!”

“ကား စထွက်” နျဥ်ယွိယွမ်က သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း လန်လင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက သူ့ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး အသံတောင် မထွက်ရဲဘူး။ သူက သူ့ခြေထောက်ကို အရှိန်မြှင့်စက် ပေါ် တင်လိုက်ပြီး ကျွမ်းကျင်စွာ စတီယာရင်ကို ကိုင်လိုက်တာနဲ့ ကားက ဖျတ်ခနဲ အရှိန်ပြင်းပြင်း ထွက်သွားသည်။

မော့ချူးက နောက်ကနေ ကြည့်နေပြီး အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။

လန်လင်းတောင် စိတ်ထဲကနေ တီးတိုးပြောနေမိသည်။ ပြောရရင် နျဥ်ယွိယွမ်က သူ့ထက် အသက်နည်းနည်းပဲ ကြီးတာတောင် ဘာလို့ ဒီလောက် ခြောက်လှန့် နေရတာလဲ။ သူ့အကြည့်က ရေခဲဓား တစ်ချောင်းလို လူတွေရဲ့ ရင်ထဲကို တိုက်ရိုက်ထိုးဖောက်နေပြီး ရမ်းကားဖို့ မရဲအောင် လုပ်နေသည်။

သို့သော် လန်လင်း၏ စကားများသည် လုံးဝချဲ့ကားခြင်းမရှိပေ။

သူ့ရဲ့ ကားမောင်းစွမ်းရည်က တကယ်ကို တော်တော်ကောင်းသည်။ အနည်းဆုံးတော့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ပြဿနာမရှိပေ။ ဒါကိုမြင်တော့ နျဥ်ယွိယွမ်က နည်းနည်း စိတ်အေးသွားသည်။

“ရှင်လည်း အခွင့်အရေးရတုန်း ခဏလောက် အိပ်လိုက်ဦး။” မော့ချူးက နျဥ်ယွိယွမ်ကို တွန်းလိုက်သည်။ ဒီလူရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးက တောင့်တင်းပြီး ကြွက်သား တွေ ပြည့်နေတာကို သူမ ခံစားမိသည်။

“အွန်း။” နျဥ်ယွိယွမ်က မငြင်းတော့ဘူး။ သူက မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ဒီလိုပဲ အိပ်ပျော်သွားသည်။

ကားက ချော့မွေစွာ မောင်းနှင်နေသည်။ စစ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့်ဘား မသိပေမယ့် အိပ်ပျော်နေတာတောင် နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ ကိုယ်ဟန်အနေအထားက သိပ်မပြောင်းလဲချေ။ သူက ထိုင်ခုံပေါ် မှီနေတုန်းပင်။

မော့ချူးကတော့ ကြည့်နေရင်း ပင်ပန်းလာသည်။ သူမက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ ကိုယ်ကို ဂရုတစိုက် အလျားလိုက်ထားလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူ့ခေါင်းကို သူမရဲ့ ပေါင်ပေါ် တင်ပြီး စည်းချက်ကျကျ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

'ဝက်သားဖက်! သူမ နျဥ်ယွိယွမ်အပေါ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဒီလောက်ရဲရဲတင်းတင်း မပြလို့မရဘူးလား။ ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေတဲ့သူ ရှိတာ မမြင်ဘူးလား။' လန်လင်းက နောက်ကြည့်မှန်ကို မသိမသာ ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မျက်ရည်တွေက သူ့ရင်ထဲကို ချက်ချင်း စီးကျလာတယ်… 'ဒီခေတ်ကြီးမှာ အထီးကျန်ခွေးလေးတစ်ကောင်ရဲ့ နှလုံးသားက ပျက်စီးလွယ်တယ်၊ ဒဏ်ရာမခံနိုင်ဘူး!'

နျဥ်ယွိယွမ်အတွက် ဒီလို ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်တာက ရှားသည်။ အရင်တုန်းကဆိုရင် သူက အဖွဲ့ချုပ်မှာ လေ့ကျင့်ရေးနဲ့ တိုက်ပွဲကို ဦးဆောင်နေရတာနဲ့ အလုပ်များသည်။ ဒါကြောင့် သူ အားလပ်ချိန် သိပ်မရသလို အိပ်ချိန်လည်း နည်းသည်။ ညဘက်ဆိုရင် ညနှောင်းပိုင်းအထိ အလုပ်များပြီးမှ လေးနာရီ၊ ငါးနာရီလောက်ပဲ အိပ်ပြီး နောက်နေ့ကျတော့လည်း အလုပ်ဆက်လုပ်သည်။

ဒီနှစ်တွေအားလုံးမှာ သူက ဒီလို ဘဝပုံစံ နဲ့ အသားကျနေပြီထင်သည်။ ဒါကြောင့် သူ နိုးလာပြီး ပြင်ပမှာ နေရောင်ခြည် တောက်ပနေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဒီ ပြင်းပြင်းပြပြ နေရောင်ခြည် ကို ကြည့်ရတာ နေ့လယ်လောက်တော့ ရှိနေပြီ။ တနည်းအားဖြင့်… သူ ခုနစ်နာရီနီးပါးလောက် အိပ်ခဲ့တာလား။

“ဟ–” နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မော့ချူးက ညင်သာစွာ နှာမှုတ်သံလေး ထွက်လာသည်။ သူမက အိပ်မပျော်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူမပေါင်တွေဆီက ထုံကျင်မှု လှိုင်းတွေ တက်လာတာကို ခံစားနေရသည်။

မော့ချူးရဲ့ အသံက အရမ်းတိုးပေမဲ့ နျဥ်ယွိယွမ်နားထဲမှာတော့ သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ သူက ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ။ နေမကောင်းဘူးလား”

သို့သော် ရှေ့ကနေ ကားမောင်းနေတဲ့ လန်လင်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ “သိသာတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ မင်း သူ့ကို အကြာကြီး ဖိထားတာကို၊ သူ့ခြေထောက်တွေ ဘယ်လို မထုံကျင်ဘဲ နေနိုင်မလဲ”

ဒီစကားကို ကြားတော့ နျဥ်ယွိယွမ်က နည်းနည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ခုနက အိပ်နေတဲ့ ပုံစံအတိုင်း မော့ချူးရဲ့ ပေါင်ပေါ် သူ့ခေါင်းကို မှီထားမိတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ အကြည့်ကို အနည်းငယ် အပေါ်ရွှေ့လိုက်တော့ မော့ချူးရဲ့ စိုးရိမ်နေတဲ့ မျက်နှာသေးသေးလေးကို မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရသည်။

ခြေထောက်တွေ ထုံကျင်ဖူးတဲ့သူတိုင်း ဒီခံစားချက်ကို သိကြမှာပဲ။ ဖော်ပြလို့မရတဲ့ ထုံကျင်မှုနဲ့ နာကျင်မှု ခံစားချက်က သူတို့ခြေလက်တွေတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့လာသည်။ အထူးသဖြင့် နျဥ်ယွိယွမ်က အကြာကြီး ဖိထားပြီးနောက်မှာ… အခု နည်းနည်းလေး လှုပ်လိုက်တာနဲ့ သူမခြေထောက်တစ်ခုလုံး သူမကိုယ်ပိုင် မဟုတ်တော့သလို အရမ်း နာကျင်ရသည်။

“အား–” မော့ချူးက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံလေး ထွက်လာပြီး အောက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ လက်ဖဝါးကြီးတွေက သူမရဲ့ပေါင်ပေါ်ရောက်လာပြီး ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်ပေးပြီး ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဒီခံစားချက်က အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး နေလို့ကောင်းသွားစေတယ်!

“ခဏလောက် သည်းခံလိုက်၊ ခနနေ သက်သာသွားလိမ့်မယ်။” နျဥ်ယွိယွမ်က ခေါင်းငုံ့လိုက်ပေမဲ့ သူ့လေသံက ပိုပြီး နူးညံ့လာခဲ့သည်။

သူ့ရဲ့ ကြီးမားပြီး နည်းနည်းကြမ်းတမ်းတဲ့လက်တွေက မော့ချူးရဲ့ ခြေထောက်တွေကို နှိပ်နယ်ပေးနေသည်။ နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ နှလုံးသားက နာကျင်သလို ခံစားရပြီး စိတ်ထိခိုက်နေသည်။ ဒီ အရူးမလေး၊ သူ့ခြေထောက်တွေ အကြာကြီး ဖိထားတာကိုတောင် မလှုပ်ပေ။ တော်တော် ထုံကျင်သွားမှာ သေချာသည်။

နျဥ်ယွိယွမ်၏ ခေါင်းငုံ့ထားသော၊ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဖုံးအုပ်ထားသည့် မျက်နှာမှာ ဘုရားဝတ်ပြုသူတစ်ဦး၏ အမူအရာကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သူ ယခု လုပ်နေသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အရေးအကြီးဆုံးအရာဖြစ်သည်ဟု ထင်ရသည်။

သူ့ခြေထောက်တွေ ထုံကျင်နေရင် နှိပ်နယ်ပေးရမယ်။ နာကျင်မှု လွန်သွားတဲ့အထိ စောင့်ရမယ်! ဒီ နိယာမ ကို လူတိုင်း သိကြပြီး မော့ချူးလည်း မသိတာ မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီခံစားချက်က တကယ်ကို မခံနိုင်စရာပဲ!

သူမရဲ့ ထုံကျင်နေတဲ့ ခြေထောက်တွေ လှုပ်လိုက်တာနဲ့ အရမ်းကို မသက်မသာ ခံစားရလိမ့်မည်။ ဒါကြောင့်လည်း မော့ချူးက တစ်ခါတစ်ရံ အသံတိုးတိုးလေးတွေ အနည်းငယ် ထွက်မိသည်။ အသံတွေက တိုးညှင်းပြီး နူးညံ့ကာ တစ်ခါတစ်ရံ တုန်ယင်နေတဲ့ အသံတွေလည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။

သူ့ရှေ့က လန်လင်းကတော့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး!

ပြောပါဦး၊ သူ့ခြေထောက်တွေ ထုံကျင်နေရုံပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ မော့ချူးက ဒီလိုအသံမျိုး ထွက်ဖို့ လိုသေးလား။ တကယ်လို့ တခြားလူတွေက မသိဘူးဆိုရင် ကားထဲမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီလို့ ထင်သွားနိုင်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် နျဥ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး၏ ခြေထောက်များကို အချိန်အကြာကြီး ပွတ်သပ်ပေးခဲ့ပြီး မော့ချူး၏ ခြေထောက်များမှာလည်း နောက်ဆုံးတွင် အများကြီး ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ထုံကျင်မှုများ အများကြီး လျော့ပါးသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာလည်း ပေါင်မုန့် ကဲ့သို့ တွန့်ချိုးနေစရာ မလိုတော့ပေ။

ဒါကိုမြင်တော့ နျဥ်ယွိယွမ်က မထိန်းနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူက လက်လှမ်းပြီး မော့ချူးရဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်တယ်။ သူ့လေသံက ညင်သာစွာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “နောက်တစ်ခါ ကိုယ့်အတွက် စိတ်မပူနဲ့တော့။ ကိုယ်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အိပ်နိုင်တယ်။”

သူတို့ တိုက်ပွဲဝင်တဲ့အခါ ရက်ပေါင်းများစွာ မအိပ်ဘဲ နေရတာမျိုး မကြာခဏ ရှိသည်။ အိပ်စရာ အချိန်လေး ရတာကိုတောင် အတော်ကောင်းတယ်လို့ သဘောထားရသည်။ ဒါကြောင့် သူတို့က ဘယ်နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် အိပ်ရတာ ပြဿနာ မရှိပေ။

“ဟုတ်” မော့ချူးက နောက်ဆုံးတော့ သူ့ခြေထောက်တွေမှာ မသက်မသာ ထုံကျင်နေတာတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ခံစားရပြီ။ သူမက မြန်မြန် ခေါင်းငြိမ့်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။ “နားလည်ပါပြီ။”

နျဥ်ယွိယွမ်က မော့ချူးဘယ်လောက် နာခံမှုရှိလဲဆိုတာကို မြင်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေ နွေးထွေးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူက လန်လင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ နူးညံ့တဲ့ လေပြေလေးလို ဖြစ်နေသည်။ “ဒုက္ခပေးမိပြီ။ မင်း အကြာကြီး ကားမောင်းခဲ့ရတာ။ ငါတို့ နားတဲ့အခါ နေရာလဲကြမယ်။ မင်းလည်း ကောင်းကောင်း နားလိုက်ဦး။”

“ဟင်း!” လန်လင်းက နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ နူးညံ့မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားရတာပင်။ သူက မထိန်းနိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလူက လူတိုင်းအမြင်မှာ ခိုင်မာပြီး အေးစက်တဲ့ ပုံရိပ်ကို ချန်ထားခဲ့တာ။ အခု ကြည့်လိုက်တော့ လုံးဝ မမှန်ဘူး။

နျဥ်ယွိယွမ်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က မှန်သည်။ ခဏလောက် ကားမောင်းပြီးရင် ဘယ်သူမဆို ပင်ပန်းမှာပဲ။ သူတို့က walkie-talkie ထဲကို စကားနည်းနည်း ပြောပြီးမှ ရပ်လိုက်ကြသည်။

“သောက်ကျိုးနည်း! ဒါ ဘာရာသီဥတုကြီးလဲ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီလောက် ပူလာတာလဲ” မှန်တယ်။ မနေ့က သိပ်မပူဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ နေက တောက်ပနေတာပဲ!

မော့ချူးတို့ စီးလာတဲ့ off-road ကားက အထူးပြုပြင်ထားသည်။ လေဝင်လေထွက်က အထူးကောင်းမွန်တယ်။ ကားရဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ ပေါင်းလိုက်တော့ ပိုပြီး ရိုမန်တစ်ဆန်သည်။ ဒါကြောင့် ကားထဲမှာ နည်းနည်းပူတာကလွဲရင် ဘာမှ ထူးဆန်းတာ မခံစားရပေ။ ဒါပေမဲ့ တခြားကားတွေထဲက လူတွေကတော့ အရမ်းခံစားနေရသည်။

ကြည့်ပါဦး၊ ကားထဲမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိပြီးသား။ နေရောင်ခြည် တောက်ပစွာ ထိုးကျနေတာနဲ့ ပေါင်းလိုက်တော့ ပူပြင်းတဲ့ လေတွေက ချက်ချင်း ဖောင်းပွလာပြီး လူတွေကို အသားကျဖို့ အချိန်မပေးချေ။

ဒီအကျိုးဆက်ကြောင့် မူလက ပါးလွှာတဲ့ ကုတ်တစ်ထပ် ဝတ်ထားတဲ့သူက အခုဆိုရင် ကုတ်မပါတဲ့အင်္ကျီပဲ ဝတ်ထားသည်။ ဒီလိုဆိုရင်တောင် သူ့ခေါင်းမှာ ချွေးတွေ စိုရွှဲနေပြီး သူ့ကိုယ်လုံးတစ်ခုလုံး စိုရွှဲနေကာ သူ့ခေါင်းကို သုတ်လိုက်တော့ သူ့လက်ဖဝါးတွေမှာ ချွေးတွေ ပြည့်နေပြီး စေးကပ်ကပ် ဖြစ်နေပြီး အရမ်းကို မသက်မသာ ခံစားရသည်။

“ဘာဆက်လုပ်နိုင်သေးလဲ” နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “အရင်တုန်းက လူတွေ ဖန်လုံအိမ်အာနိသင် အကြောင်း ပြောခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား။ ဖန်လုံအိမ် မေ့လိုက်ပါတော့၊ ဒါ ချွေးထုတ်ခန်း ပဲ!” သူတို့ ချွေးထုတ်ခန်းထဲ ဝင်တာနဲ့ ပူတဲ့လေလှိုင်းတစ်ခုက သူတို့ကို ကြိုဆိုနေသည်။ အခုနဲ့ ဘာကွာလဲ။

ဒီစကားတွေက ဟာသဆန် နေတာမို့၊ လူအများကြီးက ရယ်မောလိုက်ကြသည်။