အပိုင်း ၄၅၁

လမ်းဘေးမှာ မိုးမခပင် တစ်ပင် ရှိသည်။ လူတိုင်းက မြင်တာနဲ့ အဲ့ဒီကို ပြေးသွားကြတယ်။ သူတို့က အရွက်တွေအောက်မှာ ပုန်းနေပြီး အရိပ်ကို ခံစားရင်း လျှာတွေ ထုတ်နေကြတယ်။ မြေပြင်ပေါ် လဲကျနေတဲ့ ခွေးဝါကြီး တွေလိုပင်။

သူတို့ ယူလာတဲ့ ရေသန့်ကို ထုတ်ပြီး ထိလိုက်သည်။ အို ဘုရားရေ!

ရေသန့်ရဲ့ အပူချိန်ကလည်း အလွန်မြင့်မားနေသည်။ အိုး ထဲမှာ ဆူအောင်တည်ထားသလိုပဲ။ သူတို့က ပုလင်းဖုံး ကို ဖွင့်ပြီး တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်သည်။ အေးမြစေဖို့ မပြောနဲ့၊ ရေနွေးက သူတို့ဗိုက်ထဲရောက်တဲ့အခိုက်အတန့်မှာ လူတိုင်းက ပိုပြီး ပူလာတယ်လို့ ခံစားရသည်။ ဘီစကစ် တစ်ကိုက်ထပ်စားလိုက်တော့ လူတစ်ယောက်ကို သေအောင် နင်စေနိုင်တဲ့အထိ မာကျောနေသည်။

ဒီလိုနဲ့ ရှားပါးတဲ့ ထမင်းစားချိန် က နှိပ်စက်ခံရချိန် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မော့ချူးတို့ ဆင်းလာတော့ လူတိုင်းက သူတို့ကို နည်းနည်း လှောင်ပြောင်တဲ့ အကြည့် နဲ့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အမလေး၊ ဒီလောက် ပူလို့ ချွေးတွေ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲနေတာပဲ! ကျောက်တုံးလို မာကျောတဲ့ ဘီစကစ် တွေနဲ့ ပေါင်းလိုက်တော့ ဒါက လုံးဝကို နှိပ်စက်ခြင်းပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒါက မော့ချူးအတွက် ဘာမှ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒါက ဘာမှမဟုတ်ဘူး!

ဒီလိုပူတဲ့နေ့မှာ ပူတဲ့အစားအစာ ဘာမှမချက်ဖို့ စဉ်းစားထားသည်။ စားလေလေ ပိုပြီး မသက်မသာ ဖြစ်လေလေ မဟုတ်ဘူးလား။ သူမက နောက်ကနေ သခွားသီး လေးငါးလုံး၊ မှို နည်းနည်းနဲ့ အစိမ်းရောင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရွက် နည်းနည်း ယူလိုက်သည်။ အားလုံးကို ဆေးကြောပြီးတော့ အမျှင် လေးတွေ လှီးလိုက်သည်။

သူမက ဒါတွေကို ပန်းကန်လုံးကြီး တစ်လုံးထဲ ထည့်ပြီး ဆား နည်းနည်း ထည့်လိုက်ကာ နှမ်းဆီ အစက်အနည်းငယ် ချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အချိုမှုန့်နဲ့ ငရုတ်သီး အနည်းငယ် ဖြူးလိုက်ပြီး အင်အားကုန်သုံးပြီး ရောမွှေလိုက်သည်။

အရသာက အရမ်းကို လန်းဆန်းတယ်!

နွေလယ်ကာလမှာ ဒီလို အရွက်သုပ်ကို စားတာထက် ပိုသင့်တော်တဲ့အရာ ရှိပါဦးမလား။

ဒီတော့ ကြည့်နေတဲ့ လူတိုင်းက ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

'ကောင်းပြီ! မင်း တော်တယ်!'

မော့ချူးလက်ထဲက ရောင်စုံ အရွက်သုပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လူတိုင်းက သူတို့လက်ထဲက ဘီစကစ် တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ 'အင်း… ဘာလို့ ဒီလောက် ဝမ်းနည်းသလို ခံစား‌နေရတာလဲ။'

မော့ချူးက အများကြီး သုပ်ထားသည်။ နျဥ်ယွိယွမ်နဲ့ သူမအတွက် နည်းနည်း ချန်ထားတာကလွဲလို့ လန်လင်း နဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကိုလည်း တစ်ဝက် ပေးလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက သူမတို့ကို အကြာကြီး ကားမောင်းပေးခဲ့တာဆိုတော့ လျော်ကြေး ပေးသင့်သည်။

လန်လင်းက ဒီလို ကောင်းတဲ့ ကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူ မော့ချူးဆီက ပန်းကန်ကို လက်ခံရလိုက်တဲ့အခါ သူ အံ့အားသင့်လွန်းလို့ စကားမပြောနိုင်ပေ!

သူ ထပ်ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ရောင်စုံ အရွက်သုပ်က သူ့ရဲ့ စားချင်စိတ်ကို ချက်ချင်း ပြန်ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။ ပြီးတော့ သူက တူ တစ်စုံယူပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ 'အို ဘုရားရေ! အရမ်းကို လန်းဆန်း ပြီး ကြွပ် နေတာက လူတွေကို သရေကျ စေတယ်။'

မော့ချူးက အရသာမှုန့် သိပ်မထည့်ပေမဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရဲ့ အရသာက မဆိုးပေ။ ဒါ့အပြင် သူတို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စားရတာ ရှားပြီး တကယ်ကို အရမ်း အရသာရှိသည်။

“လန်လင်း၊ ငါ နင့်အစ်မပါ… မှတ်မိလား” လန်ဝေက ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးတွေနဲ့ လျှောက်လာသည်။ သူမ မျက်လုံးတွေက အသုပ် ပန်းကန်လုံးထဲကို ကျရောက်နေပြီး သူမလေသံက နည်းနည်း ခြိမ်းခြောက် သံပေါက်နေသည်။

လန်လင်းက သူ့အစ်မရဲ့ အတင်းအကြပ်ခိုင်းစေမှုကို ဒီလောက်နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံခဲ့ရတာ ဘယ်လိုလုပ် ဒီအနေအထားကို နားမလည်ဘဲ နေနိုင်မလဲ။ သူက သူမနဲ့ စကားပြောဖို့ စိတ်မဝင်စားဘဲ အသုပ်ကို တူနဲ့ယူကာ သူ့ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ သူ့ပါးတွေက လိမ္မာတဲ့ ဟန်စတားကြီး တစ်ကောင်လို ဖောင်းကားနေငည်။

လန်ဝေက လိုက်မီလာတဲ့ အချိန်ကျတော့ အသုပ် ပန်းကန်လုံးထဲမှာ သိပ်မကျန်တော့ပေ။ သခွားသီးစိတ် အနည်းငယ်ပဲ ပန်းကန်လုံးအောက်ခြေမှာ အနည်းငယ် ကျန်နေသည်။

ထိုအခါ လန်ဝေ၏ မျက်နှာမှာ လျင်မြန်စွာ မှောင်ကျသွားသည်။ သူမက လန်လင်းကို မှောင်မိုက်သော မျက်နှာဖြင့် စိုက်ကြည့်ပြီး အေးစက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီ ကောင်စုတ်လေး၊ မြန်မြန် ဒီနား လာခဲ့စမ်း…”

တခြားအဖွဲ့တွေကလည်း မနာလိုဖြစ်ကြသည်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က မော့ချူးတို့နဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ပေ။ သူတို့ရင်ထဲမှာ နောင်တတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ အရင်ကတည်းက သိခဲ့ရင် အမဲလိုက် အဖွဲ့ကို မြန်မြန် ပူးပေါင်းခဲ့မှာပဲ! ဒါကိုကြည့်ပါဦး! အကျိုးကျေးဇူး တွေကို ကြည့်ပါဦး!

ရက်တိုလေး နှစ်ရက်အတွင်းမှာပဲ မော့ချူးရဲ့ အံ့မခန်း ချက်ပြုတ်နည်းစွမ်းရည်က လူတိုင်းအပေါ်မှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ အထင်အမြင်ကို ချန်ထားခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူမရဲ့ အကြားအာရုံ အထူးစွမ်းရည်ရှိသူ အဖြစ် သူ့ရဲ့ အမှတ်လက္ခဏာ ထက်တောင် ပိုပြီး မမေ့နိုင်စရာ ကောင်းတယ်!

သူတို့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပေ။ ဒီ ကောင်မလေး ချက်တဲ့ အစားအစာက အရမ်း အရသာရှိသည်။ သူတို့ လုံးဝ ထိန်းမထားနိုင်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ ချက်ပြုတ်နည်းရဲ့ အရသာကို စိတ်ကူးနဲ့ပဲ တံတွေးကျနေရုံပဲ။

ဒါကြောင့် နောက်တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်မှာ လူတိုင်းက မော့ချူးတစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ ချပေးနေတာကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်နေရသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီ သွေးဆောင်မှုက မြန်မြန် ဆုတ်ယုတ်သွားသည်။

အဲဒါ ဘာလို့လဲဆိုတော့… ဒီ စုတ်ပြဲတဲ့ ရာသီဥတုက ပိုပြီး ပူလာလို့ပင်။ အပြင်မှာ ရပ်နေသရွေ့ ပြင်းပြင်းပြပြ နေရောင်ခြည်က သူတို့ကိုယ်ပေါ် ထိုးကျနေသရွေ့ မကြာခင်မှာပဲ သူတို့ ခေါင်းကနေ ခြေဖျားအထိ ရွှဲနစ်သွားလိမ့်မည်။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကားထဲမှာ ရှိတာက ပိုကောင်းသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ကားက အရှိန်မြှင့်လိုက်တဲ့အခါ လေအေးတွေ တိုက်လိမ့်မယ်!

ဒါကြောင့် ညဘက် အေးတဲ့အချိန်ကလွဲရင် လူတိုင်းက များသောအားဖြင့် ကားထဲမှာပဲ နေကြသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကြောင့်လည်း လူတိုင်းရဲ့ ကားက အရှိန်မြှင့်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ ခရီးစဉ်ကလည်း အရှိန်အဟုန် မြှင့်တင်သွားသည်။

ဒါ့အပြင် ခရီးစဉ်က ထူးခြားစွာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ ငါးရက် မပြည့်ခင်မှာပဲ သူတို့ ဒီမစ်ရှင်ရဲ့ ဦးတည်ရာ ဖြစ်တဲ့ အန်ယွမ်မြို့သို့ ရောက်သွားကြသည်။

အန်ယွမ်မြို့

အဲလ်ဘာတိုမြို့ရှိ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ခရီးသွားလာရေးနေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မြို့၏ ခိုင်မာသော ရှေးဟောင်းပုံစံကြောင့် နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်းသာယာလှပသော နေရာများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အဆင့်မြင့် အမိုးစွန်းလေးခု၊ ရှေးဟောင်း ဗိသုကာလက်ရာများ၊ ရှည်လျားသော စင်္ကြန်များ၊ ပန်းထွင်းလက်ရန်းများနှင့် ဆေးရေးပန်းချီများဖြင့် အလှဆင်ထားသော နံရံများ။ ရှေးဟောင်းစာလုံးများဖြင့် ရေးထိုးထားသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု လေထဲတွင် တလွင့်လွင့်လွင့်နေသည်ကို မှိန်ပြပြ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ဤနေရာသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ခိုင်မာသော ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များက ချက်ချင်းဆိုသလို တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

သို့ရာတွင်၊ လမ်းများပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဖုတ်ကောင်များကို လျစ်လျူရှုနိုင်မှသာ ဤအလှတရားများကို ခံစားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မဝေးတော့သည့်နေရာတွင် အုံကြွနေသော ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း မော့ချူး တစ်ယောက် အေးစက်စက်လေကို ရှူသွင်းမိပြီး နှလုံးသားထဲတွင် ချမ်းစိမ့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့သည် ကားကို ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နားထားခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် အလွန်လိမ္မာပါးနပ်သော ရွေးချယ်မှုဖြစ်ပြီး မြို့ထဲရှိ လမ်းများပေါ်မှ အခြေအနေများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည့်အပြင် သူတို့ကိုယ်သူတို့လည်း ကောင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

အန်ယွမ် မြို့တွင် ဖုတ်ကောင်များ များပြားသည်ဟု သူတို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှလောက်များပြားသော ဖုတ်ကောင်များ ဤနေရာတွင် ရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ!

မော့ချူး မျက်တောင်တစ်ချက်မျှပင် မခတ်ရဲ‌‌ ပေ။ သူမသည် အသေးစိတ် ရေတွက်ကြည့်ချင်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်မျှ ဝေ့ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ခေါင်းစတင်မူးလာခဲ့သည်။

နွေဦးပွဲတော်ကို မြင်ဖူးလား။ ပွဲတစ်ခုလုံး လူအများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေပြီး ပုခုံးချင်း ထိစပ်ကာ ရပ်စရာနေရာပင် ရှာမတွေ့နိုင်သော မြင်ကွင်းမျိုး။ လက်ရှိအခြေအနေမှာ နွေဦးပွဲတော်ထက်ပင် သိသိသာသာ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ကြီးမားသော ဖုတ်ကောင်လှိုင်းလုံးကြီးမှာ ယင်ကောင်အုပ်ကြီးကဲ့သို့ပင်။

ဖုတ်ကောင်အချို့မှာ ကိုယ်တစ်ခြမ်းသာ ကျန်တော့ခြင်း၊ အချို့မှာ မျက်နှာတစ်ခြမ်း ပုပ်ပွနေခြင်း၊ အချို့မှာ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ အူများ ဆွဲထုတ်ခံရသည်။ မည်သည့်ခံစားမှုမှ မရှိဘဲ လမ်းတစ်လျှောက် တရွတ်တိုက်ဆွဲသွားနေကြရာ ကြည့်ရသည်မှာ ရွံစရာကောင်းလှသည်။

ဘုရားရေ! ဖုတ်ကောင်တွေက အများကြီးပါလား... မော့ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤအရေအတွက်မျှဖြင့်ပင် သူမတို့ကို အရှင်လတ်လတ် မြှုပ်ပစ်ရန် လုံလောက်လှသည်။ သူမသည် နျဥ်ယွိယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ “ကျွန်မတို့ကတော့...”

“ကိုယ်သိတယ်” တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် နျဥ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်လိုက်သည်။ သူသည် အသံကို လျင်မြန်စွာ နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ဝေါ့ကီတော့ကီမှ ပြောလိုက်သည်။ “ကဲ... အခုအားလုံး မြန်မြန်ဆုတ်ခွာကြတော့”

နောက်က ကားများထဲမှ လူအချို့လည်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ခေါင်းများထွက်ကြည့်လာကြသည်။ သို့သော် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောရဲတော့ဘဲ ကားကို စနှိုးကာ ဆုတ်ခွာရန် ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။

“ဟုတ်ပြီ၊ အသံကို နိမ့်နိမ့်ထားဖို့ သတိထား...” နျဥ်ယွိယွမ်၏ သတိပေးစကား မဆုံးခင်တွင် နောက်ဘက်မှ ကားတစ်စီးမှ ရုတ်တရက် “ဒုန်း!” ဟူသော အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဒီငတုံးကတော့!” နျဥ်ယွိယွမ်သည် စတီယာရင်ကို မုန်းတီးစွာဖြင့် ရိုက်ပစ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

မှန်သည်။ ဤဆူညံသံသည် သတိပေးခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ပင် လမ်းပေါ်ရှိ ဖုတ်ကောင်အုပ်စု၏ အာရုံစိုက်မှုကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဖုတ်ကောင်များအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းများကို လှည့်လိုက်ကြပြီး အသံလာရာနေရာကို မျက်လုံးများတလက်လက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် သူတို့အသိစိတ်ထက် တစ်လှမ်းပိုမြန်ပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာ တောင့်တင်းမာကျောစွာဖြင့် သူတို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား တိုးဝင်လာခဲ့ကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းတွင် မြင်ကွင်းသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ဗြောင်းဆန်သွားခဲ့သည်။

ဖုတ်ကောင်အုပ်စုကြီးသည် ပုစဉ်းရင်ကွဲများကဲ့သို့ပင် သူတို့ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ အုံလိုက်ကျင်းလိုက် တိုးဝင်လာခဲ့ကြသည်။

လူသားသဘာဝကို ဆုံးရှုံးထားသော ဤဖုတ်ကောင်များသည် ရှောင်ရှားတတ်ခြင်း၊ ရှောင်တိမ်းတတ်ခြင်းဟူသည်ကို မသိကြပေ။ ရှေ့သို့ တိုးဖို့ကိုသာ သိကြသည်။ ဖုတ်ကောင်အချို့သည် သူတို့နောက်မှ ဖုတ်ကောင်အုပ်စုများ၏ တိုက်ရိုက် နင်းခြေခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး အချို့၏ ဦးနှောက်များပင် ပန်းထွက်ကုန်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့ဖြစ်နေသော်ငြားလည်း ဟူတို့သည် မော့ချူးနှင့် အခြားသူများဆီသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လက်များကို ဆန့်တန်းကာ လှမ်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

မိနစ်တိုင်း၊ စက္ကန့်တိုင်းသည် အချိန်များစွာ ဆွဲဆန့်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပို၍ လျင်မြန်နေသကဲ့သို့လည်း ဖြစ်နေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းတွင် ဤဖုတ်ကောင်များသည် များစွာ နီးကပ်လာခဲ့ပုံရသည်။

မော့ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နောက်ဘက်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ကားနှစ်စီး သို့မဟုတ် သုံးစီးခန့် ဤဧရိယာတွင် ပိတ်မိနေဆဲဖြစ်ပြီး မောင်းထွက်၍ မရသေး‌ပေ။ သူတို့၏ ဤ လမ်းကြမ်းမောင်းကား ကားမှာမူ လုံးဝ ပိတ်မိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ မော့ချူး၏ ရင်ထဲတွင် မခံမရပ်နိုင်အောင် တင်းကျပ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဝေါ့ကီတော့ကီကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲယူကာ ဆိုလိုက်သည်။ “နောက်က ကားတွေ၊ မြန်မြန်ထွက်ကြ!”

ဤစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် မီးစာကို မီးညှိလိုက်သကဲ့သို့ပင် ကျန်သူများ၏ အသံများလည်း ဗြောင်းဆန်အောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝေါ့ကီတော့ကီမှာ ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။

“ဟေး! မင်းတို့ ဘာတွေ စောင့်နေကြတာလဲ။ မြန်မြန်ထွက်ကြ! ရှေ့က ကားတွေက မင်းတို့ကြောင့် အကုန်ပိတ်နေပြီ!”

“ဟာကွာ! မြန်မြန်လုပ်ကြ! ငါတို့ အလောင်းတွေ ကောက်ဖို့ စောင့်နေကြတာလား”

“မင်းတို့ ဘာလို့ အော်နေကြတာလဲ။ ငါတို့လည်း နောက်က ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ ကြုံနေရတာပဲ။ ငါတို့ မထွက်ချင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ဟာကွာ! ဒီငနဲတွေ ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ မသိဘူး၊ ဆိုးလိုက်တာ!”

ဒေါသတကြီး အော်သံများ၊ ဟစ်အော်သံများနှင့် ရှင်းပြသံများ ရောထွေးနေပြီး ဝေါ့ကီတော်ကီမှာ တရစပ် မြည်နေသောကြောင့် လူတိုင်း ဘာပြောနေကြသည်ကို နားထောင်၍ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။